Het grote rammelaarstopic deel 50

Woeiiiiiiiiii verhuizer naar WOHTS! Succes Soof87! En goede plannen voor ViviRAWRS!

Thinkk-Pinkk: je moet vier weken voordat je zwanger wilt worden starten met foliumzuur slikken. Dus eigenlijk de maand voorafgaand dat je stopt met anticonceptie.

[

quote:

Op zondag 24 mei 2015 21:04 schreef ViviRAWRS het volgende:

[..]

Woei!

Hier inmiddels een plan voor het stoppen-met-de-pil-maar-nog-niet-met-anticonceptie: na onze vakantie in oktober dit jaar. Zo kan mijn cyclus weer op gang komen na bijna 15 jaar pilgebruik. Ik ga tegen die tijd ook alvast beginnen met foliumzuur.

Ben zo benieuwd hoe mijn lichaam gaat reageren na járen pilgebruik! Spannend

quote:

Op zondag 24 mei 2015 21:22 schreef Thinkk-Pinkk het volgende:
Oh wat leuk allemaal

Hoe lang van te voren moet je met folium zuur beginnen eigenlijk?

Vier weken van te voren, voordat je zwanger kunt worden...

quote:

Op zondag 24 mei 2015 21:04 schreef ViviRAWRS het volgende:

[..]

Woei!

Hier inmiddels een plan voor het stoppen-met-de-pil-maar-nog-niet-met-anticonceptie: na onze vakantie in oktober dit jaar. Zo kan mijn cyclus weer op gang komen na bijna 15 jaar pilgebruik. Ik ga tegen die tijd ook alvast beginnen met foliumzuur.

Jippie!

Ja hoi. Mijn kind begon vandaag ineens heel hard om een broertje of zusje te bedelen, normaal doet hij dat nooit. Nou zit een tweede kind de komende drie jaar bepaald niet in de planning vanwege allerlei goede redenen (en daarna is het ook nog maar zeer de vraag), maar ik zou er best nog een paar bij willen. En precies nu, nu er door hele domme omstandigheden een (zeer) geringe kans is dat ik zwanger ben, begint hij ineens huilend te vragen om een broertje of zusje. En hij haalde er allemaal lieve dingen bij: dat de baby dan met zijn auto's mocht spelen en dat hij slaap kindje slaap zou gaan zingen, maar dat hij dan niet zou zingen "slaap kindje slaap daar buiten staat een draak" omdat de baby dat eng zou vinden. En dat hij het niet erg zou vinden als de baby, die nog netjes moet leren eten, hem dan per ongeluk onder het eten smeert...

Ik heb hem moeten uitleggen dat er in mijn borsten geen baby zit of kan zitten. Hij was verontwaardigd en vond dat dat ook onderdeel van mijn buik was. "Ik had me er zo op verheugd!" riep hij hard huilend uit. Nou, ik hield het ook niet meer droog hoor.

Het voelt zo dubbel. Het zou zo slecht uitkomen maar ondertussen zou ik zo graag willen. Ik heb mijn eierstokken al jaren stevig bijeen gebonden tegen het rammelen, maar ik geloof dat ze weer even losgeschoten zijn...

quote:

Op woensdag 27 mei 2015 22:17 schreef Aardbeiaddict het volgende:
en dat hij slaap kindje slaap zou gaan zingen, maar dat hij dan niet zou zingen "slaap kindje slaap daar buiten staat een draak" omdat de baby dat eng zou vinden.

!!

Hij ging vanmorgen gewoon nog even verder waar hij gebleven was: "Als mijn broertje dan 4 is mag hij misschien ook wel naar mijn groep 1/2. En dan mogen de grote kinderen in de middag tegelijk buiten spelen en dan kan ik met mijn broertje spelen. Dan ben ik echt de hele tijd bij hem hè. Ik kan echt wel een hele lieve grote broer zijn!"
Ik zat al zo in de zenuwen of ik misschien per ongeluk zwanger ben, het wordt er niet beter van zo.

Zucht. Houd ik me heel verstandig met andere leuke dingen bezig (namelijk met het plannen van onze vakantie), kom ik deze foto tegen:

Ooooo smelt!!!

Hoe gaat het hier met iedereen?

Volgens mij hebben wij gisteren besloten om na de volgende pilstrip alles de deur uit te doen. Ik begin morgen sowieso aan mijn laatste pilstrip, ik heb geen nieuwe meer in huis. Ik vind het leuk en spannend tegelijk.....

Oh wat leuk Tyler-girl!

Vriendlief begon al direct te rekenen....Juli plus 9 maanden. Het concept ontpillen en niet direct zwanger worden gaat er nog niet in bij hem

quote:

Op vrijdag 19 juni 2015 13:09 schreef Tyler-Girl het volgende:
Vriendlief begon al direct te rekenen....Juli plus 9 maanden. Het concept ontpillen en niet direct zwanger worden gaat er nog niet in bij hem

Ik kreeg het de mijne ook niet aan z'n verstand, maar hij had uiteindelijk gelijk. Dusja..

quote:

Op vrijdag 19 juni 2015 13:24 schreef silliegirl het volgende:

[..]

Ik kreeg het de mijne ook niet aan z'n verstand, maar hij had uiteindelijk gelijk. Dusja..

hahah ja zo kan het ook natuurlijk. Ach we gaan het zien. kunnen toch niets meer doen dan goed ons best doen en afwachten

Haha mooi altijd die mannenlogica. Ik "Ja, maar dan kan het nog een jaar duren."
Hij: "Ja, maar het kan ook in één keer raak zijn."


Toevallig dacht ik vanochtend nog aan dit topic. Ik rammel echt, maar vanochtend dacht ik nog: hoe weet ik nou zeker dat ik het écht wil? Wat is het Eurekamoment? Blijft het bij dat onderbuikrammelgevoel en moet mijn hoofd dan maar opeens beslissen dat we er voor gaan?
Dus, hoe namen de al-moeders die beslissing?

Tyler-Girl, wat spannend! Straks zit ik hier in mijn eentje.

Geen idee hoe je die beslissing maakt Ik heb heel lang geroepen dat ik geen kinderen wilde. Ik kon gewoon echt niets met baby's en helaas "krijg" je ze niet als dreumes
Maar schijnbaar is er toch ergens een omslagpunt geweest. Hetzelfde geldt, voor ons, eigenlijk over de hele beslissing om er voor te gaan. Het was eerst voornamelijk voldoen aan wat randvoorwaarden, maar daarna stond ons eigenlijk niets in de weg. Toch hebben we het uitgesteld en nu "besloten" om er voor te gaan. Geen specifieke reden waarom eerst niet en nu wel.....

Het is denk ik een beetje je emoties en je hoofd op elkaar afstemmen

En je blijft vast niet alleen over hoor! Komt wel weer nieuwe aanwas.

quote:

Op vrijdag 19 juni 2015 14:01 schreef Philomijn het volgende:
Haha mooi altijd die mannenlogica. Ik "Ja, maar dan kan het nog een jaar duren."
Hij: "Ja, maar het kan ook in één keer raak zijn."


Toevallig dacht ik vanochtend nog aan dit topic. Ik rammel echt, maar vanochtend dacht ik nog: hoe weet ik nou zeker dat ik het écht wil? Wat is het Eurekamoment? Blijft het bij dat onderbuikrammelgevoel en moet mijn hoofd dan maar opeens beslissen dat we er voor gaan?
Dus, hoe namen de al-moeders die beslissing?

Tyler-Girl, wat spannend! Straks zit ik hier in mijn eentje.

Ik vraag me dat ook wel af.

Vriend heeft besloten dat hij eerst wil trouwen ivm makkelijker... Ja prima maar heb wel gezegd dat hij dan weleens vort mag maken

Bij mij was de kinderwens zo duidelijk aanwezig dat we er voor gegaan zijn zodra de praktische bezwaren enigszins aan de kant waren.
Emotioneel gezien heb ik nog wel eens twijfels hoor: je gooit je hele leven op de kop en je weet niet precies wat je er voor terug krijgt. Ik zou direct tekenen voor een fijne zwangerschap, een mooie bevalling, een heerlijke kraamtijd en een leuk en gezond kindje - maar het kan ook heel anders gaan en dat maakt het eng. Het blijft een sprong in het diepe. Maar deze twijfels zullen altijd blijven dus als de wens er wel is, dan zijn er verder hele rationele argumenten om er op een gegeven moment voor te gaan. Bij mij speelt dan mee dat ik misschien nog wel een groot gezin wil, en als je pas na je dertigste begint moet je daar wel erg veel haast mee maken. Ook omdat je niet weet hoe lang het duurt voor je zwanger wordt. Verder ben ik liever een relatief jonge moeder dan een oude. Bij mijn man werkte het goed om andersom te redeneren: als je ooit kinderen wilt, waarom dan niet nu?

Een goede vriendin van mij is net bevallen van een kindje. Het is de eerste keer dat een echt goede vriendin een kindje krijgt, verder heb ik geen vriendinnen met kinderen. Ik vind dat heel bijzonder en ook wel emotioneel. Alles is goed gegaan bij haar, ze had een geweldige zwangerschap en een mooie badbevalling thuis. Er is nog niets geweest wat me zo aan het rammelen maakte dan de foto van haar met de kleine op haar borst. Sowieso zie ik de laatste tijd veel mensen die echt zo mooi stralend zwanger zijn en er enorm van genieten. Ik kan het gerammel nog een beetje in toom houden met de gedachte dat het wellicht allemaal zwaar en moeilijk zal zijn, maar met dat soort zwangeren in mijn omgeving wordt het wachten er niet gemakkelijker op. En tegelijk heb ik gemakkelijk praten, want ik ben inmiddels wel gestopt met de pil. Heel veel sterkte voor degenen nog langer moet wachten

Die twijfels heb ik ook wel, Lot_1. Niet zo zeer over je hele leven op zijn kop gooien, maar meer richting mijn eigen onzekerheid. Dus kan ik dat wel??? HOE blijf ik zo geduldig met mijn kind? Kan ik ze wel opvoeden zoals ik dat nu voor ogen heb? Kan ik er voor zorgen dat ik wel een goede band met mijn kinderen opbouw?
_{De band met mijn moeder is nooit zo fantastisch geweest en dat "mis"ik nu wel een beetje, nu ik zie dat het ook anders kan. Ik ben altijd een pappa's kindje geweest en die band is nogsteeds super, maar dat is toch anders....denk ik}

Oh, die twijfels herken ik ook wel Tyler-Girl! Ik weet ook niet goed hoe ik daar mee om moet gaan. Goede voornemens heb ik wel genoeg Lastig wanneer je, wat betreft de band met je eigen moeder, zelf niet zo'n fijn voorbeeld hebt gehad

quote:

Op vrijdag 19 juni 2015 14:01 schreef Philomijn het volgende:
Haha mooi altijd die mannenlogica. Ik "Ja, maar dan kan het nog een jaar duren."
Hij: "Ja, maar het kan ook in één keer raak zijn."


Toevallig dacht ik vanochtend nog aan dit topic. Ik rammel echt, maar vanochtend dacht ik nog: hoe weet ik nou zeker dat ik het écht wil? Wat is het Eurekamoment? Blijft het bij dat onderbuikrammelgevoel en moet mijn hoofd dan maar opeens beslissen dat we er voor gaan?
Dus, hoe namen de al-moeders die beslissing?

Tyler-Girl, wat spannend! Straks zit ik hier in mijn eentje.

Ik zie het meer als besluiten in het diepe te springen eigenlijk. Twijfels blijven rationeel altijd ik heb ze nog (maar die kleine gaat toch echt een keer mijn buik uit. )

Je weet nu eenmaal niet hoe het loopt en misschien is dat maar beter. Je gevoel wil wat het wil.. Dus ja; waarom zou je dan wachten?

quote:

Op vrijdag 19 juni 2015 12:27 schreef Tyler-Girl het volgende:
Hoe gaat het hier met iedereen?

Volgens mij hebben wij gisteren besloten om na de volgende pilstrip alles de deur uit te doen. Ik begin morgen sowieso aan mijn laatste pilstrip, ik heb geen nieuwe meer in huis. Ik vind het leuk en spannend tegelijk.....

Yay! Bijna uitzwaaien hier

Hier eigenlijk alleen getwijfeld vanwege de sprong in het diepe: willen we ons fijne leventje wel overhoop halen (deze maand 15 jaar samen! ) terwijl we niet weten wat we ervoor terugkrijgen? Nou, ja dus.

quote:

Op vrijdag 19 juni 2015 22:48 schreef ViviRAWRS het volgende:

[..]

Yay! Bijna uitzwaaien hier

Hier eigenlijk alleen getwijfeld vanwege de sprong in het diepe: willen we ons fijne leventje wel overhoop halen (deze maand 15 jaar samen! ) terwijl we niet weten wat we ervoor terugkrijgen? Nou, ja dus.

Leuk leuk leuk!!

quote:

Op vrijdag 19 juni 2015 23:26 schreef Thinkk-Pinkk het volgende:
Leuk leuk leuk!!

Ik bedoelde Tyler uitzwaaien hè, niet mijzelf.

Planning is hier in oktober stoppen met de pil maar nog niet met anticonceptie, in het voorjaar studeert mijn man af en dan...?

quote:

Op vrijdag 19 juni 2015 23:54 schreef ViviRAWRS het volgende:

[..]

Ik bedoelde Tyler uitzwaaien hè, niet mijzelf.

Planning is hier in oktober stoppen met de pil maar nog niet met anticonceptie, in het voorjaar studeert mijn man af en dan...?

Is ook leuk!

En oktober is het zo

Aha! Dus zwangeren en pilgestopten hebben die "twijfels"/gedachten ook. Oké, sprong in het diepe dus... *haalt adem* Hmm ga het onderwerp maar weer eens op een romantisch moment aan vriend voorleggen.

Spannend ViviRAWS! Oktober is al bijna!

quote:

Op zaterdag 20 juni 2015 21:29 schreef Philomijn het volgende:
Aha! Dus zwangeren en pilgestopten hebben die "twijfels"/gedachten ook. Oké, sprong in het diepe dus... *haalt adem* Hmm ga het onderwerp maar weer eens op een romantisch moment aan vriend voorleggen.

Spannend ViviRAWS! Oktober is al bijna!

Gewoon doen. Als de situatie er naar is en je wil het, dan moet je op een gegeven moment gewoon doen. Twijfelen doe je toch!

Oktober is al bijna whut

De beslissing pil de deur uit is al bijna net zo leuk en spannend als t hele vervolgtraject (iig de eerste maanden)

Wij hadden ook twijfels, vooral man. Hij had nooit gereisd en ik was zijn eerste vriendinnetje, hij wilde nog lekker genieten samen. Nu kan hij echt niet wachten tot de kleine man geboren is

Aahh chips, die kan ik niet helemaal lezen. Wie doet het betere knip- en plakwerk?

Aahh ja, heb hem net toevallig ook via FB gelezen, een vriendin had er op gereageerd. Interessant en heel herkenbaar! Al rammel ik ondertussen wel, maar heb verder dezelfde gedachten en gevoelens.
Overigens denk ik niet dat als ik eenmaal een kind heb ik spijt zou krijgen, tenminste, dat is geen angst. Het is meer de "waaahh als ik die beslissing neem kan ik niet meer terug en hoe moet ik nou zeker weten dat ik dit wil?".

Maar jullie reacties helpen en gek genoeg dit artikel ook. Die gedachten ga ik gewoon loslaten, want ik wil het eigenlijk gewoon heel graag. bam!

Hier ligt nog 1 pillenstrip in de kast. Gister vriendlief gevraagd wat ik moet halen, 6 maanden of een jaar. 6 maanden it is

Oh wat fijn allemaal! Er zijn er al best wat die kunnen gaan beginnen met aftellen tot de anticonceptie de deur uit mag! Hopelijk mag ik mij binnenkort ook bij jullie aansluiten!

We kunnen er heel wat uitzwaaien hier Succes in het volgende topic allemaal!

Hier is de kogel ook door de kerk, volgend jaar rond deze tijd gaan we ervoor . We gaan volgend jaar nog een mooie rondreis maken in Amerika en dat is het moment om te stoppen met de (prik)pil.

Oja en ik heb mijn vriend het topic van MUUS laten lezen en hij wil nog steeds , zekerder dan dat kan het niet worden toch?

quote:

Op maandag 22 juni 2015 13:05 schreef Kirb het volgende:
Oja en ik heb mijn vriend het topic van MUUS laten lezen en hij wil nog steeds , zekerder dan dat kan het niet worden toch?

Welk topic is dat?

Ah gevonden! Het was van Yvonne, niet van MUUS...
ONZ / Van de vrouwen, voor Boebiedoe, ter ondersteuning!

Oja, disclaimer, je moet wel tegen bonkies e.d. kunnen en mogelijk wil je na het lezen voorlopig toch maar rammelen i.p.v. echt ervoor gaan

OMG! Dat topic Aan dat soort dingen wil ik nog even helemaal niet denken

quote:

Op maandag 22 juni 2015 13:12 schreef Kirb het volgende:
Ah gevonden! Het was van Yvonne, niet van MUUS...
ONZ / Van de vrouwen, voor Boebiedoe, ter ondersteuning!

Oja, disclaimer, je moet wel tegen bonkies e.d. kunnen en mogelijk wil je na het lezen voorlopig toch maar rammelen i.p.v. echt ervoor gaan

Oh ja die had ik al eens gelezen whaha.

Hahahaha dat topic... al zo vaak gelezen, zo vaak om gelachen, en hij blijft leuk .

Tijdens mijn bevalling heb ik nog aan deze post gedacht:

quote:

Op maandag 22 mei 2006 16:27 schreef MUUS het volgende:
Voor nikky:

Vrouwen scheuren uit naar de anus toe. Dan denk je dus dat het *daar* pijn gaat doen als je ligt te bevallen. Neen, helemaal niet.

Weet je waar het pijn doet? Echt godsgruwelijk veel pijn?

JE CLITORIS!! DIE STAAT IN DE FIK EN HET VOELT ALSOF HET DOORMIDDEN SCHEURT!!

Heb zelfs nog toen het hoofdje stond tegen de VK gezegd dat het inderdaad voelt alsof je clitoris in de fik staat .

Overigens vond ik het zo grappig dat het waar was, dat het nauwelijks pijn deed Of zo herinner ik het me iig. Hormonen !

En ik rammel nog steeds .

Mijn lichaam verlangde gewoon zo ontzettend naar een babytje, dat ik dat echt niet meer kon negeren. Ik heb wel een aantal jaren gewacht op mijn lief, tot hij het ook durfde

Toen dat kindje er eenmaal was, was het wel echt heel anders dan ik me ooit had voor kunnen stellen. De eerste tijd ben je 24 uur per dag met dat kleine wezentje bezig, fysiek en in je hoofd, dat wil je ook en de rest van de wereld is helemaal niet belangrijk. Waar je voor je zwangerschap of zelfs tijdens je zwangerschap misschien nog wel eens denkt: Een paar weken na m'n bevalling ga ik gewoon naar dat feestje toe hoor! Als het werkelijk zover is, dan wil je niets liever dan knuffelen met je baby en kan dat hele feestje je gestolen worden.
Maar er zijn ook een heleboel hormonen in het spel, die je enorm in het hier&nu laten leven. En dan kan het ook zo ontzettend benauwd aanvoelen, dat je 24/7 met je baby bezig bent en daar zo middenin zit dat je soms wel eens denkt: Wow, is dit nu mijn nieuwe leven?! Dan verlang je op momenten misschien wel eens een beetje terug, naar die tijd voordat je een kindje had en je alleen maar met jezelf bezig hoefde te zijn.
Maar de tijd gaat verder, de hormonen worden rustiger, je kindje groeit en kan steeds iets meer zelf, op een dag heb je opeens een uurtje tijd voor jezelf, een paar weken later heb je een hele dag voor jezelf, weer een poosje later ga je wel weer een keer naar dat feestje. Je krijgt weer momenten voor jezelf, een eigen leven En tegelijk wil je juist allerlei dingen delen met je kindje, hem of haar de wereld laten zien, en die samen ontdekken <3
Nou ja, het blijkt dus allemaal heeeeeel erg mee te vallen, je kunt gewoon weer jezelf zijn, maar dan met extra en nieuwe features. (Want je leert zoveel van een leven met een kindje, en dat is ook weer ontzettend tof!)

Sommige mama's zijn vanaf het eerste moment zo dolgelukkig dat ze hun leven met een kindje kunnen delen, die voelen zich haast nooit benauwd daarin. Andere mama's hebben misschien minder last van de hormonen en voelen zich alweer vlug zichzelf. En weer andere mama's blijken oermoeders terwijl ze van te voren veel meer twijfelden.

In ieder geval groei en leer ik zelf enorm veel van de ervaring. Ik vind het zelf heel veel hebben toegevoegd aan mijn leven, maar zeker de eerste tijd beleefde ik echt als een rollercoaster. En daarom vind ik het nu eigenlijk veel minder makkelijk om zo bewust te kiezen voor een tweede kindje. Net nu het leven met mijn eerste kindje echt op rolletjes loopt, gooi ik dat dan weer zo overhoop met nog een babytje? Of gaat het nu veel vloeiender omdat ik al ervaring heb? Ik ben nu echt veel onzekerder in die keuze

quote:

Op maandag 22 juni 2015 13:12 schreef Kirb het volgende:
Ah gevonden! Het was van Yvonne, niet van MUUS...
ONZ / Van de vrouwen, voor Boebiedoe, ter ondersteuning!

Oja, disclaimer, je moet wel tegen bonkies e.d. kunnen en mogelijk wil je na het lezen voorlopig toch maar rammelen i.p.v. echt ervoor gaan

Eh. Help. Ik wil terug...

Ela.. ben je al weer aan het rammelen?

Ik vond een tweede baby'tje echt zoveel makkelijker Ela . Het ging allemaal veel meer vanzelf, minder onzeker en je bent al gewend dat je leven niet meer alleen om jou draait, simpel gezegd. De combinatie van twee kindjes vond ik wel echt even wennen. Een nieuwe mojo vinden en zoeken naar hoe je beide kindjes genoeg aandacht kunt geven. Dat ging denk ik na een week of 10 een stuk beter. Onverwachte heftige jaloezie bij nummer 1 was wat dat betreft nog het lastigste. Echt, die baby doe en deed ik op mn duimpje en dat had ik bij de eerste zeker niet

quote:

Op maandag 22 juni 2015 15:40 schreef Barreltje het volgende:
Ela.. ben je al weer aan het rammelen?

Een klein poosje terug, toen rammelde ik enorm! Toen dachten we heel even dat we er dan wel weer voor wilden gaan, maar opeens durfde we toch niet meer

En sindsdien ben ik vooral erg in twijfel. Misschien is het wel goed zo, met één kindje? Ik ben er nog niet uit, weer zo'n mini-babytje in de draagdoek tegen me aan, dat lijkt me wel echt heel erg fijn <3 Maar kan ik het wel aan, nog een kindje? Is het nu niet gewoon goed zoals het is?

De dame is nu 26 maanden alweer Zo groot, maar tegelijk nog steeds zo nieuw op deze wereld. Ze is wel echt enorm leuk, ze leert echt in razend tempo allemaal nieuwe dingen telkens, ze kan heerlijk kletsen en wil de hele dag buitenspelen <3 Dus dat gaat allemaal lekker z'n gangetje.

Elamanilo, spannend. maar je hoeft nu nog geen definitieve keuze te maken toch. Misschien gewoon nog even laten rusten. Ik vond van 1 naar 2 best een groot verschil. Maar het zal ook erg aan het kindje in kwestie liggen, en aan hoe je oudste erop reageert.