Depressie & Angst #142

quote:

Op maandag 23 oktober 2017 21:00 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Dat doe ik meestal wel. Heb ook wel een lijst met dingen die ik kan doen maar heb echt even overal zo'n "flikker op" gevoel bij. Al heb ik sinds vanavond twee dingetjes verzonnen. Ik wil een tulband cake bakken en mn stopcontacten boven goud maken.

Ik vind het knap dat men (jij in dit geval) toch dingen blijven bedenken en doen. Ik kom zelf maar niet over dat 'het zal allemaal wel' gevoel heen.

quote:

Op maandag 23 oktober 2017 21:22 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Ik had er vandaag ook even de pest in toen ik wakker werd. Dat ik echt overvallen werd van, ik voel me net zo'n circus aapje dat maar bezig blijft met trucjes aanleren om een doosje in haar hoofd dicht te houden zeg maar..

Maar heb er vandaag met mijn psycholoog over gesproken en we gaan nu echt richting het stukje trauma dus dat betekent een nieuwe psycholoog.

Ik heb het een beetje moeilijk ook door mijn nieuwe medicijnen, doordat ik beter slaap, voel ik me rustiger. Maar doordat ik me rustiger voel is er meer ruimte voor besef van wat er nou allemaal aan de hand is. En dat doet me zoveel verdriet..

En Mja wat dat betreft is doorgaan en niet nadenken ook altijd wel een beetje mijn coopingsmechanisme geweest. Het is een vloek en zegen tegelijk. Ik zou juist af en toe wat beter apathisch op de bank moeten kunnen gaan zitten om alles binnen te laten komen. Maar ook dan leid ik mezelf het liefste af. Ergens is het ook een manier van overleven. Balans is belangrijk.

Dat is volgens mij wel de 'normale' en juiste manier om te verwerken. Het geeft ook helemaal niet om dat een dagje of 2 te hebben. Sommige gebeurtenissen zijn niet niks natuurlijk en dat verdriet moet en mag er ook gewoon een keer uit.

Blijf het bijzonder vinden dat iedereen wel weer zijn eigen manier heeft om er mee om te gaan en dus te overleven. Bij mij persoonlijk is het precies andersom, ik denk juist de hele dag door aan bepaalde onderwerpen wat dan weer leidt tot het niet doorgaan en juist niks doen.

quote:

Op maandag 23 oktober 2017 21:22 schreef Fripsel het volgende:

[..]

En Mja wat dat betreft is doorgaan en niet nadenken ook altijd wel een beetje mijn coopingsmechanisme geweest. Het is een vloek en zegen tegelijk. Ik zou juist af en toe wat beter apathisch op de bank moeten kunnen gaan zitten om alles binnen te laten komen. Maar ook dan leid ik mezelf het liefste af. Ergens is het ook een manier van overleven. Balans is belangrijk.

Je vertelt hier -exact- alsof je een vriendin van me bent. Die doet het al jaren zo en het is haar aan het opbreken.
Het is inderdaad ook een manier van overleven.

Dat (continu) afleiden doe ik zelf trouwens ook, die vriendin van mij heeft het nog extremer dan ik.
Ze werkt haarzelf te pletter om maar niet met haarzelf geconfronteerd te hoeven worden.

Ik denk dat dit iets met die trauma's te maken heeft.

quote:

Op maandag 23 oktober 2017 21:08 schreef Duyvis het volgende:

[..]

Ik vind het knap dat men (jij in dit geval) toch dingen blijven bedenken en doen. Ik kom zelf maar niet over dat 'het zal allemaal wel' gevoel heen.

Het is een soort onrust, een soort oer-angst of zo.
Op 't moment dat je ergens door een bos heen loopt en ineens word je met een hongerige beer geconfronteerd, dan zal jouw lichaam het waarschijnlijk niet kunnen laten om naar een soort vecht-vlucht stand te switchen. En doe dat maar jarenlang, continu in zoverre dat je denkt dat dat de normale stand is. En ergens weet je ook wel dat dit niet normaal is, maar dat idee wuif je ook een beetje zelf weg, want je wilt die confrontatie maar niet aan...en dus word je onrustig en zoek je afleiding.

Er zit zoveel onrust in je lijf dat je van gekkigheid niet weet wat je met 'jezelf' aan moet, je kan de gekste dingen gaan doen om maar aan rustmomentjes te komen.

Soms lukt het me die hele pot met shit even weg te zetten en dan kom ik in een soort ongemakkelijke "het zal allemaal wel"-toestand terecht, maar deze is voornamelijk melancholisch en gewoonlijk spoelt de angst dit melancholische gevoel snel weer weg.

Ik weet niet zo goed hoe ik 't anders uit moet leggen. het is een walgelijk gevoel ook.

[ Bericht 1% gewijzigd door magnetronkoffie op 24-10-2017 10:52:51 ]

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 08:50 schreef Fripsel het volgende:
Ik was me er al van bewust dat ik het deed voordat ik doorhad waar het vandaan kwam. Die jeugdtrauma's zaten zo goed weggestopt dat ik ze "vergeten" was, ik praatte er alleen in mijn slaap over. Daarom praat ik er ook niet graag over. Het is zo'n Carry Slee boek verhaal voor mijn gevoel, ik ben bang dat mensen me niet geloven. Mijn vriend is gaan puzzelen met wat ik zei s nachts en is door gaan vragen bij me, en toen is alles er uitgekomen en ben ik verschrikkelijk slecht gegaan. Het is ongelofelijk hoe lief hij me opgevangen heeft toen. We kende elkaar helemaal nog niet zo lang en waren gewoon dates en niet vriend en vriendin.

Voor die tijd had ik al bij de dokter gezeten omdat ik dus merkte dat ik last had van dat patroon, en omdat ik me zo uitgeput voelde, en maar niet wist waarom. Maar de dokter zat me dan ook maar aan te kijken van wat moet ik hier nou weer mee (vind ik ook niet gek hoor).

Gister was ik met mijn maatschappelijk werkster bezig om in kaart te brengen hoe paniekaanvallen zich opbouwen en ze wilde mijn "0" weten. Toen ik die vertelde was haar conclusie dat ik geen 0 kende.. En besefte ik me dat ik eigenlijk alweer vergeten was hoe hard ik eigenlijk ook altijd maar werk om alles dicht getimmerd te houden..

Het is wel fijn om dit even zo uit te typen eigenlijk.. ik voel me altijd heel alleen in dat gevecht. Ook dat er herkenning kwam op wat ik gister typte, thnx.

Daar is dit topic dan ook voor lijkt mij zo. Er is niemand die het voor je kan oplossen, het enige wat wij en anderen kunnen doen is er naar luisteren. Alleen hebben de mensen in dit topic 1 verschil en dat is dat we allemaal iets hebben wat niet goed gaat en wat dus voor herkenning kan zorgen. Je bent niet alleen maar wij kunnen het gevecht niet voor je aangaan.

Zegt overigens de persoon die er helemaal alleen voor staat in het leven.

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 10:18 schreef Duyvis het volgende:

[..]

Daar is dit topic dan ook voor lijkt mij zo. Er is niemand die het voor je kan oplossen, het enige wat wij en anderen kunnen doen is er naar luisteren. Alleen hebben de mensen in dit topic 1 verschil en dat is dat we allemaal iets hebben wat niet goed gaat en wat dus voor herkenning kan zorgen. Je bent niet alleen maar wij kunnen het gevecht niet voor je aangaan.

Zegt overigens de persoon die er helemaal alleen voor staat in het leven.

Jij kunt in ieder geval ook gebruik maken van de mensen in dit topic

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 10:25 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Jij kunt in ieder geval ook gebruik maken van de mensen in dit topic

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

I know en dat is lief.

Het is alleen wat anders dan iemand in je omgeving hebben waar je gewoon even je verhaal bij kwijt kunt, je gewoon even een normaal gesprek mee kunt hebben, je even wat mee kunt gaan doen en die je als het moet even een knuffel geeft als dat nodig is.

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 10:30 schreef Duyvis het volgende:

[..]

I know en dat is lief.

Het is alleen wat anders dan iemand in je omgeving hebben waar je gewoon even je verhaal bij kwijt kunt, je gewoon even een normaal gesprek mee kunt hebben, je even wat mee kunt gaan doen en die je als het moet even een knuffel geeft als dat nodig is.

Truetruetrue...

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 08:50 schreef Fripsel het volgende:
Ik was me er al van bewust dat ik het deed voordat ik doorhad waar het vandaan kwam. Die jeugdtrauma's zaten zo goed weggestopt dat ik ze "vergeten" was, ik praatte er alleen in mijn slaap over. Daarom praat ik er ook niet graag over. Het is zo'n Carry Slee boek verhaal voor mijn gevoel, ik ben bang dat mensen me niet geloven. Mijn vriend is gaan puzzelen met wat ik zei s nachts en is door gaan vragen bij me, en toen is alles er uitgekomen en ben ik verschrikkelijk slecht gegaan. Het is ongelofelijk hoe lief hij me opgevangen heeft toen. We kende elkaar helemaal nog niet zo lang en waren gewoon dates en niet vriend en vriendin.

Voor die tijd had ik al bij de dokter gezeten omdat ik dus merkte dat ik last had van dat patroon, en omdat ik me zo uitgeput voelde, en maar niet wist waarom. Maar de dokter zat me dan ook maar aan te kijken van wat moet ik hier nou weer mee (vind ik ook niet gek hoor).

Gister was ik met mijn maatschappelijk werkster bezig om in kaart te brengen hoe paniekaanvallen zich opbouwen en ze wilde mijn "0" weten. Toen ik die vertelde was haar conclusie dat ik geen 0 kende.. En besefte ik me dat ik eigenlijk alweer vergeten was hoe hard ik eigenlijk ook altijd maar werk om alles dicht getimmerd te houden..

Het is wel fijn om dit even zo uit te typen eigenlijk.. ik voel me altijd heel alleen in dat gevecht. Ook dat er herkenning kwam op wat ik gister typte, thnx.

Dank

En ja..nu ik er zo bij stil sta, is het idd een eenzame strijd.
Dit kan ik ook naar Duyvis meenemen, het hebben van een heel harem zal die specifieke eenzaamheid niet oplossen. Het is uiteindelijk ook maar een vorm van afleiding. Eigenlijk gun je het jezelf toch niet, so why bother?

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 10:18 schreef Duyvis het volgende:

[..]

Daar is dit topic dan ook voor lijkt mij zo. Er is niemand die het voor je kan oplossen, het enige wat wij en anderen kunnen doen is er naar luisteren. Alleen hebben de mensen in dit topic 1 verschil en dat is dat we allemaal iets hebben wat niet goed gaat en wat dus voor herkenning kan zorgen. Je bent niet alleen maar wij kunnen het gevecht niet voor je aangaan.

Zegt overigens de persoon die er helemaal alleen voor staat in het leven.

Gelijk heb je.
We zijn uiteindelijk lotgenoten en het domste wat we kunnen doen, is elkaar het leven nog zuurder maken dan het al is. Maar het is ook heel lastig, omdat je makkelijk in elkaars vaarwater kunt komen. Beetje een mijnenveld waarbij die mijnen voor "outsiders" (dus zeg maar mensen zonder ernstige psychische issues) niet op de radar staan..zoiets.

Overigens merk ik dat ik weinig zin heb om te tikken, moet naar m'n peut deze middag en was gister al nerveus merkte ik.

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 10:48 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Dank

En ja..nu ik er zo bij stil sta, is het idd een eenzame strijd.
Dit kan ik ook naar Duyvis meenemen, het hebben van een heel harem zal die specifieke eenzaamheid niet oplossen. Het is uiteindelijk ook maar een vorm van afleiding. Eigenlijk gun je het jezelf toch niet, so why bother?

[..]

Gelijk heb je.
We zijn uiteindelijk lotgenoten en het domste wat we kunnen doen, is elkaar het leven nog zuurder maken dan het al is. Maar het is ook heel lastig, omdat je makkelijk in elkaars vaarwater kunt komen. Beetje een mijnenveld waarbij die mijnen voor "outsiders" (dus zeg maar mensen zonder ernstige psychische issues) niet op de radar staan..zoiets.

Overigens merk ik dat ik weinig zin heb om te tikken, moet naar m'n peut deze middag en was gister al nerveus merkte ik.

Ik ben niet op zoek naar een hele harem hoor. Misschien dat het zo overkwam, duidelijkheid is een van de zaken waar ik aan moet werken. Het eerdere bericht wat ik plaatste waarna die discussie op gang kwam ging erover dat ik een dierbare kwijtraak, iemand waar ik lief en leed mee heb gedeeld en die op momenten die eenzaamheid een beetje weghaalde. Het is/was dus eigenlijk een beetje dubbelop. Aan de ene kant raak je een dierbare kwijt wat voor iedereen altijd een kut gevoel oplevert en daarnaast ook nog dat ene sociale contact wat je hebt.

Dat betekent niet dat die eenzaamheid of andere problemen meteen verholpen zijn als ik dat wel zou hebben hoor. Het is alleen verdomde fijn om gewoon wat sociaal contact te hebben, dat beurt een beetje op waardoor je stemming ook wat beter wordt en je weer met jezelf aan de slag kunt. Zodat je stappen kunt maken in de goede richting en niet blijft zwelgen in de depressieve gevoelens.

Weet je wat, ik ga mij niet meer verstoppen ook voor mijn problemen. Ik ben dus Duyvis en zal vanaf nu gewoon onder mijn eigen account weer gaan posten.

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 13:55 schreef aeque het volgende:
Weet je wat, ik ga mij niet meer verstoppen ook voor mijn problemen. Ik ben dus Duyvis en zal vanaf nu gewoon onder mijn eigen account weer gaan posten.

I knew it. Had al zo'n vermoeden maar vond het niet nodig om je te exposen

Hoi, ik kom me maar eens melden.

Ik heb sinds kinds af aan last van angststoornis, maar dat is gelukkig grotendeels weg. Van mijn 12e tot mijn 22e was ik depressief met zware tijden vooral tijdens de winter, maar dat is gelukkig ook grotendeels weg dankzij medicatie.

Nu resteert alleen nog een dingetje, ik heb een dwang waarmee ik mijn huid moet open plukken

En omdat ik geen OCD topic kon vinden en het grotendeels samenhangt met mijn stemming vroeg ik mij af of ik hier mag posten.
Mag dat?
En hebben meer mensen hier dwang?

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 13:55 schreef aeque het volgende:
Weet je wat, ik ga mij niet meer verstoppen ook voor mijn problemen. Ik ben dus Duyvis en zal vanaf nu gewoon onder mijn eigen account weer gaan posten.

.

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 15:19 schreef Samzz het volgende:

[..]

.

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 15:18 schreef summer2bird het volgende:
Hoi, ik kom me maar eens melden.

Ik heb sinds kinds af aan last van angststoornis, maar dat is gelukkig grotendeels weg. Van mijn 12e tot mijn 22e was ik depressief met zware tijden vooral tijdens de winter, maar dat is gelukkig ook grotendeels weg dankzij medicatie.

Nu resteert alleen nog een dingetje, ik heb een dwang waarmee ik mijn huid moet open plukken

En omdat ik geen OCD topic kon vinden en het grotendeels samenhangt met mijn stemming vroeg ik mij af of ik hier mag posten.
Mag dat?
En hebben meer mensen hier dwang?

Ik pluk ook. Haartjes (in mijn gezicht/nek), korstjes, bultjes.. Ik weet niet of dat met dwang, of 'gewoon' nerveuze energie samenhangt. Maar ik krab echt alles open. Soms moet ik mijn sjaal omhouden, omdat mijn nek vol rode plekken zit.

Levenslange gewoonte. Ik geloof niet dat ik nerveus word als ik het niet doe. Maar ik doe het wel als ik nerveus ben. Snappie?

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 13:35 schreef Duyvis het volgende:

[..]

Ik ben niet op zoek naar een hele harem hoor.

Ow pff Dat bedoelde ik ook niet
Ik bedoelde meer dat het een geweldig prettige roes kan zijn en je hebt (in een goede relatie) ook steun aan elkaar, maar je hebt ook wel ergernissen en uiteindelijk stop je die shitgevoelens dan alleen maar nog langer weg in dat potje en dat potje dieper ergens in de achterste gekrochten van je bewustzijn.

quote:

Misschien dat het zo overkwam, duidelijkheid is een van de zaken waar ik aan moet werken. Het eerdere bericht wat ik plaatste waarna die discussie op gang kwam ging erover dat ik een dierbare kwijtraak, iemand waar ik lief en leed mee heb gedeeld en die op momenten die eenzaamheid een beetje weghaalde. Het is/was dus eigenlijk een beetje dubbelop. Aan de ene kant raak je een dierbare kwijt wat voor iedereen altijd een kut gevoel oplevert en daarnaast ook nog dat ene sociale contact wat je hebt.

Ja..ik denk dat daar ook wat weinig aandacht voor was?

Ik ben pasgeleden ook een dierbare kwijtgeraakt. Ik kende haar niet zo heel erg goed, maar ze was wel belangrijk voor mij
't voelt ook een beetje als falen of zo, niet prettig.

quote:

Dat betekent niet dat die eenzaamheid of andere problemen meteen verholpen zijn als ik dat wel zou hebben hoor. Het is alleen verdomde fijn om gewoon wat sociaal contact te hebben, dat beurt een beetje op waardoor je stemming ook wat beter wordt en je weer met jezelf aan de slag kunt. Zodat je stappen kunt maken in de goede richting en niet blijft zwelgen in de depressieve gevoelens.

Vetgedrukte is absoluut waar!
Maar het is ook makkelijk om zo'n persoon dan als een soort klankbord te gaan gebruiken...of als een soort vuilnisemmer. 1 van m'n oude vrienden heeft daar de laatste jaren een beetje een handje van en daar zit ik ook niet op te wachten.
het is ook zonde want daarmee jaag je mensen weg..maar ik ratel een beetje

En even heel rationeel gezien: Opbeuren voelt even prettig...maar uiteindelijk is het ook weer die afleiding. Het verbloemen van die verrote waarhied waarmee je jezelf niet confronteren kan.

Waarom heb je de ervaring dat je iemand nodig hebt om aan jezelf te werken? Heb je 't idee dat je aan feedback behoefte hebt?

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 14:19 schreef Elvi het volgende:

[..]

I knew it. Had al zo'n vermoeden maar vond het niet nodig om je te exposen

Ik had echt geen flauw idee, paar dagen terug ook al zo'n "revelation" en die had ik ook totaal niet door!

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 15:18 schreef summer2bird het volgende:
Hoi, ik kom me maar eens melden.

Ik heb sinds kinds af aan last van angststoornis, maar dat is gelukkig grotendeels weg. Van mijn 12e tot mijn 22e was ik depressief met zware tijden vooral tijdens de winter, maar dat is gelukkig ook grotendeels weg dankzij medicatie.

Nu resteert alleen nog een dingetje, ik heb een dwang waarmee ik mijn huid moet open plukken

En omdat ik geen OCD topic kon vinden en het grotendeels samenhangt met mijn stemming vroeg ik mij af of ik hier mag posten.
Mag dat?
En hebben meer mensen hier dwang?

Het pulken van de huid is ook een vorm van auto-mutilatie.
Ik heb ooit een vrouw ontmoet die dit ook deed (of had gedaan, ze was er al een tijdje vanaf..maar het was zeg maar wel nog steeds duidelijk te zien enzo) en zij legde me uit dat het veel gelijkenissen had met auto-mutilatie...of met nagelbijten of haar uittrekken.

Maar het heeft veel weg van dit dus

En wat mij betreft ben jij altijd hier welkom! (niet rot bedoel )

quote:

Op maandag 23 oktober 2017 10:07 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

_{^{(even bekeken vanuit hulpverleners en niet vanuit medicatie btw. goeie morgen )}}
Zelf had ik het prettiger gevonden als ze zich beter hadden kunnen aanpassen aan hun eigen cliënten in plaats van in essentie hun visies aan hun cliënt op te willen leggen.

Volgens mij snap ik je reactie niet helemaal... maar ook goedemiddag inmiddels

quote:

Op maandag 23 oktober 2017 12:12 schreef Quotidien het volgende:

[..]

Ja en dan minimaal 3 maanden om te kijken of het werkt, en dan nog eens dubbel de dosering en dat weer 2 maanden afwachten. Zo blijf je bezig.

Kon je maar van tevoren voorspellen of een middel werkt voor iemand en hoe het dan werkt. Helaas kunnen ze dat nog niet.
Ik ben wel blij dat ik uiteindelijk het goede middel heb gekregen, want ik dacht echt dat het nooit meer goed zou komen. En als iemand met een jaar of 5 geleden had gezegd dat ik zou staan waar ik nu sta, dan had ik diegene voor gek uitgemaakt.
De medicatie is mede mijn redding geweest, al denk ik dat ook de juiste diagnose heel veel heeft bijgedragen.

Medicatie sinds de zomer mee gestopt (na heel lang afbouwen) en so far so good (alleen de eerste 2 weken heb ik enige twijfel gehad of het de juiste keuze was om te stoppen).
Zolang ik maar oplet dat ik mezelf niet weer zo ontzettend voorbij ren dan kom ik denk ik een heel eind.
Een super optimist zal ik niet worden, dat is ook niet mijn karakter, maar dat het niet meer zo gitzwart is om me heen is wel heel fijn. Ik ben redelijk stabiel.

Manie heb ik (gelukkig) geen ervaring mee.

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 17:16 schreef Nijna het volgende:

[..]

Volgens mij snap ik je reactie niet helemaal... maar ook goedemiddag inmiddels

Ja en ook een dag later

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 16:28 schreef bloempjuh het volgende:

[..]

Ik pluk ook. Haartjes (in mijn gezicht/nek), korstjes, bultjes.. Ik weet niet of dat met dwang, of 'gewoon' nerveuze energie samenhangt. Maar ik krab echt alles open. Soms moet ik mijn sjaal omhouden, omdat mijn nek vol rode plekken zit.

Levenslange gewoonte. Ik geloof niet dat ik nerveus word als ik het niet doe. Maar ik doe het wel als ik nerveus ben. Snappie?

Ik doe het ook al mijn hele leven. Ook dat verbergen, komt heel bekend voor.

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 17:01 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Het pulken van de huid is ook een vorm van auto-mutilatie.
Ik heb ooit een vrouw ontmoet die dit ook deed (of had gedaan, ze was er al een tijdje vanaf..maar het was zeg maar wel nog steeds duidelijk te zien enzo) en zij legde me uit dat het veel gelijkenissen had met auto-mutilatie...of met nagelbijten of haar uittrekken.

Maar het heeft veel weg van dit dus

En wat mij betreft ben jij altijd hier welkom! (niet rot bedoel )

Dankje

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 17:08 schreef Fripsel het volgende:

[..]

Tuurlijk ben je welkom. Er is best veel overlap in de behandeling van dwang en angst en paniek toch? Ik heb zelf heen OCD, maar lang samengewoond met iemand met een erge vorm er van. Ik weet er daardoor ook best wat van helaas.

Bedankt

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 18:20 schreef summer2bird het volgende:

[..]

Ik doe het ook al mijn hele leven. Ook dat verbergen, komt heel bekend voor.

Ik weet niet of het een kwestie van zelfbeschadiging is (in mijn geval). Ik pluk haartjes omdat ik ze per se weg wil hebben. Liever een rode vlek, dan een haartje op mijn kin. Hoe kort ook. Ik ben ervan overtuigd dat de hele wereld dat haartje kan zien.

Korstjes en bultjes krab ik op armen, benen etc omdat ze weg moeten en ik nerveus ben.

Ik voel er niets van (onderprikkeling?) als ik krab. Doe het ook echt niet om die reden.

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 18:06 schreef Quotidien het volgende:

[..]

Het plaatje is er om te illustreren dat mensen bij wie medicatie werkt, altijd roepen dat het zo fantastisch is. Maar omdat het voor hen gewerkt heeft hoeft het niet voor iedereen te werken.

Dat er geluksvogels en pechhebbers bestaan is trouwens wel degelijk waar.

Fantastisch... nee, medicatie is niet zaligmakend.
Ik heb jarenlang (zeker 10 jaar en dat is een zeer voorzichtige schatting) medicatie geslikt en weer veranderd omdat het allemaal niet echt wat deed, voordat ik dus medicatie kreeg die wel werkte (en daar heb ik absoluut geluk mee gehad!).
Want ik zag het niet meer gebeuren.
Ik heb jarenlang therapie gehad, opnames... het is niet dat ik een een dipje had en de oplossing me kwam aanwaaien. Ik heb er hard voor gewerkt.

Ik heb ook mensen gezien waar het niet goed mee kwam (of die niet meer door konden omdat ze al zo lang onderweg waren).
Ik heb vaak genoeg gedacht dat het nooit meer goed zou komen, ik ben nu wel blij dat ik heb volgehouden en dat het voor mij wel beter is geworden. Maar garanties krijg je niet, helaas.

Uiteindelijk heeft de juiste medicatie mij wel een zet in de goede richting gegeven, waardoor ik weer verder kon en waardoor er ruimte was om niet enkel bezig te zijn met overleven. Maar elk mens is anders, het werkt voor iedereen anders en daardoor is er niet een standaard oplossing.

Ik heb dus therapie en medicatie gekregen toen ik eindelijk met mijn al jaren etterende dysthyme stoornis (met depri pieken, eeh dalen dus eigenlijk) hulp ging zoeken en maar gewoon alles aanpakte wat men me voorschotelde. Ik was eigenlijk tegen medicatie (mn omdat stigma en onjuiste infovoorziening) en ik voel me nu echt 1000 beter. Ik durf echter niet te zeggen wat zwaarder woog, meds of therapie... Ik denk toch eigenlijk wel meds... Ik kan me het omslagmoment nog zo goed herinneren... Vanaf dat moment is het niet meer zó donker geweest. En ook niet zo langdurig.

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 22:34 schreef Quotidien het volgende:

[..]

Mooi zo'n sneer achter je rug

Ook wel komisch dat mensen altijd zeggen "je moet eens naar jezelf kijken en niet anderen de schuld geven" en tegelijkertijd "je moet je niet zo schuldig voelen".

Schuld en verantwoording zijn 2 verschillende dingen.

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 22:34 schreef Quotidien het volgende:

[..]

Mooi zo'n sneer achter je rug

Ook wel komisch dat mensen altijd zeggen "je moet eens naar jezelf kijken en niet anderen de schuld geven" en tegelijkertijd "je moet je niet zo schuldig voelen".

Je realiseert je dat die post dateert van voor de omslag in je houding hier in het topic op 16 oktober? En dat DP je na die post juist enorm geholpen heeft?

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 22:34 schreef Quotidien het volgende:

[..]

Mooi zo'n sneer achter je rug

Ook wel komisch dat mensen altijd zeggen "je moet eens naar jezelf kijken en niet anderen de schuld geven" en tegelijkertijd "je moet je niet zo schuldig voelen".

Dude, stel je niet aan:

quote:

Op dinsdag 24 oktober 2017 23:14 schreef madam-april het volgende:

[..]

Je realiseert je dat die post dateert van voor de omslag in je houding hier in het topic op 16 oktober? En dat DP je na die post juist enorm geholpen heeft?

^ wat zij zegt (maar dan eerder @dat we daarna een chill gepsprek hadden)

Wat je had kunnen bedenken wanneer je dit

quote:

Op maandag 16 oktober 2017 22:39 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Je ziet het hier, ik neem aan dat je botte gedrag hier voortkomt uit ergernissen die je hebt met reacties van anderen? Je reageert imo soms best fel op posts waarbij dat totaal niet gerechtvaardigd is? Ik borduur even voort op deze aanname. Voor je, met het stoom uit je oren een reactie typt _{-die waarschijnlijk best even oplucht, maar die je gewoon niet helpt-} kun je eerlijk kijken naar je eigen reactie en je afvragen of je eerste reactie-impuls nou echt de beste is? Zouden die genen er echt op uit zijn mij onderuit te schoffelen? Waarom zouden meerdere personen in een topic als dit, waar iedereen wel met iets worstelt, de intentie hebben om jou te kwetsen of op de kast te jagen? Zou het kunnen dat, ondanks de standaard reactie die voor jou automatisch is, die genen het NIET zo bedoelen? Dat het misschien, in jouw ogen, ongelukkig geformuleerd is, maar dat iemand evengoed een hele goede intentie met de post kan hebben?

En als je jezelf zulke vragen begint te stellen kom je een beetje in die cartoonsituatie terecht, met op je ene schouder een duiveltje en op je andere schouder een engeltje. En de gene die jij met je gedachten voedt, wint altijd. _{(Nou ja, schrikbarend vaak als je je eenmaal realiseert hoe krampachtig je aan sommige waarheden hebt vastgehouden cause it's the devil you know... En die is in je hoofd altijd nog een stuk veiliger gezelschap dan het groote onbekende.)}

Nog even had doorgelezen.

Verder hoop ik niet dat het laatste deel een soort interpretatie is wat ik gezegd heb...

Ik kom heel even een rare gedachtekronkel/lief dagboek iets posten.

Na mijn openbaring vanmiddag kwam ik namelijk weer even in een dipje vanavond en dat ging maar niet weg. Uit het niets besloot ik ineens een soorrt audio dagboek te gaan maken. Nu ken ik mijzelf en zal het eerder een momentenboek worden, maar dat terzijde.

Ik heb een kwartier zitten lullen over het dipje, waar het vandaan kwam en nog wat randzaken en heb dat vervolgens ook nog terug zitten luisteren. Nou is het geen wondermiddel maar ik merk wel dat het wat heeft geholpen om het gewoon even lekker wat van je af te praten, wat dingen te kunnen relativeren, wat andere dingen weer wat beter te begrijpen en je gedachten wat meer op een rij te krijgen.

Niet dat ik nu euforisch ben of iets dergelijks maar ik ga nu wel met een minder kut gevoel naar bed omdat het de gedachtes en het gevoel even tot rust heeft gebracht. De gemoedstoestand is dus niet slecht en niet goed, maar gewoon even in het midden en dat is eigenlijk wel heel fijn.

Goed idee om je gedachten op te nemen. Net zoals het schrijven een hele goede uitwerking kan hebben op je gemoedstoestand wanneer je er doorheen zit.

Vanuit mezelf gesproken, wanneer ik in een depressie val, worden mijn gedachten (gevuld met angst en negatieve invullingen) extreem chaotisch en herhalend. Wanneer ik het opschrijf in een overzichtelijk rijtje, kan ik de overlappingen overzien van de gedachten en er realistische denkbeelden tegenover zetten.

Het haalt de depressie zeker niet weg, maar het maakt het wel makkelijker er mee om te gaan.
Mooi dat je er een positieve ervaring mee hebt opgedaan. Nu zou het mooi zijn dat wanneer je het nodig hebt, je de energie en discipline kan vinden om het wederom in te zetten. Wat helaas juist zo moeilijk is wanneer je in een dipje zit.....

Iets waar ik zelf overigens erg mee worstel is dat mijn neefje en nichtje meer vragen gaan stellen over mijn leven. Ze zien me nu nog een beetje als een vrolijke lieve oom, maar vooral omdat mijn verleden en problemen nu met mijn psychologische problemen (vermijdende persoonlijkheidsstoornis/ trekken van borderline) voor hun zoveel mogelijk onzichtbaar zijn gehouden.
Zoals een paar dagen hadden ze met mij over wanneer ik voor het laatst een vriendin had (nog nooit). Ze vroegen het me recht in mijn gezicht en ik weiger tegen ze te liegen, maar ik wil ook niet dat ze zich er rot over voelen of het idee krijgen dat ik ineens een ander mens word voor hun beleving. Deels ben ik er zelf bij, maar ik kan hun interpretatie hoogstens sturen en niet bepalen.

Het voelt een beetje alsof je ineens als een open boek voor ze staat, kwetsbaar (geen werk, relaties, vrienden en pas binnenkort voor het eerst op mezelf wonend) en eerlijk. Mijn familie vooral heeft mijn leven altijd veel rooskleuriger aan hun voorgesteld, waar ik zelf probeer het vooral eerlijk te houden, maar wel vaag op kritieke gebieden om ze geen rotgevoel te geven. Ze zijn 10 en 9 en beginnen echt dingen uit te vogelen nu.

Ik weet uiteindelijk niet eens voor wie ik het erger vind; voor hen of mijzelf. Ik ben hun enige "echte" oom en zou graag willen dat ze trots op me kunnen zijn. Dat zit meer bij mezelf denk ik, omdat ik het gevoel heb dat ik gefaald heb als oom. Toch vind ik het echt ook oprecht erg voor hun. Ik zou graag sterker zijn en er meer voor hun kunnen zijn. Ik zoek vaak isolement op, maar ondanks dat denk ik dat ze zich wel erg veilig bij me voelen. Ik ben bang dat dit verandert wanneer de bewustwording meer komt over hoe hun oom er daadwerkelijk voorstaat in het leven.

Wat allemaal haaks staat op het toch wel feit dat ik juist de laatste tijd behoorlijke stappen maak in mijn herstel. Misschien dat ik het deels hierom ook uitschrijf, maar ik zou ook graag wat tips krijgen van mensen die zich hier misschien in herkennen. Misschien ooms, tantes of ouders die ook in zo`n situatie hebben gezeten, hoe jullie er mee om zijn gegaan? Of gewoon van mensen die zich er iets bij voor kunnen stellen. Ik ben zelf opgegroeid in een gezin waar continu werd gelogen over hoe mensen zich voelden, alles werd mooier voorgesteld. Dat wil ik absoluut niet, maar ik wil ook niet dat zij last hebben van mijn problemen, niet omdat ik ze zal lastig vallen er mee, maar überhaupt dat ze zich teveel zorgen om me zouden maken. Laat ze maar lekker kind blijven.

quote:

Op woensdag 25 oktober 2017 02:23 schreef Naesala_1981 het volgende:
Goed idee om je gedachten op te nemen. Net zoals het schrijven een hele goede uitwerking kan hebben op je gemoedstoestand wanneer je er doorheen zit.

Vanuit mezelf gesproken, wanneer ik in een depressie val, worden mijn gedachten (gevuld met angst en negatieve invullingen) extreem chaotisch en herhalend. Wanneer ik het opschrijf in een overzichtelijk rijtje, kan ik de overlappingen overzien van de gedachten en er realistische denkbeelden tegenover zetten.

Het haalt de depressie zeker niet weg, maar het maakt het wel makkelijker er mee om te gaan.
Mooi dat je er een positieve ervaring mee hebt opgedaan. Nu zou het mooi zijn dat wanneer je het nodig hebt, je de energie en discipline kan vinden om het wederom in te zetten. Wat helaas juist zo moeilijk is wanneer je in een dipje zit.....

Het opschrijven had heel vreemd niet datzelfde effect voor mij, dan bleef het vaak alsnog rondspoken. Het lijkt alsof door het uitspreken en terugluisteren het besef er wat meer is waar ik op dat moment mee zit en dat het ook oké is om daar mee te zitten.

Het herhalen van gedachten ken ik maar al te goed. Het chaotische iets minder of eigenlijk niet zelfs. Ik vind het niets bijzonders maar mijn psychologe blijft maar herhalen dat ze het niet vaak meemaakt dat iemand heel goed weet wat er mis gaat in de bovenkamer vanaf het begin van de allereerste sessie. Alleen kan ik er vervolgens zelf niks mee. Waarschijnlijk door mijn jeugd en opvoeding heb ik nooit geleerd hoe ik daar mee om moet gaan. Als ik dat onder de knie krijgen zijn we denk ik al een heel stuk verder.

Ik denk dat het mij wel lukt om dit vaker te doen. Het had zo'n kalmerend effect dat ik nu eindelijk iets achter de deur heb om op terug te vallen.

Urban myth toch? In het donker 3 x "Ik ben Fripsel Achternaam" tegen de spiegel zeggen en er komt een poltergeist langs...

quote:

Op woensdag 25 oktober 2017 06:23 schreef aeque het volgende:

[..]

Het opschrijven had heel vreemd niet datzelfde effect voor mij, dan bleef het vaak alsnog rondspoken. Het lijkt alsof door het uitspreken en terugluisteren het besef er wat meer is waar ik op dat moment mee zit en dat het ook oké is om daar mee te zitten.

Het herhalen van gedachten ken ik maar al te goed. Het chaotische iets minder of eigenlijk niet zelfs. Ik vind het niets bijzonders maar mijn psychologe blijft maar herhalen dat ze het niet vaak meemaakt dat iemand heel goed weet wat er mis gaat in de bovenkamer vanaf het begin van de allereerste sessie. Alleen kan ik er vervolgens zelf niks mee. Waarschijnlijk door mijn jeugd en opvoeding heb ik nooit geleerd hoe ik daar mee om moet gaan. Als ik dat onder de knie krijgen zijn we denk ik al een heel stuk verder.

Ik denk dat het mij wel lukt om dit vaker te doen. Het had zo'n kalmerend effect dat ik nu eindelijk iets achter de deur heb om op terug te vallen.

Er zit een groot verschil helaas tussen iets weten en het toe kunnen passen, want juist dan komt er dat sterke gevoel bij kijken. Uiteraard begint het vaak wel met bewustwording van wat er gebeurd bij je, om vervolgens bewust daar een actie tegenover te zetten. Ik denk zeker dat je dat onder de knie zal krijgen, het is een kwestie van herhalen. Wanneer je het onder de knie hebt, wordt het vervolgens een onbewuste handeling, dan heb je de nieuwe manier van omgaan met een probleem jezelf aangeleerd. Maar het is hard werken. Zelf vind ik het erg moeilijk. Maar ze zeggen niets voor niets dat het afleren moeilijker is dan het aanleren van gedrag.