Seksueel misbruik - 40 jaar later

quote:

Op woensdag 9 augustus 2023 18:06 schreef Purrito het volgende:
Niet door mijn ouders misbruikt, wel mishandeld. En rond mijn 25e verkracht door een ex. Bij mij hakt het er ook nog steeds in. We moeten het niet onderschatten. PTSS is hardnekkig.

Naar om te horen. Vreselijk wat je is aangedaan.
Het is geen wedstrijdje en trauma is trauma.
Logisch dat het erin hakt en PTSS is inderdaad heel hardnekkig.
Sterkte.

quote:

Op woensdag 9 augustus 2023 18:06 schreef Purrito het volgende:
Niet door mijn ouders misbruikt, wel mishandeld. En rond mijn 25e verkracht door een ex. Bij mij hakt het er ook nog steeds in. We moeten het niet onderschatten. PTSS is hardnekkig.

Je hebt daar helemaal gelijk in. Onderschat ook jezelf niet. Dat het zwaar is, weet ik. Als zich momenten aandienen dat er geen oplossingen ziet, betekent het nog niet dat die oplossingen er ook niet zijn.

Bij elke vorm en elke gradatie van mishandeling dan ook, ontstaat bij het slachtoffer het idee dat hij/zij compleet machteloos is en niks anders kan doen dan het leed ondergaan. Vandaar ook het trauma en in geval van PTSS zit die overtuiging in het hele lijf genesteld. Ook al heb je wellicht ontelbaar vaak aangehoord dat je goed bent zoals je bent, door hetgeen wat jou is overkomen, kan je dat niet geloven. Dan krijg je er op den duur psychische klachten door = bevestiging dat je zwak en minderwaardig bent en je moet onderwerpen naar anderen, want je kan toch niks maken tegen anderen.

Als het bijvoorbeeld over pestgedrag op scholen gaat. Er worden elke keer weer anti-pestcampagnes opgericht om pesters bewust te maken over de gevolgen en scholen worden geacht om een veilige sfeer te waarborgen. Kinderen en jongeren weten best wat ze bij het slachtoffer aanrichten. Ze kiezen ervoor om zich er niet bewust van te zijn. De directie en docenten op scholen kunnen hooguit maatregelen treffen om proberen te voorkomen dat het pestgedrag te extreme vormen gaat aannemen, echter ze kunnen niet van de leerlingen afdwingen om iedereen aardig te vinden. In elke klas en in elke groep is een underdog. Zelfs als er niet gesproken kan worden van pestgedrag, wordt de underdog wel buitengesloten en voelt zich daarbij nog steeds heel klote.

Als er al vingertje naar anderen gewezen moet worden, dan zou die in eerste instantie naar de ouders moeten wijzen. Want het is hun taak om hun kind op te voeden en dat houdt ook in dat hun kind leert sociale contacten te maken en te onderhouden en ook om voor zichzelf op te komen. Echter ook hier helpt vingertje wijzen niks, want de ouders wijzen dan vervolgens de vinger weer naar iemand of iets anders.

Het komt uiteindelijk hoe dan ook op het slachtoffer zelf aan om ermee te dealen. Dat lijkt onmogelijk als je als slachtoffer tot in het diepste van jouw wezen ervan overtuigd bent dat je niet in de positie bent en daardoor ook het recht niet hebt om voor jezelf op te komen. Bij mij begint het besef te dagen dat daders evenmin sterk en machtig zijn. Net als bij dat voorbeeld over pesten wordt er in veel gevallen van mishandeling geprojecteerd. Als mensen niet geloven dat ze zelf in staat zijn om hun verantwoordelijkheden na te komen, wijzen ze de vinger naar de ander. Ze kunnen alleen de schuld op de ander afschuiven zolang de ander de schuld op zich neemt. Daarom kunnen daders zo overtuigend en intimiderend overkomen. Als de 'prooi' waarop ze jagen niet toehapt op hun aas, zullen zij verhongeren, zwakker worden en zich steeds meer zorgen gaan maken dat de rollen omdraaien.

Bijna een jaar verder, tijd voor een kleine update.

The Body Keeps the Score was voor mij nog steeds een goede ingang om verder aan mezelf te werken. Een bevestiging dat de Hapto een goed idee was, maar ook een aanmoediging om meer met meditatie en uiteindelijk yoga te gaan doen.

Na 2 jaar Hapto kwamen we op een punt waarbij Hapto mij niet meer verder ging helpen. Zij heeft mij doorverwezen naar een hele goede lichaamsgerichte therapeut, waar ik nu 2 sessies bij heb gehad. Body de armouring. Kom er net pas kijken, maar de resultaten zijn veelbelovend. Zo veelbelovend dat ik een full body de armouring retreat heb gedaan. Dat was 5 dagen echt ver buiten mijn comfortzone, maar ik ben heel blij dat ik het gedaan heb. Hoop nieuwe inzichten gekregen, mooie dingen geleerd en mensen leren kennen. Deze weg, lichaamsgerichte therapie, ga ik verder bewandelen. Het is een spiegel, maar het levert ook direct wat op. Rust in mijn lijf en de kracht om verder te kijken.

Een goede vriendin van me raadde me tevens aan om 'Complex PTSD: From Surviving to Thriving' te lezen. Van Pete Walker. 1,5 jaar geleden aan begonnen, maar weggelegd omdat ik 'dat niet had'. Nu, 1,5 jaar later, een zeer herkenbaar boek, ook weer met bijzonder praktische omschrijvingen en handvatten van hoe je met jezelf en PTSD om kan gaan. Ik heb het lang ontkend, maar ik heb het ook. Geen twijfel.

Ik ben ook nog in Traumaseksualiteit aan het lezen, van Peter John Schouten. Heb ik wat meer moeite mee, want heel confornterend en herkenbaar. Deze lees ik in etappes, omdat ik soms op zaken stuit waar ik nog even geen ruimte voor heb.

quote:

Op maandag 14 augustus 2023 14:06 schreef V. het volgende:
Sterkte voor iedereen die het kan gebruiken.

Hoe is het jou V.?

quote:

Op zaterdag 30 juli 2022 23:20 schreef V. het volgende:

[..]
Ik wil heel graag de users die nuttige bijdragen hadden gedaan, en die door de schoonveegactie zijn verwijder, willen vragen of ze hun post nog een keer willen plaatsen. Het zou zonde zinn, en verdrietig, als waardevolle tips hierdoor verloren zouden gaan.

Alvast bedanktt

Wat is de wereld soms verrot
En wat ontzettend k… wat je is overkomen

Aangezien ik lees dat praten voor jou genoeg is geweest
Zou ik zeker op zoek gaan naar lichaamsgerichte therapie
Yoga kan ook helpen.

Heel veel sterkte

Veel herkenbare verhalen hier.

Wat mij uiteindelijk geholpen heeft is ACT, acceptance and commitment therapie..

In het kort ben ik vooral alle angsten aangegaan die uit het misbruik voorkwamen. Ik ging namelijk echt onderuit toen ik zelf kinderen kreeg en mij besefte hoe schadelijk misbruik uiteindelijk is. Vooral de angst dat ik zelf zo slecht zou kunnen zijn maakte mij helemaal kapot.

Maar ook door gewoon te leren wat misbruik met een jongen doet en welk gedrag dat bijv kan veroorzaken. Bijv te jong gaan experimenteren met sex.. heb ik het een plek kunnen geven.

quote:

Op dinsdag 4 juni 2024 10:38 schreef V. het volgende:
Wel wat ontwikkelingen, maar die zijn meer via de lichamelijke klachten-aanpak.
Vorig jaar zomer werden mijn chronische pijnklachten en slecht slapen zo erg, dat ik jankend bij mijn huisarts zat dat het voor mij allemaal niet meer hoefde. Medicatie aangepast en doorverwezen naar pijnpoli (met mijn vraag over cannabisolie, want mijn huisarts wil daar niet aan). Van de pijnpoli (na 5 maanden wachten) mocht ik beginnen met cannabisolie als ik de zware pijnstiller die ik slikte zou laten staan. Dat vond ik prima, want dat was mijn inzet: ik zat op een redelijk pittige pijnstiller die niet volledig hielp en soms helemaal niet. Dan liever op de plantaardige toer. Dus daar ben ik nu mee bezig qua pijn.

Maar de pijnspecialist zei ook dat ik naar een medisch psycholoog moest om te zien of er op het mentale deel nog invloed uit is te oefenen. Daar ben ik nu twee keer op intake geweest (met dus ook mijn verhaal over mijn misbruik). Dat heeft zij inmiddels voorgelegd aan haar collega's in groepsoverleg en morgenochtend weer een gesprek om te horen wat zij denken over een aanpak die zou kunnen helpen. Geen idee of daar iets nuttigs uitkomt, maar ik zit in ieder geval wel in de modus van aanpak.

Nieuwe aanpak is altijd hoopgevend! Sterkte man.

En psychosomatisch is ook echt een dingetje, dus als je de energie hebt, pak het beiden aan. Cognitief en lichamelijk. Het is een samenspel van die twee, heb ik voor mezelf in ieder geval geleerd.

En dat shit tijd kost. Wat ik haat, maar moet accepteren. Gaat ook steeds beter.

quote:

Op dinsdag 4 juni 2024 16:03 schreef MatthijsDJ het volgende:
Veel herkenbare verhalen hier.

Wat mij uiteindelijk geholpen heeft is ACT, acceptance and commitment therapie..

In het kort ben ik vooral alle angsten aangegaan die uit het misbruik voorkwamen. Ik ging namelijk echt onderuit toen ik zelf kinderen kreeg en mij besefte hoe schadelijk misbruik uiteindelijk is. Vooral de angst dat ik zelf zo slecht zou kunnen zijn maakte mij helemaal kapot.

Maar ook door gewoon te leren wat misbruik met een jongen doet en welk gedrag dat bijv kan veroorzaken. Bijv te jong gaan experimenteren met sex.. heb ik het een plek kunnen geven.

Fijn dat je het een plek hebt kunnen geven man! Goed bezig.

Die ACT klinkt ook wel richting de mindfullness en yoga mindset. Loving kindness. Vooral naar jezelf. Dus ik snap wel dat die je ook kan helpen.

Herkenbare gedachten ook.

quote:

Op dinsdag 4 juni 2024 17:42 schreef SicSicSics het volgende:

[..]

En dat shit tijd kost. Wat ik haat, maar moet accepteren. Gaat ook steeds beter.

Plus je moet accepteren dat het altijd wel een dingetje blijft. Wat niet erg is en gewoon heel goed mee te leven valt .

quote:

Op dinsdag 4 juni 2024 19:21 schreef V. het volgende:

[..]
Ja, dat klopt wel, maar als je daardoor elke seconde van je leven pijn hebt, moet je er toch iets mee

Oh eens hoor, of zoals een goede psycholoog een keer tegen mij zij dat het doel van therapie niet weer helemaal happy worden is, maar het leven wel weer leefbaar te maken.

quote:

Op dinsdag 4 juni 2024 18:17 schreef MatthijsDJ het volgende:
Plus je moet accepteren dat het altijd wel een dingetje blijft. Wat niet erg is en gewoon heel goed mee te leven valt .

Ja, absoluut hoor. Kan ook niet anders, het is onderdeel van wie ik ben.

Dat is aan de ene kant verschrikkelijk om je te realiseren, maar aan de andere kan ook een kans. Om het toch een plek te geven die het verdient (achter in je hoofd wegduwen is niet hetzelfde als 'een plekje geven'), ervan te leren, vrede mee te hebben en misschien zelfs wel gebruiken om een beter persoon te worden.

Hoi allemaal,

Ik heb de afgelopen weken jullie verhalen/berichten gelezen en wil even zeggen hoe jammer ik het vind dat het jullie is overkomen. En ook herkenbaar voor mij, dus indrukwekkend om jullie verhalen en hoe jullie ermee omgaan te lezen. Ik ben heel benieuwd hoe het een jaar later met jullie gaat.

Het raakte me op veel punten, ook omdat ik zelf veel worstelingen herken. Het vastzitten in patronen, geen verbinding hebben met je eigen lichaam. En voor mij ook het gevoel dat therapie vaak niet écht helpt zolang je jezelf (nog) niet onder ogen kunt komen. Ik heb vanaf m’n 16e wel wat psychologen gezien, maar het hielp niet echt omdat ik gebeurtenissen niet kon benoemen. Daar was ik toen misschien te jong voor, maar ik kan het nu nog steeds niet zo goed. Het stukje eerlijkheid naar mezelf (en dus ook naar anderen) is wel een dingetje. Nu op m’n 32e voel ik voor het eerst dat het zo echt niet verder kan; ongelukkig, altijd gespannen, altijd op zoek naar korte termijn bevestiging van buitenaf, dingen doen waar ik niet volledig achtersta, noem maar op. Ik ben moe van het constant leven in spanning (letterlijk ook in m’n lichaam) en geen grenzen kunnen voelen of aangeven.

Binnenkort start ik met haptotherapie. Ik ben er best zenuwachtig voor, maar ergens ook wel hoopvol. Omdat het misschien wel de eerste keer is dat ik via mijn lichaam ga proberen te voelen wat ik altijd heb weggedrukt. Ik zie er ergens wel tegenop, maar voel wel dat dit een goede stap kan zijn. Las ergens dat iemand misschien een tattoo wilde zetten omdat je dan het gevoel hebt ‘dat stukje lichaam is van mij’, dat herken ik heel erg en daarom heb ik inmiddels ook best wat tattoos. Tsja. Het is sowieso klote, maar het voelt voor mij ergens wel gek dat ik zoveel herken. Nou ja, mocht iemand nog ervaringen willen delen met haptotherapie of andere vormen van lichaamsgerichte therapie: ik hoor het heel graag!

Wat een walgelijke, vieze , achterbakse, waardeloze kutouders zijn er toch op deze wereld! Of ze doen het zelf of ze halen iemand over huis om je leven te vergallen!

quote:

Op dinsdag 27 mei 2025 12:11 schreef Zonnige het volgende:
Hoi allemaal,

Ik heb de afgelopen weken jullie verhalen/berichten gelezen en wil even zeggen hoe jammer ik het vind dat het jullie is overkomen. En ook herkenbaar voor mij, dus indrukwekkend om jullie verhalen en hoe jullie ermee omgaan te lezen. Ik ben heel benieuwd hoe het een jaar later met jullie gaat.

Sorry om te horen. Wel tof dat je meeleest en nu ook meedoet. Met mij gaat het relatief goed. Afgelopen jaar veel gedaan. In de vorm van reguliere therapie; gesprekken met een psycholoog en de Praktijk Ondersteunend Hulpverlener (GGZ). Dit helpt voor het cognitieve deel. Het denken. Je hoofd.(Denk- en gedrags-) Patronen herkennen. Heel waardevol, want zo kun je de cirkel doorbreken.

Verder heb ik veel lichaamsgerichte therapie gedaan het afgelopen jaar. Hapto was de eerste stap. Lichaamsgerichte therapie ging verder waar de hapto ophield. Persoonlijke overwinning ook, want ik heb ook sessies gedaan met een mannelijke behandelaaar en daar had ik meer moeite mee dan ik door had. Heeft uiteindelijk wel voor een grotere doorbraak gezorgd. Is toch een andere energie en heeft uiteindelijk een ander gevoel van veiligheid met zich meegebracht.

Op dit moment ben ik gestopt met alles, behalve meditatie en yoga. Tijd voor consolidatie. Eens kijken wat het me allemaal gebracht heeft en waar ik nu nog tegenaan loop. Ik heb wel tegen al mijn therapeuten 'Tot ziens' gezegd, want ik weet inmiddels dat je 'nooit klaar' bent.

quote:

Het raakte me op veel punten, ook omdat ik zelf veel worstelingen herken. Het vastzitten in patronen, geen verbinding hebben met je eigen lichaam. En voor mij ook het gevoel dat therapie vaak niet écht helpt zolang je jezelf (nog) niet onder ogen kunt komen. Ik heb vanaf m’n 16e wel wat psychologen gezien, maar het hielp niet echt omdat ik gebeurtenissen niet kon benoemen. Daar was ik toen misschien te jong voor, maar ik kan het nu nog steeds niet zo goed. Het stukje eerlijkheid naar mezelf (en dus ook naar anderen) is wel een dingetje. Nu op m’n 32e voel ik voor het eerst dat het zo echt niet verder kan; ongelukkig, altijd gespannen, altijd op zoek naar korte termijn bevestiging van buitenaf, dingen doen waar ik niet volledig achtersta, noem maar op. Ik ben moe van het constant leven in spanning (letterlijk ook in m’n lichaam) en geen grenzen kunnen voelen of aangeven.

Herkenbaar verhaal. Maar je hebt de eerste stap(pen) gezet. Goed bezig. (H)erkennen en toegeven, alleen al naar jezelf, dat het zo niet gaat is echt een belangrijke stap. (H)erkennen dat je niet eerlijk bent naar jezelf. Alleen zo kun je er, op een eerlijke en volledige manier, wat mee doen.

Goed bezig.

quote:

Binnenkort start ik met haptotherapie. Ik ben er best zenuwachtig voor, maar ergens ook wel hoopvol. Omdat het misschien wel de eerste keer is dat ik via mijn lichaam ga proberen te voelen wat ik altijd heb weggedrukt. Ik zie er ergens wel tegenop, maar voel wel dat dit een goede stap kan zijn. Las ergens dat iemand misschien een tattoo wilde zetten omdat je dan het gevoel hebt ‘dat stukje lichaam is van mij’, dat herken ik heel erg en daarom heb ik inmiddels ook best wat tattoos. Tsja. Het is sowieso klote, maar het voelt voor mij ergens wel gek dat ik zoveel herken. Nou ja, mocht iemand nog ervaringen willen delen met haptotherapie of andere vormen van lichaamsgerichte therapie: ik hoor het heel graag!

Die tattoo-ervaring of gedachten heb ik zelf niet, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen.

Succes met je hapto en onthoud dat dingen tijd kosten, dat herstel niet lineair is en dat rustig aan doen ook vooruitgang is.

Voelt toch te privé, dus verwijderd.

[ Bericht 33% gewijzigd door Zonnige op 17-07-2025 06:12:25 ]

quote:

Op woensdag 16 juli 2025 09:15 schreef Zonnige het volgende:
Voelt toch te privé, dus verwijderd.

Jouw keus, jouw tempo. Beschouw het als een goede stap in het aangeven van wat je grens is. Praten helpt, maar kan ook privé/ professioneel/ etc.