300.000 is niet eens zo veel, popolon. Tien jaar geleden was dat heel wat. Er staan nu zo'n 700.000 tulpen in de kas, en deze winter broeien we er ongeveer 2,5 miljoen. En dan zijn we echt geen grote kwekerij.
Een paar maanden geleden stond er een advertentie in een vakblad, waarin een bedrijfsleider werd gezocht voor een tulpenkwekerij in Ontario, Canada. Klonk erg aanlokkelijk, maar nee. In Nederland zijn de kosten van energie en arbeid de grootste problemen waar je mee te maken hebt. In Canada en de VS kom je een heel ander probleem tegen: je moet je eigen afzet regelen. Ruim honderd jaar geleden brachten kwekers voor het eerst hun producten (toen nog vooral groente) naar veilingen, waar ze hun waar verkochten aan handelaren. In de loop der jaren fuseerden de veilingen, werden ze groter, kwamen er meer kwekers, meer handelaren, enfin, lijkt me duidelijk. Nu zijn er de grote veilingen zoals
FloraHolland en de VBA in Aalsmeer. Nederlandse kwekers (en ook veel buitenlandse) kunnen hun bloemen naar één van de veilingen brengen, en krijgen daar (meestal) geld voor. Canadese en Amerikaanse kwekers zullen zelf actie moeten ondernemen om hun bloemen kwijt te raken. Veel telers leveren aan handelaren en supermarkten, en hebben een uitgebreid sortiment. Op dit ogenblik staat tweederde van onze kas vol met gele tulpen, dat zou bij een Canadese kweker vrijwel onmogelijk zijn. Je zult dan een stuk of vier kleuren tegelijk in bloei moeten hebben om interessant te zijn voor een supermarkt.
Woensdag, afdeling 2.[ Bericht 18% gewijzigd door dwerg op 29-12-2006 17:39:31 ]