Seksueel misbruik - 40 jaar later

Mijn hapto gaf mij vooral inzicht in hoe ik zat of bewoog tijdens het vertellen van dingen.
Dus als het negatief was dat ik dan ook meer ineen kroop, of als ik wat liefde miste, dat ik dan mezelf ineens begon te aaien. Of dat m'n gezicht wat rood werd.

Maar ook kleinere zaken Zoals dat ik een keer extra naar lucht hap of juist sneller antwoord geef.

Dit soort zaken had ik zelf allemaal (meestal) niet door en had ook niet door dat het allemaal ook wel wat betekent.
Hiervoor hoef je dus niet eens aangeraakt te worden. En wordt er dus verder gekeken dan puur enkel wat je zegt.

quote:

Op dinsdag 20 juni 2023 10:19 schreef Cue_ het volgende:
Mijn hapto gaf mij vooral inzicht in hoe ik zat of bewoog tijdens het vertellen van dingen.
Dus als het negatief was dat ik dan ook meer ineen kroop, of als ik wat liefde miste, dat ik dan mezelf ineens begon te aaien. Of dat m'n gezicht wat rood werd.

Maar ook kleinere zaken Zoals dat ik een keer extra naar lucht hap of juist sneller antwoord geef.

Dit soort zaken had ik zelf allemaal (meestal) niet door en had ook niet door dat het allemaal ook wel wat betekent.
Hiervoor hoef je dus niet eens aangeraakt te worden. En wordt er dus verder gekeken dan puur enkel wat je zegt.

Helemaal eens, zo was ook mijn ervaring. Ze heeft mij ook laten inzien, dat ik wanneer mij een vraag gesteld wordt, ik deze in mijn hoofd vertaal naar een opdracht. Waar ik vervolgens nooit aan kan voldoen, en dus altijd faal of het gevoel heb dat ik faal. Ze heeft mij mijzelf laten voelen, dus niet mijn huid, maar innerlijk gevoel, wat gebeurt er met me, nog niet eens waarom. Maar vooral leren voelen, herkennen en erkennen. Zelfs door fictieve situaties te visualiseren waardoor ik beter een besluit kon nemen. Ik ben erg blij dat ik de podcast leven zonder stress van Patrick Kicken geluisterd heb, en daardoor leerde over haptotherapie. Aanrader overigens, podcasts luisteren! Ik luister de podcast psycholoog, leven zonder stress, gelukkig jezelf, een stille start. En nog een boel niet relevante 😊

quote:

Op zondag 23 april 2023 11:31 schreef V. het volgende:
Ondertussen begonnen in Bessel vd Kolks 'The Body Keeps the Score', over trauma en de schade aan het lichaam.

@:SicSicSics Hoe vergaat het jou?

Goedemorgen V. Hoe is het nou?

Ik heb het boek uit. Het was wel een 'wild ride' soms. Ik leer veel over mezelf. Heb het niet in één ruk kunnen lezen, maar heb er wel veel aan. Ik zeg bewust niet 'gehad', want ik heb er nog steeds wat aan en zal er altijd wat aan hebben denk ik.

Het heeft mij aangezet om anders naar mezelf te kijken en daar ben ik blij om.

Verder heeft het me aan de yoga geholpen. Dat is een mooie tussenvorm, tussen dagelijkse meditatie en haptotherapie. Grappig om te merken dat ze veel dezelfde woorden en vormen gebruiken. Er zit grote overlap tussen de 3.

Dank voor de tip!

Hier ook een mannelijk slachtoffer van seksueel misbruik door een familielid. Ik schat dat ik er zo’n jaar of 25 mee rondgelopen heb alvorens ik het heb verteld. Bij mij heeft dit plaatsgevonden in mijn 7e-8e levensjaar. Zonder in verdere details te treden, is de schade uiteindelijk enorm.

Ik heb ook altijd gedacht dat ik er prima mee leven kon. Dagelijks kwam het voorbij, maar kon het ook wel weer een plekje geven. Inmiddels weet ik beter. Door de zoektocht naar mijn seksualiteit, heb ik het gevoel mijzelf te hebben beschadigd. Rond mijn 20e heb ik de gekste dingen gedaan om maar bevestigd te krijgen dat ik (seksueel) in orde was. Hiervan heb ik -vreemd genoeg eigenlijk- momenteel enorme spijt en schuldgevoelens. Waarschijnlijk een soort “wegdrukken” van het misbruik door mijn eigen brein. Dit alles speelde zich dik 35 geleden af en toch laat dit mij niet los.

Ik kan je trouwens het boek “Traumaseksualiteit” van Peter John Schouten van harte aanbevelen. Hij spreekt over “een psychische dwarslaesie”. En dat klopt aardig ja.

Enfin, morgen ga ik voor het eerst in hypnotherapie. Volgens ingewijden zou dit zeer goed kunnen helpen…..

[ Bericht 5% gewijzigd door Bins op 31-07-2023 13:25:15 ]

quote:

Op maandag 31 juli 2023 12:40 schreef Bins het volgende:
Hier ook een mannelijk slachtoffer van seksueel misbruik door een familielid. Ik schat dat ik er zo’n jaar of 25 mee rondgelopen heb alvorens ik het heb verteld. Bij mij heeft dit plaatsgevonden in mijn 7e-8e levensjaar. Zonder in verdere details te treden, is de schade uiteindelijk enorm.

Ik heb ook altijd gedacht dat ik er prima mee leven kon. Dagelijks kwam het voorbij, maar kon het ook wel weer een plekje geven. Inmiddels weet ik beter. Door de zoektocht naar mijn seksualiteit, heb ik het gevoel mijzelf te hebben beschadigd. Rond mijn 20e heb ik de gekste dingen gedaan om maar bevestigd te krijgen dat ik (seksueel) in orde was. Hiervan heb ik -vreemd genoeg eigenlijk- momenteel enorme spijt en schuldgevoelens. Waarschijnlijk een soort “wegdrukken” van het misbruik door mijn eigen brein. Dit alles speelde zich dik 35 geleden af en toch laat dit mij niet los.

Ik kan je trouwens het boek “Traumaseksualiteit” van Peter John Schouten van harte aanbevelen. Hij spreekt over “een psychische dwarslaesie”. En dat klopt aardig ja.

Enfin, morgen ga ik voor het eerst in hypnotherapie. Volgens ingewijden zou dit zeer goed kunnen helpen…..

Shit is naar man! Sorry to hear.

Hoe je jezelf voor de gek kunt houden hè?..

Fijn dat je nu wel eerlijk bent naar jezelf. En dat je hulp hebt ingeschakeld. Goed bezig.

Ik heb het boek besteld.

quote:

Op maandag 31 juli 2023 14:18 schreef SicSicSics het volgende:

[..]
Shit is naar man! Sorry to hear.

Hoe je jezelf voor de gek kunt houden hè?..

Fijn dat je nu wel eerlijk bent naar jezelf. En dat je hulp hebt ingeschakeld. Goed bezig.

Ik heb het boek besteld.

Zeg dat ja…

Benieuwd hoe jij het boek vindt. Voor mij persoonlijk zeer herkenbaar. Er staan ook wat adviezen en feitjes in voor partners en hulpverleners.

In het verleden trouwens EMDR gehad. Dat heeft een jaar of 10 standgehouden. De gedachtes uit mijn verleden hebben mij toch weer weten in te halen.

Succes met lezen en jij ook veel sterkte!👍🏼

quote:

Op maandag 31 juli 2023 15:36 schreef V. het volgende:

[..]
Klote man... goed dat je wel een en ander inmiddels onder ogen ziet en er ook mee aan de slag bent.
Dank voor de boekentip, besteld.

Dank je! Jij ook heel veel sterkte.

Je merkt in de hulpverlening vaak dat misbruik bij mannen een niet alledaags “ding” is.
Van de problemen die “wij” ervaren is nog niet heel veel bekend bij therapeuten, psychologen of
psychiaters. In mijn geval kreeg ik antidepressiva en een middel tegen waanbeelden. Verder zoek je het maar uit, is mijn ervaring. Ik heb nu zelf maar het heft in eigen hand genomen en een afspraak gemaakt. Als ik moet wachten op clubs zoals PSYQ, wordt het allemaal niet beter. Nadeel hiervan dat (privé) hulpverlening schreeuwend duur is. Maar goed, beter duur dan niet te koop zullen we maar zeggen.

👍🏼👍🏼

quote:

Op maandag 31 juli 2023 15:36 schreef V. het volgende:
Ha Sics, niet heel best. Ben eerst een heel medisch traject doorlopen om uit te sluiten dat mijn klachten van iets ergs kwamen, maar uiteindelijk met de neuroloog moeten concluderen dat ook deze klachten, hoewel niet helemaal in lijn met fibromyalgie, uiteindelijk zeer waarschijnlijk mede zijn veroorzaakt door trauma.

Fucked up man. Tenminste; fijn dat het niet 'iets ergs' is. Dat is het natuurlijk wel, maar het heeft dus geen lichamelijke oorzaak.
Ik verbaas me er nog steeds over hoe erg de schade is die zoiets mee kan nemen. Ik geloofde nooit zo in psychosomatisch ... maar dat hoeft ook niet om werkelijkheid te zijn.

quote:

Dus moet ik verder met het psychische traject en daar heb ik na de afgelopen maanden ziekenhuis in, ziekenhuis uit even niet de ruimte voor. Ik slaap reteslecht, wat ook niet bevorderlijk is. Lezen is Bessel is een op en af. Soms heel herkenbaar, en dat vliegt het me aan en lees ik weer een tijd niet. Ben ook retedruk met werk en wacht even nog twee maanden tot dat iets rustiger is. Schiet niet op.

Ik snap dat je daar de ruimte niet voor had. Dat is bij mij ook nog leren, iets wat ik maar langzaam leer ook. Dat je niet alles tegelijk kan doen. En ik wil alles tegelijk doen, want ik wil er alles aan doen... maar soms is alles wat je kunt doen minder dan je zou willen. Dat accepteren, geeft mij rust.

Ongezond leven is ongezond slapen, en andersom, dus dat is goed om als basis recht te krijgen. Rust en regelmaat heeft mij daarbij geholpen. Slaap soms nog slecht, maar lang niet zo slecht als 1,5 jaar geleden.

En zo'n boek is ook heftig en de herkenning en emoties die erbij horen zijn niet niks. Goed om ook dat rustig aan te doen man.

Het zinnetje waar ik de afgelopen tijd het meest een hekel aan heb gekregen, maar die je absoluut voor waar aan mag nemen en kunt internaliseren is: 'Het kost tijd.' I hate it, maar het is waar.

En je kunt zaken ook maar beperkt 'parkeren'. Je kunt wel wachten tot het rustiger is, maar besef je wel dat je er hoe-dan-ook mee bezig bent. Je bent al begonnen op het moment dat je het voor jezelf toegaf. Dat is veel waard! Het is niet 'verder gaan als...' of 'wachten op...' het is 'jezelf de tijd geven die je nodig hebt'. Dat is iets positiefs. Die realisatie gaf mij wel een beetje rust. En rust is belangrijk.

Altijd 'aan' staan is niet te doen. Sterkte kerel!

quote:

Op maandag 31 juli 2023 14:25 schreef Bins het volgende:
Zeg dat ja…

Benieuwd hoe jij het boek vindt. Voor mij persoonlijk zeer herkenbaar. Er staan ook wat adviezen en feitjes in voor partners en hulpverleners.

Ik ga hier zeker laten weten wat ik ervan vind. De website en informatie die daar staan triggerde me gisteren al, door een aantal zaken te bevestigen die ik eigenlijk een beetje aan het wegduwen was weer.

quote:

In het verleden trouwens EMDR gehad. Dat heeft een jaar of 10 standgehouden. De gedachtes uit mijn verleden hebben mij toch weer weten in te halen.

Succes met lezen en jij ook veel sterkte!👍🏼

Ik hoop dat je hypnitherapie werkt. Ben ik ook wel benieuwd naar, dus als je wil, zou je hier wat over je ervaringen kunnen vertellen?

Mensen om me heen waar ik een beetje contact mee heb zijn ook volledig op de 'plantmedicijnen' gedoken, maar daar ben ik zelf enorm huiverig voor. Ik heb al een slechte relatie met middelen... Dus dat durf ik niet zo goed.

quote:

Op maandag 31 juli 2023 16:04 schreef Bins het volgende:
Je merkt in de hulpverlening vaak dat misbruik bij mannen een niet alledaags “ding” is.
Van de problemen die “wij” ervaren is nog niet heel veel bekend bij therapeuten, psychologen of
psychiaters.

En dan te bedenken dat het al veel beter is dan, pak hem beet, 40 jaar geleden.

quote:

In mijn geval kreeg ik antidepressiva en een middel tegen waanbeelden. Verder zoek je het maar uit, is mijn ervaring.

Ik heb geen medicijnen gekregen. Was ook niet nodig denk ik. Ik heb veel met de POH gepraat, dat doe ik nog steeds en dat helpt. Even om de 3 maanden een update. Vertellen wat ik allemaal gedaan en geleerd heb. Dat is voor mij heel fijn.
Met de psychiater heb ik 5 of 6 consulten gehad. Dat heeft me door de eerste ellende geholpen. Voor het eerst dat ik een aantal zaken hardop uitsprak.
Daarna 3 EMDR behandelingen. Heeft ook geholpen, maar misschien dat ik nog een keer een rondje wil. Als ik scherper heb, wat ik er mee op wil lossen.
Ik loop verder al meer dan een jaar bij een Haptotherapeut. Dit helpt mij ook enorm veel. Het is niet vergoed, maar dat komt door mijn keus van therapeut. Iemand waar ik me enorm comfortabel bij voel en vertrouwen in heb.
Verder doe ik zelf nog wat mindfullness, meditatie, ademhalingsoefeningen en sinds kort, Yin Yoga.

quote:

Ik heb nu zelf maar het heft in eigen hand genomen en een afspraak gemaakt. Als ik moet wachten op clubs zoals PSYQ, wordt het allemaal niet beter. Nadeel hiervan dat (privé) hulpverlening schreeuwend duur is. Maar goed, beter duur dan niet te koop zullen we maar zeggen.

👍🏼👍🏼

Sowieso goed bezig.

quote:

Op dinsdag 1 augustus 2023 11:32 schreef V. het volgende:
Mijn allergrootste obstakel waar ik momenteel tegenaan loop is "ik ben inmiddels 55, het is 42 jaar geleden, wat heeft het nog voor zin om alles op te rakelen voor verwerking, met een jaar of 20-25 is het sowieso bekeken, waarom al die moeite".

Gevaarlijk defaitistisch, ik weet het, maar het vliegt me soms aan.

1,5 jaar geleden heb ik dezelfde overweging gemaakt.
"Ik kan het ook weer wegstoppen, dan komt het over 30 jaar weer boven. Stop ik het weer weg en dan ben ik binnen 30 wel exit, dus dan hoef ik er niet (meer) mee te dealen."

Het is niet waar. Jack is out of the box, dus op dezelfde manier wegstoppen kan niet meer.
Laten sudderen vond ik geen prettig idee.
Nu doorbijten en in een paar jaar dingen verwerken, op een rijtje zetten en mezelf leren kennen. Dat leek mij uiteindelijk wel de beste optie.

Ik ben er niet alleen van overtuigd dat het de kwaliteit van leven drastisch zal verbeteren, ik denk dat het uiteindelijk zorgt dat je hier langer blijft.

quote:

Op dinsdag 1 augustus 2023 11:32 schreef V. het volgende:
Mijn allergrootste obstakel waar ik momenteel tegenaan loop is "ik ben inmiddels 55, het is 42 jaar geleden, wat heeft het nog voor zin om alles op te rakelen voor verwerking, met een jaar of 20-25 is het sowieso bekeken, waarom al die moeite".

Gevaarlijk defaitistisch, ik weet het, maar het vliegt me soms aan.

Ik ben van dezelfde leeftijd… De tijd die mij nog rest wil ik nog wel met plezier beleven.
Dus heb besloten om in therapie te gaan.

quote:

Op dinsdag 19 april 2022 18:39 schreef Tyranoesauroes het volgende:
Shit man, wat een waardeloze situatie

Vind het moeilijk om tips te geven maar klinkt alsof je nog veel stress in je lichaam hebt zitten als gevolg van het trauma

Gabor Maté heeft hier veel slimme dingen over gezegd:

Dr. Gabor Maté on Trauma, Addiction, Ayahuasca, and More | The Tim Ferriss Show Podcast

(Met 2 uur wel een lange kijk!)

quote:

Op donderdag 21 april 2022 10:21 schreef V. het volgende:

[..]
Ik ga er naar kijken dit weekend, dank

quote:

Op dinsdag 1 augustus 2023 11:32 schreef V. het volgende:
Mijn allergrootste obstakel waar ik momenteel tegenaan loop is "ik ben inmiddels 55, het is 42 jaar geleden, wat heeft het nog voor zin om alles op te rakelen voor verwerking, met een jaar of 20-25 is het sowieso bekeken, waarom al die moeite".

Gevaarlijk defaitistisch, ik weet het, maar het vliegt me soms aan.

Dit zou ook mijn aanpak zijn versus dergelijk trauma, ik zou er serieus naar kijken.

Sommige mensen noemen dit drugs omdat dat zo geclassificeerd is door mensen die ook niet wisten waar ze het over hadden, en dergelijke aanvallen zal ik hier vast wel weer krijgen, maar in mijn ogen zijn dit extreem krachtige (mentale) plant-medicijnen waar we in het westen gewoon nog niet goed mee weten om te gaan en derhalve zijn ze op die manier geclassificeerd. Dus als je je écht geen raad meer weet, lees je er eens goed over in. Deze middelen kunnen meer doen in 1 of 2 sessies dan tientallen jaren therapie.

zie ook dit topic; R&P / Ayahuasca-ceremonie en kijk de docu "Ayahuasca, - Stepping into the fire". Doe grondig onderzoek hiernaar, deze middelen zijn in staat mentale zaken op te lossen waar ze met reguliere therapien amper tot niet bij kunnen zoals ik in het gelinkte topic ook een aantal posts over heb gemaakt. Lees dat topic eens goed door.


Ik zie bij naasten ook dat dergelijk trauma geen grappen zijn, en ook zij hebben veel aan deze methodiek. Praat ook eens met partijen hierover die dit begeleiden (dit zijn over het algemeen goede therapeuten of shamanen), en dan kun je zelf een goede afweging maken of dit wat voor jou is. Succes.

[ Bericht 4% gewijzigd door Mijk op 09-08-2023 04:54:45 ]

quote:

Op woensdag 9 augustus 2023 14:03 schreef CoolGuy het volgende:
[modbreak]Ik denk niet dat het een goed idee is om zomaar mensen aan te raden iets te doen/gebruiken zonder hun achtergrond te weten etc etc. Laten we dat dus maar niet doen. [/modbreak]

Weet niet of dit op mij gericht is maar zo lijkt het wel, ik geef enkel aan dat dit wel wat is om naar te kijken als je geen andere uitweg meer ziet (zoals TS aangeeft; "heeft het nog wel zin als ik nog 25 jaar heb om tientallen jaren therapie te volgen) en daarom zelf grondig onderzoek moet doen en in gesprek zou kunnen met dergelijke therapeuten. Ik raad niet "zomaar ff iemand" wat aan lol, ik zet best wel ijzeren onderbouwing in het topic waar ik naar verwijs, dus ja, ik begrijp dergelijke opmerking als ik zomaar uit het niets wat zou roepen, maar het is verre van dat.

Als ik acupunctuur of chinese voetreflex massage had genoemd ipv ayahuasca, had dan deze opmerking ook gekomen? Dat is net zo goed een alternatieve wijze (welke ook kunnen werken op bepaalde (andere) vlakken, can confirm).

Edit; ook in FB gepost om dit topic niet te vervuilen met deze discussie.

[ Bericht 4% gewijzigd door Mijk op 09-08-2023 16:55:35 ]

Wat is jullie ervaring met lotgenotencontact en hulp vragen?

Ik val niet helemaal niet in de doelgroep, omdat ik niet seksueel misbruikt ben. Ik ben "alleen maar" emotioneel mishandeld en vooral verwaarloosd. Wel had dat enorme impact op mijn persoonlijke ontwikkeling tijdens mijn jeugd in die mate zelfs dat veel mensen ervan overtuigd waren dat ik autisme zou hebben, terwijl uiteindelijk bleek dat ik dat niet heb. Ik heb veel kenmerken van PTSS en meerdere mensen inclusief een paar psychologen (vrijgevestigd) vermoeden bij mij toch cPTSS. Wat ik begrepen heb over PTSS, is dat één of meerdere gebeurtenissen tot gevolg hebben dat relatief kleine aanleidingen er al voor kunnen zorgen dat je in dezelfde 'overlevingsstand' schiet als tijdens de traumatische gebeurtenis. Dus bijvoorbeeld 'bevriezen' (schijndood). En dit moet je in die mate belemmeren in het dagelijks leven dat je niet op volwaardig niveau kunt functioneren, omdat je het altijd met je meedraagt en zoveel energie kost dat je je niet voldoende kunt concentreren op alledaagse taken. Het zou een dag goed kunnen gaan, echter dan ben je de volgende dagen gesloopt en uiteindelijk weer terug bij af. Dit is bij mij het geval.

Bij grotere instellingen zoals PsyQ vinden ze niet dat ik voldoe aan de criteria voor PTSS. Nou, prima als ik het ook niet heb, toch? Zij zijn degenen die ervoor gestudeerd hebben om zo'n diagnose te kunnen stellen en wat hen betreft is het in mijn geval persoonlijkheidsproblematiek. Ik nam dat ook aan en verweet mezelf dat ik waarschijnlijk behoefte heb aan aandacht en allemaal aanleidingen probeer te zoeken om mezelf PTSS toe te kennen, omdat ik mezelf dan interessanter voel ofzo.

Bepaalde gedachten dringen zich van tijd tot tijd op, zoals uitspraken die mijn vader zou hebben gezegd, echter ik herkende dat altijd als fantasie vanwege behoefte aan aandacht die ik eigenlijk helemaal niet verdien, want ik ben een luie lamlul die niks bereikt heeft in het leven. Totdat ik mij na verloop van tijd ga realiseren dat het herinneringen zijn. Maar dat verandert niks aan de schaamte voor mezelf. Voor mij blijft het voelen alsof ik het allemaal verzonnen heb en anders heb ik het uitgelokt en dus verdiend.

~~~~~~~

Ik weet niet wat ik ermee moet. Ik zit nu in de intake-procedure bij de zoveelste instelling voor persoonlijkheidsproblematiek. Positief is dat deze keer wel serieuzer werd ingegaan op wat ik had meegemaakt ipv dat er op zo'n zeverige manier werd gereageerd als "Goh, dat lijkt mij lastig voor je als je het op zo'n manier beleeft". Of al die vragen om uit te vogelen in hoeverre ik het te overtrokken en te negatief zie. En als ik daar genuanceerder op kan antwoorden dan ze hadden verwacht, zijn ze helemaal van hun apropos, omdat dat niet matcht met mijn diagnose, dus wordt vervolgens snel van onderwerp veranderd.

~~~~~~~

Ik heb persoonlijk behoefte aan een support-groep met mensen in een vergelijkbare situatie die elkaar aanmoedigen om het beste ervan te maken en elkaar helpen zich waardig en sterker in het leven te staan. Dat we begrijpen door welke omstandigheden we ons beperkt en belemmerd voelen en elkaar kunnen helpen daarmee om te gaan. Niet te streng, maar ook zeker niet te mild, want als er iets slecht is, is het wel betutteling. De bedoeling is dat we vooruitgaan en in het leven blijven staan.

Dan heb ik het bijvoorbeeld over:

Regelmatig naar de sportschool willen om de fysieke gezondheid en aantrekkelijkheid op peil te houden, maar dat niet kunnen aanhouden door bijvoorbeeld vermoeidheidsklachten of triggers of bepaalde emoties zoals agressie vlammen ineens op. Als je zoiets met een maatschappelijk of psychische zorgverlener bespreekt, is de reactie vaak "begin daar pas aan als je eraan toe bent, blijkbaar heb je nu vooral rust nodig". Klinkt op het moment zelf wellicht heel lief, echter vervolgens raak je gefrustreerd omdat het je niet lukt om jouw leven te leiden op de manier zoals je dat wilt. Dan zou het toch gaaf zijn als iemand bijvoorbeeld voorstelt met jou mee te gaan? Of als dat alsnog te hoogdrempelig is, dat je bij iemand die je vertrouwt samen thuis traint met wat dumbbells?

Of ander voorbeeld. Als je seksueel misbruikt bent, kan de confrontatie met jouw eigen seksualiteit heel heftig zijn en angsten oproepen dat je zelf iemand gaat misbruiken. Dan zou het je kunnen helpen als je weet dat je zulke dingen kunt uitspreken zonder bang te hoeven zijn dat je erop veroordeeld wordt. (Weet dat je schuldgevoel met je meedraagt wat de dader op jou heeft geprojecteert.)

Ook belangrijk, hoe onderhoud je sociale contacten? De meeste mensen hebben niet meegemaakt wat jij hebt meegemaakt en kunnen misschien afstandelijk worden als ze ervan weten, omdat ze niet weten hoe ze erop kunnen reageren. Voor mij is dat echt een dilemma, omdat ik juist gelijkwaardige contacten wil en zeker niet dat mensen mij zielig vinden. Echter emoties hebben mij te vaak in die mate in de greep dat ik tegenover anderen geen schone schijn kan ophouden. Als iemand bijvoorbeeld vraagt hoe het met mij gaat, weet ik niet hoe ik daarop moet antwoorden. Ik ben altijd bang dat als ik de waarheid vertel die persoon zich eraan gaat irriteren dat het negatief is en dat ik niet iets kan vertellen wat positief en inspirerend is.

quote:

Op woensdag 9 augustus 2023 17:14 schreef PabstBlueRibbon het volgende:

Ik val niet helemaal niet in de doelgroep, omdat ik niet seksueel misbruikt ben. Ik ben "alleen maar" emotioneel mishandeld en vooral verwaarloosd.

All val je niet in de doelgroep, ik zou dat niet "alleen maar" noemen. Emotionele mishandeling is onwijs beschadigend.

quote:

Onderzoekers van de Universiteit Leiden en de Leidse GGZ-instelling Rivierduinen onderzochten of de ernst van de posttraumatische klachten bij jongeren afhankelijk is van de mate van mishandeling die ze hebben meegemaakt. Uit het onderzoek blijkt dat kinderen en jongeren die het slachtoffer zijn van emotionele mishandeling door hun ouders, doorgaans de ernstigste posttraumatische stress klachten melden. Die klachten zijn dus sterker dan bij slachtoffers van andere typen mishandeling, waaronder fysieke mishandeling en verwaarlozing.

Publicatie in Child Abuse & Neglect.

quote:

Op woensdag 9 augustus 2023 15:57 schreef Mijk het volgende:

[..]
Weet niet of dit op mij gericht is maar zo lijkt het wel, ik geef enkel aan dat dit wel wat is om naar te kijken als je geen andere uitweg meer ziet

Als je instabiel bent, kan psychedelica je precies een zetje de verkeerde kant op geven. Als je geen idee hebt hoe de mensen aan de andere kant erbij zit, is dat dus niet per se iets om 'zomaar' aan te raden. Zeker niet zonder die kanttekening.
Wat niks afdoet aan hoe heilzaam het (niet alleen ayahuasca, ook psilocybine of lsd, maar ook MDMA) kan zijn bij trauma.
Daar wordt ook in het officiële circuit onwijs veel mee geëxperimenteerd voor diverse issues.

quote:

Op woensdag 9 augustus 2023 17:35 schreef Vanyel het volgende:
Als je instabiel bent, kan psychedelica je precies een zetje de verkeerde kant op geven. Als je geen idee hebt hoe de mensen aan de andere kant erbij zit, is dat dus niet per se iets om 'zomaar' aan te raden. Zeker niet zonder die kanttekening.
Wat niks afdoet aan hoe heilzaam het (niet alleen ayahuasca, ook psilocybine of lsd, maar ook MDMA) kan zijn bij trauma.

Klopt, maar daarom kan het nog wel handig zijn om dat eens goed te onderzoeken en te praten met dergelijke therapeuten, ik raad het dus ook niet "zomaar ff aan" (ergo; ik raad helemaal niets aan, enkel er naar te kijken), maar het kan bij stevig trauma, ook lifesaving zijn.

quote:

Daar wordt ook in het officiële circuit onwijs veel mee geëxperimenteerd voor diverse issues.

Ja, dat zou tijd worden, na 50 jaar een verbod erop dmv fakenews, hier hadden miljoenen zelfmoorden mee voorkomen kunnen worden.

Niet door mijn ouders misbruikt, wel mishandeld. En rond mijn 25e verkracht door een ex. Bij mij hakt het er ook nog steeds in. We moeten het niet onderschatten. PTSS is hardnekkig.

quote:

Op woensdag 9 augustus 2023 18:06 schreef Purrito het volgende:
Niet door mijn ouders misbruikt, wel mishandeld. En rond mijn 25e verkracht door een ex. Bij mij hakt het er ook nog steeds in. We moeten het niet onderschatten. PTSS is hardnekkig.

Ai, dat is ook shit.
Trauma’s komen altijd op de een of andere manier weer boven.
Het is een “monstertje” wat eens in de zoveel tijd weer oppopt. Mishandeling, fysiek, mentaal of seksueel laten altijd hun sporen na.

Praten met een partner, familielid, psycholoog of iemand die je gewoon vertrouwd kan vaak ook helpen.

Ik knap weer op na een nare periode. Beelden uit mijn jeugd, pubertijd en jonge jaren kwamen opeens keihard binnen. En dat na 35/45 jaar.
Sowieso ben ik als man seksueel misvormd en heb mij daar ook naar gedragen destijds.
Zaken waar ik me opeens erg voor schaam……🙈

Enfin, sterkte in ieder geval!

[ Bericht 4% gewijzigd door Bins op 10-08-2023 11:09:04 ]

quote:

Op woensdag 9 augustus 2023 17:14 schreef PabstBlueRibbon het volgende:
Wat is jullie ervaring met lotgenotencontact en hulp vragen?

Ik val niet helemaal niet in de doelgroep, omdat ik niet seksueel misbruikt ben. Ik ben "alleen maar" emotioneel mishandeld en vooral verwaarloosd. Wel had dat enorme impact op mijn persoonlijke ontwikkeling tijdens mijn jeugd in die mate zelfs dat veel mensen ervan overtuigd waren dat ik autisme zou hebben, terwijl uiteindelijk bleek dat ik dat niet heb. Ik heb veel kenmerken van PTSS en meerdere mensen inclusief een paar psychologen (vrijgevestigd) vermoeden bij mij toch cPTSS. Wat ik begrepen heb over PTSS, is dat één of meerdere gebeurtenissen tot gevolg hebben dat relatief kleine aanleidingen er al voor kunnen zorgen dat je in dezelfde 'overlevingsstand' schiet als tijdens de traumatische gebeurtenis. Dus bijvoorbeeld 'bevriezen' (schijndood). En dit moet je in die mate belemmeren in het dagelijks leven dat je niet op volwaardig niveau kunt functioneren, omdat je het altijd met je meedraagt en zoveel energie kost dat je je niet voldoende kunt concentreren op alledaagse taken. Het zou een dag goed kunnen gaan, echter dan ben je de volgende dagen gesloopt en uiteindelijk weer terug bij af. Dit is bij mij het geval.

Ik heb, buiten dit, geen ervaring met lotgenoten contact. Ook geen behoefte aan gehad nog, dit is, voorlopig in ieder geval, voor mij voldoende.

Naar om te horen wat je is overkomen. Het hoeft ook echt geen (seksueel) misbruik te zijn om een trauma te veroorzaken. Lees hierover ook alles in het boek van Bessel van de Kolk, als het je interesseert.

quote:

Bij grotere instellingen zoals PsyQ vinden ze niet dat ik voldoe aan de criteria voor PTSS. Nou, prima als ik het ook niet heb, toch? Zij zijn degenen die ervoor gestudeerd hebben om zo'n diagnose te kunnen stellen en wat hen betreft is het in mijn geval persoonlijkheidsproblematiek. Ik nam dat ook aan en verweet mezelf dat ik waarschijnlijk behoefte heb aan aandacht en allemaal aanleidingen probeer te zoeken om mezelf PTSS toe te kennen, omdat ik mezelf dan interessanter voel ofzo.

Niet alle trauma is PTSS, lijkt me ook niet heel relevant. Het kan prima zijn dat je geen PTSS hebt, maar trauma buiten PTSS kan net zo ingrijpend zijn.

quote:

Bepaalde gedachten dringen zich van tijd tot tijd op, zoals uitspraken die mijn vader zou hebben gezegd, echter ik herkende dat altijd als fantasie vanwege behoefte aan aandacht die ik eigenlijk helemaal niet verdien, want ik ben een luie lamlul die niks bereikt heeft in het leven. Totdat ik mij na verloop van tijd ga realiseren dat het herinneringen zijn. Maar dat verandert niks aan de schaamte voor mezelf. Voor mij blijft het voelen alsof ik het allemaal verzonnen heb en anders heb ik het uitgelokt en dus verdiend.

Dat telt wel als herbeleving. Als flashbacks en als je daar last van hebt zijn er verschillende therapievormen om hier vanaf te komen.

quote:

~~~~~~~

Ik weet niet wat ik ermee moet. Ik zit nu in de intake-procedure bij de zoveelste instelling voor persoonlijkheidsproblematiek. Positief is dat deze keer wel serieuzer werd ingegaan op wat ik had meegemaakt ipv dat er op zo'n zeverige manier werd gereageerd als "Goh, dat lijkt mij lastig voor je als je het op zo'n manier beleeft". Of al die vragen om uit te vogelen in hoeverre ik het te overtrokken en te negatief zie. En als ik daar genuanceerder op kan antwoorden dan ze hadden verwacht, zijn ze helemaal van hun apropos, omdat dat niet matcht met mijn diagnose, dus wordt vervolgens snel van onderwerp veranderd.

~~~~~~~

Het is natuurlijk ook lastig. Ieder verhaal is uniek. Iedere reactie persoonlijk. De mate van van hoeveel last je van zaken hebt bepalend voor wat je wel niet kan dragen.

quote:

Ik heb persoonlijk behoefte aan een support-groep met mensen in een vergelijkbare situatie die elkaar aanmoedigen om het beste ervan te maken en elkaar helpen zich waardig en sterker in het leven te staan. Dat we begrijpen door welke omstandigheden we ons beperkt en belemmerd voelen en elkaar kunnen helpen daarmee om te gaan. Niet te streng, maar ook zeker niet te mild, want als er iets slecht is, is het wel betutteling. De bedoeling is dat we vooruitgaan en in het leven blijven staan.

Zijn er niet van dit soort initatieven dan? Als je hier behoefte aan hebt, dan zou ik zeker proberen iets te vinden wat erbij aansluit.

quote:

Dan heb ik het bijvoorbeeld over:

Regelmatig naar de sportschool willen om de fysieke gezondheid en aantrekkelijkheid op peil te houden, maar dat niet kunnen aanhouden door bijvoorbeeld vermoeidheidsklachten of triggers of bepaalde emoties zoals agressie vlammen ineens op. Als je zoiets met een maatschappelijk of psychische zorgverlener bespreekt, is de reactie vaak "begin daar pas aan als je eraan toe bent, blijkbaar heb je nu vooral rust nodig". Klinkt op het moment zelf wellicht heel lief, echter vervolgens raak je gefrustreerd omdat het je niet lukt om jouw leven te leiden op de manier zoals je dat wilt. Dan zou het toch gaaf zijn als iemand bijvoorbeeld voorstelt met jou mee te gaan? Of als dat alsnog te hoogdrempelig is, dat je bij iemand die je vertrouwt samen thuis traint met wat dumbbells?

Ik heb het geluk dat ik voldoende middelen heb om 1 keer in de week PT te kunnen doen. Een personal trainer, of aansluiten bij een groep, heeft mij heel veel geholpen. Juist met die discpline, butien dat het een heel scala aan andere voordelen biedt. Ik zeg een afspraak met een ander niet zomaar af. Een afspraak met mezelf lul ik mezelf ook wel weer uit.

quote:

Of ander voorbeeld. Als je seksueel misbruikt bent, kan de confrontatie met jouw eigen seksualiteit heel heftig zijn en angsten oproepen dat je zelf iemand gaat misbruiken. Dan zou het je kunnen helpen als je weet dat je zulke dingen kunt uitspreken zonder bang te hoeven zijn dat je erop veroordeeld wordt. (Weet dat je schuldgevoel met je meedraagt wat de dader op jou heeft geprojecteert.)

Dit zijn zaken die ik met een psychotherapuit heb besproken. Heb ik veel aan gehad, maar ik had ook niet veel last van die angst. Waar ik nu nog wel mee zit is de vage grens tussen intimiteit en seksualiteit. Dat ik de neiging heb om intiem contact snel aan seksualiteit te verbinden.

quote:

Ook belangrijk, hoe onderhoud je sociale contacten? De meeste mensen hebben niet meegemaakt wat jij hebt meegemaakt en kunnen misschien afstandelijk worden als ze ervan weten, omdat ze niet weten hoe ze erop kunnen reageren. Voor mij is dat echt een dilemma, omdat ik juist gelijkwaardige contacten wil en zeker niet dat mensen mij zielig vinden. Echter emoties hebben mij te vaak in die mate in de greep dat ik tegenover anderen geen schone schijn kan ophouden. Als iemand bijvoorbeeld vraagt hoe het met mij gaat, weet ik niet hoe ik daarop moet antwoorden. Ik ben altijd bang dat als ik de waarheid vertel die persoon zich eraan gaat irriteren dat het negatief is en dat ik niet iets kan vertellen wat positief en inspirerend is.

Wat je hier beschrijft snap ik ook wel, maar ik heb er geen last van. Ik merk in mijn omgeving, collega's en vrienden, juist dat mensen heel begripvol zijn. Meer dan ik zelf was naar mezelf. Ik heb niet het idee dat het contact er minder gelijkwaardig van is geworden. Ik heb best veel begrip gevonden juist.

Niet dat ik het altijd direct vertel ofzo, maar ik ben er 1000% meer open over dan ik was.

Ik heb nog geen enkele negatieve ervaring met mensen om mij heen, maar misschien heb ik daar wel enorm veel gelukt mee gehad.

[ Bericht 0% gewijzigd door SicSicSics op 14-08-2023 13:51:06 ]

quote:

Op woensdag 9 augustus 2023 18:06 schreef Purrito het volgende:
Niet door mijn ouders misbruikt, wel mishandeld. En rond mijn 25e verkracht door een ex. Bij mij hakt het er ook nog steeds in. We moeten het niet onderschatten. PTSS is hardnekkig.

Naar om te horen. Vreselijk wat je is aangedaan.
Het is geen wedstrijdje en trauma is trauma.
Logisch dat het erin hakt en PTSS is inderdaad heel hardnekkig.
Sterkte.

quote:

Op woensdag 9 augustus 2023 18:06 schreef Purrito het volgende:
Niet door mijn ouders misbruikt, wel mishandeld. En rond mijn 25e verkracht door een ex. Bij mij hakt het er ook nog steeds in. We moeten het niet onderschatten. PTSS is hardnekkig.

Je hebt daar helemaal gelijk in. Onderschat ook jezelf niet. Dat het zwaar is, weet ik. Als zich momenten aandienen dat er geen oplossingen ziet, betekent het nog niet dat die oplossingen er ook niet zijn.

Bij elke vorm en elke gradatie van mishandeling dan ook, ontstaat bij het slachtoffer het idee dat hij/zij compleet machteloos is en niks anders kan doen dan het leed ondergaan. Vandaar ook het trauma en in geval van PTSS zit die overtuiging in het hele lijf genesteld. Ook al heb je wellicht ontelbaar vaak aangehoord dat je goed bent zoals je bent, door hetgeen wat jou is overkomen, kan je dat niet geloven. Dan krijg je er op den duur psychische klachten door = bevestiging dat je zwak en minderwaardig bent en je moet onderwerpen naar anderen, want je kan toch niks maken tegen anderen.

Als het bijvoorbeeld over pestgedrag op scholen gaat. Er worden elke keer weer anti-pestcampagnes opgericht om pesters bewust te maken over de gevolgen en scholen worden geacht om een veilige sfeer te waarborgen. Kinderen en jongeren weten best wat ze bij het slachtoffer aanrichten. Ze kiezen ervoor om zich er niet bewust van te zijn. De directie en docenten op scholen kunnen hooguit maatregelen treffen om proberen te voorkomen dat het pestgedrag te extreme vormen gaat aannemen, echter ze kunnen niet van de leerlingen afdwingen om iedereen aardig te vinden. In elke klas en in elke groep is een underdog. Zelfs als er niet gesproken kan worden van pestgedrag, wordt de underdog wel buitengesloten en voelt zich daarbij nog steeds heel klote.

Als er al vingertje naar anderen gewezen moet worden, dan zou die in eerste instantie naar de ouders moeten wijzen. Want het is hun taak om hun kind op te voeden en dat houdt ook in dat hun kind leert sociale contacten te maken en te onderhouden en ook om voor zichzelf op te komen. Echter ook hier helpt vingertje wijzen niks, want de ouders wijzen dan vervolgens de vinger weer naar iemand of iets anders.

Het komt uiteindelijk hoe dan ook op het slachtoffer zelf aan om ermee te dealen. Dat lijkt onmogelijk als je als slachtoffer tot in het diepste van jouw wezen ervan overtuigd bent dat je niet in de positie bent en daardoor ook het recht niet hebt om voor jezelf op te komen. Bij mij begint het besef te dagen dat daders evenmin sterk en machtig zijn. Net als bij dat voorbeeld over pesten wordt er in veel gevallen van mishandeling geprojecteerd. Als mensen niet geloven dat ze zelf in staat zijn om hun verantwoordelijkheden na te komen, wijzen ze de vinger naar de ander. Ze kunnen alleen de schuld op de ander afschuiven zolang de ander de schuld op zich neemt. Daarom kunnen daders zo overtuigend en intimiderend overkomen. Als de 'prooi' waarop ze jagen niet toehapt op hun aas, zullen zij verhongeren, zwakker worden en zich steeds meer zorgen gaan maken dat de rollen omdraaien.

Bijna een jaar verder, tijd voor een kleine update.

The Body Keeps the Score was voor mij nog steeds een goede ingang om verder aan mezelf te werken. Een bevestiging dat de Hapto een goed idee was, maar ook een aanmoediging om meer met meditatie en uiteindelijk yoga te gaan doen.

Na 2 jaar Hapto kwamen we op een punt waarbij Hapto mij niet meer verder ging helpen. Zij heeft mij doorverwezen naar een hele goede lichaamsgerichte therapeut, waar ik nu 2 sessies bij heb gehad. Body de armouring. Kom er net pas kijken, maar de resultaten zijn veelbelovend. Zo veelbelovend dat ik een full body de armouring retreat heb gedaan. Dat was 5 dagen echt ver buiten mijn comfortzone, maar ik ben heel blij dat ik het gedaan heb. Hoop nieuwe inzichten gekregen, mooie dingen geleerd en mensen leren kennen. Deze weg, lichaamsgerichte therapie, ga ik verder bewandelen. Het is een spiegel, maar het levert ook direct wat op. Rust in mijn lijf en de kracht om verder te kijken.

Een goede vriendin van me raadde me tevens aan om 'Complex PTSD: From Surviving to Thriving' te lezen. Van Pete Walker. 1,5 jaar geleden aan begonnen, maar weggelegd omdat ik 'dat niet had'. Nu, 1,5 jaar later, een zeer herkenbaar boek, ook weer met bijzonder praktische omschrijvingen en handvatten van hoe je met jezelf en PTSD om kan gaan. Ik heb het lang ontkend, maar ik heb het ook. Geen twijfel.

Ik ben ook nog in Traumaseksualiteit aan het lezen, van Peter John Schouten. Heb ik wat meer moeite mee, want heel confornterend en herkenbaar. Deze lees ik in etappes, omdat ik soms op zaken stuit waar ik nog even geen ruimte voor heb.

quote:

Op maandag 14 augustus 2023 14:06 schreef V. het volgende:
Sterkte voor iedereen die het kan gebruiken.

Hoe is het jou V.?

quote:

Op zaterdag 30 juli 2022 23:20 schreef V. het volgende:

[..]
Ik wil heel graag de users die nuttige bijdragen hadden gedaan, en die door de schoonveegactie zijn verwijder, willen vragen of ze hun post nog een keer willen plaatsen. Het zou zonde zinn, en verdrietig, als waardevolle tips hierdoor verloren zouden gaan.

Alvast bedanktt

Wat is de wereld soms verrot
En wat ontzettend k… wat je is overkomen

Aangezien ik lees dat praten voor jou genoeg is geweest
Zou ik zeker op zoek gaan naar lichaamsgerichte therapie
Yoga kan ook helpen.

Heel veel sterkte

Veel herkenbare verhalen hier.

Wat mij uiteindelijk geholpen heeft is ACT, acceptance and commitment therapie..

In het kort ben ik vooral alle angsten aangegaan die uit het misbruik voorkwamen. Ik ging namelijk echt onderuit toen ik zelf kinderen kreeg en mij besefte hoe schadelijk misbruik uiteindelijk is. Vooral de angst dat ik zelf zo slecht zou kunnen zijn maakte mij helemaal kapot.

Maar ook door gewoon te leren wat misbruik met een jongen doet en welk gedrag dat bijv kan veroorzaken. Bijv te jong gaan experimenteren met sex.. heb ik het een plek kunnen geven.

quote:

Op dinsdag 4 juni 2024 10:38 schreef V. het volgende:
Wel wat ontwikkelingen, maar die zijn meer via de lichamelijke klachten-aanpak.
Vorig jaar zomer werden mijn chronische pijnklachten en slecht slapen zo erg, dat ik jankend bij mijn huisarts zat dat het voor mij allemaal niet meer hoefde. Medicatie aangepast en doorverwezen naar pijnpoli (met mijn vraag over cannabisolie, want mijn huisarts wil daar niet aan). Van de pijnpoli (na 5 maanden wachten) mocht ik beginnen met cannabisolie als ik de zware pijnstiller die ik slikte zou laten staan. Dat vond ik prima, want dat was mijn inzet: ik zat op een redelijk pittige pijnstiller die niet volledig hielp en soms helemaal niet. Dan liever op de plantaardige toer. Dus daar ben ik nu mee bezig qua pijn.

Maar de pijnspecialist zei ook dat ik naar een medisch psycholoog moest om te zien of er op het mentale deel nog invloed uit is te oefenen. Daar ben ik nu twee keer op intake geweest (met dus ook mijn verhaal over mijn misbruik). Dat heeft zij inmiddels voorgelegd aan haar collega's in groepsoverleg en morgenochtend weer een gesprek om te horen wat zij denken over een aanpak die zou kunnen helpen. Geen idee of daar iets nuttigs uitkomt, maar ik zit in ieder geval wel in de modus van aanpak.

Nieuwe aanpak is altijd hoopgevend! Sterkte man.

En psychosomatisch is ook echt een dingetje, dus als je de energie hebt, pak het beiden aan. Cognitief en lichamelijk. Het is een samenspel van die twee, heb ik voor mezelf in ieder geval geleerd.

En dat shit tijd kost. Wat ik haat, maar moet accepteren. Gaat ook steeds beter.

quote:

Op dinsdag 4 juni 2024 16:03 schreef MatthijsDJ het volgende:
Veel herkenbare verhalen hier.

Wat mij uiteindelijk geholpen heeft is ACT, acceptance and commitment therapie..

In het kort ben ik vooral alle angsten aangegaan die uit het misbruik voorkwamen. Ik ging namelijk echt onderuit toen ik zelf kinderen kreeg en mij besefte hoe schadelijk misbruik uiteindelijk is. Vooral de angst dat ik zelf zo slecht zou kunnen zijn maakte mij helemaal kapot.

Maar ook door gewoon te leren wat misbruik met een jongen doet en welk gedrag dat bijv kan veroorzaken. Bijv te jong gaan experimenteren met sex.. heb ik het een plek kunnen geven.

Fijn dat je het een plek hebt kunnen geven man! Goed bezig.

Die ACT klinkt ook wel richting de mindfullness en yoga mindset. Loving kindness. Vooral naar jezelf. Dus ik snap wel dat die je ook kan helpen.

Herkenbare gedachten ook.

quote:

Op dinsdag 4 juni 2024 17:42 schreef SicSicSics het volgende:

[..]

En dat shit tijd kost. Wat ik haat, maar moet accepteren. Gaat ook steeds beter.

Plus je moet accepteren dat het altijd wel een dingetje blijft. Wat niet erg is en gewoon heel goed mee te leven valt .

quote:

Op dinsdag 4 juni 2024 19:21 schreef V. het volgende:

[..]
Ja, dat klopt wel, maar als je daardoor elke seconde van je leven pijn hebt, moet je er toch iets mee

Oh eens hoor, of zoals een goede psycholoog een keer tegen mij zij dat het doel van therapie niet weer helemaal happy worden is, maar het leven wel weer leefbaar te maken.

quote:

Op dinsdag 4 juni 2024 18:17 schreef MatthijsDJ het volgende:
Plus je moet accepteren dat het altijd wel een dingetje blijft. Wat niet erg is en gewoon heel goed mee te leven valt .

Ja, absoluut hoor. Kan ook niet anders, het is onderdeel van wie ik ben.

Dat is aan de ene kant verschrikkelijk om je te realiseren, maar aan de andere kan ook een kans. Om het toch een plek te geven die het verdient (achter in je hoofd wegduwen is niet hetzelfde als 'een plekje geven'), ervan te leren, vrede mee te hebben en misschien zelfs wel gebruiken om een beter persoon te worden.

Hoi allemaal,

Ik heb de afgelopen weken jullie verhalen/berichten gelezen en wil even zeggen hoe jammer ik het vind dat het jullie is overkomen. En ook herkenbaar voor mij, dus indrukwekkend om jullie verhalen en hoe jullie ermee omgaan te lezen. Ik ben heel benieuwd hoe het een jaar later met jullie gaat.

Het raakte me op veel punten, ook omdat ik zelf veel worstelingen herken. Het vastzitten in patronen, geen verbinding hebben met je eigen lichaam. En voor mij ook het gevoel dat therapie vaak niet écht helpt zolang je jezelf (nog) niet onder ogen kunt komen. Ik heb vanaf m’n 16e wel wat psychologen gezien, maar het hielp niet echt omdat ik gebeurtenissen niet kon benoemen. Daar was ik toen misschien te jong voor, maar ik kan het nu nog steeds niet zo goed. Het stukje eerlijkheid naar mezelf (en dus ook naar anderen) is wel een dingetje. Nu op m’n 32e voel ik voor het eerst dat het zo echt niet verder kan; ongelukkig, altijd gespannen, altijd op zoek naar korte termijn bevestiging van buitenaf, dingen doen waar ik niet volledig achtersta, noem maar op. Ik ben moe van het constant leven in spanning (letterlijk ook in m’n lichaam) en geen grenzen kunnen voelen of aangeven.

Binnenkort start ik met haptotherapie. Ik ben er best zenuwachtig voor, maar ergens ook wel hoopvol. Omdat het misschien wel de eerste keer is dat ik via mijn lichaam ga proberen te voelen wat ik altijd heb weggedrukt. Ik zie er ergens wel tegenop, maar voel wel dat dit een goede stap kan zijn. Las ergens dat iemand misschien een tattoo wilde zetten omdat je dan het gevoel hebt ‘dat stukje lichaam is van mij’, dat herken ik heel erg en daarom heb ik inmiddels ook best wat tattoos. Tsja. Het is sowieso klote, maar het voelt voor mij ergens wel gek dat ik zoveel herken. Nou ja, mocht iemand nog ervaringen willen delen met haptotherapie of andere vormen van lichaamsgerichte therapie: ik hoor het heel graag!

Wat een walgelijke, vieze , achterbakse, waardeloze kutouders zijn er toch op deze wereld! Of ze doen het zelf of ze halen iemand over huis om je leven te vergallen!

quote:

Op dinsdag 27 mei 2025 12:11 schreef Zonnige het volgende:
Hoi allemaal,

Ik heb de afgelopen weken jullie verhalen/berichten gelezen en wil even zeggen hoe jammer ik het vind dat het jullie is overkomen. En ook herkenbaar voor mij, dus indrukwekkend om jullie verhalen en hoe jullie ermee omgaan te lezen. Ik ben heel benieuwd hoe het een jaar later met jullie gaat.

Sorry om te horen. Wel tof dat je meeleest en nu ook meedoet. Met mij gaat het relatief goed. Afgelopen jaar veel gedaan. In de vorm van reguliere therapie; gesprekken met een psycholoog en de Praktijk Ondersteunend Hulpverlener (GGZ). Dit helpt voor het cognitieve deel. Het denken. Je hoofd.(Denk- en gedrags-) Patronen herkennen. Heel waardevol, want zo kun je de cirkel doorbreken.

Verder heb ik veel lichaamsgerichte therapie gedaan het afgelopen jaar. Hapto was de eerste stap. Lichaamsgerichte therapie ging verder waar de hapto ophield. Persoonlijke overwinning ook, want ik heb ook sessies gedaan met een mannelijke behandelaaar en daar had ik meer moeite mee dan ik door had. Heeft uiteindelijk wel voor een grotere doorbraak gezorgd. Is toch een andere energie en heeft uiteindelijk een ander gevoel van veiligheid met zich meegebracht.

Op dit moment ben ik gestopt met alles, behalve meditatie en yoga. Tijd voor consolidatie. Eens kijken wat het me allemaal gebracht heeft en waar ik nu nog tegenaan loop. Ik heb wel tegen al mijn therapeuten 'Tot ziens' gezegd, want ik weet inmiddels dat je 'nooit klaar' bent.

quote:

Het raakte me op veel punten, ook omdat ik zelf veel worstelingen herken. Het vastzitten in patronen, geen verbinding hebben met je eigen lichaam. En voor mij ook het gevoel dat therapie vaak niet écht helpt zolang je jezelf (nog) niet onder ogen kunt komen. Ik heb vanaf m’n 16e wel wat psychologen gezien, maar het hielp niet echt omdat ik gebeurtenissen niet kon benoemen. Daar was ik toen misschien te jong voor, maar ik kan het nu nog steeds niet zo goed. Het stukje eerlijkheid naar mezelf (en dus ook naar anderen) is wel een dingetje. Nu op m’n 32e voel ik voor het eerst dat het zo echt niet verder kan; ongelukkig, altijd gespannen, altijd op zoek naar korte termijn bevestiging van buitenaf, dingen doen waar ik niet volledig achtersta, noem maar op. Ik ben moe van het constant leven in spanning (letterlijk ook in m’n lichaam) en geen grenzen kunnen voelen of aangeven.

Herkenbaar verhaal. Maar je hebt de eerste stap(pen) gezet. Goed bezig. (H)erkennen en toegeven, alleen al naar jezelf, dat het zo niet gaat is echt een belangrijke stap. (H)erkennen dat je niet eerlijk bent naar jezelf. Alleen zo kun je er, op een eerlijke en volledige manier, wat mee doen.

Goed bezig.

quote:

Binnenkort start ik met haptotherapie. Ik ben er best zenuwachtig voor, maar ergens ook wel hoopvol. Omdat het misschien wel de eerste keer is dat ik via mijn lichaam ga proberen te voelen wat ik altijd heb weggedrukt. Ik zie er ergens wel tegenop, maar voel wel dat dit een goede stap kan zijn. Las ergens dat iemand misschien een tattoo wilde zetten omdat je dan het gevoel hebt ‘dat stukje lichaam is van mij’, dat herken ik heel erg en daarom heb ik inmiddels ook best wat tattoos. Tsja. Het is sowieso klote, maar het voelt voor mij ergens wel gek dat ik zoveel herken. Nou ja, mocht iemand nog ervaringen willen delen met haptotherapie of andere vormen van lichaamsgerichte therapie: ik hoor het heel graag!

Die tattoo-ervaring of gedachten heb ik zelf niet, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen.

Succes met je hapto en onthoud dat dingen tijd kosten, dat herstel niet lineair is en dat rustig aan doen ook vooruitgang is.

Voelt toch te privé, dus verwijderd.

[ Bericht 33% gewijzigd door Zonnige op 17-07-2025 06:12:25 ]

quote:

Op woensdag 16 juli 2025 09:15 schreef Zonnige het volgende:
Voelt toch te privé, dus verwijderd.

Jouw keus, jouw tempo. Beschouw het als een goede stap in het aangeven van wat je grens is. Praten helpt, maar kan ook privé/ professioneel/ etc.