Depressie & Angst #34

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 00:08 schreef Senor__Chang het volgende:

[..]

Ik heb 2-wekelijkse gesprekken met een psycholoog en dat gaat vooral over het verleden. De effecten daarvan zullen eerder op de lange termijn merkbaar zijn.

Oke maar dat is een concreet probleem?

Heb je anti depressiva overwogen daarnaast?

Wat ik voor mezelf kan zeggen... Ik neem nooit echt de tijd voor dingen... Ik moet als ik thuis ben bijvoorbeeld een beetje achter de pc zitten oid... Ik kan niet in de tuin een beetje zitten niks doen..

Maar wat ik merk is dat als ik rustig in de tuin even wat ga eten.. Of dat ik even wat ga bakken oid... Dat dat zo zijn positieve effecten heeft...

Daarnaast ook dingen durven ondernemen scheelt wel denk ik....
Als je nergens zin in hebt gaat dat lastig, maar waarschijnlijk stomp je zelf ook semi onbewust een groot deel af... (denk ik)

Het is een probleem in de zin dat het mijn gemoedsstemming nu al jaren naar beneden haalt. Anti-depressiva ben ik niet zo'n fan van. Ik slik wel medicatie, maar dat is meer om rust in mijn hoofd te bieden en om beter te slapen.

Ja, ik zou het moeten en ga het misschien ook doen, dingen ondernemen. Maar ik weet niet.. het is zo lastig, want ik wil eigenlijk helemaal niks doen. Maar dat helpt mij ook niet echt. En als ik dan iets ga doen en ik merk dat ik er niks van voel, helpt het ook niet echt. Dus wat ik nu doe, is gaan werken en als ik de mogelijkheid heb om iets te doen, het ook te gaan doen. En dan merk ik vanzelf wel of het na een tijdje beter zal gaan of dat het hetzelfde blijft. En als het het zelfde blijft, ben ik terug bij af en dat hoeft niet zo erg te zijn.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 00:22 schreef Senor__Chang het volgende:
Het is een probleem in de zin dat het mijn gemoedsstemming nu al jaren naar beneden haalt. Anti-depressiva ben ik niet zo'n fan van. Ik slik wel medicatie, maar dat is meer om rust in mijn hoofd te bieden en om beter te slapen.

Ja, ik zou het moeten en ga het misschien ook doen, dingen ondernemen. Maar ik weet niet.. het is zo lastig, want ik wil eigenlijk helemaal niks doen. Maar dat helpt mij ook niet echt. En als ik dan iets ga doen en ik merk dat ik er niks van voel, helpt het ook niet echt. Dus wat ik nu doe, is gaan werken en als ik de mogelijkheid heb om iets te doen, het ook te gaan doen. En dan merk ik vanzelf wel of het na een tijdje beter zal gaan of dat het hetzelfde blijft. En als het het zelfde blijft, ben ik terug bij af en dat hoeft niet zo erg te zijn.

Ja zo voelt dat voor mij ook wel een beetje...

Maar ik ga nu bier halen in belgie...
Ik spreek af met een meisje wat ik vorig jaar gezien had...

Dat zijn toch dingen die ik eigenlijk wel ''wil'' doen, ook al denk je er niet bewust aan en heb je de indruk dat je niks wilt doen...

En ergens bespaar je jezelf ook de pijn door de gedachte dat je niks wilt doen door ook lekker passief te blijven... Dat kost minder energie dus lekker weinig energie daaraan verspillen...

Maar dat bedoel ik meer met dat je jezelf allicht onbewust een beetje afstompt...
Het idee an sich om met iemand af te spreken kun je wel leuk / aardig vinden, maar dan denk je allicht nog ''dat kost mij teveel energie'' / je stompt dat dan af omdat het energie kost.

Maar die dingen moet je dan allicht juist wel gaan doen...

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 00:33 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Ja zo voelt dat voor mij ook wel een beetje...

Maar ik ga nu bier halen in belgie...
Ik spreek af met een meisje wat ik vorig jaar gezien had...

Dat zijn toch dingen die ik eigenlijk wel ''wil'' doen, ook al denk je er niet bewust aan en heb je de indruk dat je niks wilt doen...

En ergens bespaar je jezelf ook de pijn door de gedachte dat je niks wilt doen door ook lekker passief te blijven... Dat kost minder energie dus lekker weinig energie daaraan verspillen...

Maar dat bedoel ik meer met dat je jezelf allicht onbewust een beetje afstompt...
Het idee an sich om met iemand af te spreken kun je wel leuk / aardig vinden, maar dan denk je allicht nog ''dat kost mij teveel energie'' / je stompt dat dan af omdat het energie kost.

Maar die dingen moet je dan allicht juist wel gaan doen...

Ja, dat laatste klopt inderdaad wel. Het is een vorm van zelfverdediging. Maar helaas heel moeilijk om te rationaliseren en dus te veranderen. Maar ik vind het ook niet erg als het wat extra tijd kost, precies omdat ik nergens zin in heb.

quote:

Op donderdag 6 juni 2013 23:18 schreef Senor__Chang het volgende:
Wat mijn zin of doel is? Ik heb er geen. Als ik mijn familie volledig buiten beschouwing zou laten, zou er een zeer grote kans zijn dat ik er helemaal mee kap. Maar omdat de gedachte dat ik ze veel pijn aandoe mij ervan weerhoudt, ga ik maar verder. Dat is niet zo erg, maar het wakker worden is wel verdomd moeilijk. Ik probeer de laatste tijd uit te zoeken wat ik wil, en dat hoeft niet per se een groot doel te zijn. Wil ik deze zomer op vakantie? Welke studie wil ik doen in september? Als ik het uberhaupt wel wil. En verder, wil ik me meer openstellen, een relatie aangaan misschien? Wil ik meer dan slechts overleven is wat me nu dagen bezig houdt. Ik weet het nog niet. Alles, maar dan ook echt alles voelt zo ontzettend nutteloos. En ja, waarom moet iets nut hebben? Misschien niet nut, maar plezier. Ik wil weer plezier beleven aan iets, vooral aan de kleine dingen. Een goede dag, niks speciaals, lijkt mij zo mooi. Genieten van de zon, van de regen, van de geur van de natuur, van alle dingetjes die het leven leven maken.

Ik weet het niet, maar ik ga wel door en ik zie wel waar ik eindig.

Willen en doen. Ik weet niet wat ik wil, maar ik doe wel dingen. Blijkbaar is dat wat ik wil?

Ik ben net weer terug uit Lloret wou eigenlijk nog even spanje door maar kon een goedkoop ticket fixen via Girona om weer in AMS uit te komen. Heb na lang aandringen weer benzo's gekregen van de huisarts en lig nu weer in bed inclusief de benzo's en voel me gelukkig weer gaar worden. Volgende week Woensdag gaan we weer op pad, richting Slowakije, heb een ontmoeting staan bij AquaPark Tatralandia.

Ik merk overigens dat zaken zoals aandacht, sociale connecties, relaties, dames, etc. Allemaal om de hoek komen wanneer ik het niet verwacht en wanneer ik er niet op zoek naar ben. Ik ben er meer en meer van overtuigd dat als je het zoekt het je niet gaat vinden. What goes around comes around.

Ben blij dat ik weer benzo's heb

Alles voelt nog steeds nutteloos. Als ik die proppers in Lloret de Mar zag, werkloze studenten van 27/28 die jonge tieners proberen binnen te krijgen krijg ik 'im feeling sorry for them' gevoelens. Daar voel ik me dan kut over. Funny thing is, dat ik wel meerdere malen met van die gasten in gesprek ben gekomen. Qua sociale contacten daar is het ook allermaal erg makkelijk. En wanneer ik snacht's op de rotsen zat, luisterend naar het geluid van de oceaan tegen de rotsen. Dat gevoel van, je duikt er in, en men heeft geen idee waar je ooit bent gebleven was echt een aardig gevoel.

quote:

Op donderdag 6 juni 2013 15:46 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Oe, kip ik heb je Wat zie jij dan als 'home' ? Is er een home? Ik heb namelijk echt(!) absoluut geen gevoel van een thuis te hebben in deze wereld. Geen. Ik voel me letterlijk nergens thuis. Nergens.

Het verschil met je nergens thuis voelen ligt bijzonder dicht bij je overal thuis voelen. Geen plek verschilt in betere of slechtere mate met een andere. De gemeenschappelijke factor tussen die twee ben jij, je mind, je beleving of hoe je het ook benoemen wil.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 00:22 schreef Senor__Chang het volgende:
Het is een probleem in de zin dat het mijn gemoedsstemming nu al jaren naar beneden haalt. Anti-depressiva ben ik niet zo'n fan van. Ik slik wel medicatie, maar dat is meer om rust in mijn hoofd te bieden en om beter te slapen.

Ja, ik zou het moeten en ga het misschien ook doen, dingen ondernemen. Maar ik weet niet.. het is zo lastig,

Dingen ondernemen is niet lastig. Je wordt wakker, je kijkt op skyscanner.nl of er een goedkope vlucht is naar een of ander land en binnen 12 uur zit je ergens in Polen, Frankrijk of Spanje in een goedkoop hostel en hotel. Je moet het niet misschien doen, je moet het over je heen laten komen.

quote:

want ik wil eigenlijk helemaal niks doen. Maar dat helpt mij ook niet echt. En als ik dan iets ga doen en ik merk dat ik er niks van voel, helpt het ook niet echt. Dus wat ik nu doe, is gaan werken en als ik de mogelijkheid heb om iets te doen, het ook te gaan doen. En dan merk ik vanzelf wel of het na een tijdje beter zal gaan of dat het hetzelfde blijft. En als het het zelfde blijft, ben ik terug bij af en dat hoeft niet zo erg te zijn.

Je weet het, je bent welkom om eens een weekend met me mee te gaan naar een of ander land om daar eens 'echte shock value' te onder gaan.

Ik wil ook niks. Toch kom ik gasten tegen, eindig ik in een borrel, kom ik een club met kutherrie, vraag ik me af wat ik er doe, niet veel later komt er een dame op me af en de volgende ochtend wordt ik wakker in een vreemd bed en heb ik geen idee wat de dagen er op ga doen. In dat soort gevallen heb ik ook nooit een ticket terug geboekt. Ik kijk niet naar mogelijkheden, ik 'doe' dingen. En daar komen weer andere zaken uitrollen. Zijn we het zat pak ik een vliegtuig terug.

Ik heb het idee dat je te afwachtend bent. Maar kan het mis hebben.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 01:35 schreef Gray het volgende:

[..]

Het verschil met je nergens thuis voelen ligt bijzonder dicht bij je overal thuis voelen. Geen plek verschilt in betere of slechtere mate met een andere. De gemeenschappelijke factor tussen die twee ben jij, je mind, je beleving of hoe je het ook benoemen wil.

Eens. Maar er zit toch een perceptie van vlucht in. Ik heb denk ik bij een stuk of 8 pleegouders gezeten. Per schooljaar een ander. Heb 2 jaar bij mijn oom en tante gezeten en 3 jaar bij mijn opa en oma. Mijn ouders zijn jong gescheiden.

Misschien is het hier ook wel door dat ik me juist erg gemakkelijk ergens anders kan nestelen. Ik kan absoluut niet ergens langer dan een aantal jaar wonen. Ik kan ook overal slapen. Harde grond, zachte grond. Bij compleet wildvreemden etc.

Het gegeven dat je nergens thuis voelt. Of dat je nergens een idee hebt dat je ergens welkom bent geeft ook het gevoel dat een "einde" geen probleem is. En dus de perceptie van waarde van je eigen leven echt gewoon nul is. En je op die manier (je bent waardeloos) het leven ook gaat benaderen.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 01:40 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Dingen ondernemen is niet lastig. Je wordt wakker, je kijkt op skyscanner.nl of er een goedkope vlucht is naar een of ander land en binnen 12 uur zit je ergens in Polen, Frankrijk of Spanje in een goedkoop hostel en hotel. Je moet het niet misschien doen, je moet het over je heen laten komen.

[..]

Je weet het, je bent welkom om eens een weekend met me mee te gaan naar een of ander land om daar eens 'echte shock value' te onder gaan.

Ik wil ook niks. Toch kom ik gasten tegen, eindig ik in een borrel, kom ik een club met kutherrie, vraag ik me af wat ik er doe, niet veel later komt er een dame op me af en de volgende ochtend wordt ik wakker in een vreemd bed en heb ik geen idee wat de dagen er op ga doen. In dat soort gevallen heb ik ook nooit een ticket terug geboekt. Ik kijk niet naar mogelijkheden, ik 'doe' dingen. En daar komen weer andere zaken uitrollen. Zijn we het zat pak ik een vliegtuig terug.

Ik heb het idee dat je te afwachtend bent. Maar kan het mis hebben.

Je hebt gelijk hoor. Ik merk van mezelf ook dat ik weinig risico neem en dat ik sowieso ook een planner ben. Dus minder van dat 'vrije' wat mij zo erg bevrijdend lijkt. Dat zal vast ook wat te maken te hebben met mijn stemming van de afgelopen jaren..

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 01:51 schreef Senor__Chang het volgende:

[..]

Je hebt gelijk hoor. Ik merk van mezelf ook dat ik weinig risico neem en dat ik sowieso ook een planner ben. Dus minder van dat 'vrije' wat mij zo erg bevrijdend lijkt. Dat zal vast ook wat te maken te hebben met mijn stemming van de afgelopen jaren..

Mijn beste Chang ..

Wat voor risico? Wanneer ik ga reizen merk ik geen enkel risico. Wanneer ik een leuke dame ontmoet en zij wil meer voel ik geen risico. Wat voor risico?

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 01:52 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Mijn beste Chang ..

Wat voor risico? Wanneer ik ga reizen merk ik geen enkel risico. Wanneer ik een leuke dame ontmoet en zij wil meer voel ik geen risico. Wat voor risico?

Risico om je bloot te geven. Ik ben iemand die zijn gevoelens erg onderdrukt, erg achterdochtig ook naar anderen toe. En als je dan meer moet doen dan gevoelloos ergens zitten (dus gaan feesten, concert bezoeken of een relatie aangaan) dan stopt het bij mij. Ik kan ook echt niet mijn emoties tonen bij anderen. En daar sta je dan..

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 01:57 schreef Senor__Chang het volgende:

[..]

Risico om je bloot te geven. Ik ben iemand die zijn gevoelens erg onderdrukt, erg achterdochtig ook naar anderen toe. En als je dan meer moet doen dan gevoelloos ergens zitten (dus gaan feesten, concert bezoeken of een relatie aangaan) dan stopt het bij mij. Ik kan ook echt niet mijn emoties tonen bij anderen. En daar sta je dan..

Jezelf kwetsen wegens de angst om gekwetst te worden... Ego, you're drunk. Go home.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 01:51 schreef Senor__Chang het volgende:

[..]

Je hebt gelijk hoor. Ik merk van mezelf ook dat ik weinig risico neem en dat ik sowieso ook een planner ben. Dus minder van dat 'vrije' wat mij zo erg bevrijdend lijkt. Dat zal vast ook wat te maken te hebben met mijn stemming van de afgelopen jaren..

Ik ben ook een planner, leef met rare angsten en vermijd liever risico's. Toch doe ik dingen spontaan en impulsief. Omdat het moet, omdat ik mij niet wil laten leiden door die gedachten van binnen.
Dit is een kwestie van doen, gewoon doen. Je kunt analyseren wat je wil, denkend en afwegend. Ain't gonna work. Just do it.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 07:55 schreef Gray het volgende:

[..]

Jezelf kwetsen wegens de angst om gekwetst te worden... Ego, you're drunk. Go home.

Wat er werkelijk gebeurt is dat er een strijd optreedt tussen twee krachten:

- De angst om jezelf te kwetsen

- De angst om gekwetst te worden

De conclusie is dan dat je je nooit geheel prettig voelt. Dat is het probleem wat ik heb.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 01:57 schreef Senor__Chang het volgende:

[..]

Risico om je bloot te geven. Ik ben iemand die zijn gevoelens erg onderdrukt, erg achterdochtig ook naar anderen toe. En als je dan meer moet doen dan gevoelloos ergens zitten (dus gaan feesten, concert bezoeken of een relatie aangaan) dan stopt het bij mij. Ik kan ook echt niet mijn emoties tonen bij anderen. En daar sta je dan..

Ik ben ook achterdochtig naar anderen toe. Maar die risico's om je bloot te geven heb ik geen last van. Plus, je prikt echt razendsnel door de gedachten van anderen heen als je in een tent zit en anderen gaan met je praten. Al was dit voor mij ook wel een leer proces.

Ik ga ook niet feesten, een feest komt puur op mijn pad terecht. Ik ga ook geen relatie's aan in de zin dat ik het zoek, ik heb zelfs nog nooit een relatie gezocht het is altijd op mijn pad gekomen. Ik bezoek ook geen concerts, ik krijg de mogelijkheid in mijn schoot geworpen om er eens heen te gaan en het dus te doen. Ik denk dat mijn mate van planning en gevoelens dusdanig zo harry in de warry is dat ik er bij voorbaat dus al egen gevoel bij heb en dus geen verwachting en ook geen teleurstelling.

Ik kan mijn emoties makkelijk tonen bij een ander, zelfs een wereld vreemde. Soms heb ik het gevoel dat ik na 1 nacht kletsen met 1 figuur die persoon al jaren ken (en die blijven vrienden). Soms komt een gesprek niet van tafel en blijven we het puur over het financiele vak gebied hebben. Hoe dan ook. Ik voel geen verwachting, ik voel geen spanning. Als iemand mij in een club aankijkt met gast wat heb je aan, of waarom drink je dit of dat, dan denk ik " ". Ik kan dan ook niet spreekwoordelijk 'uit mijn dak gaan'. Moet dat dan? Terwijl ik anderen keihard hun best zien doen om hun haar net in dat model te gieten of dat shirtje net precies goed moeten aan trekken zodat alle curves zichtbaar zijn. Je prikt zo door die luchtbel van self confidence heen. Die mate van dat men zich zo onzeker voelt vind ik echt jammer. Het zijn mensen die enorm op zoek zijn naar bevestiging dat ze ook mooi zijn of dat ze iets waard zijn in deze samenleving. Ik eindig dan ook altijd wel in een gesprek, omdat ik me eigenlijk nooit zoals de enorme groep gedraag. Dat gaat mij beter af dan als een dolle staan te dansen op de dansvloer

Wat heb je te verliezen wanneer je je bloot geeft? Serieus. Wat heb je te verliezen? Iemand vind je niet goed genoeg? Gaat je dat pijn leveren? Er zijn meer dan 5/6 biljoen mensen op deze wereld. Waarom zou 1 persoon je daar in kunnen krenken? Ik zeg niet dat men zich sletterig moet gedragen maar de verwachtingen zijn veel te hoog, wat jij verwacht van sociaal contact of hoe jij je in een groep moet gedragen. Dit zorgt er juist voor dat je net niet krijgt wat jij graag wilt.

Wil jij je bloot geven? Wil jij een vriendin? Wil jij vrienden? Wil jij feesten? Of is er een bepaalde mate van jaloezie ten opzichte van anderen die met mooie dames aan de haal gaan? Wat is het?

Weet je wat ook een mooi sociaal schouwspel is? Wanneer je in zo'n hippe club/op het strand/op de vereniging/supermarkt wherever de mooiboys hun best zien doen om met een dame te praten. Te dansen, te flirten etc. Alleen pik je het volk zonder ruggengraat er zo uit, wanneer er een mooie dame op die persoon af stapt en je ineens die gast met de mond vol tanden ziet staan. De natuur in practice, ik vind dat echt fantastisch!

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 09:40 schreef Comp_Lex het volgende:

[..]

Wat er werkelijk gebeurt is dat er een strijd optreedt tussen twee krachten:

- De angst om jezelf te kwetsen

- De angst om gekwetst te worden

De conclusie is dan dat je je nooit geheel prettig voelt. Dat is het probleem wat ik heb.

Serieus, hoe kun je jezelf kwetsen? Hoe? Dit meen ik serieus want jezelf kwetsen klinkt mij als zelfkastijding in de oren. Is het zoiets als; "Je wou een 9, je kreeg een 8 en je gaat je de hele dag kut voelen" ?. Dat is toch dom? Dan moet je wat doen aan je verwachtingen.

En waarom zou je angst hebben om gekwetst te worden? Waarom angst voor gekwetst te worden? Stel iemand scheld je uit. Of wil je kwetsen. So? Iemand maakt je belachelijk? Iemand die daad werkelijk om je geeft lacht zo'n figuur die je kwetst enorm uit. Diegene die jou kwetst heeft alleen maar zich zelf er mee. Blijkbaar is hij toch ergens onzeker over. Iemand anders kwetsen komt vaak voort uit onzekerheid van jezelf.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 08:13 schreef Ambipur het volgende:

[..]

Ik ben ook een planner, leef met rare angsten en vermijd liever risico's. Toch doe ik dingen spontaan en impulsief. Omdat het moet, omdat ik mij niet wil laten leiden door die gedachten van binnen.
Dit is een kwestie van doen, gewoon doen. Je kunt analyseren wat je wil, denkend en afwegend. Ain't gonna work. Just do it.

Baas!

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 00:22 schreef Senor__Chang het volgende:
Ja, ik zou het moeten en ga het misschien ook doen, dingen ondernemen. Maar ik weet niet.. het is zo lastig, want ik wil eigenlijk helemaal niks doen. Maar dat helpt mij ook niet echt. En als ik dan iets ga doen en ik merk dat ik er niks van voel, helpt het ook niet echt. Dus wat ik nu doe, is gaan werken en als ik de mogelijkheid heb om iets te doen, het ook te gaan doen. En dan merk ik vanzelf wel of het na een tijdje beter zal gaan of dat het hetzelfde blijft. En als het het zelfde blijft, ben ik terug bij af en dat hoeft niet zo erg te zijn.

Hoe vaak heb je het ook echt gedaan en voelde je ook echt niks? Of is dit wat je denkt c.q. verwacht?

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 11:15 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Serieus, hoe kun je jezelf kwetsen? Hoe? Dit meen ik serieus want jezelf kwetsen klinkt mij als zelfkastijding in de oren. Is het zoiets als; "Je wou een 9, je kreeg een 8 en je gaat je de hele dag kut voelen" ?. Dat is toch dom? Dan moet je wat doen aan je verwachtingen.

En waarom zou je angst hebben om gekwetst te worden? Waarom angst voor gekwetst te worden? Stel iemand scheld je uit. Of wil je kwetsen. So? Iemand maakt je belachelijk? Iemand die daad werkelijk om je geeft lacht zo'n figuur die je kwetst enorm uit. Diegene die jou kwetst heeft alleen maar zich zelf er mee. Blijkbaar is hij toch ergens onzeker over. Iemand anders kwetsen komt vaak voort uit onzekerheid van jezelf.

Nee, het is meer als je slecht voelen, omdat je niet eens het meest basale kan doen wat de rest gewoon doet, bijvoorbeeld uitgaan. Daar komt (bij mij in ieder geval) ook heel veel angst bij kijken.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 01:35 schreef Gray het volgende:

[..]

Het verschil met je nergens thuis voelen ligt bijzonder dicht bij je overal thuis voelen. Geen plek verschilt in betere of slechtere mate met een andere. De gemeenschappelijke factor tussen die twee ben jij, je mind, je beleving of hoe je het ook benoemen wil.

Maar hoe komt het dan dat heel veel mensen huisje boompje beestje willen? En willen settlen?

quote:

Op donderdag 6 juni 2013 23:19 schreef Senor__Chang het volgende:
Overigens een aanrader voor velen hier denk ik. De documentaire Alone in the Wild.

Dat zou ik nou wel eens willen proberen.

De afloop spreekt me niet zo aan.

quote:

Op donderdag 6 juni 2013 15:46 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Oe, kip ik heb je Wat zie jij dan als 'home' ? Is er een home? Ik heb namelijk echt(!) absoluut geen gevoel van een thuis te hebben in deze wereld. Geen. Ik voel me letterlijk nergens thuis. Nergens.

Waar mijn voeten staan, waar mijn billen zitten en mijn hart klopt, dat is mijn home. Overal en nergens dus eigenlijk. En dat is helemaal okay.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 11:54 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Maar hoe komt het dan dat heel veel mensen huisje boompje beestje willen? En willen settlen?

Nature en nurture my friend.

Maar wat wil jij? Ben jíj het wel die dat wil? En wil je dat wel willen?

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 12:17 schreef Gray het volgende:

[..]

Waar mijn voeten staan, waar mijn billen zitten en mijn hart klopt, dat is mijn home. Overal en nergens dus eigenlijk. En dat is helemaal okay.

Dit klinkt meer alsof je niet een bepaald 'thuis' zoekt. Je zoekt niet het 'ik heb een thuis gevoel'. Terwijl ik bij mij merk dat ik het gevoel wel zoek omdat ik wil weten hoe dat voelt..

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 12:19 schreef Gray het volgende:

[..]

Nature en nurture my friend.

Maar wat wil jij? Ben jíj het wel die dat wil? En wil je dat wel willen?

Ik weet niet wat ik wil, maar blijkbaar is wat ik nu doe, hetgeen wat ik wil. Ik wil misschien wel dat bepaalde mensen weer gelukkig worden. Ik zie zoveel mensen om me heen die in allerlei problemen zitten of zich kut voelen waar ik dan 921412x methodes zie om dat soort mensen uit de put te sleuren. En dat het zo jammer is dat dat soort mensen zo zwaarmoedig zijn. Ik zie mogelijkheden, een comp_lex in dit topic is een goed voorbeeld.

Het kutte is, ik zie die mogelijkheden bij mezelf dus niet. . Ik heb het idee dat ik maar wat doe. Het enige waar ik nu naar uitkijk is de volgende babbel met mn 'peut en heb eind volgende week een ontmoeting met een vriendinnetje in aquapark tatralandia, dus mag mijn sorry little ass weer naar Slovakije torsen.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 11:51 schreef Comp_Lex het volgende:

[..]

Nee, het is meer als je slecht voelen, omdat je niet eens het meest basale kan doen wat de rest gewoon doet, bijvoorbeeld uitgaan. Daar komt (bij mij in ieder geval) ook heel veel angst bij kijken.

Ik blijf het fascinerend vinden (ik bedoel dit positief, niet negatief) hoe jij kijkt naar de grote groep en hoe jij daar eigenlijk ook onderdeel van wil zijn en dat je het als 'normaal ziet'. En dat je uitgaan, uit je dak gaan als een basaal iets ziet.

Om het toch weer even over verwachtingen te hebben; zo een gesprek met m'n werkgever. Schijnt verplicht te zijn na 8wk ziektewet.
Man, wat zie ik er tegenop... Rationeel gezien weet ik gewoon dat werken niets wordt in m'n huidige staat, maar toch. Er spoken allerlei scenario's door m'n kop

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 11:51 schreef Comp_Lex het volgende:

[..]

Nee, het is meer als je slecht voelen, omdat je niet eens het meest basale kan doen wat de rest gewoon doet, bijvoorbeeld uitgaan. Daar komt (bij mij in ieder geval) ook heel veel angst bij kijken.

Je doet het zelf. Waarom doe je die dingen niet dan?

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 13:02 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Dit klinkt meer alsof je niet een bepaald 'thuis' zoekt. Je zoekt niet het 'ik heb een thuis gevoel'. Terwijl ik bij mij merk dat ik het gevoel wel zoek omdat ik wil weten hoe dat s mag mijn sorry little ass weer naar Slovakije torsen.

Je hoeft niet te zoeken om iets te vinden.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 13:26 schreef Ambipur het volgende:

[..]

Je doet het zelf. Waarom doe je die dingen niet dan?

Dat komt door die angst.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 14:34 schreef Comp_Lex het volgende:

[..]

Dat komt door die angst.

Die moet je negeren.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 13:06 schreef minthy het volgende:
Om het toch weer even over verwachtingen te hebben; zo een gesprek met m'n werkgever. Schijnt verplicht te zijn na 8wk ziektewet.
Man, wat zie ik er tegenop... Rationeel gezien weet ik gewoon dat werken niets wordt in m'n huidige staat, maar toch. Er spoken allerlei scenario's door m'n kop

Waar ben je echt bang voor? Ontslag?

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 14:37 schreef Ambipur het volgende:

[..]

Die moet je negeren.

Als het onbewust is dan kan je het niet negeren. Ik heb echter al uitzonderlijke dingen gedaan, maar dat kwam door ergere dingen.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 15:26 schreef Comp_Lex het volgende:

[..]

Als het onbewust is dan kan je het niet negeren. Ik heb echter al uitzonderlijke dingen gedaan, maar dat kwam door ergere dingen.

Bij jou is het niet onbewust.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 15:29 schreef Ambipur het volgende:

[..]

Bij jou is het niet onbewust.

Daar kom ik binnenkort zelf wel achter.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 14:49 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Waar ben je echt bang voor? Ontslag?

Even over nagedacht, maar geen idee eigenlijk... Ontslag in ieder geval niet, want ik heb een vast contract.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 15:42 schreef minthy het volgende:

[..]

Even over nagedacht, maar geen idee eigenlijk... Ontslag in ieder geval niet, want ik heb een vast contract.

Het zijn gewoon geen leuke gesprekken om te hebben. Ik sloeg helemaal dicht toen ik weer halve dagen moest gaan werken terwijl ik daar nog helemaal niet aan toe was. Gelukkig dat ik van collega's heel veel steun kreeg en die me ook gewoon weer naar huis stuurde.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 15:42 schreef minthy het volgende:

[..]

Even over nagedacht, maar geen idee eigenlijk... Ontslag in ieder geval niet, want ik heb een vast contract.

Raar is dat? Als ik heel eerlijk nadenk heb ik altijd wel een antwoord klaar. Misschien voel je je onzeker? Omdat Ijzeren tante Minthy opeens ook deukjes kan oplopen? En dus ook maar gewoon een 'mens' is? En dat je dat anderen liever niet wil laten zien?

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 16:08 schreef Royco1 het volgende:

[..]

Het zijn gewoon geen leuke gesprekken om te hebben. Ik sloeg helemaal dicht toen ik weer halve dagen moest gaan werken terwijl ik daar nog helemaal niet aan toe was. Gelukkig dat ik van collega's heel veel steun kreeg en die me ook gewoon weer naar huis stuurde.

Het scheelt denk ik aardig dat ik in de hulpverlening werk en dat m'n werkgever het er gewoon uittrekt. Soms lastig, maar vanmiddag legde hij een aantal vingers op zere plekken en doorzag wat er aan de hand is.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 16:17 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Raar is dat? Als ik heel eerlijk nadenk heb ik altijd wel een antwoord klaar. Misschien voel je je onzeker? Omdat Ijzeren tante Minthy opeens ook deukjes kan oplopen? En dus ook maar gewoon een 'mens' is? En dat je dat anderen liever niet wil laten zien?

Nog weer even over nagedacht, ik denk dat je het hele verhaal goed hebt

Wat dan ook weer meer dan logisch is.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 22:45 schreef FAUSTI het volgende:
Wat dan ook weer meer dan logisch is.

Wat bedoel je, Faustje?

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 22:49 schreef minthy het volgende:

[..]

Wat bedoel je, Faustje?

Stukje van S_E

Krijg de afgelopen dagen steeds meer informatie over iets wat bij mij al heel lang speelt, verlies. En het maakt mij takke onzeker. Dus snap dat punt wel...

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 22:56 schreef FAUSTI het volgende:

[..]

Stukje van S_E

Krijg de afgelopen dagen steeds meer informatie over iets wat bij mij al heel lang speelt, verlies. En het maakt mij takke onzeker. Dus snap dat punt wel...

Ja, dat is kut en kan de boel weer "lekker" overhoop halen...

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 23:06 schreef minthy het volgende:

[..]

Ja, dat is kut en kan de boel weer "lekker" overhoop halen...

Haalt alles overhoop, maar dan ook alles. En het duurt maar voort, word je ook onzeker en moe van. Maar ja ben het type doorgaan tot het bittere eind en dan pas actie ondernemen. Weet niet
of je dat laatste herkent in jezelf?

Al spreek ik er nu nog steeds niet openlijk over, dat terzijde.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 23:22 schreef FAUSTI het volgende:

[..]

Haalt alles overhoop, maar dan ook alles. En het duurt maar voort, word je ook onzeker en moe van. Maar ja ben het type doorgaan tot het bittere eind en dan pas actie ondernemen. Weet niet
of je dat laatste herkent in jezelf?

Al spreek ik er nu nog steeds niet openlijk over, dat terzijde.

Ja, loop al sinds de puberteit aan te modderen met m'n angsten. Soms zijn ze er als het slecht gaat en soms zijn ze ook volledig weg. Altijd voor anderen zorgen en niet voor mezelf.

Zou je er überhaupt over kunnen praten? Geen idee of dat hier gaat lukken, tot nu toe weet niemand wat zich in m'n hoofd afspeelt of slechts fragmenten. Ik krijg het er niet uit

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 23:47 schreef minthy het volgende:

[..]

Ja, loop al sinds de puberteit aan te modderen met m'n angsten. Soms zijn ze er als het slecht gaat en soms zijn ze ook volledig weg. Altijd voor anderen zorgen en niet voor mezelf.

Zou je er überhaupt over kunnen praten? Geen idee of dat hier gaat lukken, tot nu toe weet niemand wat zich in m'n hoofd afspeelt of slechts fragmenten. Ik krijg het er niet uit

Ik heb dat ook nog steeds.
altijd voor anderen willen zorgen, voor andere dingen willen oplossen.
Maar zelf om hulp vragen lukt eigenlijk nog steeds niet.
En alles vertellen is heel moeilijk, er is er eigenlijk maar 1 die van mij alles weet.
De rest weet inderdaad stukjes.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 23:50 schreef Royco1 het volgende:

[..]

Ik heb dat ook nog steeds.
altijd voor anderen willen zorgen, voor andere dingen willen oplossen.
Maar zelf om hulp vragen lukt eigenlijk nog steeds niet.
En alles vertellen is heel moeilijk, er is er eigenlijk maar 1 die van mij alles weet.
De rest weet inderdaad stukjes.

Ik ben in die zin hetzelfde dat ik ook altijd voor anderen wilde zorgen, maar niet dat ik zelf geen hulp zocht, maar dat anderen (meesters en juffen etc.) op de basis/middelbare school hulp voor mij zochten omdat die dachten gezien mijn vage familie toestand dat S_E wsch. wel hulp nodig zou moeten hebben.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 23:47 schreef minthy het volgende:

[..]

Ja, loop al sinds de puberteit aan te modderen met m'n angsten. Soms zijn ze er als het slecht gaat en soms zijn ze ook volledig weg. Altijd voor anderen zorgen en niet voor mezelf.

Zou je er überhaupt over kunnen praten? Geen idee of dat hier gaat lukken, tot nu toe weet niemand wat zich in m'n hoofd afspeelt of slechts fragmenten. Ik krijg het er niet uit

Over de angsten daar loop ik al heel lang mee, veel voorgevallen in mijn jeugd. Dat werd allemaal goedgemaakt door mijn allergrootste liefde, en dat is van mij afgenomen geweest. Zorgen voor anderen doe ik niets liever.

Ik krijg dat zo niet voor elkaar er over te spreken, toen wat er die nacht was gebeurd daar over spreken doe ik bijna nooit. Lukt mij ook niet... Ben ook nergens echt veilig voor mijn gevoel dat speelt ook mee hoor.

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 23:50 schreef Royco1 het volgende:

[..]

Ik heb dat ook nog steeds.
altijd voor anderen willen zorgen, voor andere dingen willen oplossen.
Maar zelf om hulp vragen lukt eigenlijk nog steeds niet.
En alles vertellen is heel moeilijk, er is er eigenlijk maar 1 die van mij alles weet.
De rest weet inderdaad stukjes.

Volgens mij lijken we sowieso wel aardig op elkaar

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 00:02 schreef FAUSTI het volgende:

[..]

Over de angsten daar loop ik al heel lang mee, veel voorgevallen in mijn jeugd. Dat werd allemaal goedgemaakt door mijn allergrootste liefde, en dat is van mij afgenomen geweest. Zorgen voor anderen doe ik niets liever.

Ik krijg dat zo niet voor elkaar er over te spreken, toen wat er die nacht was gebeurd daar over spreken doe ik bijna nooit. Lukt mij ook niet... Ben ook nergens echt veilig voor mijn gevoel dat speelt ook mee hoor.

De meeste stoornissen ontwikkelen zich ook in de (vroege) jeugd en een stabiele factor kan je heel erg stabiel maken. Ik heb een jaar of 11 een relatie gehad en had in die periode verdomd weinig last van angsten. M'n ex weet nu pas dat er iets aan de hand is, zoveel verstopte ik m'n problemen (als ze er waren, al ben ik altijd onzeker geweest).

Je nergens veilig voelen is volgens mij één van de meest nare dingen...

quote:

Op vrijdag 7 juni 2013 11:17 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Hoe vaak heb je het ook echt gedaan en voelde je ook echt niks? Of is dit wat je denkt c.q. verwacht?

Het is vooral een verwachting, zo erg in mijn gedachten geprent dat het voelt alsof ik het al een aantal keren heb gedaan. Onlogisch toch? Daarom dat ik 'iets gaan doen' niet meer gelijk uitsluit. Ik kan pas oordelen als ik het heb geprobeerd.

quote:

Op zaterdag 8 juni 2013 00:32 schreef minthy het volgende:

[..]

De meeste stoornissen ontwikkelen zich ook in de (vroege) jeugd en een stabiele factor kan je heel erg stabiel maken. Ik heb een jaar of 11 een relatie gehad en had in die periode verdomd weinig last van angsten. M'n ex weet nu pas dat er iets aan de hand is, zoveel verstopte ik m'n problemen (als ze er waren, al ben ik altijd onzeker geweest).

Je nergens veilig voelen is volgens mij één van de meest nare dingen...

Echt een stoornis heb ik niet, en wat men nu merkt is dat het nu zo complex is geworden dat men geen diagnose meer kan stellen. Heb altijd het gevoel dat niemand mij hoort vooral in de hulpverlening. vooral wanneer het over Konstant gaat, want dat is echt de enige waar ik gewoon de liefde kreeg wat ik nodig had. Hij ook van mij daar niet van...

Als jongen van 15 werd ik niet gehoord en nu komt men er achter dat het een hele grote fout is geweest. En na mijn 15de verstopte ik alles heel diep weg pas recentelijk durf ik weer te spreken.
Veiligheid heb ik nooit gehad, nergens en bij niemand enkel juist alleen bij Konstant.

Ook lichamelijk heeft dit echt een neerslag op mij en dat word nu echt zichtbaar. En daar schrikt men van... Ik ook daar weer niet van.