Depressie & Angst #88: Geen anti-depressiva maar lavendel?

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 20:05 schreef Miniem het volgende:

[..]

Niks, ermee stoppen dan? wat moet ik dan?
Het liefst was ik al lang met mijn leven gestopt.

Ja wie hier niet?

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 20:10 schreef Raggingbull het volgende:

[..]

Ja wie hier niet?

Daar gaat het niet om. Het gaat erom wat je anders zou moet dan gesprekken voeren met de psycholoog.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 20:12 schreef Miniem het volgende:

[..]

Daar gaat het niet om. Het gaat erom wat je anders zou moet dan gesprekken voeren met de psycholoog.

Zelfmedicatie en zo hard gaan werken dat je geen tijd meer hebt om ook maar ergens over na te denken!

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 20:14 schreef Raggingbull het volgende:

[..]

Zelfmedicatie en zo hard gaan werken dat je geen tijd meer hebt om ook maar ergens over na te denken!

Medicatie voor mij is een no-go. En dat tweede is ook geen optie.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 20:16 schreef Miniem het volgende:

[..]

Medicatie voor mij is een no-go. En dat tweede is ook geen optie.

Hoezo da 2e ook nie?

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 20:12 schreef Miniem het volgende:

[..]

Daar gaat het niet om. Het gaat erom wat je anders zou moet dan gesprekken voeren met de psycholoog.

The power of now lezen en langzaamaan je eigen ideeen serieuzer nemen, als je geen eigen ideetjes hebt ook niet erg. (maar ik heb bij mezelf altijd een beetje de indruk dat ik weinig ideeen heb omdat ik ze zelf niet zo serieus neem / en dus afstomp)

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 20:12 schreef Miniem het volgende:

[..]

Daar gaat het niet om. Het gaat erom wat je anders zou moet dan gesprekken voeren met de psycholoog.

Dat gevoel heb ik ook vaak. Het is stom omdat ik zelf hulp heb gezocht en van mij ook inzet wordt verwacht, maar soms zie ik het gewoon echt niet meer zitten en blijf ik toch naar die gesprekken gaan want ja, wat moet ik anders?
Daarom voel ik me vaak schuldig tegenover de hulpverleners omdat ik hun tijd aan het verdoen ben.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 20:52 schreef kuolema het volgende:

[..]

Dat gevoel heb ik ook vaak. Het is stom omdat ik zelf hulp heb gezocht en van mij ook inzet wordt verwacht, maar soms zie ik het gewoon echt niet meer zitten en blijf ik toch naar die gesprekken gaan want ja, wat moet ik anders?
Daarom voel ik me vaak schuldig tegenover de hulpverleners omdat ik hun tijd aan het verdoen ben.

Ik ging gewoon aan de AD, psychologen.. Als jij niet met een concreet probleem zit dan lijkt mij praten over je gevoelens tamelijk nutteloos eerlijk gezegd.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 20:58 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Ik ging gewoon aan de AD, psychologen.. Als jij niet met een concreet probleem zit dan lijkt mij praten over je gevoelens tamelijk nutteloos eerlijk gezegd.

Ad werkt bij mij niet (genoeg) en ook als je complexere problemen hebt is therapie effectief. Dat is bewezen. Maar sommigen doen het blijkbaar liever zelf.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 20:52 schreef kuolema het volgende:

[..]

Dat gevoel heb ik ook vaak. Het is stom omdat ik zelf hulp heb gezocht en van mij ook inzet wordt verwacht, maar soms zie ik het gewoon echt niet meer zitten en blijf ik toch naar die gesprekken gaan want ja, wat moet ik anders?
Daarom voel ik me vaak schuldig tegenover de hulpverleners omdat ik hun tijd aan het verdoen ben.

Waarom zou je jezelf daar schuldig om voelen? Je bent het net zo veel waard als ieder ander om geholpen te worden.

Ik praat niet zo graag over mezelf, en ben meer geïnteresseerd in anderen. Daarom zijn de gesprekken vaak ook moeilijk voor mij omdat ik niets weet over de hulpverleners en ze daardoor moeilijk kan vertrouwen. (Hulpverleners vertellen niet veel over zichzelf he?)

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 21:00 schreef kuolema het volgende:

[..]

Ad werkt bij mij niet (genoeg) en ook als je complexere problemen hebt is therapie effectief. Dat is bewezen. Maar sommigen doen het blijkbaar liever zelf.

Complex probleem? Zoals?

Ik bedoel meer concreet als in ''niet vaag'' ik heb het eigenlijk best goed maar had er toch totaal geen zin in.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 21:01 schreef Mistico het volgende:

[..]

Waarom zou je jezelf daar schuldig om voelen? Je bent het net zo veel waard als ieder ander om geholpen te worden.

Ik praat niet zo graag over mezelf, en ben meer geïnteresseerd in anderen. Daarom zijn de gesprekken vaak ook moeilijk voor mij omdat ik niets weet over de hulpverleners en ze daardoor moeilijk kan vertrouwen. (Hulpverleners vertellen niet veel over zichzelf he?)

Ik vind het soms moeilijk om me echt in te zetten omdat ik er weinig vertrouwen in heb, omdat het moeilijk is en omdat ik het gevoel heb dat ik het niet verdien. Terwijl die mensen proberen te helpen. Dus verspil ik hun tijd.

Af en toen zeggen ze van die kleine dingetjes over zichzelf, wat best fijn is, maar het blijft een soort werkrelatie en geen vriendschap, ik vind het wel fijn om de hulpverlener gewoon als hulpverlener te blijven zien, dat is namelijk de bedoeling. Maar ik begrijp wel dat je ze daardoor minder vertrouwt, dat herken ik.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 21:03 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Complex probleem? Zoals?

Ik bedoel meer concreet als in ''niet vaag'' ik heb het eigenlijk best goed maar had er toch totaal geen zin in.

Iets vagers ja, zonder duidelijke oorzaak en met meerdere klachten.
Dus geen 'ik ben depri want mijn moeder is dood' of 'ik durf niet te spreken in het openbaar' maar meer een vaag gevoel van ernstig ongelukkig zijn zonder directe aanleiding.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 20:52 schreef kuolema het volgende:

[..]

Dat gevoel heb ik ook vaak. Het is stom omdat ik zelf hulp heb gezocht en van mij ook inzet wordt verwacht, maar soms zie ik het gewoon echt niet meer zitten en blijf ik toch naar die gesprekken gaan want ja, wat moet ik anders?
Daarom voel ik me vaak schuldig tegenover de hulpverleners omdat ik hun tijd aan het verdoen ben.

Dat is niet stom, maar getuigt juist van kracht
En je bent hun tijd niet aan het verdoen maar het is voor jezelf zo zonde dat je er niet meer uit kan halen.
Een kort, niet al te diepgaand verhaaltje van mijzelf (voor het slapen gaan of om van in slaap te vallen, mag ook); ik gaf wenselijke antwoorden op vragen die me gesteld werden. "Hoe ging het deze week minthy?" "Nou, best goed!" En dan begon ik alle positieve puntjes op te ratelen, al over m'n tong struikelend. Over het negatieve durfde ik niet te beginnen, want "wat heeft zo'n man eraan dat ik mezelf opsluit in huis omdat ik de straat niet opdurf omdat ik denk dat iedereen me een stomme vetzak vindt en dat ik elke avond en nacht diepongelukkig op de bank lig te snikken! Wat moest hij daarvan wel niet denken? Nee, vooral laten zien dat het best goed gaat, voor iedereen beter!".

Fout gedacht. Hij ergerde zich aan het vrolijke tralala-gedrag van mij en heeft dit uitgesproken. Oeps. Daar kwamen de tranen, na maanden hooguit wat tipjes van de ellende opgelicht te hebben. Ik schaamde me kapot, werkelijk. Ging door de grond, want niemand ziet me ooit janken of zit me dusdanig op de zenuwen dat dat uitgelokt wordt. Kon ook niet meer stoppen met snikken en probeerde in hetzelfde (hoge) tempo door te ratelen

Dat was voor mij een soort breekpunt. Hij deed niet raar, vond het fijn dat ik dat durfde toe te laten tijdens dat gesprek. De week erop zag ik tegen het gesprek op maar ik merkte dat ik niet meer zo geblokkeerd zat te zijn.

Huilen lucht bij mij niet op en zorgt eigenlijk voor meer frustraties. Tijdens dat gesprek heeft het echter wél geholpen! Meer in de zin van "wat ik ook doe of zeg, er wordt geen oordeel aan gehangen". Ik zit er nu zelf ook minder met gedachten over hoe ik overkom of dat ik geen rare dingen zeg.

Probeer je psych duidelijk te maken dat je een scherm opgetrokken hebt waar je niet achter vandaan durft te komen. Lukt het niet om het in zijn gezicht te zeggen, stuur hem dan een mail. Of via dat überhippe cliëntenportaal als ze dat hebben. Je bent niet stom, gun het jezelf dat je hieruit komt.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 21:22 schreef kuolema het volgende:
durf niet te spreken in het openbaar' maar meer een vaag gevoel van ernstig ongelukkig zijn zonder directe aanleiding.

Oh, nou..
Keb niet de indruk dat dat voor mij zou werken in ieder geval Keb het ook wel geprobeerd desondanks... Beetje wanhoop eigenlijk ergens.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 21:24 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Oh, nou..
Keb niet de indruk dat dat voor mij zou werken in ieder geval Keb het ook wel geprobeerd desondanks... Beetje wanhoop eigenlijk ergens.

Ik heb ook twee keer cognitieve gedragstherapie gehad maar dat hielp niet genoeg. Nu ga ik beginnen met iets anders.

Ach al die therapieen heb er teveel gehad... je moet gewoon altijd heel hard zoeken naar degene die wel werkt. En vooral de psych waar jij mee werken kan..

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 21:26 schreef kuolema het volgende:

[..]

Ik heb ook twee keer cognitieve gedragstherapie gehad maar dat hielp niet genoeg. Nu ga ik beginnen met iets anders.

Hoelang heb jij er al last van eigenlijk?

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 21:24 schreef minthy het volgende:

[..]

Dat is niet stom, maar getuigt juist van kracht
En je bent hun tijd niet aan het verdoen maar het is voor jezelf zo zonde dat je er niet meer uit kan halen.
Een kort, niet al te diepgaand verhaaltje van mijzelf (voor het slapen gaan of om van in slaap te vallen, mag ook); ik gaf wenselijke antwoorden op vragen die me gesteld werden. "Hoe ging het deze week minthy?" "Nou, best goed!" En dan begon ik alle positieve puntjes op te ratelen, al over m'n tong struikelend. Over het negatieve durfde ik niet te beginnen, want "wat heeft zo'n man eraan dat ik mezelf opsluit in huis omdat ik de straat niet opdurf omdat ik denk dat iedereen me een stomme vetzak vindt en dat ik elke avond en nacht diepongelukkig op de bank lig te snikken! Wat moest hij daarvan wel niet denken? Nee, vooral laten zien dat het best goed gaat, voor iedereen beter!".

Fout gedacht. Hij ergerde zich aan het vrolijke tralala-gedrag van mij en heeft dit uitgesproken. Oeps. Daar kwamen de tranen, na maanden hooguit wat tipjes van de ellende opgelicht te hebben. Ik schaamde me kapot, werkelijk. Ging door de grond, want niemand ziet me ooit janken of zit me dusdanig op de zenuwen dat dat uitgelokt wordt. Kon ook niet meer stoppen met snikken en probeerde in hetzelfde (hoge) tempo door te ratelen

Dat was voor mij een soort breekpunt. Hij deed niet raar, vond het fijn dat ik dat durfde toe te laten tijdens dat gesprek. De week erop zag ik tegen het gesprek op maar ik merkte dat ik niet meer zo geblokkeerd zat te zijn.

Huilen lucht bij mij niet op en zorgt eigenlijk voor meer frustraties. Tijdens dat gesprek heeft het echter wél geholpen! Meer in de zin van "wat ik ook doe of zeg, er wordt geen oordeel aan gehangen". Ik zit er nu zelf ook minder met gedachten over hoe ik overkom of dat ik geen rare dingen zeg.

Probeer je psych duidelijk te maken dat je een scherm opgetrokken hebt waar je niet achter vandaan durft te komen. Lukt het niet om het in zijn gezicht te zeggen, stuur hem dan een mail. Of via dat überhippe cliëntenportaal als ze dat hebben. Je bent niet stom, gun het jezelf dat je hieruit komt.

Mooi om dit te lezen. Dit moeten ze in een folder over hulpverlening zetten of zo
Goeie psych denk ik. Wat fijn dat je nu echt het gevoel hebt dat je je hart kunt luchten.

Mijne heeft ook gezegd dat ik alles kan zeggen, dat hij niet oordeelt, maar ja, ik blijf enorm gespannen en schaam me kapot. Ik kan het niet helpen.
Ik kan wel aangeven dat het niet goed gaat trouwens, hoewel het natuurlijk veel leuker is om het over positieve dingen te hebben

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 21:33 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Hoelang heb jij er al last van eigenlijk?

Ik zat als kind al niet lekker in mijn vel maar toen ik 14 was kwam ik in een depressie. Dus 7 jaar.

quote:

Op dinsdag 25 maart 2014 21:24 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Oh, nou..
Keb niet de indruk dat dat voor mij zou werken in ieder geval Keb het ook wel geprobeerd desondanks... Beetje wanhoop eigenlijk ergens.

Het is bij mij ook meer wanhoop dan 'laat ik eens lekker aan mezelf gaan werken'.
Wat heb je voor therapie gehad en hoe lang? Nooit overwogen het nog eens te proberen?

Ik denk dat ik Bill maar even ga bellen

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Weer even luchten hoor.

quote:

Op woensdag 26 maart 2014 08:08 schreef kuolema het volgende:
Ik denk dat ik Bill maar even ga bellen

Stuur je hem daarna even door?

Kassa, weer een nacht goed geslapen. Ik wil het nog geen wondermiddel noemen, maar dat mediteren heeft mijn piekeren wel aanzienlijk aan banden gelegd en daardoor slaap ik al een hele poos vrij goed. Wel merk ik dat door het openstaan voor al mijn gevoelens en emoties er veel naar boven komt. Veel dromen met angst of gevechten. Het lijken allemaal dingen te zijn die in mij zaten maar die ik, ondanks mijn meer open houding, ik toch altijd nog wat wegmoffelde.

Nouja, ik blijf iedere dag in ieder geval even mediteren. Het is spannend en ergens wat ongemakkelijk om al deze dingen te voelen, maar ik denk dat ik ze nu maar beter kan voelen dan weer wegstoppen.