Ik wilde ook nog even een stukje opinie plaatsen over de regering en hun mogelijke geheel in dit verhaal.
Voor de oppositie zou het goed zijn als op korte termijn een van de minsters (het liefst op een van de meer invloedrijke ministeries) zou overlopen naar hun kant. Dat zou namelijk een enorme klap in het gezicht van Lukashenko zijn en de verwachting is dat als er eenmaal een minister overloopt dat er meer zullen volgen.
Onder de ministers heb je eigenlijk de volgende kampen:
- ministers die deel uit maken van het veiligheidsapparaat;
- ministers die eigenlijk niet echt een belangrijke portefuille hebben;
- ministers met veel (economische) invloed, die niet deel uit maken van het veiligheidsapparaat.
De ministers binnen het veiligheidsapparaat zullen er alles aan doen om hun positie veilig te stellen en hun macht in stand te houden. Hun ondergeschikten zijn in hoge mate loyaal, ondanks de gevoelens onder de rest van de bevolking. Het hele systeem zou gelijk inklappen als deze ministers zouden opgeven. De kans dat dat gebeurd is bij benadering 0%. Het is veel waarschijnlijker dat ze Lukashenko opofferen als de tijd daarvoor aanbreekt. Dit kamp van ministers is verder niet gebaat bij democratie en zal, met hoge waarschijnlijkheid, als de geopolitieke en interne politieke spanningen hun tot een keuze tussen Rusland en het Westen dwingt, voor Rusland kiezen.
De ministers zonder een echt belangrijke portefuille zijn niet echt direct belangrijk voor de oppositie. Als hun zouden overlopen, zal de resonans beperkt blijven, de oppositie een klein succesje vieren. Het is voor hun echter niet zonder persoonlijk risico en ze zouden eenvoudig vervangen kunnen worden zonder vergaande gevolgen.
Dan komen we aan bij de derde groep ministers. Die een groot verschil zouden kunnen vormen, maar momenteel in een moeilijke positie verkeren. Normaal gesproken, als Lukashenko zich niet bedreigt voelt, kan deze groep ministers behoorlijk vrij opereren. Er zijn natuurlijk een beperkt aantal stokpaardjes van Lukashenko en ze kunnen zich niet publiekelijk tegen Lukashenko keren, maar verder zijn ze behoorlijk vrij in hun eigen politiek. Lukashenko heeft immers ook belang bij economische groei en goede relaties met andere landen. Er is altijd een soort van concurrentie om macht tussen de eerste groep ministers en deze groep ministers. Als Lukashenko, zoals nu, zich bedreigd voelt slaat de balans om in het voordeel van de eerste groep. Voor de oppositie zou het een enorme overwinning zijn als een van de ministers uit deze groep zou overlopen, maar er bestaat wel het risico dat de eerste groep ministers dan buitensporig aan macht wint. Daardoor zitten deze ministers in een behoorlijke paradox: als ze het volk willen dienen, dan kan het zo maar zo zijn dat ze beter kunnen aanblijven, ondanks dat ze misschien zelf nu ook helemaal klaar zijn met Lukashenko en misschien nog wel meer met de eerste groep ministers, die waarschijnlijk nog sterker in het zadel zit dan Lukashenko. De ministers in deze groep zijn hoofdzakelijk erg goed opgeleid, kundig in hun vakgebied en hebben niet een uitgesproken voorkeur voor Rusland of het Westen.