Het grote rammelaarstopic deel 50

quote:

Op maandag 22 juni 2015 15:45 schreef Spees_Eend het volgende:
Ik vond een tweede baby'tje echt zoveel makkelijker Ela . Het ging allemaal veel meer vanzelf, minder onzeker en je bent al gewend dat je leven niet meer alleen om jou draait, simpel gezegd. De combinatie van twee kindjes vond ik wel echt even wennen. Een nieuwe mojo vinden en zoeken naar hoe je beide kindjes genoeg aandacht kunt geven. Dat ging denk ik na een week of 10 een stuk beter. Onverwachte heftige jaloezie bij nummer 1 was wat dat betreft nog het lastigste. Echt, die baby doe en deed ik op mn duimpje en dat had ik bij de eerste zeker niet

Ervaringsdeskundige jij! In mijn ideaalbeeld dan zou het zo ongeveer gaan, eventueel nog min de jaloerse peuter dan Maar dat ik bij een tweede kindje veel beter besef dat het echt maar zo tijdelijk is, dat hele kleine en er, mede daardoor, niet meer tegen hoef/wil vechten soms. Dat ik veel beter mee kan gaan in de flow die er is, daar had ik de eerste keer soms zo'n moeite mee, dan dacht ik dat ik actief iets moest gaan doen, er energie in moest stoppen, om dingen te veranderen. Achteraf bleek telkens dat meegaan met de flow zoveel minder energie kostte en dat er evenveel, even snel veranderde En dat dingen veel vloeiender, haast van een leien dakje, gaan. Borstvoeding bijvoorbeeld, maar het vinden van die nieuwe draai inderdaad ook.

Maar zal dat ook echt zo zijn? De eerste keer dacht ik ook dat ik best wel zo'n oermoeder zou kunnen zijn, die perfect was afgestemd op de behoeftes van haar kindje. Maar daar kwamen toen al die hormonen om de hoek zeilen en was ik opeens zo onzeker over mezelf als moeder
Ik vind het in ieder geval wel tof om te horen dat dat bij jou echt zo ging, dat dat dus echt kan. Want ik dacht tot nu toe telkens dat ik dat wel zo voor me kon zien, maar dat het dan, net als de eerste keer, toch weer zo'n rollercoaster zal worden.

Trui, we hebben, qua leeftijd e.d., nog genoeg tijd ja Ik ben nu 31 en C. wordt bijna 32.
We hebben het eerder wel eens gehad over wat we dachten dat de ideale leeftijd zou zijn tussen twee kindjes in. Gebaseerd op onze eigen ervaringen, met broertjes/zusjes en onze gevoelens daarover. Toen bedachten we dat zo ergens rond de 3 jaar wel echt het summum zou zijn . Dan komen we nu wel weer in de richting van 'ervoor gaan' zo langzamerhand. Maar dat moet geen reden zijn om zomaar overhaast te beslissen natuurlijk. Heel stiekem speelt er ergens ook nog wel iets van dat ik misschien zelfs nog meer kindjes wil, en dan krijg je op een gegeven moment natuurlijk wel iets met leeftijd te maken Allemaal overwegingen in ieder geval die dus wel maken dat ik er toch best veel mee bezig ben, in m'n hoofd, maar ook in m'n gevoel.

quote:

Op maandag 22 juni 2015 15:52 schreef elamanilo het volgende:

[..]

Ervaringsdeskundige jij! In mijn ideaalbeeld dan zou het zo ongeveer gaan, eventueel nog min de jaloerse peuter dan Maar dat ik bij een tweede kindje veel beter besef dat het echt maar zo tijdelijk is, dat hele kleine en er, mede daardoor, niet meer tegen hoef/wil vechten soms. Dat ik veel beter mee kan gaan in de flow die er is, daar had ik de eerste keer soms zo'n moeite mee, dan dacht ik dat ik actief iets moest gaan doen, er energie in moest stoppen, om dingen te veranderen. Achteraf bleek telkens dat meegaan met de flow zoveel minder energie kostte en dat er evenveel, even snel veranderde En dat dingen veel vloeiender, haast van een leien dakje, gaan. Borstvoeding bijvoorbeeld, maar het vinden van die nieuwe draai inderdaad ook.

Maar zal dat ook echt zo zijn? De eerste keer dacht ik ook dat ik best wel zo'n oermoeder zou kunnen zijn, die perfect was afgestemd op de behoeftes van haar kindje. Maar daar kwamen toen al die hormonen om de hoek zeilen en was ik opeens zo onzeker over mezelf als moeder
Ik vind het in ieder geval wel tof om te horen dat dat bij jou echt zo ging, dat dat dus echt kan. Want ik dacht tot nu toe telkens dat ik dat wel zo voor me kon zien, maar dat het dan, net als de eerste keer, toch weer zo'n rollercoaster zal worden.

Ik heb er, zwanger van Suze, menig uur om wakker gelegen. Ik dacht ook dat we sowieso weer een periode van een paar maanden wervelstorm in zouden gaan, en ook met die disclaimer in mijn hoofd van 'het zal wel super bikkelen zijn maar dan weten we nu in ieder geval dat het na een half jaar ofzo wel weer veel natuurlijker gaat'. En toen was ze er en ik dacht echt oh jaaa natuurlijk gaat het zo en moet het zo. Ik had het gevoel dat ik meteen alles van haar wist en dat was zo'n geruststelling! Bij Sil zijn we ook zoveel energie kwijt geweest aan het zoeken naar iets dat anders zou moeten of beter. Ik was niet intuītief wat moederschap betreft bij hem. Bij de tweede eigenlijk wel. Oermoeder of zoiets zou ik mezelf niet snel noemen maar ik volgde haar gewoon en alles was herkenbaarder. Je weet ook veel beter dat alles wat moeilijk is overgaat. Natuurlijk, er zaten wel wat pittige momenten tussen maar dat had (bij mij in ieder geval) niets te maken met onzekerheid als moeder. Een gezin van 4 is anders en je moet wel even een nieuw soort ritme krijgen. Oh en als ik zie hoe verliefd Suze altijd (ondanks alles he want ze krijgt nog wel eens wat te verduren ) naar haar broer omkijkt als ze zijn stem hoort...

quote:

Op maandag 22 juni 2015 16:01 schreef Spees_Eend het volgende:

[..]

Ik heb er, zwanger van Suze, menig uur om wakker gelegen. Ik dacht ook dat we sowieso weer een periode van een paar maanden wervelstorm in zouden gaan, en ook met die disclaimer in mijn hoofd van 'het zal wel super bikkelen zijn maar dan weten we nu in ieder geval dat het na een half jaar ofzo wel weer veel natuurlijker gaat'. En toen was ze er en ik dacht echt oh jaaa natuurlijk gaat het zo en moet het zo. Ik had het gevoel dat ik meteen alles van haar wist en dat was zo'n geruststelling! Bij Sil zijn we ook zoveel energie kwijt geweest aan het zoeken naar iets dat anders zou moeten of beter. Ik was niet intuītief wat moederschap betreft bij hem. Bij de tweede eigenlijk wel. Oermoeder of zoiets zou ik mezelf niet snel noemen maar ik volgde haar gewoon en alles was herkenbaarder. Je weet ook veel beter dat alles wat moeilijk is overgaat. Natuurlijk, er zaten wel wat pittige momenten tussen maar dat had (bij mij in ieder geval) niets te maken met onzekerheid als moeder. Een gezin van 4 is anders en je moet wel even een nieuw soort ritme krijgen. Oh en als ik zie hoe verliefd Suze altijd (ondanks alles he want ze krijgt nog wel eens wat te verduren ) naar haar broer omkijkt als ze zijn stem hoort...

Och <3 Dat laatste <3 Ik zag het pas ook, toen ik bij een vriendin op bezoek was, hoe mooi die interactie is tussen haar zoons. Dat daar ook gewoon zo'n band tussen kan zijn.

Wow, je omschrijft echt precies wat er in mijn hoofd omgaat ja, precies die onzekerheid. Ik hoop echt dat het bij mij ook zo zal voelen, als ik de stap aandurf Maar ik zal de stap ook maken met wat jij in je hoofd had, dat we eerst een paar maanden weer van wervelstorm over ons heen gaan krijgen, ik kan me echt (nog?) niet voorstellen dat het ook zo vloeiend bij ons kan gaan

quote:

Op maandag 22 juni 2015 16:01 schreef Spees_Eend het volgende:

[..]

Ik heb er, zwanger van Suze, menig uur om wakker gelegen. Ik dacht ook dat we sowieso weer een periode van een paar maanden wervelstorm in zouden gaan, en ook met die disclaimer in mijn hoofd van 'het zal wel super bikkelen zijn maar dan weten we nu in ieder geval dat het na een half jaar ofzo wel weer veel natuurlijker gaat'. En toen was ze er en ik dacht echt oh jaaa natuurlijk gaat het zo en moet het zo. Ik had het gevoel dat ik meteen alles van haar wist en dat was zo'n geruststelling! Bij Sil zijn we ook zoveel energie kwijt geweest aan het zoeken naar iets dat anders zou moeten of beter. Ik was niet intuītief wat moederschap betreft bij hem. Bij de tweede eigenlijk wel. Oermoeder of zoiets zou ik mezelf niet snel noemen maar ik volgde haar gewoon en alles was herkenbaarder. Je weet ook veel beter dat alles wat moeilijk is overgaat. Natuurlijk, er zaten wel wat pittige momenten tussen maar dat had (bij mij in ieder geval) niets te maken met onzekerheid als moeder. Een gezin van 4 is anders en je moet wel even een nieuw soort ritme krijgen. Oh en als ik zie hoe verliefd Suze altijd (ondanks alles he want ze krijgt nog wel eens wat te verduren ) naar haar broer omkijkt als ze zijn stem hoort...

Oh, ik hoop zo dat het ook zo gaat bij ons. Met Stip als huilbaby waren we soms echt de weg kwijt en hebben we de nachten maar afgewisseld af en toe, maar hoe moet dat als de tweede ook zo is? En hij slaapt ook nog niet door, dus ik kijk nu al op tegen de nachten En daardoor worden de dagen natuurlijk ook nog lastiger.

Het scheelt Zo. Belachelijk. Veel. als ze eenmaal doorslapen. Wat me bij een tweede fijn lijkt, is dat je misschien minder in het 'wat nou als het nooit meer goed komt en al mijn dagen zullen vanaf nu tot in den eeuwigheid gevuld zijn met huilende babies die niet slapen, en poepluiers, en dagen waarop je niet eens fatsoenlijk naar de wc kunt en alles stinkt naar kots en poep en melk' blijft hangen, omdat je een rondlopend voorbeeld hebt van hoe het kan worden en dat de wanhopige avonden/nachten en soms dagen uit het begin gewoon over gaan in vrolijk lachen, spelen, knuffelen .

Ja, dat herken ik heel erg Burdie, op die momenten dat je 's nachts met je babytje rondjes wandelt omdat ze zo graag met je wil knuffelen omdat ze krampjes heeft oid, maar jij zelf eigenlijk zo graag wilt slapen, dat ik dan de tweede keer, ondanks schreeuwende hormonen, wel kan geloven dat er ook weer andere momenten gaan komen. En dat ik niets hoef te doen om dat te veranderen, dat ik gewoon mee kan gaan met de flow, met een gerust hart, omdat ik weet dat het goed komt.

Maar dus tegelijk ook de twijfel: Kan ik die momenten wel aan als er nog zo'n druif rondloopt? Die ook aandacht nodig heeft en eigen streken En de vorige keer kon ik ook wel bedenken dat het ooit over ging, maar toch speelde die hormonen daar echt een grote rol in, dat ik het toch niet kon voelen. Maakt dat dan wel verschil de tweede keer?

Die hier slaapt wel lekker, maar drinkt nog wel 1 a 2 keertjes per nacht bij me. Ze ligt naast me in bed, dus het gaat gewoon zo ongeveer slapend, maar ik heb al 26 maanden geen enkele nacht ononderbroken geslapen*. Soms vind ik dat ook wel bizar om te bedenken, maar tegelijk ben ik er allang zo aan gewend, ik kan het me niet eens voorstellen dat het ooit wel weer zal gebeuren (nog steeds niet dus, dat dingen vanzelf veranderen, terwijl ik inmiddels daar wel al ervaring mee heb..). En met nog een kindje gebeurt het misschien ook pas weer over jaren, dat ononderbroken slapen
_{* Nog even afkloppen, maar afgelopen week heeft ze wel 2x een nacht doorgeslapen}

Ik heb wel eens dat ik denk... Nu is het zo fijn, straks duurt het weer minstens een jaar (+minimaal 9 maanden) voor het met een tweede ook weer zo fijn is als nu.
Overigens zie ik om me heen vooral moeders die bij de tweede weer heel snel terug zijn in het 'normale' ritme. Alsof een tweede (en volgend) kindje er veel gemakkelijker bij in schuift.
(Volgens mijn schoonmoeder is van 1 naar 2 kinderen een grotere stap dan van niks naar 1 kind en dat geloof ik niet)

quote:

Op maandag 22 juni 2015 16:11 schreef Burdie het volgende:
Het scheelt Zo. Belachelijk. Veel. als ze eenmaal doorslapen. Wat me bij een tweede fijn lijkt, is dat je misschien minder in het 'wat nou als het nooit meer goed komt en al mijn dagen zullen vanaf nu tot in den eeuwigheid gevuld zijn met huilende babies die niet slapen, en poepluiers, en dagen waarop je niet eens fatsoenlijk naar de wc kunt en alles stinkt naar kots en poep en melk' blijft hangen, omdat je een rondlopend voorbeeld hebt van hoe het kan worden en dat de wanhopige avonden/nachten en soms dagen uit het begin gewoon over gaan in vrolijk lachen, spelen, knuffelen .

Ja, maar Burdie, daar zijn wij dus nog niet he

Het lachen, spelen en knuffelen gelukkig wel

Wij hebben de 'rammel'stap eigenlijk overgeslagen maar het is, misschien wel juist daardoor?, vanaf dag 1 zo vanzelf gegaan. Ik heb het ook nooit gezien als een moment waarop mijn eigen leven fundamenteel veranderd is, zoveel is juist zo erg hetzelfde gebleven qua ook sociaal leven en relatie, maar dan met een heel groot fantastische extra. Alles is leuker en ik zie in dat ik voor mezelf veel beter kan kiezen waar ik mijn tijd wel of niet aan wil besteden waardoor andere facetten van mijn leven er eigenlijk ook steeds fijner op worden. Dit is heel geleidelijk gegaan en ik heb echt het eerste half jaar op de rozeste roze wolk gezeten. Mijn 'naiviteit' vooraf en gebrek aan specifieke verwachtingen heeft voor ons fantastisch uitgepakt.

De actieve keuze voor een tweede vind ik daarentegen veel spannender. Hoe weet je zeker er echt klaar voor te zijn en hoe maak je deze beslissing samen? Ook de 'invloed' op onze eerste speelt daarin mee. Juist door 'te weten' dat je echt voor een echt kindje met een eigen persoonlijkheid kiest, lijkt het toeleven naar een tweede me voor onszelf nog spannender!

Misschien juist dat je geen verwachtingen hebt, dan kan het ook niet tegenvallen Geldt met veel dingen natuurlijk. En is ook iets dat een kindje mij nog meer heeft doen laten inzien. Dat veel dingen veel leuker zijn als je er blanco instapt, go with the flow! Dat verwachtingen ook erge teleurstellingen kunnen opleveren.. En dat verwachtingen dingen niet veranderen, dingen komen toch wel hoe ze komen.

Herkenbaar allemaal! Ik denk dat ik bij een tweede ook makkelijker die babytijd zou kunnen 'omarmen' en go with the flow zou kunnen zijn, wetende dat het echt snel voorbij gaat. ik voelde me de eerste maanden af en toe ook nogal gevangen en vond de zorg voor een baby zo enorme verantwoordelijkheid. Nu zou ik daar denk ik toch iets relativerender in staan. Denk ik. Hoop ik. Maar ja, hormonen he. . Het is gewoon heel dubbel: enerzijds lijkt het me heel mooi om het allemaal nog eens mee te maken en ben ik ook erg nieuwsgierig naar hoe een volgend kindje zou zijn, anderzijds zie ik er enorm tegen op ook, en ook aan het hebben van twee kinderen. Het lijkt me echt wel heel druk en ik ben daar niet zo voor gemaakt. Daarnaast wil ik echt graag energie over houden voor werk en andere zaken en niet helemaal opslokt worden door mijn gezin.

Moeilijk, moeilijk.

quote:

Op maandag 22 juni 2015 16:50 schreef elamanilo het volgende:
Misschien juist dat je geen verwachtingen hebt, dan kan het ook niet tegenvallen Geldt met veel dingen natuurlijk. En is ook iets dat een kindje mij nog meer heeft doen laten inzien. Dat veel dingen veel leuker zijn als je er blanco instapt, go with the flow! Dat verwachtingen ook erge teleurstellingen kunnen opleveren.. En dat verwachtingen dingen niet veranderen, dingen komen toch wel hoe ze komen.

Ja! En omdat ik die nu op basis van onze eerste wel heb, zijn die overwegingen voor een tweede zoveel complexer in mijn hoofd merk ik. En ook heel suf de worsteling dat ik denk dat je niet zooooooveel geluk kan hebben dat je TWEE fantastische kindjes krijgt!

Ja, die wetenschap dat het echt beter gaat zijn helpt wel denk ik Dat je op gegeven moment ineens anderhalf uur samen een film kunt kijken ofzo! Ik 'miste' mijn vriend best vaak in het begin, omdat we allebei alleen maar met de baby bezig waren, terwijl we de 10 jaar ervoor eigenlijk alleen met elkaar bezig waren (overdreven, maar je snapt wat ik bedoel )

Bij mij heeft er zo veel energie gezeten in het goed laten drinken van Stip dat ik er bijna aan onderdoor ging. Ik hoop heel hard dat het bij een eventuele tweede beter gaat, maar ik hoop ook dat ik het sneller los kan laten als dat niet zo is. Maar ja, hormonen en slaaptekort zijn echt een slechte combi

quote:

Op maandag 22 juni 2015 16:56 schreef Olf het volgende:

[..]

Ja! En omdat ik die nu op basis van onze eerste wel heb, zijn die overwegingen voor een tweede zoveel complexer in mijn hoofd merk ik. En ook heel suf de worsteling dat ik denk dat je niet zooooooveel geluk kan hebben dat je TWEE fantastische kindjes krijgt!

Boh, jullie wel Sterker nog, kan niet anders, met jullie genen!

quote:

Op maandag 22 juni 2015 16:58 schreef Dot. het volgende:
Ja, die wetenschap dat het echt beter gaat zijn helpt wel denk ik Dat je op gegeven moment ineens anderhalf uur samen een film kunt kijken ofzo! Ik 'miste' mijn vriend best vaak in het begin, omdat we allebei alleen maar met de baby bezig waren, terwijl we de 10 jaar ervoor eigenlijk alleen met elkaar bezig waren (overdreven, maar je snapt wat ik bedoel )

Bij mij heeft er zo veel energie gezeten in het goed laten drinken van Stip dat ik er bijna aan onderdoor ging. Ik hoop heel hard dat het bij een eventuele tweede beter gaat, maar ik hoop ook dat ik het sneller los kan laten als dat niet zo is. Maar ja, hormonen en slaaptekort zijn echt een slechte combi

Herkenbaar
Dat laatste ook. Maar daar ben ik nu juist heel ontspannen over, ik weet nu dat dat goed kan komen en ben echt zo bereid om daar de volgende keer ook die energie in te stoppen als dat nodig is, zelfs nog meer opdat ik weet dat ik dat kan en omdat ik daar uiteindelijk zoveel terug uit heb gekregen zelf ook weer.

Ik twijfel er niet aan dat een tweede kindjes even fantastisch zal zijn als de eerste. Maar wat ik wel 'eng' vind is dat er, gezien mijn leeftijd ook, iets aan het kindje zal kunnen mankeren.

quote:

Op maandag 22 juni 2015 17:01 schreef elamanilo het volgende:

[..]

Herkenbaar
Dat laatste ook. Maar daar ben ik nu juist heel ontspannen over, ik weet nu dat dat goed kan komen en ben echt zo bereid om daar de volgende keer ook die energie in te stoppen als dat nodig is, zelfs nog meer opdat ik weet dat ik dat kan en omdat ik daar uiteindelijk zoveel terug uit heb gekregen zelf ook weer.

Bij mij is het dus niet gelukt (continue te kleine hap, continue kloven, uiteindelijk ook nog spruw, continue PIJN) en ik hoop dat ik nu eerder kan zeggen dat we overstappen voordat ik op datzelfde punt kom als vorige week. Nu heb ik niet meer alleen mezelf om aan te denken, maar ook mijn eerste. Die heeft niks aan me als ik alleen maar pijn heb en panisch doe over drinken...

Maar ik hoop natuurlijk op een hap uit het boekje en 1 jaar bv

Leuk om te zien dat mijn 'lichting' aan het rammelen is.

Wat een bedrijvigheid in dit topic leuk om jullie overwegingen rondom een tweede te volgen!

quote:

Op maandag 22 juni 2015 21:44 schreef ViviRAWRS het volgende:
Wat een bedrijvigheid in dit topic leuk om jullie overwegingen rondom een tweede te volgen!

+1!

Ela, we hadden het er al even over, ik vond vooral de stap terug best heftig bij de tweede. Weer zo enorm veel vrijheid inleveren, omdat de oudste al zo groot was. Maar ik zou het zo weer doen, dat wel. Wat ik van tevoren echt niet in kon schatten is hoe idioot indrukwekkend mooi de band tussen de kindjes zelf is. Dat het niets meer te maken heeft met ons als ouders, als mensen, met wat wij willen of verwachten maar dat ze gewoon op elkaar leunen en elkaar leuk vinden en heel veel hebben aan elkaar, dat vind ik enorm ontroerend en is wat mij betreft de absolute meerwaarde tov het bij 1 kindje laten.

Vrijheid inleveren omdat je oudste al zo groot is, check.
We worstelen enorm met dat vraagstuk.
Maar precies wat je daaronder noemt LE, is waarom we er over nadenken.

Bij ons is die 'liefde' vaak nog wat eenzijdig: zij lijkt echt onvoorwaardelijk gek op haar broer. Zo mooi en lief om te zien . Sil is een echte peuter en die ziet vaak vooral dat zijn Duplo in gevaar is. Dat ze echt samen dingen gaan ondernemen en die echte interactie waar LE het over heeft, daar kijk ik ook echt naar uit.
Eergisteren hadden we wel even zo'n momentje. Voor het eerst dat ze echt samen met/om elkaar moesten lachen, een soort onderonsje terwijl hij haar de fles gaf




[ Bericht 1% gewijzigd door Spees_Eend op 22-06-2015 22:17:20 ]

Hier gaan ze tegenwoordig samen op zolder 'pelen'

Dat is eerst heel lieflijk ('Kijk Sticker, wat een mooie auto ik heb gebouwd van Lego!' en Stick dan: 'Jaaa MOOI. LIEFFFF!' want alles wat mooi is, is ook lief) en na twintig minuten hoor ik eerst 1 van de 2 huilen en een tel later de ander ook en dan hoor ik dingen als 'Sticker probeerde Kapla in mijn neusgat te duwen omdat ik hem van het bed af sloeg omdat hij ZONDER HET TE VRAGEN met mijn Lego ging spelen! '

Maar het is het waard hoor, twintig minuten lang

Och Spees Cuteness

Jouw voorbeeld klinkt anders ook idyllisch

quote:

Op maandag 22 juni 2015 21:44 schreef ViviRAWRS het volgende:
Wat een bedrijvigheid in dit topic leuk om jullie overwegingen rondom een tweede te volgen!

+1

En ook fijn om de "waagdesprong-curve" te lezen van al-mama's.

Vond je uitleg mooi elamilano. Ik denk dat ik eigenlijk wel op mezelf kan vertrouwen.
Nu nog even die randvoorwaarden.

quote:

Op maandag 22 juni 2015 22:11 schreef Spees_Eend het volgende:
Bij ons is die 'liefde' vaak nog wat eenzijdig: zij lijkt echt onvoorwaardelijk gek op haar broer. Zo mooi en lief om te zien . Sil is een echte peuter en die ziet vaak vooral dat zijn Duplo in gevaar is. Dat ze echt samen dingen gaan ondernemen en die echte interactie waar LE het over heeft, daar kijk ik ook echt naar uit.
Eergisteren hadden we wel even zo'n momentje. Voor het eerst dat ze echt samen met/om elkaar moesten lachen, een soort onderonsje terwijl hij haar de fles gaf


[ afbeelding ]

Joh godsamme wat doe jij nou?! Ik kon mn klappers nog net tegenhouden wat een liefde

Spees en LE hebben echt helemaal gelijk...

Een tweede is ook zo leuk!

Wij waren ook beste bang voor een "tweede Ow" met verlatingsangst en hele slechte nachten. Maar daarom zijn wij er juist snel voor gegaan, voordat we niet meer "durfden".
Ik kan nu niet anders zeggen dat we de perfecte keuze hebben gemaakt, maar natuurlijk ook veel geluk hebben gehad. Js gaat echt helemaal mee in het schema van Ow.

Ow en Js zijn ook dol op elkaar. Ze zijn nu echt samen aan het spelen. Al moet ik toegeven dat Ow nu nog spullen afpakt, op een veilige hoogte zet en Js ander babyspeelgoed terug geeft. Zij gelukkig, dan ben ik het ook!



Oja, en ik begin dus echt al te rammelen voor een derde. Maar het kan gewoon praktisch gezien in ieder geval de eerste twee jaar nog niet...

Ohh Spees en Loj wat cute
En LE, ik zie het zo voor me haha. Het lijkt me stiekem ook wel hilarisch als broertjes/zusjes/broer en zus later gaan "samenspannen" tegen ouders. Kan me dat nog wel van vroeger herinneren. Mijn broer en ik konden elkaar soms wel de tent uit vechten maar ook erg voor elkaar opkomen als ouders kwaad werden

Spees <3 die foto zegt alles!

Loj, wat fijn dat het juist allemaal zo op z'n plek viel, jullie tweede kindje! En hoe lief zijn ze samen ja <3

quote:

Op maandag 22 juni 2015 21:57 schreef L-E het volgende:
Ela, we hadden het er al even over, ik vond vooral de stap terug best heftig bij de tweede. Weer zo enorm veel vrijheid inleveren, omdat de oudste al zo groot was. Maar ik zou het zo weer doen, dat wel. Wat ik van tevoren echt niet in kon schatten is hoe idioot indrukwekkend mooi de band tussen de kindjes zelf is. Dat het niets meer te maken heeft met ons als ouders, als mensen, met wat wij willen of verwachten maar dat ze gewoon op elkaar leunen en elkaar leuk vinden en heel veel hebben aan elkaar, dat vind ik enorm ontroerend en is wat mij betreft de absolute meerwaarde tov het bij 1 kindje laten.

Ik zag het, het ontroerde mij ook heel erg! Tot nu toe was ik vooral bezig met de keuze voor een tweede kindje vanuit mezelf, ik had me nog helemaal niet gerealiseerd hoe mooi het ook is om die onderlinge band te zien tussen je eigen kindjes <3

Zelf heb ik echt een haat/liefde verhouding met m'n oudste broertje. We speelden vroeger wel echt samen en ik moederde ook wel eens wat over hem maar soms (vaak) vochten we elkaar de tent uit, woordelijk en fysiek. En tegenwoordig hebben we dat nog steeds, we hebben veel, alles, voor elkaar over, maar langer dan een uur samen en we zijn aan het kibbelen We hebben allebei hele sterke (en vooral verschillende) meningen en tegelijk zijn we juist allebei ook ontzettend koppig.. Onze relatie is het meest stabiel als we elkaar zo min mogelijk zien maar dat neemt dus niet weg dat we wel echt een broer-zus band hebben, als er iets aan de hand is, dan staan we het eerst voor de ander klaar. Toen ik hoog zwanger was, ging m'n broertje voor een paar maanden naar Tsjechië. Toen hij dat vertelde moest ik er een beetje van huilen, dat ie niet hier zou zijn als m'n babytje kwam. Maar toen hij hoorde dat ze geboren was, is ie meteen in de auto gesprongen en stond ie xx uur later aan mijn bed, want hij voelde opeens ook heel erg dat ie dat gewoon wilde delen met mij <3
Met m'n jongere broertje en m'n kleine zusje is het ook weer anders, daar verschil ik wat meer mee in leeftijd en die hebben tot nu toe vooral in andere fases gezeten van hun leven dan waar ik in zat. Ik heb een goede band met ze, we kunnen alles met elkaar bespreken en we helpen elkaar waar nodig, en ze zijn echt heel erg leuk en lief voor mijn kindje, echt een suikeroom en -tante, grijpen elke gelegenheid aan om d'r even te zien <3 M'n puberzusje maakt selfies met d'r

Maar qua interesses denk ik dat mijn broertjes en zusje onderling met z'n drietjes veel delen en dat ik zelf een beetje het buitenbeentje ben. Ik deel niet echt hobbies met ze of zo, terwijl ze dat onderling wel echt hebben en ze doen ook veel samen. Ik heb ook echt een afwijkende smaak vergeleken bij hen.

Ook ik mag me hier (als kloon) melden! Ik ben geen bekende van OUD, maar ik ken net teveel mensen op Fok! die ik ook op fb heb, dus ik durfde het niet aan om hier met mijn normale nick te posten

Mijn man en ik hebben al een 8 jarige zoon en waar mijn man meteen heel duidelijk was dat hij echt geen 2e kind wilde, is hij degene die opeens aan het rammelen is gegaan . Ik heb altijd de wens gehad voor een 2e, maar toch was het even omschakelen voor mij .

Helaas kunnen wij er niet meteen voor gaan, aangezien ik chronisch ziek ben en goed ingesteld moet zijn voordat wij het mogen proberen (diabetes). Toevallig heb ik aanstaande woensdag een afspraak met de gynaecoloog, dus ik ga even informeren of het verstandig is om mijn spiraal er al uit te laten halen om te kijken wat mijn cyclus doet. Dat was namelijk voor de zwangerschap van mijn zoon een zooitje en door diverse hormoonremmers weet ik niet hoe het deze keer zal zijn. Wel hebben we al afgesproken dat fertiliteitsbehandelingen geen optie gaan zijn, dus mocht het niet lukken, dan laten we het erbij.

Dus, spannende tijd!! En aangezien echt niemand van onze plannen weet, vind ik het wel fijn om hier te komen stuiteren

Wat leuk en spannend AcaBella!! Weg met dat ding!

Wij hebben het laatst weer eens over de babykwestie gehad. En tot de conclusie gekomen dat we blijven wachten tot wat meer baanzekerheid/meer CV-vulling van mijn kant. En mijn hoofd vind dat helemaal prima, mee eensch, wil dat zelfs graag. Maar mijn eierstokken iets minder. Je hoofd en hart op één lijn krijgen is soms moeilijk. Wel prettig om het er weer over te hebben, hoe we er beiden over denken etc.

Gisteren is mijn stiefzus bevallen, ik heb er dus weer een neefje bij We mochten ook direct op kraambezoek komen. Ze zag er nog erg goed uit, maar ze had dan ook een vlugge bevalling gehad. Was om 5uur wakker geworden van kramp, daarna snel onder de douche. Half 7 was de verloskundige er en toen was ie er binnen 6minuten
Waar kan ik tekenen voor zo'n bevalling??

Zelf vorige week begonnen aan de foliumzuur. Laatste week pil slikken is aangebroken

Spannend, TG! En gefeliciteerd met je neefje .

Philomijn, lastig is dat he? Dat je hoofd en hart vaak andere dingen zeggen. Klinkt wel alsof jullie in ieder geval op 1 lijn zitten en dat is heel fijn sowieso!

Tyler-Girl, gefeliciteerd met je neefje! Spannende tijden komen eraan voor je!!

quote:

Op zondag 5 juli 2015 23:53 schreef AcaBella het volgende:
Ook ik mag me hier (als kloon) melden!
[...]
Dus, spannende tijd!! En aangezien echt niemand van onze plannen weet, vind ik het wel fijn om hier te komen stuiteren

Welkom!

quote:

Op maandag 6 juli 2015 15:55 schreef Philomijn het volgende:
Wij hebben het laatst weer eens over de babykwestie gehad.

De BabyKwestie. Lastig ja, mijn hoofd wint het eigenlijk altijd. Hopelijk snel meer baanzekerheid/cv-vulling voor jou.

quote:

Op maandag 6 juli 2015 15:57 schreef Tyler-Girl het volgende:
Zelf vorige week begonnen aan de foliumzuur. Laatste week pil slikken is aangebroken

Bijna uitzwaaien!

quote:

Op zondag 5 juli 2015 23:53 schreef AcaBella het volgende:
Ook ik mag me hier (als kloon) melden! Ik ben geen bekende van OUD, maar ik ken net teveel mensen op Fok! die ik ook op fb heb, dus ik durfde het niet aan om hier met mijn normale nick te posten

Mijn man en ik hebben al een 8 jarige zoon en waar mijn man meteen heel duidelijk was dat hij echt geen 2e kind wilde, is hij degene die opeens aan het rammelen is gegaan . Ik heb altijd de wens gehad voor een 2e, maar toch was het even omschakelen voor mij .

Helaas kunnen wij er niet meteen voor gaan, aangezien ik chronisch ziek ben en goed ingesteld moet zijn voordat wij het mogen proberen (diabetes). Toevallig heb ik aanstaande woensdag een afspraak met de gynaecoloog, dus ik ga even informeren of het verstandig is om mijn spiraal er al uit te laten halen om te kijken wat mijn cyclus doet. Dat was namelijk voor de zwangerschap van mijn zoon een zooitje en door diverse hormoonremmers weet ik niet hoe het deze keer zal zijn. Wel hebben we al afgesproken dat fertiliteitsbehandelingen geen optie gaan zijn, dus mocht het niet lukken, dan laten we het erbij.

Dus, spannende tijd!! En aangezien echt niemand van onze plannen weet, vind ik het wel fijn om hier te komen stuiteren

Ken ik je?

quote:

Op maandag 6 juli 2015 21:45 schreef ferrari_rood het volgende:

[..]

Ken ik je?

Niet dat ik weet, sorry!

Vandaag gynaecoloog. Spiraal is er uit! Hij begreep mijn redenatie om de spiraal er nu al uit te willen, adviseerde wel om op "safe" te spelen totdat ik groen licht van de internist heb. Vandaag bloed laten prikken, zodat ik volgende week op controle kan en verwijzing naar internist kan vragen!

Wat spannend AcaBella! Ik hoop dat je cyclus gauw op gang komt..

quote:

Op zaterdag 11 juli 2015 15:42 schreef Soof-87 het volgende:
Wat spannend AcaBella! Ik hoop dat je cyclus gauw op gang komt..

Dank je wel!!

Gisteren dacht ik dat ik wat buikpijn kreeg, maar ik dacht dat dat wishful thinking was. Vanmorgen toch echt wel aanwezige buikpijn en lage rugpijn en ja hoor.. Ik bloed Of het een volwaardige menstruatie is weet ik niet (ik weet niet of dat ook kan?) Maar mijn lijf lijkt het dus nog wel te snappen

- dubbel

quote:

Op zondag 12 juli 2015 15:22 schreef AcaBella het volgende:
Of het een volwaardige menstruatie is weet ik niet (ik weet niet of dat ook kan?) Maar mijn lijf lijkt het dus nog wel te snappen

Het zou een onttrekkingsbloeding kunnen zijn, zoals bij de stopweek van de anticonceptiepil.

quote:

Op zondag 12 juli 2015 21:15 schreef ViviRAWRS het volgende:

[..]

Het zou een onttrekkingsbloeding kunnen zijn, zoals bij de stopweek van de anticonceptiepil.

Dat zou vast heel goed kunnen. We gaan het zien

quote:

Op zondag 12 juli 2015 15:22 schreef AcaBella het volgende:

[..]

Dank je wel!!

Gisteren dacht ik dat ik wat buikpijn kreeg, maar ik dacht dat dat wishful thinking was. Vanmorgen toch echt wel aanwezige buikpijn en lage rugpijn en ja hoor.. Ik bloed Of het een volwaardige menstruatie is weet ik niet (ik weet niet of dat ook kan?) Maar mijn lijf lijkt het dus nog wel te snappen

Kan goed. Ik heb een paar dagen nadat mijn Mirena er uit ging ook een bloeding gehad. Ik heb die gewoon als menstruatie gerekend en dat klopte wel; volgende ronde was ik zwanger

quote:

Op maandag 13 juli 2015 07:38 schreef silliegirl het volgende:
Kan goed. Ik heb een paar dagen nadat mijn Mirena er uit ging ook een bloeding gehad. Ik heb die gewoon als menstruatie gerekend en dat klopte wel; volgende ronde was ik zwanger

Kan alsnog een onttrekkingsbloeding geweest zijn en dan de volgende ronde zwanger, dus zonder eerst een "echte" menstruatie te hebben. Mij lijkt het nogal snel om alles in een paar dagen te doen waar je normaal ongeveer 14 dagen voor hebt (van ovulatie tot menstruatie).

Anyway, dat het voor AcaBella ook zo voorspoedig mag gaan als ze groen licht van de internist heeft.

Hangt ook van het spiraaltje af he!

quote:

Op maandag 13 juli 2015 20:55 schreef ViviRAWRS het volgende:

[..]

Kan alsnog een onttrekkingsbloeding geweest zijn en dan de volgende ronde zwanger, dus zonder eerst een "echte" menstruatie te hebben. Mij lijkt het nogal snel om alles in een paar dagen te doen waar je normaal ongeveer 14 dagen voor hebt (van ovulatie tot menstruatie).

Anyway, dat het voor AcaBella ook zo voorspoedig mag gaan als ze groen licht van de internist heeft.

Dat idd ja in geval van mirena

en wat moppert zegt, bij koper zou het wel kunnen omdat je dan wel je eigen cyclus behoudt.