Depressie & Angst #105

quote:

Op woensdag 16 juli 2014 22:54 schreef minthy het volgende:

[..]

Vies herkenbaar...

Ik kreeg de vraag "wat zou er gebeuren als je "nee, dat heb ik niet bij me" moest zeggen tegen iemand?". Geen idee, dat overkomt me bijna nooit en daar heb ik ook nooit over nagedacht

"Je hebt vast geen mitella bij je! " BAM mini-EHBOkit bitch!

Mocht er een oorlog uitbreken en ik ben buiten de deur dan heb ik iig alles bij me

quote:

Op woensdag 16 juli 2014 22:56 schreef Cue_ het volgende:

[..]

Zit natuurlijk wel wat in. Aangezien tandpasta ook te koop is in elke winkel of je kan he van diegene lenen waar je logeert.
Maar extra paar kleren / panty ofzo dat is redelijk standaard voor een vrouw. Al zijn er grenzen

Ja maar wat als de winkels dicht zijn? Of ik niet genoeg saldo heb? Of die persoon een vieze tandpasta heeft of een koortslip? Wat dan? WAT DAN?!

quote:

Op woensdag 16 juli 2014 21:41 schreef minthy het volgende:

[..]

Oh jawel hoor! Nog steeds last van sociale angsten, hoeveel nieuwe mensen ik de laatste tijd ook heb leren kennen en hoeveel positieve bevestiging ik ook krijg. Ik denk niet dat het ooit overgaat ook, helaas

Ik merk de laatste week dat ik me zelfs onveiliger voel omdat ik mn enkelbanden heb gescheurd en moeilijk kan lopen. Alsof er op elk moment een vreemde op je nek kan springen

quote:

Op woensdag 16 juli 2014 22:40 schreef Elvi het volgende:

[..]

Oh maar dat doe ik ook Ik neem altijd spullen mee 'voor de zekerheid'. Als ik bij mn vriend ga logeren neem ik ook 5 onderbroeken mee terwijl ik maar 2 nachten blijf Mn tas wordt ook steeds zwaarder want nu in de zomer doe ik er ook extra kleding bij _{*voor als het warm is/ koud is/ regent/ mn broek scheurt*} 2 strips van de pil _{*voor als ik n strip kwijt raak*}, 2 laders van mn telefoon _{*voor als de kabel breekt*}, 2 tubes tandpasta _{*voor als er 1 op is, alleen waren ze de laatste keer beide op *}. Ik heb er serieus over zitten denken om gewoon n rolkoffer te kopen

Dat is niet neurotisch, dat is gewoon goed voorbereid

Dat deed ik ook altijd! Nu ga ik liever voor een lichte tas dan zo'n blok aan m'n been.

Denk dat ik door adhd veel dingen kwijtraakte, dus de controle wilde houden. Nu vertrouw ik meer op mijzelf, dus is dat niet nodig. Of durf ik dingen als tandpasta/een oplader van iemand te lenen.

Ik zat in een heerlijke droom, volgens mij kwam het door de medicatie, maar again, heerlijke droom! Zo levendig, WAUW..

Wakker en het was direct van noooooooo, I wanna go back :- ( Ik heb nog een beetje mirtazepine, neem het zo in. Wie weet knalt het me weer naar m'n droom.

quote:

Op woensdag 16 juli 2014 22:56 schreef Cue_ het volgende:

[..]

Zit natuurlijk wel wat in. Aangezien tandpasta ook te koop is in elke winkel of je kan he van diegene lenen waar je logeert.
Maar extra paar kleren / panty ofzo dat is redelijk standaard voor een vrouw. Al zijn er grenzen

Ik ben een vent en neem eigenlijk nooit wat mee.

Een laptop tas met laptop en de tablet en de telefoon en de opladers in het voorste vakje. Onderbroek koop ik daar wel. Tandpasta kan ik wel van mijn vriendin gebruiken. Tandenborstel ook. Typische vent

quote:

Op woensdag 16 juli 2014 22:29 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Je had het specifiek tegen Grey, maar ik wil hier evengoed antwoord op geven (wellicht dat je er iets mee kunt ofzo, you never know).

Bij mij kwamen die momenten van "overwegen" op het moment dat ik de energie niet meer had om door te gaan. Op de momenten dat ik weer een beetje energie kreeg, ging ik weer door met strijden totdat dat beetje energie -dat- ik had, weer weg was et voila, zo is ie weer rond

Tuurlijk had ik momenten dat ik geen hoop meer voor mezelf zag. Dat waren eigenlijk geen momenten maar meer een aaneengesloten periode van meer dan 10 jaar...echter was dat voor mij geen reden om het bijltje erbij neer te leggen.

Of dat tegenwoordig nog zo is, weet ik eigenlijk niet. Toen mn depressie eindelijk verdween, stond ik al dicht op het moment om het op te geven, maar dan meer uit "waar de fuck ben ik eigenlijk mee bezig op deze aardkloot?!?", dus eigenlijk kwam mn redding net op tijd.

Ik ga er verder maar even niet op door, er is een tijd van zeggen en een tijd van zwijgen..zoiets

Edit: Ik denk dat mn koppigheid/eigenwijsheid hier ook mn redding was

Dank voor reply . Toen je geen energie meer had om door te gaan deed je dus ook niks meer? Wat anderen weer eventueel kan overtuigen, jij bent lui! (Wat je natuurlijk niet bent...)

Ik ben vaak genoeg ZO kapot van mn depressie dat ik niks meer kan uitvoeren op zo'n dag.

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 10:30 schreef Probability het volgende:

[..]

Dat deed ik ook altijd! Nu ga ik liever voor een lichte tas dan zo'n blok aan m'n been.

Denk dat ik door adhd veel dingen kwijtraakte, dus de controle wilde houden. Nu vertrouw ik meer op mijzelf, dus is dat niet nodig. Of durf ik dingen als tandpasta/een oplader van iemand te lenen.

Ik was altijd bang dat ik mn tas of koffer zou achterlaten...

Toen nam ik hem maar niet meer mee en probleem solved. Alsof ik vleugels had .

Wist niet dat ADHD ook met control freak te maken had?

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 12:01 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Ik was altijd bang dat ik mn tas of koffer zou achterlaten...

Toen nam ik hem maar niet meer mee en probleem solved. Alsof ik vleugels had .

Wist niet dat ADHD ook met control freak te maken had?

Je kan gaan overcompenseren (OCD verschijnselen, perfectionisme, etc) om je gedrag te verbloemen.
Druk & dingen kwijt = slecht
Dus doe je dingen om dat te voorkomen (alles dubbel mee, dingen heel vaak controleren, etc.)

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 11:59 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Dank voor reply . Toen je geen energie meer had om door te gaan deed je dus ook niks meer? Wat anderen weer eventueel kan overtuigen, jij bent lui! (Wat je natuurlijk niet bent...)

Ik ben vaak genoeg ZO kapot van mn depressie dat ik niks meer kan uitvoeren op zo'n dag.

Neenee, ik deed de dingen die ik moest doen (aankleden, boodschappen halen, met vrienden/familie afspreken), maar ik was totaal lam van energiegebrek.
Het was tijdens de dalen zo erg dat ik zelfs de trap niet meer opkwam (alsof ik geen conditie meer had) en moest dan halverwege even pauzeren (ik woonde 3 hoog en was een jonge kerel! Kom op zeg! ).

Dat laatste herken ik absoluut ...en totaal ruk is dat, daar word je niet vrolijk van! (en das een understatement).

Ik ga door en door en door, maar mn oververmoeidheid neemt me dan wel flink te grazen in zoverre dat (ik noem maar even wat) mn dag/nacht ritme onbestaand is (ik slaap hier en daar een aantal uur, dag en nacht vermengen zich tot een soort eenheidsbrij), ik eet dan dat wat het minste energie kost (in mijn geval maaltijdsalades en vitaminebruistabletten oid). Ik ga dan niet meer alcohol drinken, al lijkt dat weinig uit te maken

Samenvattend: Ik ging over op survivalmodus, deed uitsluitend de dingen die echt -moesten- gebeuren (zoals eten, slapen ging vanzelf wel). Ik was ook ontzettend warrig en kreeg een soort oogkleppen op (ik kon niet meer denken), dromen en wakker zijn leken in elkaar over te vloeien (heel-veel dagdromen en half in slaap vallen overdag, superlevendig dromen als ik sliep. En de hoeveelheid slaap leek weinig uit te maken, ik werd wakker en leek me "wel oke" te voelen, maar als ik eenmaal aan de slag ging (koffie, computer aan, je kent het wel) dan voelde ik ineens de vermoeidheid weer in mn botten...alsof ik net een marathon had gelopen en maar 5 minuutjes was bijgekomen.
ALs je na een marathon eventjes gaat zitten of rustig heen en weer lopen, dan voel je je na 5 minuutjes alweer een stuk beter...maar ga je weer bewegen dan komt die oervermoeidheid weer terug...-zo- ervaarde ik die vermoeidheid!

Ruk, want het verlamt je.

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 12:20 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Neenee, ik deed de dingen die ik moest doen (aankleden, boodschappen halen, met vrienden/familie afspreken), maar ik was totaal lam van energiegebrek.
Het was tijdens de dalen zo erg dat ik zelfs de trap niet meer opkwam (alsof ik geen conditie meer had) en moest dan halverwege even pauzeren (ik woonde 3 hoog en was een jonge kerel! Kom op zeg! ).

Dat laatste herken ik absoluut ...en totaal ruk is dat, daar word je niet vrolijk van! (en das een understatement).

Ik ga door en door en door, maar mn oververmoeidheid neemt me dan wel flink te grazen in zoverre dat (ik noem maar even wat) mn dag/nacht ritme onbestaand is (ik slaap hier en daar een aantal uur, dag en nacht vermengen zich tot een soort eenheidsbrij), ik eet dan dat wat het minste energie kost (in mijn geval maaltijdsalades en vitaminebruistabletten oid). Ik ga dan niet meer alcohol drinken, al lijkt dat weinig uit te maken

Samenvattend: Ik ging over op survivalmodus, deed uitsluitend de dingen die echt -moesten- gebeuren (zoals eten, slapen ging vanzelf wel). Ik was ook ontzettend warrig en kreeg een soort oogkleppen op (ik kon niet meer denken), dromen en wakker zijn leken in elkaar over te vloeien (heel-veel dagdromen en half in slaap vallen overdag, superlevendig dromen als ik sliep. En de hoeveelheid slaap leek weinig uit te maken, ik werd wakker en leek me "wel oke" te voelen, maar als ik eenmaal aan de slag ging (koffie, computer aan, je kent het wel) dan voelde ik ineens de vermoeidheid weer in mn botten...alsof ik net een marathon had gelopen en maar 5 minuutjes was bijgekomen.
ALs je na een marathon eventjes gaat zitten of rustig heen en weer lopen, dan voel je je na 5 minuutjes alweer een stuk beter...maar ga je weer bewegen dan komt die oervermoeidheid weer terug...-zo- ervaarde ik die vermoeidheid!

Ruk, want het verlamt je.

Herkenbaar, ook dat traplopen. Halverwege even pauzeren Zelfs douchen vond ik zwaar.
Met vrienden afspreken deed ik wel, omdat ik geen energie had voor de discussie om er onder uit te komen..

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 12:07 schreef Probability het volgende:

[..]

Je kan gaan overcompenseren (OCD verschijnselen, perfectionisme, etc) om je gedrag te verbloemen.
Druk & dingen kwijt = slecht
Dus doe je dingen om dat te voorkomen (alles dubbel mee, dingen heel vaak controleren, etc.)

En alles een vaste plek geven (om vervolgens weer in de stress te raken als je iets nodig hebt maar niet kan vinden )

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 12:23 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

En alles een vaste plek geven (om vervolgens weer in de stress te raken als je iets nodig hebt maar niet kan vinden )

Ja alles heeft een vaste plek haha! Jaa en dan blijkt het toch op die vaste plek te liggen

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 12:25 schreef Probability het volgende:

[..]

Ja alles heeft een vaste plek haha! Jaa en dan blijkt het toch op die vaste plek te liggen

Vooral vervelend als je 2 of 3 vaste plekken hebt

Maar het helpt wel, alleen raak ik altijd in de stress als iemand van alles gaat zitten verplaatsen
Maar goed, een betere oplossing heb ik (nog) niet

Edit: En ook vervelend is als er iets superbelangrijks is en denkt "Die ga ik apart leggen!"....1x raden wat je vervolgens niet meer terug vindt.....

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 12:26 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Vooral vervelend als je 2 of 3 vaste plekken hebt

Maar het helpt wel, alleen raak ik altijd in de stress als iemand van alles gaat zitten verplaatsen
Maar goed, een betere oplossing heb ik (nog) niet

Edit: En ook vervelend is als er iets superbelangrijks is en denkt "Die ga ik apart leggen!"....1x raden wat je vervolgens niet meer terug vindt.....

Ik heb een mand bij de deur, werkt wel goed

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 12:36 schreef Probability het volgende:

[..]

Ik heb een mand bij de deur, werkt wel goed

Denk dat mijn mand dan overvol komt te zitten
Ik kan niet alles op 1 plek bewaren, daar heb ik teveel spullen voor

quote:

Op woensdag 16 juli 2014 21:34 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Hoe beschrijf je iemand die continu op zoek is naar extase?

Een verslaafde?

Ik heb besloten dat ik hulp ga zoeken.

Ik heb hier nog niet verteld over mijn problemen, dus dat is nu misschien een goed moment.

Mede door mijn medicatie heb ik nogal last van stemmingswisselingen. Dat in combinatie met dat ik hooggevoelig ben zorgt ervoor dat ik me soms echt diep ongelukkig voel. De laatste tijd lijkt het steeds vaker voor te komen. Op dat soort momenten is het voor mij heel lastig om positief te denken en dan komen er gedachtes die niet zo positief zijn en die ik eigenlijk niet wil hebben. Het lijkt ook alsof ze niet van mezelf komen maar van buitenaf ofzo... Gedachtes over zelfmoord en over mezelf snijden enzo. En ze zijn zo sterk dat ik het heel moeilijk vind om ze te weerstaan. Het voelt makkelijker om me er gewoon aan over te geven. Ik denk dan ook dat het misschien wel beter is dat ik er niet meer ben, zodat ik die pijn en dat verdriet niet meer hoef te voelen. Of dat ik dan door pijn aan de buitenkant die pijn van binnen niet meer zal voelen.
Maar tot nu toe heb ik altijd kunnen voorkomen dat ik iets ging doen. Ik ben alleen bang dat ik het een volgende keer of de keer daarna niet meer kan voorkomen. En dat ik daarna dus met littekens zit, of erger....
Dus daarom wil ik me laten helpen want het lukt me niet langer om hier tegen te vechten en ik kom hier alleen niet uit. Ik heb hulp nodig.

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 14:13 schreef AdoraBelle het volgende:
Ik heb besloten dat ik hulp ga zoeken.

Ik heb hier nog niet verteld over mijn problemen, dus dat is nu misschien een goed moment.

Mede door mijn medicatie heb ik nogal last van stemmingswisselingen. Dat in combinatie met dat ik hooggevoelig ben zorgt ervoor dat ik me soms echt diep ongelukkig voel. De laatste tijd lijkt het steeds vaker voor te komen. Op dat soort momenten is het voor mij heel lastig om positief te denken en dan komen er gedachtes die niet zo positief zijn en die ik eigenlijk niet wil hebben. Het lijkt ook alsof ze niet van mezelf komen maar van buitenaf ofzo... Gedachtes over zelfmoord en over mezelf snijden enzo. En ze zijn zo sterk dat ik het heel moeilijk vind om ze te weerstaan. Het voelt makkelijker om me er gewoon aan over te geven. Ik denk dan ook dat het misschien wel beter is dat ik er niet meer ben, zodat ik die pijn en dat verdriet niet meer hoef te voelen. Of dat ik dan door pijn aan de buitenkant die pijn van binnen niet meer zal voelen.
Maar tot nu toe heb ik altijd kunnen voorkomen dat ik iets ging doen. Ik ben alleen bang dat ik het een volgende keer of de keer daarna niet meer kan voorkomen. En dat ik daarna dus met littekens zit, of erger....
Dus daarom wil ik me laten helpen want het lukt me niet langer om hier tegen te vechten en ik kom hier alleen niet uit. Ik heb hulp nodig.

Heb je al concrete stappen gezet daartoe?

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 14:48 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Heb je al concrete stappen gezet daartoe?

De bedoeling is om een afspraak te maken met mijn huisarts en het dan haar voor te leggen, zodat ze me kan doorverwijzen.
Helaas is zij nu op vakantie en voor noodgevallen kan ik dan wel een andere huisarts bellen maar dit valt niet echt onder noodgeval volgens mij?

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 15:20 schreef Cue_ het volgende:

[..]

Als jij het noodzaak vindt dan is het noodzaak.
Daarbij zeg je zelf bang te zijn voor de volgende keren die komen en wat je dan gaat doen. Kan je beter nu actie ondernemen nu je dat besluit genomen hebt.

Daar heb je wel gelijk in. Ik vind het wel lastig te bepalen. Ik heb dinsdag een hele leuke dag gehad met m'n crush en voel me nu gewoon helemaal vrolijk. Zelfs na m'n ontharing gisteren voelde ik me blij. Ik denk dat zij echt een positieve invloed op me heeft ofzo.
Ik ben inderdaad wel bang voor wanneer het weer gebeurt, maar ik denk dat ik nog wel ff kan wachten. Sowieso schaam ik me er heel erg voor. Dit is de eerste keer dat ik hiermee naar buiten kom. En ik durf eigenlijk niet zo goed... ik ben bang voor reacties enzo. Misschien dat ik daarom nu wel excuses aan het verzinnen ben om niet te gaan.

oompa loompa

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 15:32 schreef Cue_ het volgende:

[..]

Liefdes kunnen zeker een goede invloed hebben. Maar ook een slechte als het de verkeerde kant op gaat.

Schaamte is niet erg, besef dat veel mensen er last van hebben. Maar je hoeft het toch niet tegen iemand te zeggen? Wie zou het te weten moeten komen dan?
Ik heb pas nadat ik gestopt was eens soort van iets tegenover m'n vader gezegd bv.

Gestopt was met wat?

Vrijdag: 1 Interview
Maandag: 1 Interview
Dinsdag: 1 Interview

Gaat goedkomen dacht ik ? .

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 16:07 schreef Cue_ het volgende:

[..]

Ow met m'n psych

Ah, ik dacht snijden.

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 15:32 schreef Cue_ het volgende:

[..]

Liefdes kunnen zeker een goede invloed hebben. Maar ook een slechte als het de verkeerde kant op gaat.

Schaamte is niet erg, besef dat veel mensen er last van hebben. Maar je hoeft het toch niet tegen iemand te zeggen? Wie zou het te weten moeten komen dan?
Ik heb pas nadat ik gestopt was eens soort van iets tegenover m'n vader gezegd bv.

Ja, dat is waar.

Nouja ik schaam me ook tegenover m'n huisarts en tegenover de psycholoog met wie ik dan zou moeten praten. Ik heb ook nog steeds het gevoel dat ik er zelf uit moet komen, maar ik weet dat dat niet realistisch is.

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 15:28 schreef AdoraBelle het volgende:

[..]

Daar heb je wel gelijk in. Ik vind het wel lastig te bepalen. Ik heb dinsdag een hele leuke dag gehad met m'n crush en voel me nu gewoon helemaal vrolijk. Zelfs na m'n ontharing gisteren voelde ik me blij. Ik denk dat zij echt een positieve invloed op me heeft ofzo.
Ik ben inderdaad wel bang voor wanneer het weer gebeurt, maar ik denk dat ik nog wel ff kan wachten. Sowieso schaam ik me er heel erg voor. Dit is de eerste keer dat ik hiermee naar buiten kom. En ik durf eigenlijk niet zo goed... ik ben bang voor reacties enzo. Misschien dat ik daarom nu wel excuses aan het verzinnen ben om niet te gaan.

Wel hulp zoeken, je hoeft je niet te schamen. Er zitten bijna 1 miljoen Nederlanders aan de anti-depressiva, en je bent dus niet alleen. Het kan je hoop geven om hulp te krijgen.

Heb je veel stress? Kun je daar iets aan doen? met hooggevoeligheid is het handig om zo af en toe je even helemaal terug te trekken en rust te nemen. Sterkte.

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 19:13 schreef Cue_ het volgende:
Nee, dat heb ik nooit gedaan gelukkug. Snao dat ook niet echt.

Hopelijk komt er wat uit je solli's!

Geloof er niks van dat je dat niet begrijpt

Dat je het niet doet, dat je het zou afkeuren, prima. Maar jij begrijpt heus wel waarom iemand loopt te krassen in de armen

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 19:19 schreef AdoraBelle het volgende:

[..]

Ja, dat is waar.

Nouja ik schaam me ook tegenover m'n huisarts en tegenover de psycholoog met wie ik dan zou moeten praten. Ik heb ook nog steeds het gevoel dat ik er zelf uit moet komen, maar ik weet dat dat niet realistisch is.

Het is inderdaad hun werk. En schaamte is ook aangepraat eigenlijk (stigma). Neem het vooral serieus, het is niet niks en mag ook niet zo behandeld worden.

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 19:23 schreef Cue_ het volgende:

[..]

Je hebt geen uitzonderlijk probleem. De dokter is veel erger gewend en vindt het echt niet raar hoor.
Snap je schaamte wel, tis geen lfijn onderwerp om iver te praten, maar het is hun werk.

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 19:40 schreef zomertje het volgende:

[..]

Wel hulp zoeken, je hoeft je niet te schamen. Er zitten bijna 1 miljoen Nederlanders aan de anti-depressiva, en je bent dus niet alleen. Het kan je hoop geven om hulp te krijgen.

Heb je veel stress? Kun je daar iets aan doen? met hooggevoeligheid is het handig om zo af en toe je even helemaal terug te trekken en rust te nemen. Sterkte.

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 19:43 schreef zomertje het volgende:

[..]

Het is inderdaad hun werk. En schaamte is ook aangepraat eigenlijk (stigma). Neem het vooral serieus, het is niet niks en mag ook niet zo behandeld worden.

Ik begrijp het, en het klinkt ook logisch. Maar toch heb ik dat gevoel van schaamte. Maarja, ik denk dat het toch beter voor me is om het door te zetten want anders komt het echt niet goed met me. Dat besef ik me maar al te goed.

Ik heb wel veel stress in mijn leven. Helaas kan ik daar weinig aan doen omdat ik niet alles in de hand heb. Of nouja, het meeste heb ik niet in de hand. Ik heb ook bepaalde angsten zoals het ontmoeten van onbekenden en dan ga ik daar heel erg voor stressen als ik weet dat dat gaat gebeuren. Of een stad bezoeken waar ik niet bekend ben (ondanks dat ik alles heb uitgezocht wat ik moet weten). Dan nog krijg ik een soort paniekaanval en besluit ik uiteindelijk om maar niet te gaan, of om die afspraak met iemand maar af te zeggen.

Maar misschien is dat wel een goed advies. Om me af en toe helemaal terug te trekken en rust te nemen. En te zorgen dat die mogelijkheid er ook is.

Dankjewel dat jullie zo reageren. Ik voel me echt serieus genomen en begrepen.

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 19:48 schreef Cue_ het volgende:
@s_e. Ik vind het echt heel moeilijk om te begrijpen. Vaak hoor je dat het de pijn van het snijden de pijn van de emotie wegdrukt, maar daar kan ik emt mijn hoofd niet bij om dat in de praktijk te zien.
Ik denk vooral dat je dan nog verder van huis bent, omdat je dan jezelf verminkt en dus nog mee rproblemen erbij krijgt (slechter zelfbeeld omdat je onzeker wordt ervan enzo)
En ik snap/zie ook niet in hoe dat een bepaalde emotie kan wegdrukken. Snap de af afleiding dan wel, want die zoek ik ook, maar probeer dat dus vv ook neit in drank/drugs te zoeken, omdat het je verder van huis brengt dan dat j al bent

Ik ga hier even op reageren ondanks dat het niet aan mij gericht is.
Maar als ik rationeel denk dan klinkt het ook totaal niet logisch om mezelf te gaan snijden en weet ik dat het juist averechts zal werken voor me. Maar op die momenten dat ik me zo kut voel is rationeel denken er helemaal niet bij. Dan is het voor mij alleen maar: hoe kan ik zorgen dat ik me niet meer zo voel. En als die gedachten er dan bij komen dan kan ik alleen nog maar daaraan denken.
Dus ik snap best dat je dat allemaal niet snapt. Want ik snap het zelf ook niet.

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 19:48 schreef Cue_ het volgende:
@s_e. Ik vind het echt heel moeilijk om te begrijpen. Vaak hoor je dat het de pijn van het snijden de pijn van de emotie wegdrukt, maar daar kan ik emt mijn hoofd niet bij om dat in de praktijk te zien.
Ik denk vooral dat je dan nog verder van huis bent, omdat je dan jezelf verminkt en dus nog mee rproblemen erbij krijgt (slechter zelfbeeld omdat je onzeker wordt ervan enzo)
En ik snap/zie ook niet in hoe dat een bepaalde emotie kan wegdrukken. Snap de af afleiding dan wel, want die zoek ik ook, maar probeer dat dus vv ook neit in drank/drugs te zoeken, omdat het je verder van huis brengt dan dat j al bent

Ja tuurlijk brengt het je verder van huis. Het gaat tegen het overlevingsinstinct van de mens is. Je brengt jezelf schade aan terwijl je instinct ervoor wil zorgen dat je geen schade oploopt. Als je eenmaal begint dan wordt je in rap tempo labieler.
Het lage zelfbeeld is al aanwezig maar het is ook een kwestie van jezelf haten. Zo intens haten dat je vind dat je het verdient ipv je stress/verdriet op een andere manier kwijt te raken. Het is een verslaving. Het haalt onrust weg, zoals een verse shot de onrust bij een junk kan weghalen.

Ik blijf jullie wel op de hoogte houden.

quote:

Op vrijdag 18 juli 2014 00:17 schreef Cue_ het volgende:

[..]

Top!
En succes

Dankjewel .

quote:

Op vrijdag 18 juli 2014 00:00 schreef AdoraBelle het volgende:

[..]

Ik ga hier even op reageren ondanks dat het niet aan mij gericht is.
Maar als ik rationeel denk dan klinkt het ook totaal niet logisch om mezelf te gaan snijden en weet ik dat het juist averechts zal werken voor me. Maar op die momenten dat ik me zo kut voel is rationeel denken er helemaal niet bij. Dan is het voor mij alleen maar: hoe kan ik zorgen dat ik me niet meer zo voel. En als die gedachten er dan bij komen dan kan ik alleen nog maar daaraan denken.
Dus ik snap best dat je dat allemaal niet snapt. Want ik snap het zelf ook niet.

Lichamelijke pijn is minder erg dan geestelijke pijn. Zo heb ik t wel eens horen beschrijven. En ik herken het bovenstaande, heb het ook gehad.

Ik heb die rust ook in moeten bouwen die ik hierboven beschreef. Onder een fleecekleedje op de bank met flauwe spelletjes of een boek op de iPad. Verder soms een klein tukje als mogelijk. En yoga helpt mij ook goed, het leren je hoofd stil te zetten en op je lichaam te focussen.

En nu hup, de huisarts bellen voor een afspraak.

Pff, warm warm. Gisteren de hele dag lekker gezwommen, was leuk. Het gaat wel redelijk de laatste dagen. Ik las laatst wat door mijn oude posts heen en las daar wat over hoe erg ik toen last had van de problematiek met mijn ouders. Bam, daar kwam de angst weer. Tot dan toe geen echte behoefte gehad om er nog over te praten (al veel gedaan), maar "wat als ik het niet genoeg doe, misschien krijg ik dan wel een terugval".

Het is bijna komisch gewoon, maarja. Ik negeer het gewoon lekker, anders veroorzaakt het alleen maar meer ellende. Ik uit me wanneer ik dat wil en kan en ik ga hier ook niet weer een fobie voor ontwikkelen haha.

Hoe komen jullie deze dagen door? Niet te veel last van een schuldgevoel wanneer je niet buiten bent?

quote:

Op vrijdag 18 juli 2014 12:23 schreef duracellkonijntje het volgende:
Pff, warm warm. Gisteren de hele dag lekker gezwommen, was leuk. Het gaat wel redelijk de laatste dagen. Ik las laatst wat door mijn oude posts heen en las daar wat over hoe erg ik toen last had van de problematiek met mijn ouders. Bam, daar kwam de angst weer. Tot dan toe geen echte behoefte gehad om er nog over te praten (al veel gedaan), maar "wat als ik het niet genoeg doe, misschien krijg ik dan wel een terugval".

Het is bijna komisch gewoon, maarja. Ik negeer het gewoon lekker, anders veroorzaakt het alleen maar meer ellende. Ik uit me wanneer ik dat wil en kan en ik ga hier ook niet weer een fobie voor ontwikkelen haha.

Hoe komen jullie deze dagen door? Niet te veel last van een schuldgevoel wanneer je niet buiten bent?

Ik probeer vaak triggers te vermijden. Maar dat lukt niet altijd helaas. Twijfel om volgend jaar naar Frankrijk op vakantie te willen. Maar dat heeft veel triggers want mijn vader is daar overleden bijvoorbeeld.

quote:

Op donderdag 17 juli 2014 19:48 schreef Cue_ het volgende:
@s_e. Ik vind het echt heel moeilijk om te begrijpen. Vaak hoor je dat het de pijn van het snijden de pijn van de emotie wegdrukt, maar daar kan ik emt mijn hoofd niet bij om dat in de praktijk te zien.
Ik denk vooral dat je dan nog verder van huis bent, omdat je dan jezelf verminkt en dus nog mee rproblemen erbij krijgt (slechter zelfbeeld omdat je onzeker wordt ervan enzo)
En ik snap/zie ook niet in hoe dat een bepaalde emotie kan wegdrukken. Snap de af afleiding dan wel, want die zoek ik ook, maar probeer dat dus vv ook neit in drank/drugs te zoeken, omdat het je verder van huis brengt dan dat j al bent

Ik ken genoeg mensen die liepen te krassen.

Een groep was de aandacht schreeuwers, de 'wereld is kut' etc. figuren. Ik snap het wel dat ze het doen maar sta er niet achter.

Ken ook 2 mensen die liepen te krassen vanwege echt diepe interne depressies. Ook daar begreep ik het wel omdat het, aldus werd mij gezegd dat de fysieke pijn de mentale pijn lijkt over te nemen en het snijden an sich een soort van euforie lijkt te bewerkstelligen. Ook hierin kan ik me wel vinden waarom men dat zou doen.

Overigens genoeg krassers op de middelbare school gezien. Met name tijdens gym. Ook wel eens een kerel tussen uitgehaald tijdens de lessen vanwege de krassen op de arm. "Twas de kat .." right.

Daarom zeg ik ook, ik kan het me goed voorstellen dat mensen het doen. Een drastische methode om aandacht te krijgen. Waarom zou je anders op je armen krassen? Doe het dan ergens waar niemand het ziet.

Overigens ben ik niet supporter van dit soort dingen, maar afijn, ik begrijp het en menig ex vriendinnetje had het wel eens gedaan.

Interview ging overigens zwaar ruk. Ma/Di/Woe nieuwe kans.

Hoe zouden jullie zelfbeschadiging trouwens aankaarten in groepstherapie?

[ Bericht 85% gewijzigd door Mange-tout op 18-07-2014 22:31:58 ]

quote:

Op vrijdag 18 juli 2014 18:22 schreef sitting_elfling het volgende:
Interview ging overigens zwaar ruk. Ma/Di/Woe nieuwe kans.

In welke sector ben je actief?

quote:

Op vrijdag 18 juli 2014 19:12 schreef Gatenkaas het volgende:

[..]

In welke sector ben je actief?

Financieel (alles behalve sales) wereldwijd. Maakt me geen druif uit of het Timboektoe of Japan gaat worden.

quote:

Op vrijdag 18 juli 2014 18:21 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Ik ken genoeg mensen die liepen te krassen.

Een groep was de aandacht schreeuwers, de 'wereld is kut' etc. figuren. Ik snap het wel dat ze het doen maar sta er niet achter.

Ken ook 2 mensen die liepen te krassen vanwege echt diepe interne depressies. Ook daar begreep ik het wel omdat het, aldus werd mij gezegd dat de fysieke pijn de mentale pijn lijkt over te nemen en het snijden an sich een soort van euforie lijkt te bewerkstelligen. Ook hierin kan ik me wel vinden waarom men dat zou doen.

Overigens genoeg krassers op de middelbare school gezien. Met name tijdens gym. Ook wel eens een kerel tussen uitgehaald tijdens de lessen vanwege de krassen op de arm. "Twas de kat .." right.

Daarom zeg ik ook, ik kan het me goed voorstellen dat mensen het doen. Een drastische methode om aandacht te krijgen. Waarom zou je anders op je armen krassen? Doe het dan ergens waar niemand het ziet.

Overigens ben ik niet supporter van dit soort dingen, maar afijn, ik begrijp het en menig ex vriendinnetje had het wel eens gedaan.

Als je nog steeds denkt dat mensen het doen voor aandacht dan ben je best een hork Een schreeuw om hulp lijkt me een betere term. Ik bedoel, waarom zetten mensen hier anders ook hun levensverhaal online? Dat is toch ook een vorm van aandacht trekken?

Dat je het niet begrijpt, ok... Maar ga dan niet van dat soort uitspraken roepen.

quote:

Op vrijdag 18 juli 2014 18:43 schreef Mange-tout het volgende:
Hoe zouden jullie zelfbeschadiging trouwens aankaarten in groepstherapie?

Niet. Het kan triggeren en van wat ik hoorde van anderen bespreken ze dat liever niet in een groep. Ik zou de groepsleider aanspreken of een persoon gesprek aanvragen om het aan te kaarten.

quote:

Op vrijdag 18 juli 2014 15:15 schreef zomertje het volgende:

[..]

Ik probeer vaak triggers te vermijden. Maar dat lukt niet altijd helaas. Twijfel om volgend jaar naar Frankrijk op vakantie te willen. Maar dat heeft veel triggers want mijn vader is daar overleden bijvoorbeeld.

Ik denk dat het een onderdeel is van het kunnen. Als je weet dat er een situatie is die teveel kan zijn kun je ervoor kiezen om er niet in mee te gaan. Wegrennen voor confrontatiemomenten is echter ook niet altijd een optie, want dan geef je toe aan iets wat wellicht niet realistisch is.

Ik probeer nu juist die angst te laten zijn, verkrijg op die manier meer vrijheid en probeer dan mijn leven zo goed mogelijk te leiden, hopende dat ik het goed doe (wat ik op zich best wel doe).