nog
dag(en)
uur
minuten
seconden
abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
pi_188970925
registreer om deze reclame te verbergen
Welkom bij een nieuw deel van "Vraag wat je wil".

Soms vraag je je wel eens af hoe bepaalde zaken in elkaar steken, hoe zou het zijn om een specifiek beroep te hebben. Wat beweegt mensen met een bijzondere hobby. Daarom hebben wij deze reeks op FOK! in het leven geroepen. Hier bieden wij mensen extra anonieme mogelijkheid om vragen te beantwoorden. De personen die zich kunnen opgeven in dit topic: GC / [Vraag wat je wil]: een inventarisatie. (andere feedback mag ook in dat topic). krijgen toegang tot het VraagWatJeWil account en kunnen via dit account een paar dagen vragen van jullie beantwoorden. Dit account blijft van de persoon totdat het volgende deel in de reeks geopend wordt.

Dit deel kunnen we vragen stellen aan iemand die door een aangeboren afwijking onvruchtbaar werd geacht maar toch vader is geworden. Dus als je benieuwd bent welke medisch kunst en vliegwerk daar aan te pas gekomen is, welke weerslag onvruchtbaarheid op een relatie heeft en of het vaderschap is wat hij hoopte, vraag het hier.

Wacht even totdat de ondervraagde zichzelf introduceert alvorens te reageren.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188970965
heb je wel dna check laten doen ?
pi_188971096
Zo, dit is best even spannend... Ondanks een schuilnaam e.d. voelt meedoen aan een topic als dit als spannend: ik vertel wel wat over mezelf. Aan de andere kant weet ik weer een steuntje in de rug kan geven. Dus... hier ben ik.

Ik ben dus onvruchtbaar van mezelf: door een aangeboren afwijking (die vooral hormonale uitwerking heeft) is er '100% sap, 0% zaad'. Dat is heel vervelend als je kinderen wil krijgen. Dat is de fase waarin ik een paar jaar geleden zat. Uiteindelijk was er een medisch geitenpaadje om de juiste hormonen op de juiste plekken te krijgen. Resultaat: met wat medisch ingrijpen maakte ik toch wat zaadcellen aan. Het resultaat is een über bijdehandte dochter van een jaar of drie... O+ O+ O+

Wat wil ik met dit topic? Tja, enerzijds mijn verhaal doen (zonder in al te veel medische details te treden, ook vanwege herkenbaarheid), anderzijds om wellicht een steuntje in de rug te zijn voor andere 'wensvaders/moeders'.

Ik leerde een jaar of zeven geleden mijn partner kennen. We waren beide geen 20 meer, dus heb ik dit snel gedeeld: het kan een breekpunt zijn in een relatie, dus als het dat dan wordt, dan maar gelijk. Voor mijn partner was het gelukkig geen probleem: we gingen de 'medische malle molen in' (MMM genoemd...) en na een paar jaar konden we met een IVF-traject in.

Wat mij opviel was dat vruchtbaarheid enorm vrouwelijk is... Mannen praten er amper over. Dat is op zich wel begrijpelijk (ook ik heb een speciale account). Aan de andere kant zijn de statistieken ook wel weer zo: (bron: Freya, de vereniging van mensen met vruchtbaarheidsproblemen
- 1 op de 6 stellen heeft medische hulp nodig (variërend van een aangepaste Pil en aangepaste leefstijl tot aan heftige operaties)
- van die aantallen ligt de oorzaak als volgt: 30% bij de man; 30% bij de vrouw; 30% bij beide partners. In 10% wordt geen oorzaak gevonden.

Wat wil ik wel delen?
- ervaringen van het omgaan met niet-vruchtbaar zijn: dit is echt existentieel ("waarom besta ik als ik geen kinderen kan krijgen"? "Wie verzorgt mij en staat mij bij op het laatste moment?", dat idee...)
- ervaringen van het medische traject (vanuit mannelijk oogpunt)

Waar heb ik minder behoefte aan?
- pochen met "1x raak", "zal ik het voordoen": de wereld heeft m.i. geen behoefte aan dat soort offspring :') :P ;)

En gelijk de eerste vraag:

quote:
0s.gif Op maandag 16 september 2019 11:02 schreef Dimachaerus het volgende:
heb je wel dna check laten doen ?
Ja, wel een DNA-test laten doen. Nee, geen duidelijk beeld. Genetica is ingewikkeld en leidt niet altijd tot een duidelijk antwoord. Met mijn aandoening zelf is goed te leven (ik word net zo oud als anderen, ik moet alleen meer letten op eten en bewegen).
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
  maandag 16 september 2019 @ 11:23:39 #4
267443 Cue_
Cuecumbergirl
pi_188971169
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
14s.gif Op maandag 16 september 2019 11:15 schreef VraagWatJeWil het volgende:
"waarom besta ik als ik geen kinderen kan krijgen"? "Wie verzorgt mij en staat mij bij op het laatste moment?
Had je hier echt last van? Dat je dus het gevoel hebt dat je enkel bestaat om te kunnen voortplanten?

Of dus bang te zijn 'eenzaam' te zijn later? Want lijkt me niet de juiste beweegredenen voor kinderen.
pi_188971171
-edit-

Vraag: nam/neem je het jezelf kwalijk? Je bent er natuurlijk mee geboren en wist het al een tijdje, dus dat zal het wat anders maken dan wanneer je er pas 'op het moment zelf' achterkomt.

En, geen idee hoe dat werkt verder, maar kan je het hele traject nog een keer door voor een 2e? Is die wens er überhaupt?

En als laatst; was adoptie ook een optie voor jullie?

[ Bericht 11% gewijzigd door Bosbeetle op 16-09-2019 11:49:59 ]
Hoe laat is het? SOLIDARITEIT!
  Moderator maandag 16 september 2019 @ 11:37:12 #6
27682 crew  Bosbeetle
terminaal verdwaald
pi_188971330
quote:
0s.gif Op maandag 16 september 2019 11:02 schreef Dimachaerus het volgende:
heb je wel dna check laten doen ?
Ik zal de vraag laten staan maar zou je de volgende keer even de Openingspost willen lezen

quote:
Wacht even totdat de ondervraagde zichzelf introduceert alvorens te reageren.
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
LPs | CDs
pi_188971423
registreer om deze reclame te verbergen
Mijn partner is niet-aangeboren-onvruchtbaar. Gelukkig hebben we allebei geen kinderwens.

Waar wij tegenaan lopen is het feit dat werkelijk élke voor-altijd-single loser op onze FB-vriendenlijst nu ineens toch iemand treft om zich mee voort te planten. En dan krijgen wij van tigmiljoen mensen tegelijk te horen: "Zelfs <voor-altijd-single loser> heeft nu een baby.. is het voor jullie niet ook eens tijd..?"

Nee. Het is voor ons nooit baby-tijd. Wij zijn sinds dit jaar allebei 35+ en kunnen met moeite onze planten en onszelf in leven houden. Bovendien wíllen we geen kinderen.

Vraag aan VWJW: had je het erg gevonden als je geen kind had gekregen? En zo ja, waarom?
Mon 'en!
pi_188971497
quote:
6s.gif Op maandag 16 september 2019 11:23 schreef Cue_ het volgende:

[..]

Had je hier echt last van? Dat je dus het gevoel hebt dat je enkel bestaat om te kunnen voortplanten?

Of dus bang te zijn 'eenzaam' te zijn later? Want lijkt me niet de juiste beweegredenen voor kinderen.
De woordkeuze in de inleiding klinkt zwaar, dat snap ik, maar het voelt wel echt zo. Kijk, ik wilde niet aan kinderen denken voordat ik mijn huidige partner leerde kennen. Mijn eerdere scharrels en daarna ook nog een wat serieuzere relatie waren niet de vrouwen waarmee ik aan kinderen dacht. Met mijn huidige partner was dat al vrij snel anders, wat waarschijnlijk ook mede door de leeftijd komt.

Wanneer je beide kinderen wilt dan is dat voor de meeste mensen leuk, een 'geheimpje' waar je 'op oefent' in de slaapkamer of meer exotische locatie. Daar volgt dan een zwangerschap uit.

In ons geval was dat dus een vruchtbaarheidstraject. En dat zet je in met het idee dat je ouder wilt/gaat worden. Voor ons wat de kinderwens veel bezoeken aan een behandelkamer in een ziekenhuis met echo-apparaten e.d. De existentiële gevoelens treden dan dus in: wanneer er geen vooruitgang lijkt te zijn en er tegen je wordt gezegd "dat het ook wel eens niet goed af zou kunnen lopen".

De beweegreden van kinderen is dus niet existentieel, maar wel het niet kunnen vervullen van een bestaande kinderwens.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188971572
quote:
0s.gif Op maandag 16 september 2019 11:23 schreef Scrummie2.0 het volgende:


Vraag: nam/neem je het jezelf kwalijk? Je bent er natuurlijk mee geboren en wist het al een tijdje, dus dat zal het wat anders maken dan wanneer je er pas 'op het moment zelf' achterkomt.

En, geen idee hoe dat werkt verder, maar kan je het hele traject nog een keer door voor een 2e? Is die wens er überhaupt?

En als laatst; was adoptie ook een optie voor jullie?
Ik heb mijzelf nooit wat kwalijk genomen: mijn aandoening is er en daar kan ik niets aan veranderen. Het kunnen doorlopen van een traject met honderden injecties (echt waar) en uiteindelijk een operatie om zaadcellen te halen uit weefsel uit mijn testikels, ja, dat kan wel. Gelukkig was dat laatste onder narcose ;).

Een tweede kan er niet meer komen helaas. Daar hebben we het moeilijk mee gehad, maar daar hebben we ons bij neergelegd en mede hierom kunnen we (denk ik) veel meer genieten van de dochter die we wel hebben gekregen.

De adoptievraag heeft ons wel even bezig gehouden (als alternatief voor). Het is echter een traject dat zo mogelijk nog complexer is dan een medisch traject. Nederlandse kinderen adopteren is zo goed als onmogelijk (door het systeem van jeugdzorg en de heersende rechtsopvatting die uitgaat van het zo lang mogelijk vasthouden aan het 'biologische gezin').

Buitenlandse kinderen zijn ook niet eenvoudig hier te krijgen (nog los van de kosten)... We hebben ons er uiteindelijk niet in hoeven verdiepen.

[ Bericht 0% gewijzigd door Bosbeetle op 16-09-2019 12:01:36 ]
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
  Moderator maandag 16 september 2019 @ 11:56:16 #10
27682 crew  Bosbeetle
terminaal verdwaald
pi_188971595
Heb je ooit adoptie overwogen?
En mochten we vallen dan is het omhoog. - Krang (uit: Pantani)
My favourite music is the music I haven't yet heard - John Cage
Water: ijskoud de hardste - Gehenna
LPs | CDs
pi_188971630
quote:
0s.gif Op maandag 16 september 2019 11:43 schreef bloempjuh het volgende:
Mijn partner is niet-aangeboren-onvruchtbaar. Gelukkig hebben we allebei geen kinderwens.

Waar wij tegenaan lopen is het feit dat werkelijk élke voor-altijd-single loser op onze FB-vriendenlijst nu ineens toch iemand treft om zich mee voort te planten. En dan krijgen wij van tigmiljoen mensen tegelijk te horen: "Zelfs <voor-altijd-single loser> heeft nu een baby.. is het voor jullie niet ook eens tijd..?"

Nee. Het is voor ons nooit baby-tijd. Wij zijn sinds dit jaar allebei 35+ en kunnen met moeite onze planten en onszelf in leven houden. Bovendien wíllen we geen kinderen.

Vraag aan VWJW: had je het erg gevonden als je geen kind had gekregen? En zo ja, waarom?
Ik herken heel erg wat je zegt: de 'is je partner al zwanger?', 'wordt het niet eens tijd voor...?' e.d.

Als je geen kinderwens hebt (of bewust afziet van het willen krijgen van kinderen) dan is vruchtbaarheidsproblematiek geen probleem. Mijn partner en ik hebben een gezonde relatie (waar seks gewoon een onderdeel van is). Alleen die zaadcellen, ja, die waren er dus niet. Daar heb ik het wel een tijd moeilijk mee gehad en ik was daarom ook heel erg blij en dankbaar dat we een zwangerschap hadden (en een gezond kind). Wat we hadden gedaan als het niet was gelukt? Tja, daar zijn we uiteindelijk niet aan toe gekomen, maar ik denk dat het uiteindelijk een donor zou zijn geworden (na veel gesprekken e.d.)
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188971722
Oh wow, goed onderwerp! Tof dat je hierover wilt vertellen.
Somebody that I used to know
pi_188971761
quote:
14s.gif Op maandag 16 september 2019 11:15 schreef VraagWatJeWil het volgende:
Ik ben dus onvruchtbaar van mezelf: door een aangeboren afwijking (die vooral hormonale uitwerking heeft) is er '100% sap, 0% zaad'.
Hoe kom je daarachter? Worden alle jongens in Nederland daar standaard op getest of hoe zit dat?
Somebody that I used to know
  maandag 16 september 2019 @ 12:44:34 #14
275013 Poes.
Jaime Lannister
pi_188972220
quote:
14s.gif Op maandag 16 september 2019 11:54 schreef VraagWatJeWil het volgende:

[..]

Ik heb mijzelf nooit wat kwalijk genomen: mijn aandoening is er en daar kan ik niets aan veranderen. Het kunnen doorlopen van een traject met honderden injecties (echt waar) en uiteindelijk een operatie om zaadcellen te halen uit weefsel uit mijn testikels, ja, dat kan wel. Gelukkig was dat laatste onder narcose ;).

Een tweede kan er niet meer komen helaas. Daar hebben we het moeilijk mee gehad, maar daar hebben we ons bij neergelegd en mede hierom kunnen we (denk ik) veel meer genieten van de dochter die we wel hebben gekregen.

De adoptievraag heeft ons wel even bezig gehouden (als alternatief voor). Het is echter een traject dat zo mogelijk nog complexer is dan een medisch traject. Nederlandse kinderen adopteren is zo goed als onmogelijk (door het systeem van jeugdzorg en de heersende rechtsopvatting die uitgaat van het zo lang mogelijk vasthouden aan het 'biologische gezin').

Buitenlandse kinderen zijn ook niet eenvoudig hier te krijgen (nog los van de kosten)... We hebben ons er uiteindelijk niet in hoeven verdiepen.
Auw :X
Waarom was een zaaddonor geen alternatief?
''There are no men like me, only me.''
pi_188972616
quote:
5s.gif Op maandag 16 september 2019 11:56 schreef Bosbeetle het volgende:
Heb je ooit adoptie overwogen?
De adoptievraag heeft ons wel even bezig gehouden (als alternatief voor). Het is echter een traject dat zo mogelijk nog complexer is dan een medisch traject. Nederlandse kinderen adopteren is zo goed als onmogelijk (door het systeem van jeugdzorg en de heersende rechtsopvatting die uitgaat van het zo lang mogelijk vasthouden aan het 'biologische gezin').

Buitenlandse kinderen zijn ook niet eenvoudig hier te krijgen (nog los van de kosten)... We hebben ons er uiteindelijk niet in hoeven verdiepen.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188972690
Ik vind het supertof dat je hierover in gesprek wil! Wat je zegt, het is best een taboe voor mannen.

Zelf wilde ik nooit per se kinderen. Toen kwam ik er rond mijn 20e achter dat er een aanzienlijke kans is dat ik zowel verminderd vruchtbaar ben als vroegtijdig in de overgang zal gaan (elk probleem "loopt" sterk in één kant van mijn familie, vruchtbaarheidsproblemen ook in mindere mate in de vervroegde-overgangkant). En ondanks dat ik nooit een kinderwens had gehad, vond ik dat toch moeilijk.

Ben ik dan wel een echte vrouw? Wil ik misschien tóch wél kinderen? Wanneer moet ik dat dan besluiten? Wat is mijn "deadline"? Wat zijn de alternatieven? Etc.

Inmiddels ben ik 27 en heb ik nog steeds (of weer) geen kinderwens. Ik zou er wel voor open staan als mijn partner ze later toch graag zou willen, maar ik zie me ook prima gelukkig op leeftijd raken zonder. Toch is die vanzelfsprekendheid van de "keuze" wel weg bij mij. Ik kan me ook wel wat storen aan de uitspraak "kinderen nemen".

Mijn ouders hebben heel erg veel MMM moeten doorstaan voor mij, en hun relatie heeft het best moeilijk gehad met het verschil in intensiteit van de kinderwens. Mijn moeder moest en zou, mijn vader "leek het wel leuk" (en kan zich dat nu niet meer voorstellen, hij ging 180 graden om toen ik verscheen, 100% pappa als levensdoel). Beide denken ze dat ze wellicht/waarschijnlijk uit elkaar waren gegaan als het uiteindelijk toch niet gelukt was.

Hoe heeft bij jullie dat hele proces de relatie beïnvloedt of (indien van toepassing) bedreigd? Ik kan me inbeelden dat het voor mijn ouders lastiger was omdat zij het niet wisten voordat ze begonnen met proberen, in tegenstelling tot bij jullie. Maar toch lijkt me dat niet makkelijk. Hoe kijk je daarop terug?
Your opinion of me is none of my business.
pi_188972701
quote:
2s.gif Op maandag 16 september 2019 12:11 schreef Postbus100 het volgende:

[..]

Hoe kom je daarachter? Worden alle jongens in Nederland daar standaard op getest of hoe zit dat?
Dat is een goede vraag. In mijn geval was de vruchtbaarheid een afgeleide van de aandoening: ik kwam niet vanzelf in puberteit. Terwijl ik dus allerlei leeftijdsgenoten zag groeien (en zij gingen zich ook met andere onderwerpen bezig houden), bleef ik 'achter'. Van artsen krijg je dan te horen: joh, komt vanzelf, maak je niet druk... Dat gold ook bij onderzoeken door de schoolarts. Ik denk dat hij/zij (weet ik niet meer) mij heeft onderzocht toen ik nog niet persé in puberteit hoefde te zijn (waarschijnlijk rond 12/13/14 jaar).

Uiteindelijk gingen we op mijn 17e gingen we een stuk verder en toen bleek na wat onderzoeken dat er wel wat aan de hand was, waaronder dus onvruchtbaarheid (met de mededeling dat er wel een geitenpaadje is, wanneer de partner er is).

Op je 17e geldt onvruchtbaarheid niet als een probleem, maar ik wist dus wel dat het speelde. En dus wist ik dat dat ook een ding was in een relatie.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188972710
Hoeveel sperma was er nodig om haar zwanger te krijgen? Een eetlepel? Een theelepel? Een druppeltje?
pi_188972757
quote:
0s.gif Op maandag 16 september 2019 12:44 schreef Poes. het volgende:

[..]

Auw :X
Waarom was een zaaddonor geen alternatief?
Gelukkig was het onder narcose heh... ;)

Zonder gekheid, ik weet niet of ik van te voren zou hebben getekend voor die operatie (die heet een TESE: testicular sperm extraction). Maar kenmerkend voor de medische mallemolen is dat je er positief in stapt en gaandeweg wat pessimistischer wordt (totdat je een positieve zwangerschapstest hebt). En ook kenmerkend is dat je steeds een stapje verder gaat voor die kinderwens. Je laat mensen toe op plekken waar dat normaalgesproken iets is tussen partners en gaat daar dus steeds verder in. Sommige mensen verliezen hun partner of zichzelf in zo'n situatie... Soms zegt men in het ziekenhuis dat het klaar is...
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
  maandag 16 september 2019 @ 13:24:54 #20
275013 Poes.
Jaime Lannister
pi_188972782
quote:
14s.gif Op maandag 16 september 2019 13:22 schreef VraagWatJeWil het volgende:

[..]

Gelukkig was het onder narcose heh... ;)

Zonder gekheid, ik weet niet of ik van te voren zou hebben getekend voor die operatie (die heet een TESE: testicular sperm extraction). Maar kenmerkend voor de medische mallemolen is dat je er positief in stapt en gaandeweg wat pessimistischer wordt (totdat je een positieve zwangerschapstest hebt). En ook kenmerkend is dat je steeds een stapje verder gaat voor die kinderwens. Je laat mensen toe op plekken waar dat normaalgesproken iets is tussen partners en gaat daar dus steeds verder in. Sommige mensen verliezen hun partner of zichzelf in zo'n situatie... Soms zegt men in het ziekenhuis dat het klaar is...
Maar.. waarom was adoptie wél een mogelijk alternatief en een spermadonor niet?
''There are no men like me, only me.''
  maandag 16 september 2019 @ 13:25:07 #21
384435 klappernootopreis
Pleens treens en ottomobile
pi_188972788
Dat vrouwen op gegeven moment een kinderwens ontwikkelen en hun eierstokken voelen rammelen kan ik mee inkomen, maar hoe ervaar jij dit?
Mag ik je vandaag weer eens irriteren?
pi_188972825
Wat fijn voor jullie dat het gelukt is en interessant om jouw ervaringen en perspectief te lezen. Ik heb nu geen vraag maar lees wel mee.
What's the name of the game?
pi_188972826
quote:
0s.gif Op maandag 16 september 2019 13:18 schreef Rock92 het volgende:
Hoeveel sperma was er nodig om haar zwanger te krijgen? Een eetlepel? Een theelepel? Een druppeltje?
Uiteindelijk zijn er bij die operatie een stuk of 10(!) bruikbare zaadcellen gevonden, waarvan er na een Ivf-behandeling één is uitgegroeid tot de mooiste meid van de hele wereld O+ O+ O+ O+ (al snap ik natuurlijk dat andere mannen dat van hun eigen dochters zullen zeggen O-) )

Normaal gesproken zitten er ergens tussen de 20 en 50 miljoen zaadcellen per milliliter. En worden er minder dan 1 miljoen zaadcellen per milliliter gevonden dan is dat reden voor IVF. Bij mij was het dus nog veel minder dan dat. Maar uiteindelijk gold de biologische werkelijkheid: voor een baby zijn één zaadcel en één eicel genoeg...
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188972864
quote:
0s.gif Op maandag 16 september 2019 13:24 schreef Poes. het volgende:

[..]

Maar.. waarom was adoptie wél een mogelijk alternatief en een spermadonor niet?
Adoptie hebben we het over gehad. En ook een donor hebben we het wel over gehad. Uiteindelijk kwamen we daar niet aan toe, omdat we dus een eigen kindje hebben gekregen.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
  maandag 16 september 2019 @ 13:32:28 #25
275013 Poes.
Jaime Lannister
pi_188972896
quote:
14s.gif Op maandag 16 september 2019 13:30 schreef VraagWatJeWil het volgende:

[..]

Adoptie hebben we het over gehad. En ook een donor hebben we het wel over gehad. Uiteindelijk kwamen we daar niet aan toe, omdat we dus een eigen kindje hebben gekregen.
Dankje!

Jullie dochter is écht één uit miljoenen ;)
''There are no men like me, only me.''
pi_188972926
quote:
14s.gif Op maandag 16 september 2019 13:17 schreef VraagWatJeWil het volgende:

[..]

Dat is een goede vraag. In mijn geval was de vruchtbaarheid een afgeleide van de aandoening: ik kwam niet vanzelf in puberteit. Terwijl ik dus allerlei leeftijdsgenoten zag groeien (en zij gingen zich ook met andere onderwerpen bezig houden), bleef ik 'achter'. Van artsen krijg je dan te horen: joh, komt vanzelf, maak je niet druk... Dat gold ook bij onderzoeken door de schoolarts. Ik denk dat hij/zij (weet ik niet meer) mij heeft onderzocht toen ik nog niet persé in puberteit hoefde te zijn (waarschijnlijk rond 12/13/14 jaar).

Uiteindelijk gingen we op mijn 17e gingen we een stuk verder en toen bleek na wat onderzoeken dat er wel wat aan de hand was, waaronder dus onvruchtbaarheid (met de mededeling dat er wel een geitenpaadje is, wanneer de partner er is).

Op je 17e geldt onvruchtbaarheid niet als een probleem, maar ik wist dus wel dat het speelde. En dus wist ik dat dat ook een ding was in een relatie.
Ah, oké. Ik dacht: misschien had je al één of andere afwijking bij geboorte, wat dus al bekend was toen je baby was. Maar je bent daar dus in je puberteit achter gekomen.
Somebody that I used to know
  maandag 16 september 2019 @ 13:35:25 #27
131591 Leandra
Is onmogelijk
pi_188972935
De aandoening die je onvruchtbaarheid veroorzaakt is niet op een of andere manier erfelijk?
Wullie bin KOEL © Soneal
Why be difficult when, with a bit of effort, you could be impossible?
pi_188973004
quote:
0s.gif Op maandag 16 september 2019 13:17 schreef Sarasi het volgende:
Ik vind het supertof dat je hierover in gesprek wil! Wat je zegt, het is best een taboe voor mannen.

Zelf wilde ik nooit per se kinderen. Toen kwam ik er rond mijn 20e achter dat er een aanzienlijke kans is dat ik zowel verminderd vruchtbaar ben als vroegtijdig in de overgang zal gaan (elk probleem "loopt" sterk in één kant van mijn familie, vruchtbaarheidsproblemen ook in mindere mate in de vervroegde-overgangkant). En ondanks dat ik nooit een kinderwens had gehad, vond ik dat toch moeilijk.

Ben ik dan wel een echte vrouw? Wil ik misschien tóch wél kinderen? Wanneer moet ik dat dan besluiten? Wat is mijn "deadline"? Wat zijn de alternatieven? Etc.

Inmiddels ben ik 27 en heb ik nog steeds (of weer) geen kinderwens. Ik zou er wel voor open staan als mijn partner ze later toch graag zou willen, maar ik zie me ook prima gelukkig op leeftijd raken zonder. Toch is die vanzelfsprekendheid van de "keuze" wel weg bij mij. Ik kan me ook wel wat storen aan de uitspraak "kinderen nemen".

Mijn ouders hebben heel erg veel MMM moeten doorstaan voor mij, en hun relatie heeft het best moeilijk gehad met het verschil in intensiteit van de kinderwens. Mijn moeder moest en zou, mijn vader "leek het wel leuk" (en kan zich dat nu niet meer voorstellen, hij ging 180 graden om toen ik verscheen, 100% pappa als levensdoel). Beide denken ze dat ze wellicht/waarschijnlijk uit elkaar waren gegaan als het uiteindelijk toch niet gelukt was.

Hoe heeft bij jullie dat hele proces de relatie beïnvloedt of (indien van toepassing) bedreigd? Ik kan me inbeelden dat het voor mijn ouders lastiger was omdat zij het niet wisten voordat ze begonnen met proberen, in tegenstelling tot bij jullie. Maar toch lijkt me dat niet makkelijk. Hoe kijk je daarop terug?
Er zit heel veel in jouw post. Onder andere dat jij de uitkomst bent van een traject. Dat is een invalshoek die ik nog niet zo had bekeken. Dank je wel daarvoor. Misschien moeten we daar los van dit topic eens over doorpraten (ook over hoe we dit onze dochter moeten vertellen e.d.).

Of je een kinderwens hebt of niet vind ik lastig in te schatten. Het zal voor iedereen anders zijn, maar logisch geredeneerd moet het er bij iedereen wel in zitten (bij vrouwen wellicht meer dan bij mannen). En dus is het cliché van de ‘klepperende eierstokken’ en ‘biologische klok’ niet voor niets een cliché: zonder dat zou de mens als soort wel eens kunnen uitsterven.

Maar goed, Ik had pas écht een kinderwens toen ik mijn huidige partner leerde kennen. Maar tegelijkertijd realiseer ik me dat het onvruchtbaar zijn ook een soort escape was: ik hoefde er niet over na te denken, omdat ik niet vruchtbaar ben… Maar ik weet nog heel erg goed hoe blij we waren dat men in het ziekenhuis zaadcellen vond. En dat we een positieve zwangerschapstest hadden. Heeft het de roze wolk meer roze gemaakt? Geen idee. Wel ben ik smoorverliefd op mijn beide dames…

En dat maakt onze situatie wellicht wat anders dan van anderen. Wij wisten precies waar we aan toe waren: aandoening X heeft effect Y. Dat kunnen we ondervangen met medicatie Z. En daar begin je dan aan: eerst optimistisch en wanneer dat niet (goed) werkt, ja, dan slaat de vertwijfeling echt wel toe: gaat het wel goedkomen? En dus de existentiële vragen als: waar leef ik eigenlijk voor? Ook hiervoor geldt: het is een fase (net zoals "het is een fase" voor allerlei dingen met kinderen als mantra wordt gebruikt).

Mijn partner en ik hebben elkaar niet verloren in het hele traject, integendeel zou ik zeggen... Maar ik snap goed dat dat bij sommigen anders kan zijn, zeker wanneer er uiteindelijk geen zwangerschap volgt.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188973056
quote:
0s.gif Op maandag 16 september 2019 13:27 schreef -marz- het volgende:
Wat fijn voor jullie dat het gelukt is en interessant om jouw ervaringen en perspectief te lezen. Ik heb nu geen vraag maar lees wel mee.
Dat mag! Welkom :)

En dank je wel voor de reactie.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188973076
quote:
0s.gif Op maandag 16 september 2019 13:25 schreef klappernootopreis het volgende:
Dat vrouwen op gegeven moment een kinderwens ontwikkelen en hun eierstokken voelen rammelen kan ik mee inkomen, maar hoe ervaar jij dit?
Voor mij geldt dat ik ook graag met een kinderwagen met kind wilde, waarmee ik dan allerlei leuke dingen kon doen. Dus: ja, naast klepperende eierstokken zullen er ook rammelende testikels zijn. Bij mij in ieder geval wel.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188973101
quote:
0s.gif Op maandag 16 september 2019 13:32 schreef Poes. het volgende:

[..]

Dankje!

Jullie dochter is écht één uit miljoenen ;)
Dat klopt: statistisch gezien is het een uit miljoenen. Maar je zou ook kunnen zeggen: 1 uit 10 zaadcellen ;). Wij houden het liever op een wonder, wat ook voorkomt uit onze levensovertuiging: we hebben beiden een christelijke achtergrond.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188973132
quote:
0s.gif Op maandag 16 september 2019 13:35 schreef Leandra het volgende:
De aandoening die je onvruchtbaarheid veroorzaakt is niet op een of andere manier erfelijk?
Dat is dus datgene waar wij nu mee zitten. En waar we met onze dochter iets mee moeten. Enerzijds hebben al onze familieleden kinderen (voor zover ze daar aan toe zijn), dus zou je zeggen niet-erfelijk. Anderzijds is genetica complex (en weten we heel veel nog niet). Het kan dus zijn dat er toch wel iets erfelijks is.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188973136
quote:
2s.gif Op maandag 16 september 2019 13:34 schreef Postbus100 het volgende:

[..]

Ah, oké. Ik dacht: misschien had je al één of andere afwijking bij geboorte, wat dus al bekend was toen je baby was. Maar je bent daar dus in je puberteit achter gekomen.
Dat klopt: de afwijking is aangeboren, maar hebben we pas ontdekt rond mijn 17e.

[ Bericht 5% gewijzigd door VraagWatJeWil op 16-09-2019 15:27:33 ]
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
  maandag 16 september 2019 @ 13:50:30 #34
131591 Leandra
Is onmogelijk
pi_188973160
quote:
14s.gif Op maandag 16 september 2019 13:48 schreef VraagWatJeWil het volgende:

[..]

Dat is dus datgene waar wij nu mee zitten. En waar we met onze dochter iets mee moeten. Enerzijds hebben al onze familieleden kinderen (voor zover ze daar aan toe zijn), dus zou je zeggen niet-erfelijk. Anderzijds is genetica complex (en weten we heel veel nog niet). Het kan dus zijn dat er toch wel iets erfelijks is.
Kan me voorstellen dat dat lastig is, en als het dan toch wel iets is dat zeg maar in de genen rondzwerft, of het dan sterker is bij de generatie die er toch na komt, terwijl die er anders niet zou zijn.
Hebben je ouders/grootouders/overgrootouders broers of zussen die ondanks een huwelijk kinderloos zijn/waren?
Wullie bin KOEL © Soneal
Why be difficult when, with a bit of effort, you could be impossible?
  maandag 16 september 2019 @ 13:52:46 #35
131591 Leandra
Is onmogelijk
pi_188973189
Met sommige afwijkingen is het ook gewoon zo dat het weinig meer voorkomt omdat de gezinnen veel kleiner zijn, iets waarbij je een kans van 1 op 7 hebt komt tegenwoordig in minder gezinnen voor dan vroeger toen veel gezinnen 5 tot 10 kinderen hadden.
Vandaar ook vooral of het bij de generatie van je grootouders en overgrootouders voorkomt (en daarvoor nog, indien je over de genealogie zou beschikken).
Wullie bin KOEL © Soneal
Why be difficult when, with a bit of effort, you could be impossible?
pi_188973234
quote:
14s.gif Op maandag 16 september 2019 13:40 schreef VraagWatJeWil het volgende:

[..]

Er zit heel veel in jouw post. Onder andere dat jij de uitkomst bent van een traject. Dat is een invalshoek die ik nog niet zo had bekeken. Dank je wel daarvoor. Misschien moeten we daar los van dit topic eens over doorpraten (ook over hoe we dit onze dochter moeten vertellen e.d.).

Of je een kinderwens hebt of niet vind ik lastig in te schatten. Het zal voor iedereen anders zijn, maar logisch geredeneerd moet het er bij iedereen wel in zitten (bij vrouwen wellicht meer dan bij mannen). En dus is het cliché van de ‘klepperende eierstokken’ en ‘biologische klok’ niet voor niets een cliché: zonder dat zou de mens als soort wel eens kunnen uitsterven.

Maar goed, Ik had pas écht een kinderwens toen ik mijn huidige partner leerde kennen. Maar tegelijkertijd realiseer ik me dat het onvruchtbaar zijn ook een soort escape was: ik hoefde er niet over na te denken, omdat ik niet vruchtbaar ben… Maar ik weet nog heel erg goed hoe blij we waren dat men in het ziekenhuis zaadcellen vond. En dat we een positieve zwangerschapstest hadden. Heeft het de roze wolk meer roze gemaakt? Geen idee. Wel ben ik smoorverliefd op mijn beide dames…

En dat maakt onze situatie wellicht wat anders dan van anderen. Wij wisten precies waar we aan toe waren: aandoening X heeft effect Y. Dat kunnen we ondervangen met medicatie Z. En daar begin je dan aan: eerst optimistisch en wanneer dat niet (goed) werkt, ja, dan slaat de vertwijfeling echt wel toe: gaat het wel goedkomen? En dus de existentiële vragen als: waar leef ik eigenlijk voor? Ook hiervoor geldt: het is een fase (net zoals "het is een fase" voor allerlei dingen met kinderen als mantra wordt gebruikt).

Mijn partner en ik hebben elkaar niet verloren in het hele traject, integendeel zou ik zeggen... Maar ik snap goed dat dat bij sommigen anders kan zijn, zeker wanneer er uiteindelijk geen zwangerschap volgt.
Ik denk dat het verschil tussen "het kan niet > toch wel!" en "kinderwens > proberen > het kan niet?" weleens best groot kan zijn ja. Interessant wel. :)

Mijn ouders hebben me overigens pas vrij laat verteld over de hele situatie (toen ik al volwassen was). Stiekem ben ik daar wel blij om, want ik heb gewoon normaal kind kunnen zijn zonder teveel rekening te houden met mijn ouders. Ik heb de hele "IK BEN GEADOPTEERD" fase met verve doorgelopen en heb heel veel "ik haat jullie" kunnen roepen, zonder me ooit bezwaard te voelen. Tegelijkertijd heb ik me ook op elk moment wat ik me kan herinneren onvoorwaardelijk geliefd en geaccepteerd gevoeld, dus alle rebellie was lekker veilig. ;)

Ik weet echter ook dat iedereen er anders mee om gaat. Sommige mensen maken zelfs van de hele MMM een "eerste fotoboek" met begeleidende tekst. Ik denk dat er voor alle opties wel wat te zeggen valt, heel eerlijk gezegd, los van dat ik heel blij ben met hoe mijn ouders ermee om zijn gegaan. Ik was ook geen subtiel kind, dus ik had iedereen om me heen gevraagd of zij een "moeilijke baby" waren, of een "ongelukje" of iets ertussen in, als ik het toen had geweten. Ik denk dat 't wel goed is dat die situatie nooit heeft plaatsgevonden. :P

Ik ben wel heel blij dat ze het me uiteindelijk wel verteld hebben. En dat ik alle vragen mocht stellen die ik wilde (kan mijn adhd hierdoor komen, bijvoorbeeld?). Maar ik heb het nooit ervaren als een "ding".

Ik ben christelijk opgevoed, en als klein hummeltje had ik besloten dat de hemel een hele rij kinderen had die aan 't wachten waren om geboren te worden. Mijn ouders waren de allerliefste ooit, dus die had ik al ver vantevoren uitgezocht, en gereserveerd. Daarom hadden mijn ouders mij gekregen en niet een ander kind, want ik had hen uitgekozen. En sorry als ze daardoor wat langer op me moesten wachten, maar voordringen was onbeleefd.

Dat kon ik me allemaal al lang niet meer echt herinneren, maar mijn moeder is dat heel erg bijgebleven en dat heeft haar toen heel erg (positief) geraakt. Dat soort kleine weetjes waren ook wel fijn om terug te horen, want de eerste gedachte is toch "shit, misschien heb ik ze als kind heel veel onbewust gekwetst hiermee", en om dan te horen dat dit soort dingen juist bij zijn gebleven is wel fijn. :)
Your opinion of me is none of my business.
pi_188973247
quote:
0s.gif Op maandag 16 september 2019 13:52 schreef Leandra het volgende:
Met sommige afwijkingen is het ook gewoon zo dat het weinig meer voorkomt omdat de gezinnen veel kleiner zijn, iets waarbij je een kans van 1 op 7 hebt komt tegenwoordig in minder gezinnen voor dan vroeger toen veel gezinnen 5 tot 10 kinderen hadden.
Vandaar ook vooral of het bij de generatie van je grootouders en overgrootouders voorkomt (en daarvoor nog, indien je over de genealogie zou beschikken).
Tja, geen idee dus. Vanuit familie en verdere familie komt het beeld naar voren dat ze eigenlijk allemaal kinderen hebben kunnen krijgen voor zover ze daar aan toe waren (in ieder geval voor zover ik ze ken...). Dus daarom laten we e.e.a. maar uitzoeken. En mocht onze dochter hetzelfde hebben als ik dan weten we wat we moeten doen, dat scheelt ook wel veel.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
  maandag 16 september 2019 @ 13:58:42 #38
403253 Meke
after all this time? always.
pi_188973261
quote:
14s.gif Op maandag 16 september 2019 13:46 schreef VraagWatJeWil het volgende:

[..]

Dat klopt: statistisch gezien is het een uit miljoenen. Maar je zou ook kunnen zeggen: 1 uit 10 zaadcellen ;). Wij houden het liever op een wonder, wat ook voorkomt uit onze levensovertuiging: we hebben beiden een christelijke achtergrond.
Oh dan ben ik heel benieuwd (en als dat een heel andere richting opgaat dan je bedoeld had met dit topic of gewoon niet reageren, doe je maar alsof je het niet gelezen heb :+ ); voelde het dan ook niet 'gek' om de MMM in te gaan? Is daar nog een soort twijfel in geweest of God het dan niet zo bedoeld heeft voor jullie?
Je bent slimmer als je denkt
  maandag 16 september 2019 @ 14:02:57 #39
131591 Leandra
Is onmogelijk
pi_188973318
quote:
14s.gif Op maandag 16 september 2019 13:57 schreef VraagWatJeWil het volgende:

[..]

Tja, geen idee dus. Vanuit familie en verdere familie komt het beeld naar voren dat ze eigenlijk allemaal kinderen hebben kunnen krijgen voor zover ze daar aan toe waren (in ieder geval voor zover ik ze ken...). Dus daarom laten we e.e.a. maar uitzoeken. En mocht onze dochter hetzelfde hebben als ik dan weten we wat we moeten doen, dat scheelt ook wel veel.
Dat is ook weer zo, succes daarmee (indien nodig).
Dank voor je openhartigheid.
SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Wullie bin KOEL © Soneal
Why be difficult when, with a bit of effort, you could be impossible?
  maandag 16 september 2019 @ 14:06:38 #40
268260 Dr.Mikey
Games Crew van het jaar 2013
pi_188973360
Heb je het boek de Passie Vrucht gelezen?
They wish to cure us. But I say to you, WE are the cure!
"WHAT IF YOU'RE RIGHT AND THEY'RE WRONG?"
  maandag 16 september 2019 @ 14:17:35 #41
403253 Meke
after all this time? always.
pi_188973505
quote:
0s.gif Op maandag 16 september 2019 14:06 schreef Dr.Mikey het volgende:
Heb je het boek de Passie Vrucht gelezen?
Heb jij de OP gelezen? :{ Heel andere context ;)
Je bent slimmer als je denkt
  maandag 16 september 2019 @ 14:40:46 #42
410477 Fietsertje70
als vlinders wespen worden :-)
pi_188973799
quote:
2s.gif Op maandag 16 september 2019 14:17 schreef Meke het volgende:

[..]

Heb jij de OP gelezen? :{ Heel andere context ;)
Ik dacht bij het lezen van de OP ook wel aan dat syndroom van Kleinfelder, daar waar de hoofdpersoon uit De Passievrucht ook aan lijdt.
pi_188973834
quote:
0s.gif Op maandag 16 september 2019 14:02 schreef Leandra het volgende:

[..]

Dat is ook weer zo, succes daarmee (indien nodig).
Dank voor je openhartigheid.
SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
:D :D :D :D :D O-) O-) O-)

[ Bericht 9% gewijzigd door VraagWatJeWil op 16-09-2019 15:00:19 ]
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188974060
quote:
2s.gif Op maandag 16 september 2019 13:58 schreef Meke het volgende:

[..]

Oh dan ben ik heel benieuwd (en als dat een heel andere richting opgaat dan je bedoeld had met dit topic of gewoon niet reageren, doe je maar alsof je het niet gelezen heb :+ ); voelde het dan ook niet 'gek' om de MMM in te gaan? Is daar nog een soort twijfel in geweest of God het dan niet zo bedoeld heeft voor jullie?
Dit soort vragen zijn helemaal prima hoor! :) In mijn beleving ben je aan de randen van het leven (geboorte, rouw en trouw) vaak veel 'ontvankelijker' voor de meer brede en existentiële kijk op het leven. Jouw vraag past eigenlijk heel goed en zet me ook wel even aan het denken. Dank je wel!

Er zijn veel invalshoeken hierop mogelijk: ongewenste kinderloosheid is van alle tijden. In het begin van het Oude Testament staat al zo'n verhaal: Abraham en Sara konden geen kinderen krijgen, maar kregen dankzij ingrijpen van God uiteindelijk toch een zoon: Isaak. Zo zijn er nog wel meer voorbeelden. De Abrahamistische levensovertuigingen (Joods, Islamitisch en Christelijk) hebben om die reden veel empathie voor ongewenste kinderloosheid - en wellicht daarom ook is er (voor zover ik weet) eigenlijk geen taboe op vruchtbaarheidsbehandelingen (mits binnen een huwelijk e.d.)

Voor ons was het christelijke aspect geen issue om een traject in te gaan. We zijn beide van het nuchtere, logische en rationele denken. Tijdens ons traject ging het in het contact met artsen over cijfers (hormoonwaardes, groottes van eicellen, aantallen zaadcellen e.d.). Tegelijkertijd hebben we beide (ik iets meer dan mijn partner denk ik) ruimte voor reflectie gezocht in niet-wetenschappelijke benaderingen. Mijn geloof heeft mij daarbij wel geholpen. Ik ben niet echt van de stichtelijke woorden, maar vond er wel steun aan, zeker wanneer de uitslagen keer op keer tegen vielen.

We waren dan ook heel erg blij en dankbaar toen er uiteindelijk een zwangerschap was - en later een perfecte bevalling van een kerngezonde dochter. We hebben beide de overtuiging dat dit geen toeval is, maar een wonder: onze dochter is ons gegeven. Misschien denken we dit juist wel omdat we zo rationeel, wetenschappelijk en logisch onze keuzes maken.

In gesprekken over een tweede kwam dit ook naar voren: willen we deze one in a million nog een keer proberen af te dwingen? We wisten dat de kans heel erg klein is dat het nog een keer zou lukken gezien het eerdere traject (rationeel, wetenschappelijk e.d.). Maar wat ook meespeelde: we hebben gevraagd om een wonder en we kregen een wonder. 'Mag' je dat dan een tweede keer doen? Uiteindelijk hebben we het niet gedaan en genieten we elke dag van het wonder dat ons wel ten deel is gevallen.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188974105
quote:
0s.gif Op maandag 16 september 2019 13:56 schreef Sarasi het volgende:

[..]

Ik denk dat het verschil tussen "het kan niet > toch wel!" en "kinderwens > proberen > het kan niet?" weleens best groot kan zijn ja. Interessant wel. :)

Mijn ouders hebben me overigens pas vrij laat verteld over de hele situatie (toen ik al volwassen was). Stiekem ben ik daar wel blij om, want ik heb gewoon normaal kind kunnen zijn zonder teveel rekening te houden met mijn ouders. Ik heb de hele "IK BEN GEADOPTEERD" fase met verve doorgelopen en heb heel veel "ik haat jullie" kunnen roepen, zonder me ooit bezwaard te voelen. Tegelijkertijd heb ik me ook op elk moment wat ik me kan herinneren onvoorwaardelijk geliefd en geaccepteerd gevoeld, dus alle rebellie was lekker veilig. ;)

Ik weet echter ook dat iedereen er anders mee om gaat. Sommige mensen maken zelfs van de hele MMM een "eerste fotoboek" met begeleidende tekst. Ik denk dat er voor alle opties wel wat te zeggen valt, heel eerlijk gezegd, los van dat ik heel blij ben met hoe mijn ouders ermee om zijn gegaan. Ik was ook geen subtiel kind, dus ik had iedereen om me heen gevraagd of zij een "moeilijke baby" waren, of een "ongelukje" of iets ertussen in, als ik het toen had geweten. Ik denk dat 't wel goed is dat die situatie nooit heeft plaatsgevonden. :P

Ik ben wel heel blij dat ze het me uiteindelijk wel verteld hebben. En dat ik alle vragen mocht stellen die ik wilde (kan mijn adhd hierdoor komen, bijvoorbeeld?). Maar ik heb het nooit ervaren als een "ding".

Ik ben christelijk opgevoed, en als klein hummeltje had ik besloten dat de hemel een hele rij kinderen had die aan 't wachten waren om geboren te worden. Mijn ouders waren de allerliefste ooit, dus die had ik al ver vantevoren uitgezocht, en gereserveerd. Daarom hadden mijn ouders mij gekregen en niet een ander kind, want ik had hen uitgekozen. En sorry als ze daardoor wat langer op me moesten wachten, maar voordringen was onbeleefd.

Dat kon ik me allemaal al lang niet meer echt herinneren, maar mijn moeder is dat heel erg bijgebleven en dat heeft haar toen heel erg (positief) geraakt. Dat soort kleine weetjes waren ook wel fijn om terug te horen, want de eerste gedachte is toch "shit, misschien heb ik ze als kind heel veel onbewust gekwetst hiermee", en om dan te horen dat dit soort dingen juist bij zijn gebleven is wel fijn. :)
Zo, dit komt wel even binnen zeg… Ik weet niet goed wat ik hier op zeggen moet, anders dan dat het echt wel raakt, in positieve zin. Dank je wel! De metafoor is wel erg pakkend: die gaan we echt nog wel een keer gebruiken.
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
pi_188974117
quote:
0s.gif Op maandag 16 september 2019 14:40 schreef Fietsertje70 het volgende:

[..]

Ik dacht bij het lezen van de OP ook wel aan dat syndroom van Kleinfelder, daar waar de hoofdpersoon uit De Passievrucht ook aan lijdt.
Ik heb het boek niet gelezen, maar heb met dank aan Wikipedia wel de plot bekeken. Deze situatie is op ons niet van toepassing.

[ Bericht 14% gewijzigd door VraagWatJeWil op 16-09-2019 15:11:37 ]
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
  maandag 16 september 2019 @ 15:06:56 #47
275013 Poes.
Jaime Lannister
pi_188974129
Wat is er met die 9 andere zaadcellen gebeurd?
''There are no men like me, only me.''
pi_188974162
quote:
0s.gif Op maandag 16 september 2019 15:06 schreef Poes. het volgende:
Wat is er met die 9 andere zaadcellen gebeurd?
Die zijn gebruikt om andere embryo's te maken. Deze waren geen van alle levensvatbaar...
Dit account is speciaal voor mensen die meedoen met vraag wat je wil.
Wil jij ook meedoen, meld je aan.
  maandag 16 september 2019 @ 15:10:50 #49
275013 Poes.
Jaime Lannister
pi_188974164
quote:
14s.gif Op maandag 16 september 2019 15:10 schreef VraagWatJeWil het volgende:

[..]

Die zijn gebruikt om andere embryo's te maken. Deze waren geen van alle levensvatbaar...
Och ;(
''There are no men like me, only me.''
pi_188974184
quote:
14s.gif Op maandag 16 september 2019 15:04 schreef VraagWatJeWil het volgende:

[..]

Zo, dit komt wel even binnen zeg… Ik weet niet goed wat ik hier op zeggen moet, anders dan dat het echt wel raakt, in positieve zin. Dank je wel! De metafoor is wel erg pakkend: die gaan we echt nog wel een keer gebruiken.
Haha, geniet van jullie dochter in ieder geval! :D En je mag me altijd DM'en als je over een tijdje toch nog een vraag hebt ofzo. Ik ben niet heel actief (meer) op fok, maar kijk nog wel af en toe. :)
Your opinion of me is none of my business.
abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')