SPT Sport Algemeen
Ben jij sportief? Volg je alles wat met sport te maken heeft? Of heb je gewoon iets te melden of te vragen over een sport? Dan is dit het forum waar je zijn moet.
Geen idee of er een niveau verschil is tussen de amateurs bij ons en daar.. zou ik eens moeten uitvinden. De keer dat jij het kon testen lag je nog op 1 oorquote:Op woensdag 24 september 2014 20:38 schreef kaasplankje het volgende:
Ja Patty, zo hard gaat dat nu bij ons in de randstad. Niveau ligt toch een stuk hoger dan in the outback Tukkerland, Grünn of Fryslán.
Maar ik kan 't mis hebben...
Het is niet de KNWU die gaat over die competitie. Maar het is wel minder. Stel je doet mee omdat het je dorp is oid en dan rijd je alleen mee en niet aanvallen, dan kan ik het nog begrijpen. Maar nu is er zelfs een ama/sport koers. 
Zelf zou ik ook wel willen starten in Wateringen, maar ik heb geen elite licentie. Misschien volgend jaar vragen of het eenmalig mag. 
Van de week reed ik mee tussen de B van de Spartaan.quote:
Das net als met een licentie mee gaan doen bij de trimmers op Sloten, toch een beetje sad imo.
Tips geven aan nieuwe leden etc, maar ik kon ook wel een rustige training gebruiken. Zag veel renners bij de A starten die behoorlijk intensief reden, maar dan zondag er niet meer fris uitzien.
Ik vertrek in Lindau samen met Maya en Akiko. Met z'n 6-en vormen we een soort van informele laatste groep. De eerste kilometers geven een echt vakantiegevoel. Langs de oevers van de Bodensee. Net over de grens, in Bregenz, stop ik even bij een supermarkt. Ik sla voorraden in voor het eerste gedeelte van de dag. Even buiten Bregenz kom ik Maya en Akiko regelmatig tegen. Samen verwonderen we ons over het uiterst hoffelijke rijden van de Oostenrijkse automobilisten. Dit is een totale tegenstelling met de automobilisten in de Schwäbisch Alb. Ik opper zelfs dat Oostenrijk ontwikkelingshulp naar Duitsland moet sturen in de vorm van Rijschoollerareren.
De enige bijzonderheid op dit stuk is een korte omleiding in Schlins vanwege wegwerkzaamheden. We komen allemaal ongeveer tegelijkertijd aan bij de controle in Nüziders. Daar doet iederen zich te goed aan de lekkernijen van het tankstation.
Samen met Peter rij ik verder de Arlbergpass tegemoet. Het eerste deel van de klim verloopt heel geleidelijk en we kunnen goed doorrijden. Peter kent deze klim en kan me een aantal nuttige tips geven. Onderweg stop ik even bij een camping voor een sanitaire stop. Even raak ik Peter zo kwijt maar niet veel later kom ik hem weer tegen. De bedoeling was dat we over een rustige weg naar boven konden rijden. Maar dit blijkt in de praktijk niet zo te zijn. De autoweg wordt gerepareerd, al het zware verkeer gaat nu over de kleine weg. Prettig is dat niet. In Dalaas passeren we de laaste supermarkt. We profiteren ervan en slaan gelijk eten in. Hogerop zullen we niet meer veel tegenkomen tot aan de andere kant van de pas. Bij Wald gaat de omleiding rechtsaf. Ik neem instinctief de weg naar links om eindelijk van het verkeer verlost te zijn. Ik weet echter niet dat een paar honderd meter verderop het zware verkeer weer de autoweg op gaat. Even verderop zie ik dat er een mooi fietspad verdergaat. Peter klimt daarop langzaam richting de pas. Aan het eind van het fietspad komen onze wegen weer samen. We kiezen er alletwee voor om niet door de galerij te fietsen maar buitenom te gaan. Dit is in ieder geval een stuk mooier en rustiger. Voor het resterende stuk kies ik de ene keer voor een tunnel/galerij de andere keer voor het weggetje eromheen.
Verderop op de pas raak ik Peter kwijt. Hij mist de kilometers, aan het begin van het seizoen kwam hij zwaar ten val en dat merkt hij nu. In Stuben stop ik voor de laaste keer en eet wat van mijn voorraden. Hoog boven me uit torenen de haarspeldbochten van de Arlbergpass. Nog hoger en nog imposanter zijn de galerijen van de Flexenpass. Hier hoeven we gelukkig niet heen. Ik klim langzaam na de top. De Arlbergpass is een verradelijke. Je denkt er te zijn na de laatste haarspeldbocht, maar dan volgt het zwaarste stuk. Hier loop ik even, M'n knie en m'n heup beginnen signalen af te geven dat ze het zwaar hebben. Even later rij ik weer verder. Het is nog maar 2 kilometer naar de top. Ik bereik de top bij het laatste daglicht. Van een automobiliste hoor ik dat Akiko en Maya het erg zwaar hebben en maar langzaam vooruit gaan. Ik blijf niet lang boven en duik al snel de diepte in.
Na St. Christoph duikt de weg een tunnel in. Aan het eind van de tunnel ervaar ik het gevreesde effect van de Alpen, het regent. En niet zo'n beetje ook. Tot overmaat van ramp is de weg net geasfalteerd, mooi diep zwart asfalt dat bij droog weer perfect loopt. Maar in de regen spekglad is. De belijning is ook nog niet helemaal in orde. Ik moet gelijk een stuk langzamer rijden. Eigenlijk had ik gehoopt op dit stuk veel tijd te winnen. Maar dat is dus nu niet mogelijk. In St. Anton merk ik dat mijn achterband langzaam lek raakt. Ook dat nog. Net buiten het dorp is een tankstation. Hier kan ik tenminste droog mijn band vervangen. Gelijk met het band vervangen maak ik ook de velgen schoon. Zeker bij regen moeten m'n remmen goed werken. Ik ben bijna klaar als Peter er aan komt. Een lokale bromfietser heeft me al verteld dat er verderop alleen in Flirsch wat te eten te verwachten is. Ik besluit daar te gaan eten. Peter is nog bij het tankstation als ik verder fiets. In Flirsch kan ik maar een restaurant zien. De prijzen zijn aangenaam dus ik zet mijn fiets neer en ga naar binnen. Mijn achterlicht laat ik aan zodat Peter kan zien waar ik zit. Niet veel later komt ook Peter binnen. De bediening weet in snel tempo twee borden past a te produceren. We zijn tevreden, dit hebben we nodig.
Richting Landeck wordt het langzaam steeds droger op de weg. Uiteindelijk kunnen we weer normaal fietsen. Landeck doorkruisen we snel. Het tankstation en het restaurant waren genoeg voor ons. Nog geen uur later heeft Peter een inzinking. Met al het klimwerk voor de boeg ben ik ook toe aan een pauze. Peter wil eigenlijk al gaan liggen in een bushokje. Ik vindt het wat te vroeg. Ik zoek at in mijn GPS en zie dat er nog geen 5km verderop meerdere kroegen zijn. Peter gelooft niet dat die nog open zijn maar laat zich toch overtuigen. Uiteindelijk is Hotel Post in Prutz gewoon open. De klanten zijn wat verbaasd over het late bezoek. Zeker als we even later indutten boven onze drankjes. We praten nog even voordat we weggaan. Ze zijn verbaasd over mijn complimenten over de rijstijl van de gemiddelde Oostenrijkse automobilist.
Maar ook met deze stop houdt Peter het niet lang meer vol. Een eind verderop ziet hij een comfortabel bankje en besluit te stoppen voor de nacht. Ik ben nog lang niet moe en rij door. Al snel splitst onze route zich van de hoofdweg. Jan heeft een extra controle in het Zwitserse Martina ingebouwd. Zo vermijden we de drukke weg. Nu op dit tijdstip had dit prima gekund maar de meesten liggen uren op me voor en zouden daar in de drukte gezeten hebben. De weg naar Martina loopt niet lekker. Het is zo'n klim die je niet snel kunt inzien, je weet niet waar je bent en hoe lang het nog duurt. Uiteindelijk bereik ik toch Martina. Niks is er open. Ik maak een foto van de grenspost als bewijs dat ik er was. Een van de andere deelnemers ligt te slapen op het bankje voor de grenspost.
Ik heb nog altijd geen slaap en rij door. Ik wil proberen in Resia te zijn voor 4 uur 's nachts. Dan heb ik nog altijd de kans binnen de oorspronkelijke tijdslimiet te blijven.
De Reschenpass van deze kant is pittig maar goed te doen. Eerder vergelijkbaar met een van de lange Ardennenklimmen. Zonder veel bijzonderheden bereik ik Resia en de Italiaanse grens. Vanaf hier is het vooral bergaf naar de finish. Het is 4u15, alles is dus nog mogelijk.
Het eerste stuk gaat amper bergaf. Er staat een forse tegenwind. Ik kom maar moeizaam vooruit. Maar nadat ik de, voor mij in het donker onzichtbare, serie meren gepasseerd ben komt een stukje steile afdaling. Dit loopt lekker. Ik merk dat de bochten hier helemaal vlak zijn, dat in contrast met de Ardennen. Ik kan hoef dus minder te remmen. Tenminste in het eerste stuk. Ik heb mijn overschoenen niet aangedaan en m'n sokken zijn nog altijd nat. Mijn voeten zijn zo koud dat ik begin te bibberen. Mijn fiets neemt dit direct over en ik moet een oude truc gebruiken (knie tegen de bovenbuis) om mijn fiets goed bestuurbaar te houden. Gelukkig duurt de afdaling niet lang. Het historische stadje Glums rij ik in het donker door. Maar ik zie nog genoeg om te weten dat ik hier ooit moet terugkomen. Niet veel later krijg ik een forse slaapaanval. Ik heb moeite om mijn fiets op het, hier gelukkig vlakke, fietspad te houden. Op m'n GPS zie ik dat het station van Sponding vlakbij is. Het is inmiddels 6 uur, grote kans dat daar wat open is. Het is even zoeken totdat ik het station vindt. Niet dat dit zo lastig te vinden is maar ik ben gewoon te moe. Eenmaal bij het sta t ion anagekomen voel ik aan de deur van de wachtkamer. Die is open. Binnen is het lekker warm en er staat een bank. Dit is een perfect randonneurshotel.
De enige bijzonderheid op dit stuk is een korte omleiding in Schlins vanwege wegwerkzaamheden. We komen allemaal ongeveer tegelijkertijd aan bij de controle in Nüziders. Daar doet iederen zich te goed aan de lekkernijen van het tankstation.
Samen met Peter rij ik verder de Arlbergpass tegemoet. Het eerste deel van de klim verloopt heel geleidelijk en we kunnen goed doorrijden. Peter kent deze klim en kan me een aantal nuttige tips geven. Onderweg stop ik even bij een camping voor een sanitaire stop. Even raak ik Peter zo kwijt maar niet veel later kom ik hem weer tegen. De bedoeling was dat we over een rustige weg naar boven konden rijden. Maar dit blijkt in de praktijk niet zo te zijn. De autoweg wordt gerepareerd, al het zware verkeer gaat nu over de kleine weg. Prettig is dat niet. In Dalaas passeren we de laaste supermarkt. We profiteren ervan en slaan gelijk eten in. Hogerop zullen we niet meer veel tegenkomen tot aan de andere kant van de pas. Bij Wald gaat de omleiding rechtsaf. Ik neem instinctief de weg naar links om eindelijk van het verkeer verlost te zijn. Ik weet echter niet dat een paar honderd meter verderop het zware verkeer weer de autoweg op gaat. Even verderop zie ik dat er een mooi fietspad verdergaat. Peter klimt daarop langzaam richting de pas. Aan het eind van het fietspad komen onze wegen weer samen. We kiezen er alletwee voor om niet door de galerij te fietsen maar buitenom te gaan. Dit is in ieder geval een stuk mooier en rustiger. Voor het resterende stuk kies ik de ene keer voor een tunnel/galerij de andere keer voor het weggetje eromheen.
Verderop op de pas raak ik Peter kwijt. Hij mist de kilometers, aan het begin van het seizoen kwam hij zwaar ten val en dat merkt hij nu. In Stuben stop ik voor de laaste keer en eet wat van mijn voorraden. Hoog boven me uit torenen de haarspeldbochten van de Arlbergpass. Nog hoger en nog imposanter zijn de galerijen van de Flexenpass. Hier hoeven we gelukkig niet heen. Ik klim langzaam na de top. De Arlbergpass is een verradelijke. Je denkt er te zijn na de laatste haarspeldbocht, maar dan volgt het zwaarste stuk. Hier loop ik even, M'n knie en m'n heup beginnen signalen af te geven dat ze het zwaar hebben. Even later rij ik weer verder. Het is nog maar 2 kilometer naar de top. Ik bereik de top bij het laatste daglicht. Van een automobiliste hoor ik dat Akiko en Maya het erg zwaar hebben en maar langzaam vooruit gaan. Ik blijf niet lang boven en duik al snel de diepte in.
Na St. Christoph duikt de weg een tunnel in. Aan het eind van de tunnel ervaar ik het gevreesde effect van de Alpen, het regent. En niet zo'n beetje ook. Tot overmaat van ramp is de weg net geasfalteerd, mooi diep zwart asfalt dat bij droog weer perfect loopt. Maar in de regen spekglad is. De belijning is ook nog niet helemaal in orde. Ik moet gelijk een stuk langzamer rijden. Eigenlijk had ik gehoopt op dit stuk veel tijd te winnen. Maar dat is dus nu niet mogelijk. In St. Anton merk ik dat mijn achterband langzaam lek raakt. Ook dat nog. Net buiten het dorp is een tankstation. Hier kan ik tenminste droog mijn band vervangen. Gelijk met het band vervangen maak ik ook de velgen schoon. Zeker bij regen moeten m'n remmen goed werken. Ik ben bijna klaar als Peter er aan komt. Een lokale bromfietser heeft me al verteld dat er verderop alleen in Flirsch wat te eten te verwachten is. Ik besluit daar te gaan eten. Peter is nog bij het tankstation als ik verder fiets. In Flirsch kan ik maar een restaurant zien. De prijzen zijn aangenaam dus ik zet mijn fiets neer en ga naar binnen. Mijn achterlicht laat ik aan zodat Peter kan zien waar ik zit. Niet veel later komt ook Peter binnen. De bediening weet in snel tempo twee borden past a te produceren. We zijn tevreden, dit hebben we nodig.
Richting Landeck wordt het langzaam steeds droger op de weg. Uiteindelijk kunnen we weer normaal fietsen. Landeck doorkruisen we snel. Het tankstation en het restaurant waren genoeg voor ons. Nog geen uur later heeft Peter een inzinking. Met al het klimwerk voor de boeg ben ik ook toe aan een pauze. Peter wil eigenlijk al gaan liggen in een bushokje. Ik vindt het wat te vroeg. Ik zoek at in mijn GPS en zie dat er nog geen 5km verderop meerdere kroegen zijn. Peter gelooft niet dat die nog open zijn maar laat zich toch overtuigen. Uiteindelijk is Hotel Post in Prutz gewoon open. De klanten zijn wat verbaasd over het late bezoek. Zeker als we even later indutten boven onze drankjes. We praten nog even voordat we weggaan. Ze zijn verbaasd over mijn complimenten over de rijstijl van de gemiddelde Oostenrijkse automobilist.
Maar ook met deze stop houdt Peter het niet lang meer vol. Een eind verderop ziet hij een comfortabel bankje en besluit te stoppen voor de nacht. Ik ben nog lang niet moe en rij door. Al snel splitst onze route zich van de hoofdweg. Jan heeft een extra controle in het Zwitserse Martina ingebouwd. Zo vermijden we de drukke weg. Nu op dit tijdstip had dit prima gekund maar de meesten liggen uren op me voor en zouden daar in de drukte gezeten hebben. De weg naar Martina loopt niet lekker. Het is zo'n klim die je niet snel kunt inzien, je weet niet waar je bent en hoe lang het nog duurt. Uiteindelijk bereik ik toch Martina. Niks is er open. Ik maak een foto van de grenspost als bewijs dat ik er was. Een van de andere deelnemers ligt te slapen op het bankje voor de grenspost.
Ik heb nog altijd geen slaap en rij door. Ik wil proberen in Resia te zijn voor 4 uur 's nachts. Dan heb ik nog altijd de kans binnen de oorspronkelijke tijdslimiet te blijven.
De Reschenpass van deze kant is pittig maar goed te doen. Eerder vergelijkbaar met een van de lange Ardennenklimmen. Zonder veel bijzonderheden bereik ik Resia en de Italiaanse grens. Vanaf hier is het vooral bergaf naar de finish. Het is 4u15, alles is dus nog mogelijk.
Het eerste stuk gaat amper bergaf. Er staat een forse tegenwind. Ik kom maar moeizaam vooruit. Maar nadat ik de, voor mij in het donker onzichtbare, serie meren gepasseerd ben komt een stukje steile afdaling. Dit loopt lekker. Ik merk dat de bochten hier helemaal vlak zijn, dat in contrast met de Ardennen. Ik kan hoef dus minder te remmen. Tenminste in het eerste stuk. Ik heb mijn overschoenen niet aangedaan en m'n sokken zijn nog altijd nat. Mijn voeten zijn zo koud dat ik begin te bibberen. Mijn fiets neemt dit direct over en ik moet een oude truc gebruiken (knie tegen de bovenbuis) om mijn fiets goed bestuurbaar te houden. Gelukkig duurt de afdaling niet lang. Het historische stadje Glums rij ik in het donker door. Maar ik zie nog genoeg om te weten dat ik hier ooit moet terugkomen. Niet veel later krijg ik een forse slaapaanval. Ik heb moeite om mijn fiets op het, hier gelukkig vlakke, fietspad te houden. Op m'n GPS zie ik dat het station van Sponding vlakbij is. Het is inmiddels 6 uur, grote kans dat daar wat open is. Het is even zoeken totdat ik het station vindt. Niet dat dit zo lastig te vinden is maar ik ben gewoon te moe. Eenmaal bij het sta t ion anagekomen voel ik aan de deur van de wachtkamer. Die is open. Binnen is het lekker warm en er staat een bank. Dit is een perfect randonneurshotel.
Super tof Ivo 
Hoe doe je dat bijvoorbeeld als je in een supermarkt je eten koopt met je fiets, Laat je die gewoon achter met al je spullen erop of staat een andere deelnemer de fietsen te bewaken? En slapen doe je dus in een hotel maar sommige dus ook op een bankje zo te zien? En als laatste vraag hoeveel km heb je dit jaar al gemaakt?
edit: En oja, hoe houd je GPS dat zolang vol heb je meerdere externe accupacks?
Hoe doe je dat bijvoorbeeld als je in een supermarkt je eten koopt met je fiets, Laat je die gewoon achter met al je spullen erop of staat een andere deelnemer de fietsen te bewaken? En slapen doe je dus in een hotel maar sommige dus ook op een bankje zo te zien? En als laatste vraag hoeveel km heb je dit jaar al gemaakt?
edit: En oja, hoe houd je GPS dat zolang vol heb je meerdere externe accupacks?
Ik heb een slot bij me. Geen Amsterdamse ankerketting maar gewoon iets dat de snelle gauwdief ervan weerhoudt om m'n fiets mee te nemen. Ik rij vaak alleen, een ander om op m'n fiets te letten iser vaak niet bij. Slapen doe je waar het maar kan. Als er een hotel is kan dat maar dat is een uitzondering. Deze rit was nogal luxe opgezet. Helaas was ik te langzaam om van de 3 hotelovernachtingen gebruik te maken. Maar ik vond altijd ergens wel iets. Voor het geval dat had ik een aluminium folie slaapzak van 100 gram bij me. Dit jaar zit ik nu rond de 8500km.quote:
Super tof Ivo
Hoe doe je dat bijvoorbeeld als je in een supermarkt je eten koopt met je fiets, Laat je die gewoon achter met al je spullen erop of staat een andere deelnemer de fietsen te bewaken? En slapen doe je dus in een hotel maar sommige dus ook op een bankje zo te zien? En als laatste vraag hoeveel km heb je dit jaar al gemaakt?
edit: En oja, hoe houd je GPS dat zolang vol heb je meerdere externe accupacks?
Ik heb een Etrex 30. Dat is een GPS die gewoon op AA batterijen werkt. Die kun je overal wel kopen. Er zijn een aantal randonneurs die een GPS met interne accu verbonden hebben met hun naafdynamo en zo zo goed als onbeperkte energie ervoor heben. Zo goed als onbeperkt zeg ik, soms zorgt de tussenschakel voor storing en dan heb je in een keer geen verlichting en geen navigatie meer. Voor mij de reden om gewoon de Etrex 30 te gebuiken.
Cts-test op een Kickr gedaan. Eerste 8 minuten iets teveel ingehouden maar toch bijna 330 watt gemiddeld over de twee blokken van 8 minuten. Eens zien of ik nog wat kan afvallen deze winter terwijl het wattage niet teveel achteruit gaat.
Wel een fijne test verder. Stuk prettiger dan een maximaaltest, was redelijk fris nog vlak na de test
Wel een fijne test verder. Stuk prettiger dan een maximaaltest, was redelijk fris nog vlak na de test
Voor de laatste dag wacht nog een stevige opdracht. Ik heb nog 270km te gaan. Daarvoor heb ik 17 uur als ik uitga van de gewone finishtijd, 19 uur inclusief de extra tijd die ik erbij gekregen heb. De opdracht blijft daarmee haalbaar. Maar eerst moet ik zorgen voor voldoende energie. 40 minuten slapen is een goede basis. Ik fiets via de grote weg door naar het eerste dorp. Het is inmiddels dag, de bakker is open. Ik koop wat broodjes en eet die op het dorpsplein op. De café-tabac aan het dorpsplein is ook open. Een kop thee daar maakt het ontbijt af. Het is er erg levendig. In de rokersruimte zitten vooral de oudere dorpelingen. De jongere dorpelingen hangen aan de tap. Het is nog geen 8 uur en het is er al gezellig druk. Met volle bidons vertrek ik er weer.
In het volgende stuk zitten een aantal onverharde kilometers. Natuurlijk in een afdaling. Maar het is netjes onverhard. Met mijn iets bredere banden en iets langere wielbasis ka ik er prima op rijden. Ik hoef amper in te houden en stuif over het gravel. Met deze adrenalinestoot ben ik weer helemaal bij.
Helaas heb ik al snel geen kaart meer in m'n GPS. Bij het bestellen van de OSM kaarten heb ik dit stukje vergeten. Alleen een lijntje op de GPS volgen gaat me niet zo goed af. Maar gelukkig is het fietspad goed bewegwijzerd. Ik volg gewoon de bordjes en kom zo prima uit. De route is en blijft mooi. Dwars door de fruitboomgaarden gaat het richting Merano.
Vlak voor Merano gaat het weer fors omlaag. Nu rij ik op electronische kompaspeiling verder. Het fietspad is me veel te langzaam, liever rij ik tussen het Italiaanse verkeer door. Dat weet tenminste wat doorrijden is en kan omgaan met een voorbijstuivende fietser. Zonder problemen doorkruis ik Merano. Bij het verlaten van Merano haal ik de eerste vakantiefietsers in. Het fietspad langs de Ätsch is behoorlijk populair. Navigeren wordt nu heel makkelijk. In plaats van kleine weggetjes tussen de boomgaarden volgt de route nu gewoon de rivier.
Een kleine 20 kilometer voor Bolzano bel ik Jan op. Ik zal na de officiële sluitingstijd door Bolzano komen, ik kan er dus niet op rekenen dat nog iemand op de controle zit. Van Jan mag ik bij de eerste benzinepomp in Bolzano stempelen. Hij kan dan ook door om de groep te begeleiden en mij scheelt het een stuk door Bolzano rijden. Als ik Bolzano binnenrij zie ik de benzinepomp al snel liggen. Gelukkig heeft de pomp ook een klein café. Ik eet er een tosti en rij door naar de supermarkt waar ik mijn voorraden aanvul. Daarna steek ik door naar de route.
Bolzano verlaten we via een van de mooiste stukken van het fietspad. Tussen de riviertjes door gaat het bebost verder. Kort buiten Bolzano heb ik ook weer een kaart. Maar juist dan rij ik verkeerd. Ik zou hier eigenlijk de Ätsch moeten oversteken en dan aan de andere kant verder. Maar ik volg het fietspad aan deze kant. Eerst verwacht ik later weer over te kunnen steken maar er zijn heel wat bruggen in onderhoud. Met als gevolg een eind terugrijden en 25 minuten tijdsverlies. Samen met de continue tegenwind maakt dit een finish voor middernacht steeds moeilijker. Langzaam ga ik steeds meer rijden op een finish tussen middernacht en 2 uur.
Moeilijk is het voorlopig niet. Een net jaagpad langs de rivier, af en toe wat voorzieningen en voor de betere verversingen vlak nog geen kilometer naast de route regelmatig een supermarkt. 1X moet ik van de route af vanwege een omleiding maar ook deze is goed aangegeven. Hier heb ik de enige inzinking van de dag. Ik moet even gaan zitten en 10 minuten de ogen dicht doen. Vooral rond Trento is het fietspad erg geliefd. Hele groepen rijden er rond. Helaas meestal in de verkeerde richting. Dat is het enige wat er mist, een leuk groepje dat met 25 per uur rijdt en waar ik bij uit de wind kan zitten. Alleen vlak voor de controle van Moni vindt ik zo'n groepje, voor een paar kilometer.
Bij de Bici Grill in Moni blijf ik niet al te lang. Het is al laat en ik wil voor het donker het Gardameer bereiken. Op het moment dat ik de Ätsch verlaat wordt het gelijk helemaal anders. Ik heb weer last van de plaatselijke gewoonte om de fietsen te verbieden op de hoofdweg en fietsers over een geitenpad te sturen. Het eerste stuk van het fietspad naar de Passo San Giovanni gaat nog, maar het laatste stuk is een ramp. De ontwerper van dit fietspad denkt kennelijk dat alle fietsers moutainbikers zijn van het type stijl, stijler, stijlst. Een fietspad met stijgingspercentages van boven de 10% en haakse bochten in de afdalingen om alle snelheid er volledig uit te krijgen is het resultaat. En overal waarschuwingsborden. Veiligheid en fietspad staan hier totaal met elkaar in conflict. Gelukkig vindt ik voor de afdaling een weg waar ik op mag fietsen en die goed loopt. Met 50-60km/u stort ik mij naar Torbole. Ik kom aan het Gardameer aan bij het laatste avondlicht, het perfecte moment voor wat sfeerfoto's.
Met het laatste restje daglicht begeef ik me naar de laatste controle. De dorpjes langs het Gardameer zijn erg mooi in het donker. Hier is het goed fietsen. Vlot bereik ik de laastste controle in Torri del Benaco. Bij het controlecafé wordt net opgeruimd. Gelukkig kan een stempel er nog wel af. Ik verlaat Torri del Benaco snel. Ik wil kijken hoe dicht ik nog bij een finishtijd van middernacht kan komen. Ik neem me alleen even de tijd om Jan op te bellen met de verwachte aankomsttijd. Van hem hoor ik dat het afsluitende diner net bezig is. Ik had niet verwacht daar nog voor op tijd te zijn.
De klim vanuit Torri del Benaco zag er vervaarlijk uit op de routebeschrijving. Maar in de praktijk valt het best mee. Zonder problemen kom ik boven aan. Ik ben snel weggereden uit Torri del Benaco in de verwachting dat ik ergens onderweg m'n flessen kon vullen. In Abarè zou ik zo'n kans hebben maar ik besluit de route te volgen en niet door te rijden naar de benzinepomp. Dat terwijl ik me zo een hele omweg had kunnen besparen.
In Rivoli Veronese staat er op de rotonde en kraan. Maar helaas geeft die geen water. Ook hier zou ik er beter aan gedaan hebben de weg te volgen. Het fietspad zal vast en zeker overdag een super uitzicht bieden, het lijkt te zijn ontworpen door dezelfde ontwerper als het fietspad naar de Passo San Giovanni. Ook nu weer is het draaien en keren en tegen een steile wand omhoog rijden. Tot mijn verrassing kom ik hier Manfred tegen. Hij heeft met zijn ligfiets de grootste problemen met het acrobateerwerk. Op het technische stuk laat ik hem achter, later op het rechte fietspad langs een kanaal komt hij weer bij. Gelukkig heeft hij nog genoeg water en krijg ik een bidon van hem. Ik vertel Manfred dat ik extra tijd heb. Hij kent de procedure, 4 jaar geleden heb ik 5 uur nodig gehad om hem te depanneren tijdens de Witte Nachten 1200 in Rusland.
Uitendelijk bereiken we de buitenwijken van Verona. Het laatste duurt heel lang. Een paar kilometer voor de finish moeten we nog even zoeken. Het fietspad dat we zouden moeten nemen is afgesloten met een hek. Maar gelukkig loopt er een goede weg in de juiste richting. Om precies 1 uur tikken we aan in Verona bij de finish. Voor mij nog binnen de tijd, voor Manfred helaas niet. Een enkele deelnemer is nog wakker en begroet ons. Net zoals m'n maatje Lars. Na het afstempelen vraag ik aan de nachtwaker of er nog eten is. Helaas niet. Ik zeg hem dat dit voor fietsers niet handig is en vraag of er een pizza bezorgdienst is in de stad. Na een minuutje zoeken heeft hij er een gevonden. Hij bestelt voor me een pizza. Ik ga naar de kamer die ik met Lars deel voor een douche. Lars wacht onder op de pizzakoerier. Die komt net nadat ik klaar ben met douchen. Manfred is nog beneden. Hij ziet de pizza en bestelt direct eentje bij de pizzakoerier. Die komet niet veel later terug met Manfreds bestelling. Gezelschap gehouden door Lars genieten we van de pizza's en van een heel mooi brevet.
In het volgende stuk zitten een aantal onverharde kilometers. Natuurlijk in een afdaling. Maar het is netjes onverhard. Met mijn iets bredere banden en iets langere wielbasis ka ik er prima op rijden. Ik hoef amper in te houden en stuif over het gravel. Met deze adrenalinestoot ben ik weer helemaal bij.
Helaas heb ik al snel geen kaart meer in m'n GPS. Bij het bestellen van de OSM kaarten heb ik dit stukje vergeten. Alleen een lijntje op de GPS volgen gaat me niet zo goed af. Maar gelukkig is het fietspad goed bewegwijzerd. Ik volg gewoon de bordjes en kom zo prima uit. De route is en blijft mooi. Dwars door de fruitboomgaarden gaat het richting Merano.
Vlak voor Merano gaat het weer fors omlaag. Nu rij ik op electronische kompaspeiling verder. Het fietspad is me veel te langzaam, liever rij ik tussen het Italiaanse verkeer door. Dat weet tenminste wat doorrijden is en kan omgaan met een voorbijstuivende fietser. Zonder problemen doorkruis ik Merano. Bij het verlaten van Merano haal ik de eerste vakantiefietsers in. Het fietspad langs de Ätsch is behoorlijk populair. Navigeren wordt nu heel makkelijk. In plaats van kleine weggetjes tussen de boomgaarden volgt de route nu gewoon de rivier.
Een kleine 20 kilometer voor Bolzano bel ik Jan op. Ik zal na de officiële sluitingstijd door Bolzano komen, ik kan er dus niet op rekenen dat nog iemand op de controle zit. Van Jan mag ik bij de eerste benzinepomp in Bolzano stempelen. Hij kan dan ook door om de groep te begeleiden en mij scheelt het een stuk door Bolzano rijden. Als ik Bolzano binnenrij zie ik de benzinepomp al snel liggen. Gelukkig heeft de pomp ook een klein café. Ik eet er een tosti en rij door naar de supermarkt waar ik mijn voorraden aanvul. Daarna steek ik door naar de route.
Bolzano verlaten we via een van de mooiste stukken van het fietspad. Tussen de riviertjes door gaat het bebost verder. Kort buiten Bolzano heb ik ook weer een kaart. Maar juist dan rij ik verkeerd. Ik zou hier eigenlijk de Ätsch moeten oversteken en dan aan de andere kant verder. Maar ik volg het fietspad aan deze kant. Eerst verwacht ik later weer over te kunnen steken maar er zijn heel wat bruggen in onderhoud. Met als gevolg een eind terugrijden en 25 minuten tijdsverlies. Samen met de continue tegenwind maakt dit een finish voor middernacht steeds moeilijker. Langzaam ga ik steeds meer rijden op een finish tussen middernacht en 2 uur.
Moeilijk is het voorlopig niet. Een net jaagpad langs de rivier, af en toe wat voorzieningen en voor de betere verversingen vlak nog geen kilometer naast de route regelmatig een supermarkt. 1X moet ik van de route af vanwege een omleiding maar ook deze is goed aangegeven. Hier heb ik de enige inzinking van de dag. Ik moet even gaan zitten en 10 minuten de ogen dicht doen. Vooral rond Trento is het fietspad erg geliefd. Hele groepen rijden er rond. Helaas meestal in de verkeerde richting. Dat is het enige wat er mist, een leuk groepje dat met 25 per uur rijdt en waar ik bij uit de wind kan zitten. Alleen vlak voor de controle van Moni vindt ik zo'n groepje, voor een paar kilometer.
Bij de Bici Grill in Moni blijf ik niet al te lang. Het is al laat en ik wil voor het donker het Gardameer bereiken. Op het moment dat ik de Ätsch verlaat wordt het gelijk helemaal anders. Ik heb weer last van de plaatselijke gewoonte om de fietsen te verbieden op de hoofdweg en fietsers over een geitenpad te sturen. Het eerste stuk van het fietspad naar de Passo San Giovanni gaat nog, maar het laatste stuk is een ramp. De ontwerper van dit fietspad denkt kennelijk dat alle fietsers moutainbikers zijn van het type stijl, stijler, stijlst. Een fietspad met stijgingspercentages van boven de 10% en haakse bochten in de afdalingen om alle snelheid er volledig uit te krijgen is het resultaat. En overal waarschuwingsborden. Veiligheid en fietspad staan hier totaal met elkaar in conflict. Gelukkig vindt ik voor de afdaling een weg waar ik op mag fietsen en die goed loopt. Met 50-60km/u stort ik mij naar Torbole. Ik kom aan het Gardameer aan bij het laatste avondlicht, het perfecte moment voor wat sfeerfoto's.
Met het laatste restje daglicht begeef ik me naar de laatste controle. De dorpjes langs het Gardameer zijn erg mooi in het donker. Hier is het goed fietsen. Vlot bereik ik de laastste controle in Torri del Benaco. Bij het controlecafé wordt net opgeruimd. Gelukkig kan een stempel er nog wel af. Ik verlaat Torri del Benaco snel. Ik wil kijken hoe dicht ik nog bij een finishtijd van middernacht kan komen. Ik neem me alleen even de tijd om Jan op te bellen met de verwachte aankomsttijd. Van hem hoor ik dat het afsluitende diner net bezig is. Ik had niet verwacht daar nog voor op tijd te zijn.
De klim vanuit Torri del Benaco zag er vervaarlijk uit op de routebeschrijving. Maar in de praktijk valt het best mee. Zonder problemen kom ik boven aan. Ik ben snel weggereden uit Torri del Benaco in de verwachting dat ik ergens onderweg m'n flessen kon vullen. In Abarè zou ik zo'n kans hebben maar ik besluit de route te volgen en niet door te rijden naar de benzinepomp. Dat terwijl ik me zo een hele omweg had kunnen besparen.
In Rivoli Veronese staat er op de rotonde en kraan. Maar helaas geeft die geen water. Ook hier zou ik er beter aan gedaan hebben de weg te volgen. Het fietspad zal vast en zeker overdag een super uitzicht bieden, het lijkt te zijn ontworpen door dezelfde ontwerper als het fietspad naar de Passo San Giovanni. Ook nu weer is het draaien en keren en tegen een steile wand omhoog rijden. Tot mijn verrassing kom ik hier Manfred tegen. Hij heeft met zijn ligfiets de grootste problemen met het acrobateerwerk. Op het technische stuk laat ik hem achter, later op het rechte fietspad langs een kanaal komt hij weer bij. Gelukkig heeft hij nog genoeg water en krijg ik een bidon van hem. Ik vertel Manfred dat ik extra tijd heb. Hij kent de procedure, 4 jaar geleden heb ik 5 uur nodig gehad om hem te depanneren tijdens de Witte Nachten 1200 in Rusland.
Uitendelijk bereiken we de buitenwijken van Verona. Het laatste duurt heel lang. Een paar kilometer voor de finish moeten we nog even zoeken. Het fietspad dat we zouden moeten nemen is afgesloten met een hek. Maar gelukkig loopt er een goede weg in de juiste richting. Om precies 1 uur tikken we aan in Verona bij de finish. Voor mij nog binnen de tijd, voor Manfred helaas niet. Een enkele deelnemer is nog wakker en begroet ons. Net zoals m'n maatje Lars. Na het afstempelen vraag ik aan de nachtwaker of er nog eten is. Helaas niet. Ik zeg hem dat dit voor fietsers niet handig is en vraag of er een pizza bezorgdienst is in de stad. Na een minuutje zoeken heeft hij er een gevonden. Hij bestelt voor me een pizza. Ik ga naar de kamer die ik met Lars deel voor een douche. Lars wacht onder op de pizzakoerier. Die komt net nadat ik klaar ben met douchen. Manfred is nog beneden. Hij ziet de pizza en bestelt direct eentje bij de pizzakoerier. Die komet niet veel later terug met Manfreds bestelling. Gezelschap gehouden door Lars genieten we van de pizza's en van een heel mooi brevet.
Weer een prachtig verhaal! Tijdens 1 van mijn eerste fiets vakanties ben ik via ongeveer de zelfde route (moezel, bodensee, arlberg- Reschenpass , gardameer, verona) naar Venetie gefietst, daar deed ik toen 3 weken overquote:
Vooral het presteren met slechts die verschrikkelijk korte nachtjes vind ik fascinerend. Ook valt me op dat je veel alleen fietst: zijn er gewoon te weinig mensen die in het zelfde ritme fietsen om een groepje te vormen?
eten!!!
@ivo:
Heb je geen eigen site om deze prachtige verhalen op neer te zetten?
Het sneeuwt nu zo snel onder hier, en dat is doodzonde.
Heb je geen eigen site om deze prachtige verhalen op neer te zetten?
Het sneeuwt nu zo snel onder hier, en dat is doodzonde.
Weer tocht en erhaal ivo! Gefeliciteerd.
tocht en erhaal ivo! Gefeliciteerd.
Metalman. Maar ook ESF fan. Solo vakantiefietser met tentje. Dichter.
26-10 Attila/Eskimo Callboy (Amsterdam), 21-11 The Algorithm (Haarlem)
26-10 Attila/Eskimo Callboy (Amsterdam), 21-11 The Algorithm (Haarlem)
Ja was erg mooi !quote:
[ afbeelding ]
Gratis lichtshow op de fiets nu iedere morgen
Maar ik kan 't mis hebben...
Is er trouwens veel functioneel verschil tussen de ettex 20 en 30, ivo? Behalve 50 euro prijsverschil, zie ik niet veel verschillen zo snel.
Metalman. Maar ook ESF fan. Solo vakantiefietser met tentje. Dichter.
26-10 Attila/Eskimo Callboy (Amsterdam), 21-11 The Algorithm (Haarlem)
26-10 Attila/Eskimo Callboy (Amsterdam), 21-11 The Algorithm (Haarlem)
Voor mijn doen reed ik juist veel samen. De eerste dag mischien 10km alleen gefietst, de rest allemaal samen met anderen. De 2e en een deel van de 3e nacht ook samen met iemand. Dat is wel eens anders geweest. Deze keer had ik meer kunnen samenrijden, het probleem was de reparatie tijdens de 1e dag. Daardoor kwam ik tussen de mensen terecht die eigenlijk wat langzamer reden dan ik. Je kunt ook zien dat ik langzaam steeds meer mensen inhaalde. Zonder het tijdsverlies van de reparatie had ik denk ik veel meer meegereden met anderen, dan zat ik aan de staart van de grote meute.quote:Op donderdag 25 september 2014 01:26 schreef janatwork het volgende:
Ook valt me op dat je veel alleen fietst: zijn er gewoon te weinig mensen die in het zelfde ritme fietsen om een groepje te vormen?
Ik heb inderdaad zat verhalen. Die vinden meestal hun weg ergens op allerhande sites op internet. Dit verhaal zal wel op de site van ERN verschijnen, heb dat nog niet geregeld maar het is wel gebruikelijk. Op wielertoerist.be staat het al.quote:
@ivo:
Heb je geen eigen site om deze prachtige verhalen op neer te zetten?
Het sneeuwt nu zo snel onder hier, en dat is doodzonde.
Het grote verschil is de hoogtemeter. Voor mij is die essentieel, zo kan ik o.a. zien hoeveel ik nog te klimmen heb op een bepaalde route. Rij je vooral in de polder dan is dit natuurlijk overbodig.quote:
Is er trouwens veel functioneel verschil tussen de ettex 20 en 30, ivo? Behalve 50 euro prijsverschil, zie ik niet veel verschillen zo snel.
Juist op vakanties klim ik het meest, dus daar ben ik dan wel benieuwd naar. Hij is in de aanbieding kennelijk, weet je of er soms een nieuw model aankomt ofzo?
Metalman. Maar ook ESF fan. Solo vakantiefietser met tentje. Dichter.
26-10 Attila/Eskimo Callboy (Amsterdam), 21-11 The Algorithm (Haarlem)
26-10 Attila/Eskimo Callboy (Amsterdam), 21-11 The Algorithm (Haarlem)
Met trainnerroad? De eerste keer dat ik die deed ging ik na het tweede interval bijna over m'n nek zo diep als ik gegaan was.quote:
Cts-test op een Kickr gedaan. Eerste 8 minuten iets teveel ingehouden maar toch bijna 330 watt gemiddeld over de twee blokken van 8 minuten. Eens zien of ik nog wat kan afvallen deze winter terwijl het wattage niet teveel achteruit gaat.
Wel een fijne test verder. Stuk prettiger dan een maximaaltest, was redelijk fris nog vlak na de test
If You're Not Moving Forwards, You're Moving Backwards
Ik zag op internet nog een filmpje van de tocht, je zal die vast zelf al gezien hebben.
Wat een uitzichten en landschappen, echt mooi!
Wat een uitzichten en landschappen, echt mooi!
@Ivo
Wanneer je aangekomen bent, keer je dan met een bus terug naar huis, of mag je dat als de globetrotter die je bent, ook verder zelf uitzoeken?
Wanneer je aangekomen bent, keer je dan met een bus terug naar huis, of mag je dat als de globetrotter die je bent, ook verder zelf uitzoeken?
Na z'n pizza is Ivo gewoon weer omgedraaid natuurlijk, dat is deel 2 van dit geweldige avontuurquote:
@Ivo
Wanneer je aangekomen bent, keer je dan met een bus terug naar huis, of mag je dat als de globetrotter die je bent, ook verder zelf uitzoeken?
Dat verwacht ik eigenlijk ook.quote:
[..]
Na z'n pizza is Ivo gewoon weer omgedraaid natuurlijk, dat is deel 2 van dit geweldige avontuur
Ja met trainerroad. Tweede interval was wel zwaar inderdaad maar heb geprobeerd om redelijk steady naar het einde toe te werken. Wel wat verhoogd in de laatste 2 minuten maar tot maximaal 30% van de waarden die ik er voor trapte. Was al zwaar genoeg om nog even 2 minuten boven de 400 watt te trappen.quote:Op donderdag 25 september 2014 09:31 schreef MarcoD het volgende:
[..]
Met trainnerroad? De eerste keer dat ik die deed ging ik na het tweede interval bijna over m'n nek zo diep als ik gegaan was.
Eerste interval had ik misschien net even te weinig gegeven maar durfde ook niet teveel te geven. Weet hoe je indoor volledig kapot kan gaan omdat je geen directe feedback hebt van weg en perceptie van snelheid.
Was hoe dan ook aangenaam verrast door het vermogen dat uit de test kwam. Voor een ouwe lul van 44 had ik niet meer verwacht dat ik nog rond de 300w FTP-vermogen zou hebben. Wel een vermoeden op basis van tests op de weg maar die worden over het algemeen teveel verstoord door wind en andere omstandigheden.
[ Bericht 0% gewijzigd door Ericr op 25-09-2014 11:00:03 ]
Wie gaat eigelijk naar bike motion?
Metalman. Maar ook ESF fan. Solo vakantiefietser met tentje. Dichter.
26-10 Attila/Eskimo Callboy (Amsterdam), 21-11 The Algorithm (Haarlem)
26-10 Attila/Eskimo Callboy (Amsterdam), 21-11 The Algorithm (Haarlem)
Wat is dat trainerroad?quote:
[..]
Ja met trainerroad. Tweede interval was wel zwaar inderdaad maar heb geprobeerd om redelijk steady naar het einde toe te werken. Wel wat verhoogd in de laatste 2 minuten maar tot maximaal 30% van de waarden die ik er voor trapte. Was al zwaar genoeg om nog even 2 minuten boven de 400 watt te trappen.
Eerste interval had ik misschien net even te weinig gegeven maar durfde ook niet teveel te geven. Weet hoe je indoor volledig kapot kan gaan omdat je geen directe feedback hebt van weg en perceptie van snelheid.
Was hoe dan ook aangenaam verrast door het vermogen dat uit de test kwam. Voor een ouwe lul van 44 had ik niet meer verwacht dat ik nog rond de 300w FTP-vermogen zou hebben. Wel een vermoeden op basis van tests op de weg maar die worden over het algemeen teveel verstoord door wind en andere omstandigheden.
Maar ik kan 't mis hebben...
Maakt van je tacx een soort powermeter met bijbehorende trainingen.quote:
http://www.trainerroad.com/
Oke, die taxcen staan wel bekend als onnauwkeurig wat betreft vermogen.quote:
[..]
Maakt van je taxcen een soort powermeter met bijbehorende trainingen.
http://www.trainerroad.com/
Maar ik kan 't mis hebben...
Indoor trainingssoftware. Gekoppeld aan een Kickr-trainer heb je een vrij goede weergave van je poweroutput. De Kickr kan je voor iedere training vrij snel calibreren en heeft afwijkingen voor power die vergelijkbaar zijn met oplossing voor de weg.quote:
Iedere tacx he? Zelfs iedere andere indoor trainer? Ook zonder vermogensmeter.quote:
[..]
Oke, die taxcen staan wel bekend als onnauwkeurig wat betreft vermogen.
En natuurlijk is het onnauwkeurig, maar zoveel scheelde het niet met een normale vermogensmeter. Het was absoluut bruikbaar om mee te trainen.
Oke. Best leuk. De afwijkingen van gerenommeerde pm op de weg zijn minder dan 1%quote:
[..]
Indoor trainingssoftware. Gekoppeld aan een Kickr-trainer heb je een vrij goede weergave van je poweroutput. De Kickr kan je voor iedere training vrij snel calibreren en heeft afwijkingen voor power die vergelijkbaar zijn met oplossing voor de weg.
Maar ik kan 't mis hebben...
De Kickr's zijn qua wattage betrouwbaarder dan een Tacx. Je hebt altijd wel wat afwijkingen maar indoor is hoe dan ook al een afwijking t.o.v. outdoor. No way dat ik mezelf zo diep kan pushen indoor als ik outdoor kan gaan. Zelfs met een hele batterij ventilators ga je indoor op den duur toch wel meer kapot.
Als de afwijking maar constant is maakt het verder geen drol uit. Dan stond er bij jou 310 of 350. Boeiend.quote:
De Kickr's zijn qua wattage betrouwbaarder dan een Tacx. Je hebt altijd wel wat afwijkingen maar indoor is hoe dan ook al een afwijking t.o.v. outdoor. No way dat ik mezelf zo diep kan pushen indoor als ik outdoor kan gaan. Zelfs met een hele batterij ventilators ga je indoor op den duur toch wel meer kapot.
Wasmachine-onderdelen.quote:
Ik zou zelf een indoor powermeter maken van ouwe rotzooi. Moet goed te doen zijn met een flinke dynamo.
Nee, een oud frame voor de stationary trainer, de achterkrans direct koppelen aan een dynamo, en dan meten met een podmetertje en 5x 100 Watt gloeilampen in serie of parallel.quote:
Op zich wel maar het is ook wel prettig als het enigszins vergelijkbaar is met output die je op de weg kan leveren. Om progressie te meten tijdens een test maakt het inderdaad geen ruk uit, als de afwijking constant is zal je progressie hoe dan ook kunnen meten.quote:
[..]
Als de afwijking maar constant is maakt het verder geen drol uit. Dan stond er bij jou 310 of 350. Boeiend.
PR op het kopje. Die wielen werken dus prima
Alsnog traag, want ik en omhoog fietsen
, maar toch bijna 2km/h harder dan mn vorige PR
Alsnog traag, want ik en omhoog fietsen
, maar toch bijna 2km/h harder dan mn vorige PR
