Ups en downs. Ik ben blij dat ik niet meer in de opvang zit, maar ik ben helemaal klaar met begeleiding e.d. Die lopen mijn huis in en uit. Ik heb een heel klein huisje met 1 slaapkamer. Ik betaal 750 euro elke maand aan eigen bijdrage. Ik deel de keuken met een andere vrouw die sinds vorige week is bevallen.quote:Op woensdag 20 maart 2019 12:05 schreef AToontje87 het volgende:
Volgens mij mis ik een belangrijke vraag... hoe gaat het nu met je?
Nog steeds. Elke week komen er verschillende begeleiders langs. Ook mijn dochter heeft een begeleider. Elke keer voelt het als een examen. Daarnaast ben je afhankelijk van alles. Ik ben wat vrienden verloren, maar er zijn er twee die mij heel erg geholpen hebben. Zo af en toe kwamen ze mij halen om wat leuks te gaan doen, zoals een avondje Xboxen bij hen thuis, of gaven ze een pakkie peuken. Zij waren al vrij snel met elkaar eens dat verwijten geen zin had na alles wat er gebeurd is. Ik rookte eigenlijk alleen op vakanties, maar in de opvang was roken een blessing.quote:Op woensdag 20 maart 2019 12:06 schreef klappernootopreis het volgende:
[..]
Hulp is inderdaad beter dan een aalmoes of medelijden. Mijn vriendin heeft eens een kennis laten bivakkeren in haar tuinhuisje. Ze had wel een extra slaapkamer maar dat huisje gaf die kennis een soort van onafhankelijkheid die ze dan ook bitter nodig had. Ze hoefde er ook niet voor te betalen, maar zo nu en dan een paar boodschapjes mee nemen. Hunkerde jij ook naar je onafhankelijkheid? of was dat geen issue?
Het lijkt mij een beter idee om al die begeleiders de zak te geven en jouw een woning en een job, dan zijn ze goedkoper af. maar dat is mijn idee.quote:Op woensdag 20 maart 2019 12:37 schreef VraagWatJeWil het volgende:
[..]
Nog steeds. Elke week komen er verschillende begeleiders langs. Ook mijn dochter heeft een begeleider. Elke keer voelt het als een examen. Daarnaast ben je afhankelijk van alles. Ik ben wat vrienden verloren, maar er zijn er twee die mij heel erg geholpen hebben. Zo af en toe kwamen ze mij halen om wat leuks te gaan doen, zoals een avondje Xboxen bij hen thuis, of gaven ze een pakkie peuken. Zij waren al vrij snel met elkaar eens dat verwijten geen zin had na alles wat er gebeurd is. Ik rookte eigenlijk alleen op vakanties, maar in de opvang was roken een blessing.
De eerste paar weken als dakloos zijn cruciaal. Dan wordt er bepaald wat voor hulp je krijgt. Dat is een goed idee, maar ik was helemaal kapot van alles. De huisuitzetting, het zoeken naar een slaapplek, mijn vrouw in de gaten houden enz. "Als je vrouw gaat douchen raden wij je aan om voor de deur te blijven staan zodat niemand naar binnen kan gaan". Het doet heel veel met je die eerste dagen en weken. Dan komen er allerlei mensen dezelfde vragen stellen en die maken een plan. Je weet op dat moment echt niet waar je aan toe bent en je leeft tussen dingen accepteren en jezelf staande houden. Dat er dan zo ontzettend veel geschoven wordt met begeleiders maakt het zo dat je alle controle verliest. Als die dingen niet nakomen word je wantrouwig.quote:Op woensdag 20 maart 2019 12:24 schreef klappernootopreis het volgende:
[..]
De fout is het participatiesysteem, maar dit mag je natuurlijk niet zeggen. Wat zou je de politiek adviseren om al dit soort problemen op te lossen?
Denk je dat dak en thuislozen gebaat zijn in een meer efficiënte en gespecialiseerde aanpak? Het lijk mij er op dat je eigenlijk van hot naar her wordt gestuurd. en vaak hebben de mensen die dakloos niet de middelen om zich voort te bewegen.quote:Op woensdag 20 maart 2019 12:51 schreef VraagWatJeWil het volgende:
[..]
De eerste paar weken als dakloos zijn cruciaal. Dan wordt er bepaald wat voor hulp je krijgt. Dat is een goed idee, maar ik was helemaal kapot van alles. De huisuitzetting, het zoeken naar een slaapplek, mijn vrouw in de gaten houden enz. "Als je vrouw gaat douchen raden wij je aan om voor de deur te blijven staan zodat niemand naar binnen kan gaan". Het doet heel veel met je die eerste dagen en weken. Dan komen er allerlei mensen dezelfde vragen stellen en die maken een plan. Je weet op dat moment echt niet waar je aan toe bent en je leeft tussen dingen accepteren en jezelf staande houden. Dat er dan zo ontzettend veel geschoven wordt met begeleiders maakt het zo dat je alle controle verliest. Als die dingen niet nakomen word je wantrouwig.
Ik pleit voor zo weinig mogelijk begeleiders en instanties. Daarnaast moeten mensen die werken beloond worden. Als ji jbij de opvang komt na je werk en ze wisten dat je ging werken, is het best kut om te horen dat je die nacht buiten moet slapen. Of dat je dan geen hulp buiten kantooruren kan krijgen, terwijl buiten kantooruren werken niet is toegestaan.
Je kan een paar minuten op gezette tijden bellen naar instanties en bedrijven. Je kan ook via de computer, maar die werkte meestal niet. Mijn vrouw en ik hadden heel veel administratie al verzameld voordat we bij de opvang kwamen. Toen heeft het alsnog een jaar geduurd voordat het programma van de kredietbank ging starten. En nu nog is het eigenlijk wel gestart, maar wordt er nog niets afbetaald, terwijl ik inmiddels drie beslagen op het loon heb gehad. Dat vinden bedrijven waar je werkt niet leuk. Afspraken worden soms een dag van tevoren gemeld en word er dus geacht dat jij vrij neemt. Ga je niet naar de afspraak heb je een probleem. Neem je elke keer een dag van tevoren vrij op je werk heb je een probleem.
Dat iemand gaat werken moet niet worden tegengehouden, het is juist extra knap. Die maat van mij werkte sinds de eerste weken en heeft tot op de dag van vandaag niet verteld dat hij dakloos is. Dat doet best wel met iemand. Ik heb het wel vanaf dag 1 verteld, omdat ik door een screening heen moet.
Dus mensen per probleem scheiden. Bij verslaving duurt het programma langer zou je zeggen, maar zij kunnen eerder op een kamertje zitten. Op de gang zit een gebruikersruimte. Dit allemaal omdat er de eerste paar weken een plan is opgesteld waar je de rest van de tijd aan vast zit. Die van mij klopte niet en ik kon het pas veranderen toen iemand van de gemeente ons verhaal aan hoorde en op persoonlijke titel het plan heeft aan laten passen.
Ik ben een denker. Na lang denken kom ik vaak met goede of creatieve oplossingen. Maar dat is bij wat problemen, maar er kwam zoveel op mij af dat ik er niet uit kwam. Ik schaamde mij, voelde mij een untermensch, voel mij een soort van verraden door mijn familie, terwijl ik mijn zus dankbaar ben voor het opvangen van mijn dochter.quote:Op woensdag 20 maart 2019 12:35 schreef klappernootopreis het volgende:
Hoe creatief ben je met het oplossen van de problemen waar je tegenop loopt? En geven die oplossingen je voldoening?
Je bent nog jong, alles is mogelijk. Er is altijd licht aan het eind van de tunnel, maar dan moet je er wel naar toe lopen, hoe ver het ook is. Als dan je problemen achter de rug zijn waardeer je het leven nog meer.quote:Op woensdag 20 maart 2019 12:58 schreef VraagWatJeWil het volgende:
[..]
Ik ben een denker. Na lang denken kom ik vaak met goede of creatieve oplossingen. Maar dat is bij wat problemen, maar er kwam zoveel op mij af dat ik er niet uit kwam. Ik schaamde mij, voelde mij een untermensch, voel mij een soort van verraden door mijn familie, terwijl ik mijn zus dankbaar ben voor het opvangen van mijn dochter.
Het gekke is dat ik mij bij de opvang aan de noorderkanaalweg beter voelde dan ik mij de afgelopen 4 jaar heb gevoeld. Daar kon ik eindelijk mijn ding doen. Mijn vrouw was in goede handen, ik had een vast bed en kon daar mijn ding doen: sociaal zijn. Door anderen te helpen hielp ik mijzelf. Maar creatief ben ik al even niet meer geweest. Ik heb er geen vertrouwen in dat mijn inbreng altijd gewaardeerd wordt.
Het klinkt nu alsof ik erg ongelukkig ben, maar dat is niet zo. Ik kan nog steeds van het leven genieten, maar ben 24/7 op mijn hoede.
Ja sommige vrienden die niet wilde zien dat mijn vrouw ziek was. Die ook tegen haar zeiden dat ze moest opschieten met werk. Veel familie (zoals ouders en zussen) wil ik eigenlijk niet meer spreken, maar ik zit op sommige dingen nog aan ze vast. Daarnaast wil ik mijn dochter niet weghouden van familie, want zij houdt van ze. Vooral het moment dat mijn vader zei dat ik geen rechten had als dakloze, ook al stond ik volledig in mijn recht, heeft mij veel pijn gedaan. Dat ze mijn schoonzus hebben gebeld om rare vragen te stellen over mijn vrouw zal ik ze waarschijnlijk nooit vergeven. Het ergste vind ik nog dat ik geweerd ben van alle dingen die wij jaren samen deden, dat ze mij nooit een slaapplek hebben aangeboden of iets te eten. En dan mijn vrouw niet af en toe mocht blijven slapen bij mijn dochter, terwijl dat wel de afspraak was.quote:Op woensdag 20 maart 2019 12:35 schreef dagobertE6 het volgende:
Een boel vrienden/familie verloren vanwege dit gebeurtenis?
Ik woon sinds december in een klein huis met mijn vrouw en kind. De verblijfsvergunning van mijn vrouw liep af in mei. Bij allerlei instanties hulp gevraagd en uiteindelijk voor een zaak Chavez gegaan. Dat komt er in het kort op neer dat je moet kunnen aantonen dat je dochter je nodig heeft. Familie wilde daar niet aan meewerken, maar uiteindelijk alle zaken verzameld. Uiteindelijk na een hoop gedoe een afspraak kunnen regelen bij het IND, bleek dat die zaak Chavez pas mag nadat je eerst een verlenging had aangevraagd. Uiteindelijk op de laatste dag een afspraak kunnen regelen. Kregen we na een paar maanden te horen dat we daar te laat mee waren, terwijl wij juist samen met het IND die dag hadden geregeld. Maar goed dat konden we aantonen. Mijn vrouw moest alleen nog langs voor een stempel op haar huidige vergunning. Mijn vrouw kwam weer in het ziekenhuis terecht.quote:Op woensdag 20 maart 2019 12:38 schreef golfer het volgende:
Ik heb al eerder contact met je gehad toen heb je ook al een paar zaken verteld. (ook dat je voorlichting op een school had gegeven). Maar begrijp ik nu goed dat je nu nog steeds niet samen met vrouw en kind in 1 huis zit?
En hoe zit het nu met de verblijfsvergunning van jouw vrouw?
het moet wel ontmoedigen zijn voor je dat je in zo'n catch-22 situatie wordt geduwd.quote:Op woensdag 20 maart 2019 13:09 schreef VraagWatJeWil het volgende:
[..]
Een vrouw van de gemeente (die ons met zoveel dingen heeft geholpen) heeft naar het IND gebeld. Die hadden de zaak net gesloten, omdat mijn vrouw niet voor een stempel was langsgeweest. Die vrouw van de gemeente heeft vanuit het ziekenhuis gebeld en legde uit dat mijn vrouw daar lag. Toen hebben ze het alsnog verlengd. Geluk mee gehad, want zonder dak boven je hoofd is het lastig om te verlengen en eigenlijk moest ze dus terug.
Precies. En elke keer zegt men: "Nou daar heb ik nog nooit van gehoord, dat ga ik eens uitzoeken'. Zonder inkomen ook geen schuldenregeling. Op 1 moment werkte mijn vrouw even bij een bedrijf, ondanks haar toestand, en ik zou worden aangenomen als bijzondere ambtenaar, kregen we te horen dat we geen hulp meer zouden krijgen als we allebei inkomen hadden. Dat terwijl de kredietbank inkomen als noodzakelijk ziet natuurlijk. Ook toen heeft een mevrouw van de gemeetne mij geholpen door op tafel te slaan.quote:Op woensdag 20 maart 2019 12:41 schreef bloempjuh het volgende:
Ik heb ook een buitenlandse partner die geen Bijstand kan aanvragen. Het is werkelijk bi-zar hoevaak instanties de Bijstand als optie noemen, ook al leg ik keer op keer uit dat dat niet kan ivm verblijsstatus partner.
Vraag: als jij iets zou kunnen veranderen aan de manier waarop daklozen nu worden 'geholpen', wat zou dat zijn?
Vraag: heb je The Amsterdam/Rotterdam Project van Beau van Erven Dorens gezien en zo ja, wat vond je daarvan?
Blij dat het jullie wat beter gaat en dat jullie samen nu een dak(je) boven het hoofd hebben en dat de verblijfssituatie van jouw vrouw nu geregeld is. Hopelijk gaat haar gezondheid er nu ook op vooruit. (waren haar klachten gerelateerd aan de situatie of staat dat er los van?)quote:Op woensdag 20 maart 2019 13:09 schreef VraagWatJeWil het volgende:
[..]
Ik woon sinds december in een klein huis met mijn vrouw en kind. De verblijfsvergunning van mijn vrouw liep af in mei. Bij allerlei instanties hulp gevraagd en uiteindelijk voor een zaak Chavez gegaan. Dat komt er in het kort op neer dat je moet kunnen aantonen dat je dochter je nodig heeft. Familie wilde daar niet aan meewerken, maar uiteindelijk alle zaken verzameld. Uiteindelijk na een hoop gedoe een afspraak kunnen regelen bij het IND, bleek dat die zaak Chavez pas mag nadat je eerst een verlenging had aangevraagd. Uiteindelijk op de laatste dag een afspraak kunnen regelen. Kregen we na een paar maanden te horen dat we daar te laat mee waren, terwijl wij juist samen met het IND die dag hadden geregeld. Maar goed dat konden we aantonen. Mijn vrouw moest alleen nog langs voor een stempel op haar huidige vergunning. Mijn vrouw kwam weer in het ziekenhuis terecht.
Een vrouw van de gemeente (die ons met zoveel dingen heeft geholpen) heeft naar het IND gebeld. Die hadden de zaak net gesloten, omdat mijn vrouw niet voor een stempel was langsgeweest. Die vrouw van de gemeente heeft vanuit het ziekenhuis gebeld en legde uit dat mijn vrouw daar lag. Toen hebben ze het alsnog verlengd. Geluk mee gehad, want zonder dak boven je hoofd is het lastig om te verlengen en eigenlijk moest ze dus terug.
Ergens ben ik het met je eens. Het kost stukken minder om de problemen vanuit een huis te begeleiden. Dan is werken wat makkelijker en jezelf onderhouden ook. Helaas zal zo'n plan op veel weerstand in de maatschappij stuiten en heb je te maken met weinig beschikbare woonruimte.quote:Op woensdag 20 maart 2019 12:44 schreef klappernootopreis het volgende:
[..]
Het lijkt mij een beter idee om al die begeleiders de zak te geven en jouw een woning en een job, dan zijn ze goedkoper af. maar dat is mijn idee.
Kom voor jezelf op. Probeer dat zonder al te veel woede. Dat is erg moeilijk, zeker als je ook nog eens moeite heb met jezelf in te houden. Ik zorgde ervoor dat ik nergens voor geschorst werd, maar zag dat bijna iedereen dat wel voor elkaar kreeg.quote:Op woensdag 20 maart 2019 12:48 schreef klappernootopreis het volgende:
Wat zou je mensen adviseren die onverhoopt in dezelfde situatie belanden als jij?
Haha, dat is natuurlijk zeer slecht. Nu is mijn vrouw al die jaren ziek. Zo nam haar lichaam geen eten meer op en verloor ze daardoor al haar haren. Ze was op haar 35ste in de overgang. Dus sex is al jaren een probleem. Gelukkig ziet niemand er op zijn of haar best uit in d opvang dus overmatig geil werd ik niet. Het maakt je niet minder depressief iig.quote:Op woensdag 20 maart 2019 12:54 schreef Elan het volgende:
Hoe is je seksleven als dakloze, heb je seks met andere daklozen (op straat) of op een opvang met 0 privacy?
Lijkt me heel lastig.
Dikke ja. Soms moest je naar verschillende afspraken en kon je niet anders dan zwart rijden. Zoveel mogelijk proberen te beperken, maar 1 boete gehad. Anderen kregen een boete voor buiten slapen, terwijl er geen plek voor hen was. Dat is echt vreselijk. Die werden ook niet betaald, nieuwe schulden en dus uit je programma.quote:Op woensdag 20 maart 2019 12:58 schreef klappernootopreis het volgende:
[..]
Denk je dat dak en thuislozen gebaat zijn in een meer efficiënte en gespecialiseerde aanpak? Het lijk mij er op dat je eigenlijk van hot naar her wordt gestuurd. en vaak hebben de mensen die dakloos niet de middelen om zich voort te bewegen.
Vaak is het zo dat je door een betalingsachterstand voor WAT voor reden ook in een incassocarrousel terecht komt. Is dit jouw ook gebeurd?quote:Op woensdag 20 maart 2019 13:53 schreef VraagWatJeWil het volgende:
[..]
Dikke ja. Soms moest je naar verschillende afspraken en kon je niet anders dan zwart rijden. Zoveel mogelijk proberen te beperken, maar 1 boete gehad. Anderen kregen een boete voor buiten slapen, terwijl er geen plek voor hen was. Dat is echt vreselijk. Die werden ook niet betaald, nieuwe schulden en dus uit je programma.
Ben ik helemaal met je eens. Helaas zijn lichaam en geest soms een blok aan het been. Ben erg trots wat we tot nu toe hebben gepresteerd, de harder de klap als je trots elke keer weer kapot gaat als je met familie aan een tafel zit. Daarom heb ik ook liever geen contact meer.quote:Op woensdag 20 maart 2019 13:02 schreef klappernootopreis het volgende:
[..]
Je bent nog jong, alles is mogelijk. Er is altijd licht aan het eind van de tunnel, maar dan moet je er wel naar toe lopen, hoe ver het ook is. Als dan je problemen achter de rug zijn waardeer je het leven nog meer.
Ja het was een hoop stress en uiteindelijk is het goed gegaan omdat er iemand belde. Erg blij natuurlijk, een stuk druk is daarom weggegaan. Veel mensen hebben ons verteld dat we dit allemaal nooit voor elkaar zouden krijgen, maar tis toch gelukt.quote:Op woensdag 20 maart 2019 13:21 schreef klappernootopreis het volgende:
[..]
het moet wel ontmoedigen zijn voor je dat je in zo'n catch-22 situatie wordt geduwd.
Heel erg bedankt! Dat stond er los van. Haar galblaas is niet lang na de bevalling verwijderd en het schijnt zeer uniek te zijn dat haar lichaam een bepaald stofje niet aanmaakt die nodig is bij het verteren.quote:Op woensdag 20 maart 2019 13:35 schreef golfer het volgende:
[..]
Blij dat het jullie wat beter gaat en dat jullie samen nu een dak(je) boven het hoofd hebben en dat de verblijfssituatie van jouw vrouw nu geregeld is. Hopelijk gaat haar gezondheid er nu ook op vooruit. (waren haar klachten gerelateerd aan de situatie of staat dat er los van?)
quote:Op woensdag 20 maart 2019 13:58 schreef VraagWatJeWil het volgende:
[..]
Ja het was een hoop stress en uiteindelijk is het goed gegaan omdat er iemand belde. Erg blij natuurlijk, een stuk druk is daarom weggegaan. Veel mensen hebben ons verteld dat we dit allemaal nooit voor elkaar zouden krijgen, maar tis toch gelukt.
Heel erg bedankt. Het klopt inderdaad. Als je geen geld of schone kleren hebt is het ook lastig. Geld voor vervoer is er ook niet. Stinken op je werk, honger hebben, weinig slapen omdat gasten ruzie maken. Ook op zaterdag en zondag om 6.30 je bed uit en vanaf 7.45 buiten lopen.quote:Op woensdag 20 maart 2019 13:46 schreef bloempjuh het volgende:
Ik vind het soms schokkend om te lezen hoe hier op FOK! (en op FB etc) wordt aangekeken tegen minima. "Ga gewoon werken", lijkt een normaal Nederlands standpunt. Maar er wordt niet stilgestaan bij het feit dat een uitkering je vaak maar nét laat rondkomen en dat je dus amper buffer kan opbouwen.
Zelfs áls je vandaag kan beginnen bij een baan, dan heb je niet al vandaag geld op je bankrekening om morgen van te kunnen ontbijten, zeg maar.
Anyways. Diep respect voor jou en je gezinnetje.
Vraag: ga je op een dag als vandaag stemmen? Heb je nog vertrouwen in 'de politiek'/'het systeem'?
Inmiddels wil ik overal wel wonen. Het huisje is nu klein, maar het enige probleem is constant mensen over de vloer en bekeken worden. Op vrijdag bieden ze fruit aan. Geweldig, al ben ik inmiddels zo wantrouwig dat ik denk dat ik in de problemen kom als ik geen banaan kom halen.quote:Op woensdag 20 maart 2019 13:53 schreef klappernootopreis het volgende:
In welke regio zou je het liefst huisvesting willen hebben? heb je bepaalde voorkeuren?
Nu niet zeggen: een grachtenpandje in de hoofdstad graag.
Een koelkast is essentieel, en zo duur zijn die dingen niet eens! De interpretatie van Foxnieuws is natuurlijk weer gebaseerd op aannames en misleiding. Laat je daar niet depressief door maken. Ze zijn het niet waard.quote:Op woensdag 20 maart 2019 14:07 schreef VraagWatJeWil het volgende:
[..]
Heel erg bedankt. Het klopt inderdaad. Als je geen geld of schone kleren hebt is het ook lastig. Geld voor vervoer is er ook niet. Stinken op je werk, honger hebben, weinig slapen omdat gasten ruzie maken. Ook op zaterdag en zondag om 6.30 je bed uit en vanaf 7.45 buiten lopen.
Ze hadden ooit bij Foxnews een item over arm zijn. Kwamen ze erachter dat maar liefst 99% van de arme gezinnen een koelkast had! Zo arm waren ze dus niet was de conclusie. Maar ook al heb je het wat breder (zoals wij een paar jaar terug), door omstandigheden kan je heel snel zonder geld komen te zitten. Vaak bij schuldhulp gezeten, maar die kon niet beginnen omdat er geen bijstand kon worden aangevraagd. Elke keer als men mij dossier erbij pakt komt dat weer ter sprake. "Schuldhulp heeft je een paar keer niet uitgenodigd maar je deed er niets mee".
Ik begrijp het ergens wel. Als je in de problemen komt vinden een hoop mensen dat je de laatste bent om wat te zeggen, terwijl het allemaal om jou draait. Ik heb vast ook een mening over iets waar ik eigenlijk geen weet van heb. Maar dat je eigen familie daar aan meedoet dat doet het meeste pijn.
neuh, maar misschien kun je hier een oproep doen naar woonruimte.quote:Op woensdag 20 maart 2019 14:09 schreef VraagWatJeWil het volgende:
[..]
Inmiddels wil ik overal wel wonen. Het huisje is nu klein, maar het enige probleem is constant mensen over de vloer en bekeken worden. Op vrijdag bieden ze fruit aan. Geweldig, al ben ik inmiddels zo wantrouwig dat ik denk dat ik in de problemen kom als ik geen banaan kom halen.
Uiteindelijk heb ik het liefst minimaal twee slaapkamers.
Hoezo? Heb je plek?
Ik weet hoe je daarover denkt, zie je regelmatig in POL.quote:Op woensdag 20 maart 2019 14:13 schreef klappernootopreis het volgende:
[..]
Een koelkast is essentieel, en zo duur zijn die dingen niet eens! De interpretatie van Foxnieuws is natuurlijk weer gebaseerd op aannames en misleiding. Laat je daar niet depressief door maken. Ze zijn het niet waard.
Toch lijkt me het wel handig om je langzaam maar zeker meer open te stellen voor een leven met mensen en vrienden die je verloren kring kunnen herstellen.quote:Op woensdag 20 maart 2019 14:15 schreef VraagWatJeWil het volgende:
[..]
Ik weet hoe je daarover denkt, zie je regelmatig in POL.
Meeste mensen kunnen inmiddels mijn rug op.
Ik zal inderdaad moeten leren om mensen te vertrouwen. Sociaal gezien maak ik normaal gesproken makkelijk contact.quote:Op woensdag 20 maart 2019 14:17 schreef klappernootopreis het volgende:
[..]
Toch lijkt me het wel handig om je langzaam maar zeker meer open te stellen voor een leven met mensen en vrienden die je verloren kring kunnen herstellen.
cool! misschien win je wel een kasteelquote:Op woensdag 20 maart 2019 14:22 schreef VraagWatJeWil het volgende:
[..]
Ik zal inderdaad moeten leren om mensen te vertrouwen. Sociaal gezien maak ik normaal gesproken makkelijk contact.
Wel leuk (misschien onbelangrijk) detail is dat een dag voordat ik dakloos werd ik met twee vrienden naar het NK Carcassonne ben gegaan en dat is aankomend weekend weer. Achteraf is het jaar heel snel gegaan we gaan het jaar eens even afsluiten als Nederlands kampioen...hoop ik.
Een van de punten qua mentale hulp is ook mensen weer vertrouwen. Vind het nog niet makkelijk, omdat er dagelijks een beroep op die emotie wordt gedaan. We komen er wel.
Hahaha, uiteindelijk win je een kans om je land te vertegenwoordigen op het WK in Duitsland.quote:Op woensdag 20 maart 2019 14:27 schreef klappernootopreis het volgende:
[..]
cool! misschien win je wel een kasteel
jammer dat ze soms de toren insmeren met glibberige politiek.quote:Op woensdag 20 maart 2019 14:31 schreef VraagWatJeWil het volgende:
[..]
Hahaha, uiteindelijk win je een kans om je land te vertegenwoordigen op het WK in Duitsland.
Trouwens je vroeg of ik nog vertrouwen had ik in de politiek. Jazeker wel. Gelukkig is de politiek niet 1 iemand. Het is niet altijd ideaal, maar ik voel wel sterk de drang om er later wat mee te doen. Soms kijken ze iets vanuit een ivoren toren, maar dan moet iemand omhoog klimmen.
Nee eigenlijk mag je niet dakloos zijn. Als je nergens staat ingeschreven kun je helemaal niets doen. Er was een dakloze bij die uiteindelijk naar Spanje ging, trouwens. Hij zei dat je daar makkelijker aan een huis komt en hij ging daar dan websites bouwen. Probleem is dat bij terugkomst je nog meer problemen krijgt, omdat je nergens ingeschreven stond.quote:Op woensdag 20 maart 2019 14:43 schreef funnywell het volgende:
Mag je in NL echt dakloos zijn? Overweeg t weleens, maar ben bang dat je meteen de gestapo in je nek hebt hijgen. In Spanje lijkt t me prettiger, daar laten ze je met rust. Tegenwoordig dan, in de jaren 90 weleens gezien dat de Guardia Civil ze achterna zaten.
Klopt inderdaad dat je moe wordt van de rompslomp. Wij hadden alle papieren vanaf dag 1, maar ze mogen niet ouder zijn dan drie maanden. Nu waren wij nog vrij georganiseerd en dan nog was het behoorlijk vechten. Mijn gedachten dwalen dan af naar mensen die moeite hebben met hun administratie... Die zitten echt jaren in de opvang.quote:Op woensdag 20 maart 2019 14:40 schreef LTVDK het volgende:
Als ik je zo hoor dan is vooral alle rompslomp en bureaucratie die het allemaal zo frustrerend maakt, al dat gedoe klinkt haast nog vervelender dan het dakloos zijn zelf.
Maar hoe komt het dat je vrouw geen verblijfsvergunning heeft? Heeft ze niet gelijk de Nederlandse nationaliteit gekregen na jullie huwelijk? Weet dat het juist in de VS vrij eenvoudig is een verblijfsvergunning te krijgen als je met een Amerikaan trouwt, had verwacht dat dit andersom ook wel zo zou zijn.
Ik had weinig meer voor ogen als ik eerlijk ben. Mensen blijven roepen dat we hulp hadden moeten zoeken en dat hebben we ook gedaan. Maar zoals je al aangeeft, die is er helemaal niet. Volgens sommige hadden we PGB kunnen aanvragen, maar als de dokter niets vindt schiet dat ook niet op en PGB is niet bedoeld als leefgeld. We hadden graag iemand gehad die overdag voor vrouw en kind kon zorgen.quote:Op woensdag 20 maart 2019 14:59 schreef hugecooll het volgende:
Niet alles gelezen, maar ik las dat je dus dakloos was en dat zowel bijstand als werken geen optie waren. Welke hulp van instanties had je dan voor ogen om daar verandering in te brengen?
Hebben we geprobeerd bij verschillende campings. Ten eerste kun je je dan niet inschrijven en ten tweede zitten campingeigenaren daar niet meer op te wachten, omdat ze die mensen moeilijk weer uit de caravan krijgen.quote:Op woensdag 20 maart 2019 14:59 schreef klappernootopreis het volgende:
Is een caravan geen optie als tussenoplossing? In een soort van beschermde overgangscamping. Dat geleur met mensen mag wel eens ophouden..
quote:Op woensdag 20 maart 2019 14:40 schreef LTVDK het volgende:
Maar hoe komt het dat je vrouw geen verblijfsvergunning heeft? Heeft ze niet gelijk de Nederlandse nationaliteit gekregen na jullie huwelijk? Weet dat het juist in de VS vrij eenvoudig is een verblijfsvergunning te krijgen als je met een Amerikaan trouwt, had verwacht dat dit andersom ook wel zo zou zijn.
Heerlijke vragen!quote:Op woensdag 20 maart 2019 15:16 schreef indiaantje89 het volgende:
Toen je na 10 maanden weer niet dakloos was. Is de wereld veel veranderd in die 10 maanden tijd? Heeft de tijd stil gestaan? Of lijkt het net of je als een soort tijdreiziger in de toekomst bent beland. Iets wat je normaal anders niet door zou hebben? En is "tijd" je vriend of vijand als je dakloos bent, of verlies je dat totaal uit het oog?
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |