Depressie & Angst #83:

quote:

Op vrijdag 31 januari 2014 19:41 schreef Cue_ het volgende:
Zo huisje is officieel. Dat is tenminste 1ding dat geregeld is. Vanaf maandag elke dag om 5:15 de wekker

quote:

Op vrijdag 31 januari 2014 18:53 schreef kvd het volgende:

[..]

0,0%

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op vrijdag 31 januari 2014 19:41 schreef Cue_ het volgende:
Zo huisje is officieel. Dat is tenminste 1ding dat geregeld is. Vanaf maandag elke dag om 5:15 de wekker

quote:

Op vrijdag 31 januari 2014 20:00 schreef Gray het volgende:

[..]

Ah, zo. Zo schijnt dromen te werken; als verwerking.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op vrijdag 31 januari 2014 22:35 schreef maedy het volgende:
Present..

Kamp nu al voor de 3e keer met een depressie. Net 28 geworden, huisje gekocht na einde relatie (6 jaar) in een nieuwe stad en daar na een aantal maanden weer teruggevallen.
Na 384718 verschillende diagnoses, kan nog steeds geen enkele 'professional' of 'loog', 'peut' of wat voor hulpverlener dan ook mij verder helpen hoe ik in godsnaam in die gitzwarte hel terecht kom. Enkel het etiket zware depressie krijg ik opgeplakt.

Ben nu 6 weken geleden ziek naar huis gestuurd door mijn werkgever omdat ik niet meer sliep en erbij liep als een zombie. Momenteel wordt er naar een re-integratieplek gezocht en hoop ik gauw weer te kunnen werken.
De ochtenden zijn drama, ik krijg het niet voor elkaar om mijn nest uit te komen, want ik weet van gekkigheid niet meer wat ik uit moet vreten.
Ik lees regelmatig de tips van meld je aan bij een vereniging, ga stappen etc, maar dat is juist die vicieuze cirkel. Door die major depressie ben ik besluiteloos, onzekerder dan normaal en krijg ik niets voor elkaar.
Ik probeer met vrienden af te blijven spreken, maar in mijn nieuwe stad ken ik nu na 7 maanden helaas nog steeds niemand en loop ik vaak als een ijsbeer door mijn huis.
Heb concrete plannen om mijn huis maar weer in de verkoop te knallen en terug te gaan naar de woonplaats waar ik ben opgegroeid en waar mijn ouders nog wonen.

Kom niet aan met 'kip-ei' etc, hopelijk zijn er mensen die ervaring hebben met depressiviteit en wellicht tips hebben om een een ingang naar een sociaal leven te vinden.
Thanks

quote:

Op vrijdag 31 januari 2014 01:35 schreef Fok-it het volgende:
Lange tijd niet meer gepost hier, maar voel de afgelopen tijd toch de behoefte om dingen van me af te schrijven.

Aangezien het hele verhaal van mij niet bekend zal zijn bij anderen en het alweer zo`n 40 delen hiervoor geschreven is even kort:

-24 jaar
-Contact,studie en werkloos
-Al langere tijd depressief.

Ik ben al een tijdje aan de AD en die blijkt niet te werken, nu al aan mijn tweede bezig,hopend dat deze wel aanslaat. Ik krijg steeds meer het gevoel dat mijn depressiviteit gewoon chronisch is en met geen medicijnen op te lossen is. Voor mij is dit heel frustrerend want ik heb al langere tijd het gevoel dat ik op ben en elk jaar inga wetende hoe ik het jaar ook weer afsluit. Ik wil er niet aan denken maar het komt steeds vaker naar boven dat als dit nog veel langer doorgaat dat het voor mij dan niet meer hoeft.

Ik ben de afgelopen jaren flink wat studies begonnen en niet afgerond. Volgend jaar zou mijn laatste strohalm zijn, de laatste kans die ik kon aangrijpen om te studeren (voor mezelf dan) maar ik kan het gewoon niet. Ik voel me te labiel om een meerjarige studie te beginnen terwijl ik de motivatie van een kipnugget heb en nog steeds kamp met zware concentratieproblemen, die natuurlijk ook door de depressie kunnen komen. Nu lijkt de keuze dus makkelijk. Dit accepterern en gaan werken, maar zo makkelijk is dit niet voor mij. Ik vind de gedachte dat ik geen hbo zou kunnen doen vreselijk, ik vergelijk mezelf maar wat graag met anderen en ik zie mezelf als een 24-jarige die jaren lang niks gepresteerd heeft, depressief is, en probeert begeleid te wonen. Dit terwijl ik mijn broertje die wat jonger is succes zie hebben in zijn leven. Ik verafschuw mezelf op deze momenten.

Ik blijf die keuze dus maar uitstellen en kom geen steek verder. Ik weet het gewoon niet meer, ik wist het op mijn 18de al niet meer, en 6 jaar later ook nog steeds niet. De goedbedoelde `het komt wel goed ooit'' lijkt steeds minder kans te krijgen. Ik zal vast nog een hoop dingen in mijn post verwerkt willen hebben maar ik ben niet helemaal nuchter meer dus den k ik niet goed na .Sorry daarvoor.

Anyway, Wilde het alleen eventjes kwijt, want ja, het kan niet bij veel andere

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 00:10 schreef kuolema het volgende:

[..]

Ik heb helaas geen tips voor je Weet zelf ook nooit wat ik kan doen behalve de standaard dingen die jij ook al heb genoemd, die meestal niet zoveel helpen.

[..]

Misschien is het beter om een bewuste (dus niet onbedoelde) studiepauze in te plannen. Want een nieuwe poging zorgt waarschijnlijk alleen maar voor teleurstelling.
Ik denk ook dat juist doordat studeren niet lukt, je je slechter voelt waardoor het weer niet lukt waardoor je je nog slechter voelt, enz.
Zo werkt het bij mij in elk geval.

Je zou kunnen gaan werken. Met de gedachte dat je over een jaar of zo het studeren weer oppakt. Het is niet zo dat als je nu gaat werken, je geen mogelijkheid meer hebt om te studeren. Dan heb je wat afleiding en misschien voel je je na een pauze van al die teleurstellingen sterk genoeg om het weer op te pakken.
Ben je ooit in therapie geweest, wat voor soort, wanneer? Dat is natuurlijk ook een optie.

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 00:13 schreef Fok-it het volgende:

[..]

Ik zeg in m`n bericht dat ik AD slik. Dus dan lijkt het me dat ik therapie heb ja

En ik heb onderbewust al wel mijn keuze gemaakt dat ik wil werken ipv studeren ja, maar om het ook echt uit te spreken is moeilijk. Het is voor mij ook een teleurstelling dat op te moeten geven.

Maar thanks voor je reactie

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 00:21 schreef kuolema het volgende:

[..]

Ja ik bedoel praattherapie. Er zijn genoeg mensen die naar de huisarts gaan en dan pilletjes krijgen en het verder maar moeten uitzoeken.

Zelf heb ik ook problemen met mijn studie en het willen blijven doorgaan en stressen zonder vooruit te komen, omdat even stoppen, al is het maar dat ene vak waar ik mee bezig ben, voelt als officieel falen/opgeven. Terwijl blijven doorgaan eigenlijk net zo hard falen is en voor veel meer stress zorgt. Dus ik begrijp het Maar goed, als je weet dat je je tijd beter aan iets anders kunt besteden waarmee je wel vooruit komt, waardoor je je misschien beter over jezelf gaat voelen en de kans groter is dat bij de volgende poging de studie wel gaat lukken, lijkt me dat toch een goed argument.

Als je op dit moment ook een hulpverlener spreekt, is het misschien handig om het met diegene te bespreken, al gebruik je hem als praatpaal, zodat je voor jezelf duidelijk krijgt wat je nu eigenlijk wilt.

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 00:25 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Hier ben ik ook tegenaan gelopen, precies dit probleem

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 00:23 schreef Fok-it het volgende:

[..]

Ja ik heb therapie met m`n psycholoog en medicatiebehandeling met een psychiater.

Maar ik denk dat het sowieso beter is om te gaan werken vanwege mijn depressie. Ook een stuk minder stressvol en alles, maar ik ben ook heel prikkelgevoelig en merk dat ik een 40-urige werkweek niet echt aankan En ook dat voelt natuurlijk weer als een teleurstelling.

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 00:26 schreef kuolema het volgende:

[..]

Ik kan niet zeggen of werken beter zal zijn maar dat zul je zelf gaan ontdekken. Ik hoop het voor je iig!
Je moet de lat niet meteen zo hoog leggen voor jezelf. Je hoeft toch niet meteen full time te gaan werken? Enig idee wat voor soort werk je wilt gaan doen? Begin klein en makkelijk en probeer te ontdekken waar voor jou de grenzen liggen. Het is namelijk niet de bedoeling dat je je er slechter door gaat voelen.

Edit: ik moet nu echt naar bed dus reageer morgen weer.

quote:

Op vrijdag 31 januari 2014 22:35 schreef maedy het volgende:
Present..

Kamp nu al voor de 3e keer met een depressie. Net 28 geworden, huisje gekocht na einde relatie (6 jaar) in een nieuwe stad en daar na een aantal maanden weer teruggevallen.
Na 384718 verschillende diagnoses, kan nog steeds geen enkele 'professional' of 'loog', 'peut' of wat voor hulpverlener dan ook mij verder helpen hoe ik in godsnaam in die gitzwarte hel terecht kom. Enkel het etiket zware depressie krijg ik opgeplakt.

Ben nu 6 weken geleden ziek naar huis gestuurd door mijn werkgever omdat ik niet meer sliep en erbij liep als een zombie. Momenteel wordt er naar een re-integratieplek gezocht en hoop ik gauw weer te kunnen werken.
De ochtenden zijn drama, ik krijg het niet voor elkaar om mijn nest uit te komen, want ik weet van gekkigheid niet meer wat ik uit moet vreten.
Ik lees regelmatig de tips van meld je aan bij een vereniging, ga stappen etc, maar dat is juist die vicieuze cirkel. Door die major depressie ben ik besluiteloos, onzekerder dan normaal en krijg ik niets voor elkaar.
Ik probeer met vrienden af te blijven spreken, maar in mijn nieuwe stad ken ik nu na 7 maanden helaas nog steeds niemand en loop ik vaak als een ijsbeer door mijn huis.
Heb concrete plannen om mijn huis maar weer in de verkoop te knallen en terug te gaan naar de woonplaats waar ik ben opgegroeid en waar mijn ouders nog wonen.

Kom niet aan met 'kip-ei' etc, hopelijk zijn er mensen die ervaring hebben met depressiviteit en wellicht tips hebben om een een ingang naar een sociaal leven te vinden.
Thanks

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 00:35 schreef zomertje het volgende:

[..]

Heb je ook een persoonlijkheidsonderzoek gehad? mbt mogelijke persoonlijkheidsstoornissen, of bijv adhd/autisme?

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 00:23 schreef Fok-it het volgende:

[..]

Ja ik heb therapie met m`n psycholoog en medicatiebehandeling met een psychiater.

Maar ik denk dat het sowieso beter is om te gaan werken vanwege mijn depressie. Ook een stuk minder stressvol en alles, maar ik ben ook heel prikkelgevoelig en merk dat ik een 40-urige werkweek niet echt aankan En ook dat voelt natuurlijk weer als een teleurstelling.

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 01:28 schreef maedy het volgende:

[..]

Jup, the whole package. Kwam niets uit, behalve dat er getwijfeld werd over een hypomane episode (na m'n 2e depressie was ik inderdaad energierijk, maar lijkt me niet vreemd na 5 maanden extreme passiviteit).
Ik ben niet iemand die sociaal onhandig is, aan vrouwelijke aandacht nooit gebrek gehad, alleen ben ik voor m'n gevoel mijn leven lang op zoek naar 'geluk'. Ik zoek geen gouden bergen, maar existentiële vragen heb ik al jaren. Zelfs met mijn ex-vriendin (waar ik echt dol op was), bleef ik malen over wat ik in godsnaam moest gaan doen wanneer zij eens met vriendinnen een weekendje weg was. 9/10x zorgde ik ervoor dat ik dat weekend moest werken, omdat ik anders in zou blijven malen na avond 2 bankhangen.
Ik heb geen uitgesproken passie en alles wat ik doe blijft maar mat..

In mijn huidige huis en stad voel me ik (nog) niet thuis, maar dat heb ik de laatste 7 jaar continu gehad. Steeds als ik weer ging verhuizen (4x in 4 jaar) brak er een tijd aan van moeite om me te aarden.
Een plaatsgebonden depressie bestaat niet, dus het zal toch echt tussen mijn eigen oren zitten.

Het blijft ook verrekte moeilijk om vertrouwen te krijgen in bepaalde hulpverleners die het bekende verhaal afsteken over het toverwoord serotonine. Inmiddels heb ik weer AD (zoloft), maar wederom weinig (positief) effect. Kon men maar vaststellen of je hersenen een gebrek hebben aan een bepaalde stof, dan kun je tenminste verklaren waar die depressiviteit vandaan komt.

@microcoffee, thx, vanavond aangemeld en woon in Friesland btw.
Sleep well dudes, ik ga m'n plafond weer eens bestuderen 8)

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 00:26 schreef Fok-it het volgende:

[..]

Wat doe jij nu dan?

Ja meeste werkgevers zien zo`n reden als luiheid, snap ik ook wel, maar ja het is wel heel vervelend.

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 15:44 schreef Comp_Lex het volgende:

[..]

Dat komt omdat die lui ontzettend dom zijn. Daarom zien ze dat als luiheid. Waarschijnlijk snappen ze na veel lezen er nog steeds niks van.

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 17:30 schreef Mistico het volgende:
Eerst een paar weken moeten wachten op een intake gesprek en nu 2 weken later ben ik nog niet teruggebeld voor een vervolgafspraak.

Wat zal ik doen? Maandag bellen of een andere instantie zoeken?

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 17:37 schreef Nyota het volgende:

[..]

Als je dat laatste doet, gaat het nog langer duren lijkt me. Gewoon even bellen maandag

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 17:51 schreef Mistico het volgende:

[..]

Maar als ik voor elke afspraak een paar weken moet wachten gaat het niet erg opschieten. Ik vind het niet erg netjes om iemand zo lang te laten wachten, of zie ik dat verkeerd?

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 17:51 schreef Mistico het volgende:

[..]

Maar als ik voor elke afspraak een paar weken moet wachten gaat het niet erg opschieten. Ik vind het niet erg netjes om iemand zo lang te laten wachten, of zie ik dat verkeerd?

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 00:28 schreef Fok-it het volgende:

[..]

Uhm nee niet echt, maar m`n psychiater zei dat het wel handig was om naar werk te kijken waar je weinig prikkels binnenkrijgt. Moet er natuurlijk ook zelf beetje creatief mee omgaan.

Slaap lekker

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 16:47 schreef Royco1 het volgende:

[..]

Het is niet dat ze dom zijn, meer dat het teveel werk is om zich met de problemen van elke individuele werknemer bezig te houden.
Het is makkelijker en dus goedkoper om iemand anders aan te nemen die "gewoon" is.

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 18:02 schreef kuolema het volgende:

[..]

Wat is je verteld? Dat ze jou zouden terugbellen voor een vervolgafspraak? Hebben ze niets gezegd over de termijn?

Dat intakegesprek is nog geen begin van therapie, dus het kan zijn dat er nu veel tijd tussen gaat zitten maar zodra je echt begint het wel gewoon elke week een gesprek is.
Bij de vorige instantie waar ik zat had ik in februari een intakegesprek en werd ik in juli pas gebeld om de therapie te beginnen ...
Je kunt in elk geval bellen om te vragen hoe het zit.

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 18:11 schreef kuolema het volgende:

[..]

Ik vind het logisch dat ze geen mensen met problemen en 'speciale eisen' willen aannemen. Iets anders vind ik het wanneer iemand ergens al langere tijd werkt, het heel goed doet en dan ineens problemen krijgt. Dan zou het wel zo eerlijk zijn om wat flexibeler met diegene om te gaan. Maar goed, dat kan ook niet altijd.

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 21:17 schreef maedy het volgende:

[..]

Klopt inderdaad. Ik heb 5 jaar depressieloos mijn werk gedaan en kreeg toen voor het eerst klachten.
Gezien de heftige vorm van depressie ben ik de eerste keer bijna 10 maanden (!!) 'thuis' geweest, voordat ik weer aan de bak ging. Na een half jaar prima functioneren, voelde ik de depressiviteit (slapeloos, erg somber, piekeren, besluiteloos etc) weer opkomen en wederom 5 maanden 'thuis' (lees: hel qua daginvulling).
Klein jaar weer gewerkt en toen kwam ronde 3 (weer ik nu inzit vanaf half december) en word dus helemaal koekkoek van de dagen door zien te komen.. Hoop zo dat ik zsm weer kan 'reïntegreren'.

Conclusie, ondanks alle psychologische 'hulp' die ik heb gehad, verzak ik steeds in ernstige depressiviteit. Al met al 1,5 jaar ziekteverzuim op mijn naam staan en daar baal ik stevig van.
Had gehoopt met een nieuw huis in een nieuwe stad dichtbij vrienden en familie mezelf weer te vinden en een nieuwe start te kunnen maken, maar een nieuwe episode is wat ik ervoor terug heb gekregen..
Ik vind het moeilijk om mezelf te vermaken en sta al 3 jaar stil qua ontwikkeling en levensgenot.
Ik zou serieus liever max. 50 jaar worden en genieten van mijn leven dan 80 en jaarlijks zwaar depressief (zonder echte aanleiding) te worden.

Meer mensen die niet direct een aanwijsbare oorzaak hebben en kampen met deze ongein?
Moet zeggen dat het wel 'prettig' is om te lezen dat ik niet de enige ben met deze fucked up ziekte, voor zover ik het zo mag benoemen.

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 21:17 schreef maedy het volgende:

[..]

Meer mensen die niet direct een aanwijsbare oorzaak hebben en kampen met deze ongein?
Moet zeggen dat het wel 'prettig' is om te lezen dat ik niet de enige ben met deze fucked up ziekte, voor zover ik het zo mag benoemen.

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 21:17 schreef maedy het volgende:

Conclusie, ondanks alle psychologische 'hulp' die ik heb gehad, verzak ik steeds in ernstige depressiviteit. Al met al 1,5 jaar ziekteverzuim op mijn naam staan en daar baal ik stevig van.

quote:

Had gehoopt met een nieuw huis in een nieuwe stad dichtbij vrienden en familie mezelf weer te vinden en een nieuwe start te kunnen maken, maar een nieuwe episode is wat ik ervoor terug heb gekregen..

quote:

Ik vind het moeilijk om mezelf te vermaken en sta al 3 jaar stil qua ontwikkeling en levensgenot.
Ik zou serieus liever max. 50 jaar worden en genieten van mijn leven dan 80 en jaarlijks zwaar depressief (zonder echte aanleiding) te worden.

quote:

Meer mensen die niet direct een aanwijsbare oorzaak hebben en kampen met deze ongein?
Moet zeggen dat het wel 'prettig' is om te lezen dat ik niet de enige ben met deze fucked up ziekte, voor zover ik het zo mag benoemen.

quote:

Op zaterdag 1 februari 2014 21:48 schreef Mistico het volgende:

[..]

Ik kan ook geen directe oorzaak vinden voor mijn problemen. Wel denk ik dat een gedeelte door mijn jeugd komt. Toen ik klein was ging ik met vrijwel iedereen in gesprek die ik maar zag en was ik heel nieuwsgierig in andere mensen. Voor mijn gevoel ben ik daardoor verschillende keren op mijn bek gegaan. Verder wel altijd veel vrienden gehad, maar nooit een gevoel gehad dat ik "erbij hoor". In mijn jeugd niet en nu niet.

quote:

Op zondag 2 februari 2014 01:52 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Meeste psychologische issues komen voort uit of een gebrek aan iets in de jeugd of een traumatisch event. Ik ben nog nooit iemand tegen gekomen die zich 'depressed/kut/shit/etc' voelde maar geen idee had waar dat nu door kwam.

quote:

Op zondag 2 februari 2014 02:28 schreef Murmeli het volgende:

[..]

Kan wel hoor

quote:

Op zondag 2 februari 2014 03:03 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

You are kidding Oh noes! Natuurlijk kan het wel . Van alles kan . Dat zeg ik ook helemaal niet . Ik ben er alleen nog nooit een tegen gekomen. Ik ben ook nog nooit iemand tegengekomen die polygaam is, wil niet zeggen dat ze er niet zijn. Ik zeg alleen dat ik me niet kan voorstellen dat wanneer je je kut zou voelen, je geen idee hebt (ratio) waarom dat zo is. Dat klinkt voor mij net zo 'logisch' als je zelf afvragen waarom je dat examen niet haalde terwijl je niet studeerde, of waarom je geen relatie kreeg daar je nooit sociaal contact had met anderen. Of dat je loopt te schijten daar je continu een laxeer middel hebt ingenomen maar toch geen idee hebt waarom je nu continu naar de plee moet.

quote:

Op zondag 2 februari 2014 01:52 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Meeste psychologische issues komen voort uit of een gebrek aan iets in de jeugd of een traumatisch event. Ik ben nog nooit iemand tegen gekomen die zich 'depressed/kut/shit/etc' voelde maar geen idee had waar dat nu door kwam.

quote:

Op zondag 2 februari 2014 14:34 schreef Miniem het volgende:
Gisteren een avondje uit gehad. Wordt je een keer lekker afgekraakt, en verder het gevoel er niet echt bij te horen en weinig aanspraak te hebben.

Voel me al heel de ochtend kut, eenzaam, alleen, zelfhaat.
Steeds dingen overdenken van niemand mag me, ik verdien het niet te leven, ik ben niet goed genoeg, ik kan nooit een meisje krijgen. Dat soort dingen

quote:

Op zondag 2 februari 2014 15:07 schreef Gray het volgende:

[..]

En dan met name de eerste 5 jaar schijnt.

[..]

Hou je niet zo bezig met al die kritiek, of het nou van anderen komt of jezelf.

quote:

Op zondag 2 februari 2014 15:08 schreef Miniem het volgende:

[..]

Makkelijk gezegd

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op zondag 2 februari 2014 15:24 schreef kvd het volgende:
Een slechte jeugd schijnt juist weer goed te zijn...(tenminste, mensen met een slechte jeugd zouden minder snel depressief worden na stress)

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op zondag 2 februari 2014 15:08 schreef Miniem het volgende:

[..]

Makkelijk gezegd

quote:

Op zondag 2 februari 2014 14:10 schreef seasushi het volgende:
sow hé!. Je wordt er niet empathischer op.

quote:

Op zondag 2 februari 2014 17:06 schreef Gray het volgende:

[..]

Zoiets las ik ook ja.

Die eerste 5 jaar in iemands leven zouden met name zogenaamde 'triggers' maken. Het zou dus best kunnen dat iemand in het algemeen goed met stress omgaat, maar juist bij één bepaalde vorm van stress over het randje gaat.

Het goede nieuws is dat je die triggers kan leren kennen en daaraan kan werken. Ff bijspijkeren dus.

quote:

Op zondag 2 februari 2014 17:15 schreef kvd het volgende:

[..]

Waarom eigenlijk alleen de eerste 5 jaar? Dan ligt de oorzaak dus grotendeels eigenlijk altijd bij ouders.