Depressie & Angst #129 Ook in de herfst zie ik kleuren

quote:

Op donderdag 8 oktober 2015 09:07 schreef lipjes het volgende:

[..]

We hebben het er verder echt inhoudelijk nog nergens over gehad, was meer ter kennismaking en wat bespreken wat de vorige keer was besproken bij de huisarts.
Zal woensdag wel wat mer gaan worden verwacht ik

Je zei in een eerdere post dat je een trots type bent en dat je het daardoor nog best lastig vond om de stap naar huisarts en hulpverlener maken. Maar echt ik heb bewondering voor je voortvarendheid waarmee je hulp hebt opgezocht. Dáár mag je trots op zijn.

Accepteren dat je een probleem hebt en dat je er niet in je eentje uit komt, vond ik echt heel moeilijk. Vooral het om externe hulp vragen, daar heb ik ruim een jaar tegenaan gehikt.

quote:

Op donderdag 8 oktober 2015 11:26 schreef Fixers het volgende:

[..]

Je zei in een eerdere post dat je een trots type bent en dat je het daardoor nog best lastig vond om de stap naar huisarts en hulpverlener maken. Maar echt ik heb bewondering voor je voortvarendheid waarmee je hulp hebt opgezocht. Dáár mag je trots op zijn.

Accepteren dat je een probleem hebt en dat je er niet in je eentje uit komt, vond ik echt heel moeilijk. Vooral het om externe hulp vragen, daar heb ik ruim een jaar tegenaan gehikt.

Klopt, de stap kwam ook meer omdat er iemand mee ging die het beter kon verwoorden als ikzelf.
Gister was dan ook wel erg klote om alleen te gaan.
Had het eea opgeschreven maar dat is uiteindelijk mijn broekzak niet uitgekomen.

Zit me al wel weer druk te maken voor a.s. woensdag merk ik ondanks dat het nog zo ver weg is.

Ik merk nu dat het te druk geweest is, dan kom het allemaal weer ff lekker binnen. Naja, even niet druk maken ofzo.

quote:

Op woensdag 7 oktober 2015 20:11 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Ik denk dat dit wel lastig wordt. Tenzij het om "(denk)technieken" gaat die je altijd en immer kunt toepassen (dus ook juist op de "korte momenten dat je even geen afleiding hebt") maar afleiding zoeken is toch iets waar je al zoveel mee bezig bent?

Al moet ik wel weer zeggen dat ondanks dit gegeven, ikzelf zoiets heb van "niemand met een betere oplossing?"

Ik kan het proberen.

quote:

[..]

Kortom, je moet eraan geloven...maar dat hoeft niet persé vandaag te zijn. Het is op zich al een goed teken dat je het op dit moment niet negeert en er serieus mee bezig bent.
Als vetgedrukte idd zo is, dan denk ik dat het sowieso al een stap is geweest om het in de groep te gooien (al heeft dat je denk ik op het éérste gezicht nog niks concreets ongeleverd).

[..]

Met "even laten rusten" doelde ik dan ook meer op "dat het niet nummer 1 prioriteit hoeft te hebben"...in elk geval niet continu.
Je hebt zat andere shit aan je hoofd, maar ik ben het wel met je eens dat dit wel vrij urgent is, alleen al het feit dat je er *nu op dit moment* mee bezig bent, is al een bewijs dat je ermee bezig bent...actief mee bezig bent.

Dat dubbel voele is best wel vaak zo (in het algemeen. Ik denk dat iedereen dit wel herkent).

[..]

Je bent er wel uit op wat voor momenten het gebeurt, je ziet dus bepaalde patronen.
Je weet wanneer "het" gebeurt..terwijl je nieteens weet -wat- deze "het" überhaubt is (je hebt zowat geen flauw idee).
Je weet niet wat het is en toch weet je wanneer het verschijnt..das op zich al een prestatie (ook al levert het op dit moment misschien niet veel concrete oplossingen op, maar die had je zonder deze "ontdekking" ook niet gehad).

[..]

Klopt. Ik heb idd niet alle informatie. Maar ik heb wel het overzicht en de mogelijkheid afstand te nemen wanneer ik maar wil en dit probleem te "tackelen" wanneer ik maar wil. Jij hebt die keus niet, het zit jou al op de hielen terwijl je dit tempo al zo lang probeert vol te houden en nog kun je rationeel denken. Je kunt zelfs toegeven dat je bij vlagen dit vermogen verliest..dat zie ik vrijwel nooit iemand toegeven, dus dat durf je alvast wel.

Je kunt dat overwegen, ik vind het wel een goed plan eigenlijk! Creatief wel. Alleen..hoe vertel je zoiets? Ik weet van mezelf dat ik het nog steeds moeilijk vind om grote dingen te vertellen op zo'n manier dat het een compleet verhaaltje wordt (het is altijd incompleet).

Ik vind het idee al dapper, maar weet niet of alles in één keer in één lang verhaal voorleggen gaat lukken (al denk ik dat gezien de betrouwbaarheid van jouw geheugen ivm de betrouwbaarheid van het mijne, je wel meer kans maakt daar succesvoller in te zijn ).

Dit is wel een goeie om een nachtje over te slapen. Misschien is het een idee dat, als je iemand op het oog hebt maar je nog twijfelt, je die zelfde persoon eerst een ander (wel serieus maar duidelijker omlijnd) probleem voorschotelt? Tis maar een idee.

Zo groot is het op zich niet, als ik er niet bij hoef te vertellen waar het over gaat. Gewoon een lading trefwoorden/korte zinnen bij elkaar zetten en vragen of diegene er een verband in ziet.

quote:

[..]

Dit neem ik even apart.

Ja, rationeel gezien kan dit inderdaad kloppen ja.
Dat je niet goed genoeg en niet serieus genoeg was...maar wanneer is het genoeg?
Dat je een probleem niet kunt oplossen, zegt op zich niks over het wel of niet gebrek aan getoonde inzet. Soms is ALLES geven nog steeds niet goed genoeg, maar dat hoeft niet meteen een persoonlijk falen te betekenen (het kan natuurlijk wel, maar is niet een direct logisch gevolg van wmb). Je kunt niet van een oude Opel verwachten dat die genoeg stuwkracht heeft om je naar de maan te brengen.

Wel ben ik met je eens dat je dingen gemist kunt hebben die je had kunnen zien als dingen net even anders gelopen hadden, maar dat doet me denken aan wat ik eerder al vertelde over dat ik soms ook dingen niet in 1 keer zie...ook niet in 10 keer. Soms doe ik jaren over 1 probleem (dit kan een probleem zijn dat over van alles gaat, van psychiatrie tot meer praktisch). Niemand kan alles in 1 keer oplossen (als je wind tegen hebt, wordt het nog lastiger gestructureerd bezig te blijven op een consequente manier. Vergeet niet dat je een paar maanden terug nog opgenomen was, je bent van best wel ver gekomen en hebt sindsdien wat mij betreft al zat inzet getoond).

[..]

Dit vind ik het lastigste stukje (hebben we privé al besproken, dus niet nodig dit te herhalen)

Nee, het ligt echt aan het feit dat ik het nooit helemaal geloofde en er daarom te weinig mee heb gedaan. Ik ben bijvoorbeeld veel dingen weer vergeten, omdat ik ze niet heb opgeschreven. Sommige dingen heb ik gelukkig wel opgeschreven.

quote:

edit:

[..]

Nou, dan heb ik het tenminste wel al langer volgehouden dan jij (met m'n paar maandjes Notoire hardloophater hiero )

Wat een kutsport Free running though
Ik moet toch maar gaan zwemmen, dat vind ik wel leuk.

quote:

Op woensdag 7 oktober 2015 22:00 schreef Luchtbel het volgende:
Gelukkig. Er zijn natuurlijk ook verschillende niveaus in dissociëren per persoon. Al kun je nog functioneren, prettig is anders. Lijkt me.

Oh ja. Dat wat ik een tijd lang dissociatie noemde bij mij, omdat mijn behandelaars het zo noemden, is waarschijnlijk geen dissociatie. De eerste keer dat het gebeurde bij de psycholoog die ik vorig jaar sprak, herkende hij het meteen als dissociatie. Toen heb ik er wat over opgezocht. Tegen een andere psycholoog, die het persoonlijkheidsonderzoek deed, vertelde ik later dat ik me niet helemaal herkende in de beschrijvingen op internet. Vooral omdat ik me altijd alles kan herinneren. Toen vroeg ze me te beschrijven wat ik op zulke momenten ervaar. Dat deed ik, waarop ze zei dat dat wel degelijk dissociatie is.
Maar laatst zei mijn spv ineens dat ze eens had rondgevraagd wat het nu precies inhoudt, omdat ze twijfelde of het bij mij wel dat was (ook al is het me nog nooit overkomen bij een gesprek met haar ...). Ik had het genoemd als een van de borderlinekenmerken die ik heb en aangezien zij ervan overtuigd is dat ik autisme heb, moest het natuurlijk wel iets anders zijn. Ze kreeg van iedereen als antwoord dat geheugenverlies het belangrijkst is bij dissociatie. Dat heb ik niet, dus denkt ze dat het meer past bij een denk-/doeblokkade, wat vaak voorkomt bij autisme.
Nu kan ik me daar op zich best in vinden, maar ik ga helemaal niets meer aannemen van wat hulpverleners zeggen (naja, op zich deed ik dat ook al niet echt ) want ze zeggen allemaal iets anders, zijn er allemaal van overtuigd dat hun visie de juiste is en proberen je zo te brainwashen dat je alles gelooft wat ze zeggen.

quote:

Op donderdag 8 oktober 2015 01:08 schreef Gray het volgende:

[..]

Misschien dat zij je juist kan helpen met ontwarren wanneer ze wat meer informatie heeft?

Dat betwijfel ik. Mensen willen hier niet over meedenken, ze willen me ervan overtuigen dat het allemaal onzin is. Daar zit ik niet op te wachten.

quote:

Op donderdag 8 oktober 2015 07:58 schreef Murmeli het volgende:
@kuo: ik denk niet dat er iets Is dat jou iets probeert te vertellen. Het lijkt me dat je eerder iets dissociatie/psychose achtigs hebt op die momenten. Ik zou er zsm hulpverlening bijhalen en te kijken hoe je het kan voorkomen of hoe je er zsm uit kan komen als het gebeurt.

Dat kun je wel denken maar dat is net zo onzeker als de andere mogelijkheid. Je post maakte me een beetje boos, maar ik snap het ook wel.

quote:

Op donderdag 8 oktober 2015 18:33 schreef Luchtbel het volgende:
Kuolema, ik zou de problemen die je gisteren hebt beschreven toch proberen te bespreken als ik jou was. Want het klinkt best eng. Heb je er over nagedacht of je middelen/alcohol gebruik hier ook nog invloed op heeft.
Dit kan ook een goed iets zijn, dat echt een 'hoofd' probleem lijkt om bij pmt aan te werken. Als je begrijpt wat ik bedoel.

Daar heb ik niets aan en ga ik waarschijnlijk spijt van krijgen. Mijn spv kennende kan ik voorspellen dat ze zal zeggen 'dat is nou weer echt kenmerkend voor mensen met autisme'. En daar moet ik het dan mee doen. Of misschien dat het niet gezond is en ik het moet negeren of zo. Ze zal me niet serieus nemen.

Ik heb de afgelopen paar weken geen alcohol gedronken en ik gebruik geen drugs. Dus daar komt het niet vandaan. Het is eerder andersom; op die momenten dat die gedachten me overspoelen, heb ik veel behoefte aan drank.

Ik heb het wel besproken met magnetronkoffie. Hij weet meer, neemt me op zich serieus en probeert mee te denken, maar het werkt niet. Niemand zal het echt begrijpen.

quote:

Op donderdag 8 oktober 2015 20:33 schreef kuolema het volgende:
Dat betwijfel ik. Mensen willen hier niet over meedenken, ze willen me ervan overtuigen dat het allemaal onzin is. Daar zit ik niet op te wachten.

En je bent 100% zeker dat zij het fout zien en jij goed?

Dissociatie is zelfs als je op de automatische piloot naar huis rijd en dus niet bewust de weg hebt onthouden. Dus het kan op allerlei niveaus gebeuren, ook op 'gezonde' niveau's. Ik heb zelf ook dat ik alles nog weet, maar wel dat ik in een soort luchtledige leef, automatisch, en niet meer bij mn gevoel kan komen bijvoorbeeld. Alsof t stuk is binnenin. Op gegeven moment ging iemand tegen me praten en toen kwam ik langzaam terug in t echte nu, voelde raar.

quote:

Op donderdag 8 oktober 2015 21:06 schreef hardromacore2.0 het volgende:
Kuo je bent er me eentje.

I'll take that as a compliment.

quote:

Op donderdag 8 oktober 2015 21:11 schreef Gray het volgende:

[..]

En je bent 100% zeker dat zij het fout zien en jij goed?

Nee.

quote:

Op donderdag 8 oktober 2015 21:42 schreef Luchtbel het volgende:
Kuolema, ik weet niet eens hoe ik moet reageren op je posts. Ik snap eigenlijk niet goed waarom je naar die hulpverleners toe gaat als je er zo tegenover staat? Ik neem aan dat zij hun tijd ook wel anders zouden kunnen besteden?

Ik voel me ook heel vaak schuldig dat ik hun tijd in beslag neem.

Maar ik ben altijd in conflict. Ik weet dat de hulpverleners het goed bedoelen en willen helpen en dat ik die hulp ook nodig heb. Ik red het anders niet. Soms helpt het. Soms wil ik hulp en verbetering. Daarom ga ik er nog wel heen.

Ik heb al meerdere keren besloten dat ik er niet meer heen moest gaan, maar bedacht me dan toch weer.

quote:

Op donderdag 8 oktober 2015 21:53 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Dat 'los staan' van jezelf en gevoelsdissociatie is bij mijn weten iets dat vaak voorkomt en ook op verschillende niveaus bij de persoon zelf. Dat het raar voelt, lijkt me heel logisch. Zeker het terugkomen.

Dissociëren maakt dingen best eng vind ik, het maakt me erg onzeker. En het maakt mij onpeilbaar voor anderen. Vooral omdat het nogal varieert bij mij. Altijd fijn, dat dingen die ooit ontwikkelt zijn als afweer en overlevingsmechanisme, nu in de weg staan.

ik vind het ook nog lastig om te herkennen soms. Zou er wel meer van willen leren begrijpen.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Nou, dat stressding dat op de agenda stond ging goed. Niet perfect, maar goed genoeg. Een ruime voldoende, dus dat is mooi.

Natuurlijk niets gehoord van de huisarts, dus morgen maar ff bellen.

Verder een gelukje gehad bij de telefoonwinkel vandaag, dus dat trekt alles weer in het positieve.

Op naar volgende week, met nieuwe avonturen!!

quote:

Op donderdag 8 oktober 2015 22:11 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Heb je geen hulp daarbij? Sorry als ik dat had kunnen weten.

Ik vind het ook één van de ingewikkeldste dingen om aan te werken omdat het door tegelijkertijd op andere manieren met traumaverwerking bezig te zijn ook weer steeds wordt ingezet. Bij mij varieert het van los van gevoel staan, tot spraakblokkade, geen lichamelijke prikkels registreren tot tijd kwijt, tot geheel in vroegere tijden nachten over straat zwerven etc. De kleinere dingen worden ook vaak niet herkend door begeleiders, die vervolgens denken dat we een goed gesprek gehad hebben... Op andere plekken wel weer fijn. Niemand die wat merkt.

Niet heel veel, ik ben met andere therapie bezig en bij de ggz zijn ze alleen maar bezig met bezuinigen heb ik t idee Ik moet het vooral zelf doen is de opdracht.

quote:

Op donderdag 8 oktober 2015 22:31 schreef ChildoftheStars het volgende:

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Ik vroeg me al af hoe het ging. Weer gaan voelen moet heel heftig zijn, maar het is wel weer een stap vooruit. Sterkte daar en je mag zoveel ego posten als je wil hoor

quote:

Op donderdag 8 oktober 2015 23:00 schreef Gray het volgende:
Nou, dat stressding dat op de agenda stond ging goed. Niet perfect, maar goed genoeg. Een ruime voldoende, dus dat is mooi.

Natuurlijk niets gehoord van de huisarts, dus morgen maar ff bellen.

Verder een gelukje gehad bij de telefoonwinkel vandaag, dus dat trekt alles weer in het positieve.

Op naar volgende week, met nieuwe avonturen!!

Niet zo streng voor jezelf zijn. Het leven is eenmaal niet perfect, dat zal het ook nooit worden. Een ruime voldoende is hartstikke goed. Hupsa, liever zijn voor jezelf

Succes met de nieuwe avonturen

quote:

Op donderdag 8 oktober 2015 22:37 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Hey!

Ja, ik miste je al
Je begint weer te voelen? Ik weet dat dat voor mij heel heftig was (kan me nauwelijks voorstellen wat jij nu aan het meemaken bent, ik vond mijn ervaring al heftig genoeg). Sterke man!

Mijn hoofd is nogal vol en mijn leven is nogal heftig. Ja... zo nu en dan kanlt het gevoel behoorlijk hard binnen. En het klinkt nogal stom, maar het concept verdriet is toegevoegd aan de emoties die ik kan voelen. Om de een of andere reden vind ik die nogal moeilijk te verkroppen. Gelukkig word ik nu goed geholpen

quote:

Op donderdag 8 oktober 2015 23:02 schreef Luchtbel het volgende:

[..]

Hoi lieve aso, moeilijk he daar, zo weinig privacy. Ik vond dat ook echt verschrikkelijk. Veel ontwikkelingen. Ik hoop dat het je goed zal doen. Hang in there.

quote:

Op vrijdag 9 oktober 2015 05:06 schreef zomie het volgende:

[..]

Ik vroeg me al af hoe het ging. Weer gaan voelen moet heel heftig zijn, maar het is wel weer een stap vooruit. Sterkte daar en je mag zoveel ego posten als je wil hoor

Dank jullie wel Ik doe mijn best en we zullen wel zien waar het schip strandt.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op vrijdag 9 oktober 2015 18:01 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Mijn hoofd is nogal vol en mijn leven is nogal heftig. Ja... zo nu en dan kanlt het gevoel behoorlijk hard binnen. En het klinkt nogal stom, maar het concept verdriet is toegevoegd aan de emoties die ik kan voelen. Om de een of andere reden vind ik die nogal moeilijk te verkroppen. Gelukkig word ik nu goed geholpen

[..]

[..]

Dank jullie wel Ik doe mijn best en we zullen wel zien waar het schip strandt.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Naast vitamine D slik ik sinds gister ook vitamine B12. Dat schijnt ook goed te zijn tegen depressie en het was in de aanbieding bij de Kruidvat dus ik ga gewoon een poging wagen

quote:

Op vrijdag 9 oktober 2015 19:00 schreef zomie het volgende:

[..]

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Tegen mij. Omdat ik faal, me aanstel, niks waard ben, een slappeling ben, een mislukkeling ben, etc. Ze heeft meer dan een geschreeuwd. Later heeft ze haar excuses gemaakt voor het schreeuwen en alles op een minder volume weer herhaald.
Momenteel wil ik even niks met haar te maken hebben.

quote:

Op vrijdag 9 oktober 2015 19:15 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Beter Maar inderdaad heel heftig (zeker de eerste tijd). Zodra de stortvloed geweest is, zou het als het goed is beheersbaarder worden en dat kan nog verder worden verbeterd door oefenen en ervaring op te doen (dat kan jij wel . Wellicht niet nu meteen maar die capaciteit heb je zeker.

Dat zeggen ze hier inderdaad ook. Ik ben benieuwd hoe het allemaal gaat lopen. In elk geval blijf ik voorlopig wel achter gesloten deuren. Nooit had ik verwacht zo slecht tegen emoties te kunnen. Ik dacht sterker te zijn. Anyway... er wordt voor me gezorgd.

quote:

Op zaterdag 10 oktober 2015 08:58 schreef Elvi het volgende:
Naast vitamine D slik ik sinds gister ook vitamine B12. Dat schijnt ook goed te zijn tegen depressie en het was in de aanbieding bij de Kruidvat dus ik ga gewoon een poging wagen

Nooit geschoten is altijd mis. Ik hoop dat het je wat gaat helpen
Vitaminegebreken kan een heleboel doen met iemand zijn stemming. Heb je al eens gedacht aan een bloedonderzoek? Gewoon om te checken of er niet iets medisch is waardoor je je oa slechter voelt? Sorry als het een domme vraag is


----------------------------------

Gisteravond is mijn verpleegplan met me besproken. Dat was best shockerend... simpelweg om uit de mond van anderen te horen wat ze vinden spelen en wat de doelstellingen zijn. Het kwam erop neer dat ze denken dat (en het klopt ook wel eerlijk gezegd) de suïcidaliteit voortkomt uit een extreem laag zelfbeeld en te hoge eigen eisen. De doelen zijn ervoor te zorgen dat ik heel blijf, rustiger wordt, niet nog een TS doe en geen doodwens meer heb. Het zijn bizarre doelen. Elk uur wordt er met me besproken hoe ik het volgende uur door kom en hoe het met me gaat (omdat ik dat zelf heel slecht door heb). Ik snap gewoon niet zo goed wat er met me gebeurt. Ergens is het nog raarder dat mensen die mensen in crisis gewend zijn, geshockeerd zijn over hoe het met me gaat en hoe ik denk... maar ja... we should see

[ Bericht 11% gewijzigd door ChildoftheStars op 10-10-2015 11:16:29 ]

quote:

Op zaterdag 10 oktober 2015 08:58 schreef Elvi het volgende:
Naast vitamine D slik ik sinds gister ook vitamine B12. Dat schijnt ook goed te zijn tegen depressie en het was in de aanbieding bij de Kruidvat dus ik ga gewoon een poging wagen

Ik slik dat nu ook! Voel me zeker energieker, en ik durf te zeggen wat opgepepter.

Werken bij het callcenter wordt makkelijker, al ben ik aan het einde van de week echt mentaal moe. Ik heb dan weinig zin om met mensen te praten oid, en dat vind ik wel wat vervelend. Ik ben dan liever gewoon alleen. Maarja, ik ga zelf voor, en probeer hier en daar ook sociaal contact er in te verwerken. Gaat me tot nu toe vrij lekker af. Vandaag in ieder geval helemaal NIKS doen. Heerlijk!

De komende weken ga ik proberen mijn uren te spreiden over meer dagen, zodat ik niet van die dagen van 8.5 uur bellen heb, want die hakken er vrij hard in en als ik om 6 uur klaar ben is mijn dag praktisch over.

quote:

Op zaterdag 10 oktober 2015 10:47 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Tegen mij. Omdat ik faal, me aanstel, niks waard ben, een slappeling ben, een mislukkeling ben, etc. Ze heeft meer dan een geschreeuwd. Later heeft ze haar excuses gemaakt voor het schreeuwen en alles op een minder volume weer herhaald.
Momenteel wil ik even niks met haar te maken hebben.

[..]

Dat zeggen ze hier inderdaad ook. Ik ben benieuwd hoe het allemaal gaat lopen. In elk geval blijf ik voorlopig wel achter gesloten deuren. Nooit had ik verwacht zo slecht tegen emoties te kunnen. Ik dacht sterker te zijn. Anyway... er wordt voor me gezorgd.

[..]

Nooit geschoten is altijd mis. Ik hoop dat het je wat gaat helpen
Vitaminegebreken kan een heleboel doen met iemand zijn stemming. Heb je al eens gedacht aan een bloedonderzoek? Gewoon om te checken of er niet iets medisch is waardoor je je oa slechter voelt? Sorry als het een domme vraag is

----------------------------------

Gisteravond is mijn verpleegplan met me besproken. Dat was best shockerend... simpelweg om uit de mond van anderen te horen wat ze vinden spelen en wat de doelstellingen zijn. Het kwam erop neer dat ze denken dat (en het klopt ook wel eerlijk gezegd) de suïcidaliteit voortkomt uit een extreem laag zelfbeeld en te hoge eigen eisen. De doelen zijn ervoor te zorgen dat ik heel blijf, rustiger wordt, niet nog een TS doe en geen doodwens meer heb. Het zijn bizarre doelen. Elk uur wordt er met me besproken hoe ik het volgende uur door kom en hoe het met me gaat (omdat ik dat zelf heel slecht door heb). Ik snap gewoon niet zo goed wat er met me gebeurt. Ergens is het nog raarder dat mensen die mensen in crisis gewend zijn, geshockeerd zijn over hoe het met me gaat en hoe ik denk... maar ja... we should see

Probeer ook vooral te vertellen hoe je familie met je omgaat, want dat is belachelijk vind ik. zo tekeer gaan terwijl jij t zo zwaar hebt...

Fijn dat ze voor je zorgen, ik hoop echt dat je hier nu goede stappen gaat maken. Mijn ervaring is dat je door dat dal moet, maar dat er dan ook een hoop gebeurt wat je later zal helpen. je zal niet gelijk van alles af zijn maar het wordt echt beter.

We gaan morgen naar Parijs, en ik stuiter nu al rondjes. Vind dat heel leuk maar ben ook bang dat het veel en druk wordt. Prikkels en grenzen enzooo....

quote:

Op zaterdag 10 oktober 2015 11:04 schreef duracellkonijntje het volgende:
Werken bij het callcenter wordt makkelijker, al ben ik aan het einde van de week echt mentaal moe. Ik heb dan weinig zin om met mensen te praten oid, en dat vind ik wel wat vervelend. Ik ben dan liever gewoon alleen. Maarja, ik ga zelf voor, en probeer hier en daar ook sociaal contact er in te verwerken. Gaat me tot nu toe vrij lekker af. Vandaag in ieder geval helemaal NIKS doen. Heerlijk!

De komende weken ga ik proberen mijn uren te spreiden over meer dagen, zodat ik niet van die dagen van 8.5 uur bellen heb, want die hakken er vrij hard in en als ik om 6 uur klaar ben is mijn dag praktisch over.

Dat klinkt als heel goede en gezonde keuzes. Let een beetje op jezelf daarin 8.5 uur werken is ook heel erg lang. Volgens mij ben je heel erg goed bezig en daar mag je trots op zijn.
En de vermoeidheid wordt waarschijnlijk met de tijd ook minder. Wennen aan de situatie. Succes en sterkte

quote:

Op zaterdag 10 oktober 2015 11:27 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Een hele intensieve behandeling en ze nemen jou serieus.
Hopelijk gaat dit vruchten afwerpen

Zeker! Dank je wel
Soms vraag ik me af of ze me niet te serieus nemen, maar het is zeker goed dat ik hier zit.

quote:

Op zaterdag 10 oktober 2015 12:31 schreef zomie het volgende:

[..]

Probeer ook vooral te vertellen hoe je familie met je omgaat, want dat is belachelijk vind ik. zo tekeer gaan terwijl jij t zo zwaar hebt...

Fijn dat ze voor je zorgen, ik hoop echt dat je hier nu goede stappen gaat maken. Mijn ervaring is dat je door dat dal moet, maar dat er dan ook een hoop gebeurt wat je later zal helpen. je zal niet gelijk van alles af zijn maar het wordt echt beter.

Ze zijn er van op de hoogte en er staat ook een extra waarschuwing over op mijn dossier, zodat iedereen weet hoe dit zit.
Tja... mijn moeder wil me eenmaal succesvol hebben, alleen ik probeer nu toch eerst op andere vlakken succesvol te worden

Op dit moment doe ik gewoon heel erg mijn best en ik zie wel waar het schip strandt. Het is vreemd, normaal gesproken ben ik heel erg onafhankelijk. Alleen het is even zo veilig om een heel klein kamertje te hebben, mensen die continu vragen hoe het is. Ik merk een beetje adem te krijgen en ik merk hoe ontzettend slecht het eigenlijk ging. Hoe snel ik overprikkelt raak en hoe angstig ik eigenlijk ben. Ik ben veel te lang doorgeknokt.

quote:

Op zaterdag 10 oktober 2015 12:32 schreef zomie het volgende:
We gaan morgen naar Parijs, en ik stuiter nu al rondjes. Vind dat heel leuk maar ben ook bang dat het veel en druk wordt. Prikkels en grenzen enzooo....

Wat ontzettend leuk! Logisch dat je stuitert en zenuwen hebt. Datis heel erg normaal. Kun je voor jezelf wat signalen verzinnen en oplossingen voor wanneer het te druk wordt?
Ik hoop dat je er 100% van kan genieten. Toffe mensen zoals jij verdienen gave dingen

quote:

Op zaterdag 10 oktober 2015 13:24 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Dat klinkt als heel goede en gezonde keuzes. Let een beetje op jezelf daarin 8.5 uur werken is ook heel erg lang. Volgens mij ben je heel erg goed bezig en daar mag je trots op zijn.
En de vermoeidheid wordt waarschijnlijk met de tijd ook minder. Wennen aan de situatie. Succes en sterkte

[..]

Zeker! Dank je wel
Soms vraag ik me af of ze me niet te serieus nemen, maar het is zeker goed dat ik hier zit.

[..]

Ze zijn er van op de hoogte en er staat ook een extra waarschuwing over op mijn dossier, zodat iedereen weet hoe dit zit.
Tja... mijn moeder wil me eenmaal succesvol hebben, alleen ik probeer nu toch eerst op andere vlakken succesvol te worden

Op dit moment doe ik gewoon heel erg mijn best en ik zie wel waar het schip strandt. Het is vreemd, normaal gesproken ben ik heel erg onafhankelijk. Alleen het is even zo veilig om een heel klein kamertje te hebben, mensen die continu vragen hoe het is. Ik merk een beetje adem te krijgen en ik merk hoe ontzettend slecht het eigenlijk ging. Hoe snel ik overprikkelt raak en hoe angstig ik eigenlijk ben. Ik ben veel te lang doorgeknokt.

[..]

Wat ontzettend leuk! Logisch dat je stuitert en zenuwen hebt. Datis heel erg normaal. Kun je voor jezelf wat signalen verzinnen en oplossingen voor wanneer het te druk wordt?
Ik hoop dat je er 100% van kan genieten. Toffe mensen zoals jij verdienen gave dingen

Fijn dat t ff goed is zo. En thanks voor de lieve woorden

Eigenlijk zou ik blij moeten zijn (vakantie, tandarts overleefd), maar dat lukt nog niet zo

quote:

Op zaterdag 10 oktober 2015 16:28 schreef zomie het volgende:
Eigenlijk zou ik blij moeten zijn (vakantie, tandarts overleefd), maar dat lukt nog niet zo

Hoe durf je zeg....

Zonder gekheid, wees niet zo streng voor jezelf. Je voelt je zoals je voelt en dat is eenmaal zo. Je bent heus niet expres niet blij. Zo leuk is het niet om je niet gelukkig te voelen. Met jezelf ervoor straffen maak je het enkel maar erger. Beetje liefheid voor jezelf hoor

quote:

Op zaterdag 10 oktober 2015 16:31 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Hoe durf je zeg....

Zonder gekheid, wees niet zo streng voor jezelf. Je voelt je zoals je voelt en dat is eenmaal zo. Je bent heus niet expres niet blij. Zo leuk is het niet om je niet gelukkig te voelen. Met jezelf ervoor straffen maak je het enkel maar erger. Beetje liefheid voor jezelf hoor

Thanks, dat is lief gezegd

quote:

Op zaterdag 10 oktober 2015 11:04 schreef duracellkonijntje het volgende:
Werken bij het callcenter wordt makkelijker, al ben ik aan het einde van de week echt mentaal moe. Ik heb dan weinig zin om met mensen te praten oid, en dat vind ik wel wat vervelend. Ik ben dan liever gewoon alleen. Maarja, ik ga zelf voor, en probeer hier en daar ook sociaal contact er in te verwerken. Gaat me tot nu toe vrij lekker af. Vandaag in ieder geval helemaal NIKS doen. Heerlijk!

De komende weken ga ik proberen mijn uren te spreiden over meer dagen, zodat ik niet van die dagen van 8.5 uur bellen heb, want die hakken er vrij hard in en als ik om 6 uur klaar ben is mijn dag praktisch over.

Goed bezig!

Even bij gelezen, dit is een hardlopend topic (en de posts behoren niet tot de kortste)

quote:

Op zaterdag 10 oktober 2015 12:32 schreef zomie het volgende:
We gaan morgen naar Parijs, en ik stuiter nu al rondjes. Vind dat heel leuk maar ben ook bang dat het veel en druk wordt. Prikkels en grenzen enzooo....

Have fun in Parijs. Ik hoop dat je ervan gaat genieten.

quote:

Op donderdag 8 oktober 2015 22:31 schreef ChildoftheStars het volgende:

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Heftig verhaal. Ik ken je voorgeschiedenis niet, topic-noob hiero. Maar heftig, ook wat ik in je andere posts lees, toch proef ik daar nog wat positiefs in. Tof dat je het wel durft en wil delen.

---

Ik heb zelf een enorm dubbel gevoel. Aan de ene kant heb ik door de verandering in medicatie het idee dat het echt beter met me gaat, waar ik aan vast kan houden. Aan de andere kant ben ik nog steeds mezelf de schuld aan het geven van de relatiebreuk/liefdesverdiet, waar ik weer somber van wordt. Steeds aan het denken over bepaalde dingen die ik gezegd of gedaan heb, als ik dat niet zou hebben gedaan dan.... Of dat ik gewoon eerder de problemen had moeten opmerken, de signalen waren er wel.

Maar wat me wel opvalt: ik weet dat dit verdriet tijdelijk is, ik weet dat achter de wolken de zon schijnt. In mijn donkerste dagen (afgelopen voorjaar een behoorlijke crash gehad) was ik er meer van overtuigd dat we een nucleaire winter hadden en die wolken nooit meer weg zouden gaan, of niet eerder dan dat de zon inmiddels uitgedoofd was. Maar nu ik dat gevoel van hoop heb, voel ik me eigenlijk een beetje te nuchter. Ik ben een paar dagen intens verdrietig geweest met huilbuien en de hele mikmak. Maar nu voel ik een leegte, alsof ik niet verdrietig genoeg ben. Is het raar om te zeggen dat na alle depressieve klachten mijn emoties opnieuw gekalibreerd moeten worden omdat de nullijn me niet duidelijk is?

Overigens in het einde-relatiegesprek met dus nu ex zei ze wel dat ik zou moeten overwegen opnieuw in therapie te gaan. Omdat er nog te veel issues zijn die ik niet heb verwerkt. Maar ik zou zelf op dit moment helemaal geen hulpvraag kunnen formuleren die ik mijn huisarts voor zou kunnen leggen. Afgelopen jaar ACT gedaan en heb het idee dat ik daar nu gewoon zelf mee verder kan en dat een behandelaar op dit moment niets gaat toevoegen. Lastige is dat ik wel vaker van dit soort golfbewegingen heb gemaakt in het verleden. (Daar is ex ook bang voor) Zelf ben ik ervan overtuigd dat die medicatiewijziging van twee weken terug dé sleutel is om zelfstandig verder te kunnen. Ik vind het maar lastig.

Het voelt alsof ik nu de rommel veroorzaakt door de depressie en alles wat eromheen hing aan het opruimen ben. Maar de enorme verandering in gevoel na die medicatieshit vind ik bizar en een beetje beangstigend, het klinkt wel een beetje te mooi om waar te zijn.

[ Bericht 2% gewijzigd door Fixers op 10-10-2015 18:51:50 (toevoeging...) ]

quote:

Op zaterdag 10 oktober 2015 18:47 schreef Fixers het volgende:
Even bij gelezen, dit is een hardlopend topic (en de posts behoren niet tot de kortste)

[..]

Have fun in Parijs. Ik hoop dat je ervan gaat genieten.

[..]

Heftig verhaal. Ik ken je voorgeschiedenis niet, topic-noob hiero. Maar heftig, ook wat ik in je andere posts lees, toch proef ik daar nog wat positiefs in. Tof dat je het wel durft en wil delen.

---

Ik heb zelf een enorm dubbel gevoel. Aan de ene kant heb ik door de verandering in medicatie het idee dat het echt beter met me gaat, waar ik aan vast kan houden. Aan de andere kant ben ik nog steeds mezelf de schuld aan het geven van de relatiebreuk/liefdesverdiet, waar ik weer somber van wordt. Steeds aan het denken over bepaalde dingen die ik gezegd of gedaan heb, als ik dat niet zou hebben gedaan dan.... Of dat ik gewoon eerder de problemen had moeten opmerken, de signalen waren er wel.

Maar wat me wel opvalt: ik weet dat dit verdriet tijdelijk is, ik weet dat achter de wolken de zon schijnt. In mijn donkerste dagen (afgelopen voorjaar een behoorlijke crash gehad) was ik er meer van overtuigd dat we een nucleaire winter hadden en die wolken nooit meer weg zouden gaan, of niet eerder dan dat de zon inmiddels uitgedoofd was. Maar nu ik dat gevoel van hoop heb, voel ik me eigenlijk een beetje te nuchter. Ik ben een paar dagen intens verdrietig geweest met huilbuien en de hele mikmak. Maar nu voel ik een leegte, alsof ik niet verdrietig genoeg ben. Is het raar om te zeggen dat na alle depressieve klachten mijn emoties opnieuw gekalibreerd moeten worden omdat de nullijn me niet duidelijk is?

Overigens in het einde-relatiegesprek met dus nu ex zei ze wel dat ik zou moeten overwegen opnieuw in therapie te gaan. Omdat er nog te veel issues zijn die ik niet heb verwerkt. Maar ik zou zelf op dit moment helemaal geen hulpvraag kunnen formuleren die ik mijn huisarts voor zou kunnen leggen. Afgelopen jaar ACT gedaan en heb het idee dat ik daar nu gewoon zelf mee verder kan en dat een behandelaar op dit moment niets gaat toevoegen. Lastige is dat ik wel vaker van dit soort golfbewegingen heb gemaakt in het verleden. (Daar is ex ook bang voor) Zelf ben ik ervan overtuigd dat die medicatiewijziging van twee weken terug dé sleutel is om zelfstandig verder te kunnen. Ik vind het maar lastig.

Het voelt alsof ik nu de rommel veroorzaakt door de depressie en alles wat eromheen hing aan het opruimen ben. Maar de enorme verandering in gevoel na die medicatieshit vind ik bizar en een beetje beangstigend, het klinkt wel een beetje te mooi om waar te zijn.

Thanks

Medicatiewijziging zou ik nog even afwachten, 2 weken is nog niet zo lang en misschien gaat t nog wel veranderen. ik hoop dan dat t beter blijft natuurlijk

quote:

Op zaterdag 10 oktober 2015 10:47 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Tegen mij. Omdat ik faal, me aanstel, niks waard ben, een slappeling ben, een mislukkeling ben, etc. Ze heeft meer dan een geschreeuwd. Later heeft ze haar excuses gemaakt voor het schreeuwen en alles op een minder volume weer herhaald.
Momenteel wil ik even niks met haar te maken hebben.

Nooit geschoten is altijd mis. Ik hoop dat het je wat gaat helpen
Vitaminegebreken kan een heleboel doen met iemand zijn stemming. Heb je al eens gedacht aan een bloedonderzoek? Gewoon om te checken of er niet iets medisch is waardoor je je oa slechter voelt? Sorry als het een domme vraag is

Ik ben een paar jaar geleden al helemaal lek geprikt Daar kwam wel uit dat mn hersenen 1 van de stresshormonen teveel aanmaakt, maar verder eigenlijk niks. B12 heb ik nog nooit laten prikken maar het schijnt dat een groot deel van de Nederlanders een chronisch tekort heeft dus veel kwaad kan het niet Het overschot wordt gewoon afgebroken door het lichaam.

quote:

Op zaterdag 10 oktober 2015 11:00 schreef duracellkonijntje het volgende:

[..]

Ik slik dat nu ook! Voel me zeker energieker, en ik durf te zeggen wat opgepepter.

Na hoeveel tijd merkte je verschil? Een week? Een maand?
Ik merkte wel dat ik een stuk somberder was toen ik de vitamine D even niet slikte. Kan natuurlijk ook het placebo-effect zijn, maar goed die pillen breken de bank ook niet dus ik ben zelfs blij met een placebo-effect

quote:

Op zaterdag 10 oktober 2015 11:04 schreef duracellkonijntje het volgende:
Werken bij het callcenter wordt makkelijker, al ben ik aan het einde van de week echt mentaal moe. Ik heb dan weinig zin om met mensen te praten oid, en dat vind ik wel wat vervelend. Ik ben dan liever gewoon alleen. Maarja, ik ga zelf voor, en probeer hier en daar ook sociaal contact er in te verwerken. Gaat me tot nu toe vrij lekker af. Vandaag in ieder geval helemaal NIKS doen. Heerlijk!

De komende weken ga ik proberen mijn uren te spreiden over meer dagen, zodat ik niet van die dagen van 8.5 uur bellen heb, want die hakken er vrij hard in en als ik om 6 uur klaar ben is mijn dag praktisch over.

Ik denk dat ik callcenterwerk echt niet meer kan. Ik zou eind deze week/ begin volgende week (dus het word het laatste ) gebeld worden over een baan van 40 uur bij een klantenservice (gecombineerd met werving). Maar ik krijg een halve paniekaanval als ik denk dat ik word aangenomen. Dat is lastig want ik zou juist superblij moeten zijn dat ik überhaubt een baan vind, maar ik trek het gewoon niet. Misschien is het wel anders dan bij de zorgverzekeraar (minder schreeuwende, boze, verdrietige, met zelfmoord-dreigende mensen hoop ik ) maar ik denk dat ik eerder ga huilen van angst dan van blijdschap als ik word aangenomen

Bij wat voor soort callcenter werk jij eigenlijk? Inbound ook?

quote:

Op zaterdag 10 oktober 2015 16:31 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Hoe durf je zeg....

Zonder gekheid, wees niet zo streng voor jezelf. Je voelt je zoals je voelt en dat is eenmaal zo. Je bent heus niet expres niet blij. Zo leuk is het niet om je niet gelukkig te voelen. Met jezelf ervoor straffen maak je het enkel maar erger. Beetje liefheid voor jezelf hoor

Ik kom jou even een dikke knuffel geven

quote:

Op vrijdag 9 oktober 2015 17:21 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Niet zo streng voor jezelf zijn. Het leven is eenmaal niet perfect, dat zal het ook nooit worden. Een ruime voldoende is hartstikke goed. Hupsa, liever zijn voor jezelf

Succes met de nieuwe avonturen

Lief!

Om eerlijk te zijn valt me cijfer nog alles mee; had met minder ook genoegen genomen. Dat perfectionische zit nog aardig diep in me, maar wordt afgewisseld met willekeurige vlagen van onverschilligheid. Vreemde geesten doen vreemde dingen.

quote:

Op zaterdag 10 oktober 2015 10:47 schreef ChildoftheStars het volgende:

[..]

Tegen mij. Omdat ik faal, me aanstel, niks waard ben, een slappeling ben, een mislukkeling ben, etc. Ze heeft meer dan een geschreeuwd. Later heeft ze haar excuses gemaakt voor het schreeuwen en alles op een minder volume weer herhaald.
Momenteel wil ik even niks met haar te maken hebben.

He fuck in mn vorige quote helemaal vergeten op dit stuk te reageren

Wat maakt dat je niet volledig het contact met je familie verbreekt? Ik heb niet het idee dat ze een positieve aanvulling/invloed in je leven zijn en dat ze je herstel alleen maar tegenwerken.
Wat zegt de verpleging/behandelaren daarover?

quote:

Op zondag 11 oktober 2015 09:24 schreef magnetronkoffie het volgende:

Maar één van die dingen die ik doe is zorgen dat ze ,zodra ze met mij bezig zijn, "erbij blijven", wakker blijven, tegengas geven zodra ze iets doen wat me niet bevalt (gewoonlijk is dit als ze iets heel anders opvatten dan ik het bedoeld heb) want ik merk dat als ik dit niet doe, velen van hun als het ware "de concentratie verliezen" oid, ze zijn dan minder met je bezig, gaan jou dan meer zien als "de makkelijke cliënt waar ik even een bakje koffie kan drinken en me weer opladen na ik bij die andere lastigere cliënt geweest ben, ik rooster hierna weer lekker een tweede moeilijkere in want kan me bij deze (makkelijke toch weer) lekker opladen" en om de één of andere reden blijft dit dan hangen.

Ik moest meteen denken aan mn laatste psycholoog die tijdens een gesprek weg zat te dutten Zn ogen rolden steeds weg...

Had ik maar echte problemen, dan bleef hij wel wakker Naja ik voelde me dus iig niet superserieus genomen ofzo.

Even een uithuilmomentje hier hoor...
Op dit moment begrijp ik niet waarom ze zo alles op alles zetten om me heel te houden. Mijn argumenten worden aangehoord, maar niemand lijkt ze echt te begrijpen en gezien ik hier gedwongen zit, kan ik ook niet naar huis toe. Sterker nog, ik volg mijn gewone behandeling nog. Dat is letterlijk de parkeerplaats oversteken en dat mag ik niet eens alleen doen. Ik word gebracht en vervolgens bellen mijn behandelaren dat ze me weer kunnen halen. Hoe gênant wil je het leven hebben

Sorry . Op dit moment is alles eventjes heel erg stom
Morgen is alles vast weer beter. Nu niet aanstellen en doorgaan

quote:

Op zondag 11 oktober 2015 20:17 schreef ChildoftheStars het volgende:
Even een uithuilmomentje hier hoor...
Op dit moment begrijp ik niet waarom ze zo alles op alles zetten om me heel te houden. Mijn argumenten worden aangehoord, maar niemand lijkt ze echt te begrijpen en gezien ik hier gedwongen zit, kan ik ook niet naar huis toe. Sterker nog, ik volg mijn gewone behandeling nog. Dat is letterlijk de parkeerplaats oversteken en dat mag ik niet eens alleen doen. Ik word gebracht en vervolgens bellen mijn behandelaren dat ze me weer kunnen halen. Hoe gênant wil je het leven hebben

Sorry . Op dit moment is alles eventjes heel erg stom
Morgen is alles vast weer beter. Nu niet aanstellen en doorgaan

Zou ik ook stom vinden hoor. Niet eens alleen de parkeerplaats over mogen steken. Onder alle denkbare omstandigheden. Knuffel!