Depressie & Angst #28

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 00:36 schreef Gray het volgende:

[..]

[..]

Jullie moeten jezelf niet zo serieus nemen. Dat meen ik serieus.

Vertel me maar hoe I'm at a loss
Ik heb gewoon echt het gevoel dat dit niet beter gaat worden... Daar word ik best verdrietig van want dat betekent dat ik nooit eens normaal zal kunnen converseren met mensen. Men zegt mij dat hoogstwaarschijnlijk die dingen vanzelf beter gaan juist op het moment dat ik tot zelfacceptatie kom, maar dat vind ik een moeilijke paradox om me overheen te zetten en vertrouwen in te hebben. Overigens blijft de vraag voor mij ook hoe ik oprechte zelfacceptatie bereik. Je kunt wel zeggen 'is goed, doe ik', maar daarmee doe je het nog niet.

[ Bericht 27% gewijzigd door lateralize op 09-04-2013 08:03:50 ]

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 03:17 schreef capuchon_jongen het volgende:
Ik ga eens mijn verhaal doen in dit topic:

Ik ben nu ongeveer 2 jaar af van school en ben nog steeds werkloos. Komt omdat ik niet zo hoogbegaafd ben... Eerder aan de zwakke kant. Ik heb ook een soort van special onderwijs gedaan(in België heet dat B.U.S.O onderwijs. Dat zijn voor mensen met een beperking.

Ik ben naar zulke school gestuurd omdat ik heel licht mentaal gehandicapt ben., Ik zou wel normaal school aankunnen maar dan moet ik echt me best doen.

Overlaatst heb ik een IQ test gedaan en mijn resultaat was iets van 91. Niet supergoed, ook niet heel zwakbegaafd.

Het probleem is om in een speciaal tewerkstelling te kunnen werken moet je bepaalde testen afleggen. Schijnbaar ben ik veel te slim daarvoor.

Maar op de gewone arbeidsmarkt ben ik weer veel te zwak. 1x een werk gedaan en ik kon niet mee, had geen werkinzicht blablabla. Met als gevolg je ontslag.

Nu ben ik al 15 maand werkloos en nog steeds geen job. doordat ik nog geen job heb raak ik in een depressie. Elke dag op de laptop ..... om 4-5 uur slapen s'morgens . om 12-13 uur opstaan..

Heel de dag niets doen en gek genoeg zegt mijn eigen vader er niets van... Enkel een ex stiefmoeder zit achter me...

Mijn echte moeder heeft mij verlaten toen ik 10 jaar was. Niet dood maar ergens in een dorp 10km verderop in café's te zuipen.

Wat jammer zeg, je lijkt wel te willen...
Is eventueel vrijwilligerswerk iets voor je? Om wat ervaring op te doen bijvoorbeeld?
Zijn er niet andere mogelijkheden, mensen die je hiermee kunnen helpen? Lijkt me erg lastig, zo'n beetje "tussen de wal en het schip". Te goed voor het een en net niet mee kunnen komen met het ander... Succes!

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 03:41 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Maar jij neemt jezelf toch ook wel eens 'te serieus'?

Nooit! :S)

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 07:54 schreef lateralize het volgende:

[..]

Vertel me maar hoe I'm at a loss
Ik heb gewoon echt het gevoel dat dit niet beter gaat worden... Daar word ik best verdrietig van want dat betekent dat ik nooit eens normaal zal kunnen converseren met mensen. Men zegt mij dat hoogstwaarschijnlijk die dingen vanzelf beter gaan juist op het moment dat ik tot zelfacceptatie kom, maar dat vind ik een moeilijke paradox om me overheen te zetten en vertrouwen in te hebben. Overigens blijft de vraag voor mij ook hoe ik oprechte zelfacceptatie bereik. Je kunt wel zeggen 'is goed, doe ik', maar daarmee doe je het nog niet.

Jezelf leren kennen helpt. Observeren, dan registreren, zonder oordelen. En streef niet naar normaal, dat gaat je toch nooit lukken. Bovendien heeft iedereen een andere opvatting van normaal. Besef dat je altijd zoekt naar één juiste weg, en dat alle andere wegen ontelbaar zijn, dus de kans dat je juist zit is vrijwel nul. Lach eens om wat je fout doet, wees eens niet blij met succes. Experimenteer. Onderzoek. Speel.

Nee klopt Gray, maar dat soort normaal bedoelde ik ook niet. Ik bedoel puur het kunnen voeren van een gesprek, al is dat dan op mijn manier. Ik blijf ook erg hangen in het analyseren, omdat ik maar niet duidelijk voor mezelf krijg of mijn nervositeit nou wel echt het probleem is. Is dat wel de reden dat het sociaal niet altijd zo goed gaat? Je zou dan kunnen zeggen: dat maakt niet uit, wanneer je je zorgen maakt wordt het nog alleen maar erger, maar eigenlijk wil ik natuurlijk het probleem oplossen. Dat is verdomd lastig om los te laten. Naar die acceptatie gaan in plaats van dingen willen fixen.
Sowieso ben ik ook heel ongeduldig met mezelf en geef ik snel op. "Het wordt toch niets, dit werkt niet." Ook dat is zeer lastig om je overheen te zetten. Voor mij in ieder geval. En waar ik ook bang voor ben is dat ik steeds nadat ik dit soort momenten heb gehad weer opnieuw begin. Het voelt als een terugval. Alsof ik steeds na een rot moment, of een slechte dag, weer bij 0 opnieuw begin. Misschien is dat niet zo, maar dat is wel hoe het voelt. Vooral omdat ik ook het idee heb dat ik de afgelopen 10 jaar al probeer hier overheen te komen, en in die tijd is het ook niet gelukt. Gewoon door een sterke overtuiging van 'er is iets mis met mij, ik ben niet normaal.'

Deze reeks vind ik erg mooi en ben ik nu aan het kijken. Vooral prettig om te horen dat hij zelf met vergelijkbare problemen heeft gekampt. Dat voegt toch altijd net wat extra overtuigingskracht toe. Maar uiteindelijk zal ik zelf moeten blijven vechten tegen die overtuiging dat er iets mis met mij is. Lastig, want soms verlies je compleet het perspectief en lukt het je gewoon niet te zien dat dat niet zo is. Meestal lukt dat zelfs niet wanneer ik rustig ben trouwens. Dan ben ik wel rustig, maar nog steeds met een overtuiging dat ik een probleem heb dat opgelost moet worden en misschien wel niet eens opgelost kán worden.

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 00:36 schreef Gray het volgende:

[..]

[..]

Jullie moeten jezelf niet zo serieus nemen. Dat meen ik serieus.

Johh,
Hoe moet ik dat dan interpreteren?
Beetje zo denken van: ''dat gevoel het zal allemaal wel'' bedoel je dat?
Dat denk ik ook wel Maar ik ben dit niet van mezelf gewend in ieder geval...

[ Bericht 18% gewijzigd door kingtoppie op 09-04-2013 16:09:05 ]

kijk eens om je heen zou ik zeggen, waarom loopt niet iedereen rond als een ongeinspireerde depressieve nobody? Wat doen hun nou anders dan de zelfverzwolgen in de putzitters , waarom is het leven van iedereen in de wereld geen grote depressieve kankergezwel?

het leven is niet kut, jouw leven is kut

ferme taal. en terecht

Net terug van de huisarts, ik moet zsm naar een therapeut. Daar heb ik al bijna een jaar een verwijzing voor liggen, ik wilde het uitstellen tot na m'n opleiding.
Verder mag ik de komende weken niet in de buurt van m'n werk komen en moet ik leuke dingen gaan doen. Dat gaat nog een uitdaging worden, ik ben gewend aan werken/school/slapen. Triest, maar waar
Morgen kan ik slaapmedicatie halen, fijn

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 17:52 schreef minthy het volgende:
Net terug van de huisarts, ik moet zsm naar een therapeut. Daar heb ik al bijna een jaar een verwijzing voor liggen, ik wilde het uitstellen tot na m'n opleiding.
Verder mag ik de komende weken niet in de buurt van m'n werk komen en moet ik leuke dingen gaan doen. Dat gaat nog een uitdaging worden, ik ben gewend aan werken/school/slapen. Triest, maar waar
Morgen kan ik slaapmedicatie halen, fijn

Sterkte Minthy!

Edit:Heb je zoiets als dit al eens eerder meegemaakt? Of is dit nieuw voor je?
En goed dat je gegaan bent voordat je helemaal instortte, want dat is niet leuk kan ik je vertellen.

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 03:41 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

First of all, wil ik zeggen success! Je geeft onderliggend aan dat je niet in depressie wil raken maar wat ik hier niet helemaal uit kan lezen is ... wat wil je dan wel? Wat wil je?

Dat is eigenlijk de vraag die ik me stel, wat wil ik in het leven...

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 18:01 schreef capuchon_jongen het volgende:

[..]

Dat is eigenlijk de vraag die ik me stel, wat wil ik in het leven...

je bent niet de enige...

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 18:04 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Inderdaad. Dat is iets wat vandaag ook weer een 205120x in mn hoofd spookte. Veel mensen denken altijd iets zelf te willen, maar worden gewoon gebrainwashed door hetgeen wat ze op tv zien, wat Bieber draagt, wat Linda draagt of wat de ouderen op het nostalgie net zien. Voor ieder wat wils.

Vroeger had ik wel een doel, maar dat is allemaal vergald door wat ik meegemaakt heb en hoe m'n leven is gaan lopen.
Nu zit ik al 10 jaar of zo in het hulpverleningscircuit en er lijkt maar geen end aan te komen. Niet dat er geen vooruitgang geboekt is, dat zeer zeker wel, maar op een gegeven moment wil een mens toch wel weer meer ofzo dan alleen maar patient nummertje 8476828 zijn

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 18:00 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Sterkte Minthy!

Edit:Heb je zoiets als dit al eens eerder meegemaakt? Of is dit nieuw voor je?
En goed dat je gegaan bent voordat je helemaal instortte, want dat is niet leuk kan ik je vertellen.

Dank je
Dit heb ik nog niet eerder meegemaakt. Ik ben van het "niet lullen maar pellen"-type. Gewoon doorgaan, vooral blijven ademhalen en altijd tegen iedereen zeggen dat alles goed komt. Ook als iemand aan me vraagt hoe het gaat doe ik me beter voor. Ten eerste omdat ik geen aansteller wil zijn, ten tweede omdat ik altijd alles zelf op heb willen lossen.
Tot nu toe lukte dat aardig door de boel op te kroppen en m'n problemen te verdoezelen, maar gisteren viel ik door de mand.

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 18:02 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Waarom al een jaar een verwijzing voor een therapeut? Waarom zo lang mee lopen wachten?

Ik wilde een heel verhaal typen over drukte en chaos in m'n hoofd, maar dat kan een stuk korter; vluchtgedrag

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 18:09 schreef minthy het volgende:

[..]

Dank je
Dit heb ik nog niet eerder meegemaakt. Ik ben van het "niet lullen maar pellen"-type. Gewoon doorgaan, vooral blijven ademhalen en altijd tegen iedereen zeggen dat alles goed komt. Ook als iemand aan me vraagt hoe het gaat doe ik me beter voor. Ten eerste omdat ik geen aansteller wil zijn, ten tweede omdat ik altijd alles zelf op heb willen lossen.
Tot nu toe lukte dat aardig door de boel op te kroppen en m'n problemen te verdoezelen, maar gisteren viel ik door de mand.

Tsja, zo was ik vroeger ook

Nogmaals heel veel sterkte gewenst, hopelijk kom je er weer snel bovenop!

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 18:12 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Mja, kan ik me voorstellen. Ik zou daarin zelf echt knetter gek worden, maar heb gelukkig voldoende aan mijn therapie en slaappillen (tot dusverre).

Ik ben schijtsbenauwd voor morgen, we zullen zien.

Tja...ik denk dat ik te druk bezig was met mezelf om me druk te maken over de verloren tijd.
Jij ook heel veel sterkte
Ik heb een beetje zitten meelezen wat je allemaal getypt hebt de laatste tijd, en dat is niet niks!

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 18:13 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Maar waarom dan? Ik doe het zelf ook hoor, en herken me zelfs wel ietwat in je verhalen

Tja, misschien angst? Vrij veel ellende meegemaakt en nooit ergens hulp bij gevraagd of ergens over gepraat. Ik moest het zelf kunnen van mezelf.
Praten gaat lastig worden, ik ben meer een luisteraar als het op problemen aankomt...

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 18:16 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Tsja, zo was ik vroeger ook

Nogmaals heel veel sterkte gewenst, hopelijk kom je er weer snel bovenop!

Dank je wel, mop!

Sterkte Mint, en als er iets is wat je kwijt wilt weet je me te vinden

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 18:38 schreef Pino112 het volgende:
Sterkte Mint, en als er iets is wat je kwijt wilt weet je me te vinden

Ik weet. Ik zal het niet doen, je kent me

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 19:13 schreef sitting_elfling het volgende:
Depressie & Angst ..

(ziet mail van ex binnenkomen ..)

Pffft .. en dat op de nacht voor ik vertrek. Ik krijg letterlijk angst wanneer ik haar naam uberhaupt in mn email inbox zie verschijnen.

Kan je haar niet blokkeren?
Hier heb ik op die manier iemand zoveel mogelijk geblokkeerd. Telefoon, mail, social media

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 19:23 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Maar een email komt ook gewoon in de spambox

Als ik zoiets zou hebben, zou ik het mailadres laten vervallen en een nieuwe aanmaken

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 20:02 schreef sitting_elfling het volgende:

[..]

Ik heb een zwakke ruggegraat. Ga echt over m'n nek hier.

Dat zo'n kutwijf zo veel invloed op je leven kan hebben terwijl het al lang uit is. Sterf.

Een nieuw adres aanmaken dus.
Niemand is het waard om je zo klote om te voelen

Ik ben vandaag voor het eerst in een jaar weer naar de kapper geweest in mijn eentje! Helemaal hip kapsel weer en natuurlijk weer zooi aan laten smeren.

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 23:01 schreef davo1979 het volgende:
Ik ben vandaag voor het eerst in een jaar weer naar de kapper geweest in mijn eentje! Helemaal hip kapsel weer en natuurlijk weer zooi aan laten smeren.

Gaaf! Ik durf nooit zo goed naar de kapper..

je ex blacklisten sitting_elfling!

crosspost hier:

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 06:55 schreef Trashcanman het volgende:

Loop je op dit moment eigenlijk bij een psych?

Nee. Heb in 2011 een jaar deeltijddagbehandeling gehad. Ik had nog veel meer klachten, liep helemaal vast in mijn leven. Slechte zelfzorg, geen aansluiting voelen met bekenden, deed me onecht voor, ik speelde een toneelstukje van wat ik dacht dat mensen van me wilden horen en ik vond mezelf bijna niks waard. Dat gaat nu allemaal wel prima. Ik vind mezelf best wel een heel leuke vrouw. Maar ik heb vrijwel geen nazorg gehad. Ik zou naar mindfulness gaan omdat ze me na therapie te goed vonden voor ambulante begeleiding, tweewekelijks een uurtje ofzo. Maar ik had he-le-maal niks met mindfulness. Zo'n idioot zweverige bedoening. Maar ja, ik geniet wel te weinig van het nu. Doemdenkerij all over the place hier. Yep, dysthymie, hallo!

Ik ben zo zat van therapie. Ik wil verdorie mijn moeilijkheden niet van me laten winnen. Ik moet dit toch zelf kunnen? Maar ja, therapie geeft me geen affectie. Toch een poes nemen? *zucht*

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 23:48 schreef Andromache het volgende:
je ex blacklisten sitting_elfling!

crosspost hier:

[..]

Nee. Heb in 2011 een jaar deeltijddagbehandeling gehad. Ik had nog veel meer klachten, liep helemaal vast in mijn leven. Slechte zelfzorg, geen aansluiting voelen met bekenden, deed me onecht voor, ik speelde een toneelstukje van wat ik dacht dat mensen van me wilden horen en ik vond mezelf bijna niks waard. Dat gaat nu allemaal wel prima. Ik vind mezelf best wel een heel leuke vrouw. Maar ik heb vrijwel geen nazorg gehad. Ik zou naar mindfulness gaan omdat ze me na therapie te goed vonden voor ambulante begeleiding, tweewekelijks een uurtje ofzo. Maar ik had he-le-maal niks met mindfulness. Zo'n idioot zweverige bedoening. Maar ja, ik geniet wel te weinig van het nu. Doemdenkerij all over the place hier. Yep, dysthymie, hallo!

Ik ben zo zat van therapie. Ik wil verdorie mijn moeilijkheden niet van me laten winnen. Ik moet dit toch zelf kunnen? Maar ja, therapie geeft me geen affectie. Toch een poes nemen? *zucht*

Heel herkenbaar, heb zelf op een dagbehandeling gezeten..heb dr wel veel geleerd..

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 23:50 schreef Catnip het volgende:

[..]

Heel herkenbaar, heb zelf op een dagbehandeling gezeten..heb dr wel veel geleerd..

Idem. Ik heb daar leren praten
(ik was daarvoor een heel gesloten persoon die nooit een kick gaf)

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 23:52 schreef magnetronkoffie het volgende:

[..]

Idem. Ik heb daar leren praten
(ik was daarvoor een heel gesloten persoon die nooit een kick gaf)

Ik ook! Ben best open geworden, en durf nu ook meer over problemen te praten. Best fijn, want zo kunnen anderen je helpen.

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 23:53 schreef Catnip het volgende:

[..]

Ik ook! Ben best open geworden, en durf nu ook meer over problemen te praten. Best fijn, want zo kunnen anderen je helpen.

ja maar als dat advies zich beperkt tot stilte of 'je wil te graag' dan kom je toch van een wat koude kermis terug. alhoewel ik mezelf wel meer 'mij' voel als ik praat. doodeng soms. maar als je niet compleet los wil komen te staan van wie je bent, broodnodig.

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 23:48 schreef Andromache het volgende:
je ex blacklisten sitting_elfling!

crosspost hier:

[..]

Nee. Heb in 2011 een jaar deeltijddagbehandeling gehad. Ik had nog veel meer klachten, liep helemaal vast in mijn leven. Slechte zelfzorg, geen aansluiting voelen met bekenden, deed me onecht voor, ik speelde een toneelstukje van wat ik dacht dat mensen van me wilden horen en ik vond mezelf bijna niks waard. Dat gaat nu allemaal wel prima. Ik vind mezelf best wel een heel leuke vrouw. Maar ik heb vrijwel geen nazorg gehad. Ik zou naar mindfulness gaan omdat ze me na therapie te goed vonden voor ambulante begeleiding, tweewekelijks een uurtje ofzo. Maar ik had he-le-maal niks met mindfulness. Zo'n idioot zweverige bedoening. Maar ja, ik geniet wel te weinig van het nu. Doemdenkerij all over the place hier. Yep, dysthymie, hallo!

Ik ben zo zat van therapie. Ik wil verdorie mijn moeilijkheden niet van me laten winnen. Ik moet dit toch zelf kunnen? Maar ja, therapie geeft me geen affectie. Toch een poes nemen? *zucht*

quote:

Ik wil niet weer in depressie raken maar ik stevn er keihard op af. en niemand kan of wil me helpen terwijl ik juist zo hard een luisterend oor en gericht advies nodig heb.

Je liegt en dat weet je best. Je accepteert gewoon geen hulp.

quote:

Op woensdag 10 april 2013 00:08 schreef Comp_Lex het volgende:

[..]

[..]

Je liegt en dat weet je best. Je accepteert gewoon geen hulp.

hoezo? ik weet serieus niet van wie ik, buiten Fok dan, nu hulp krijg. Ik vraag het te weinig, oké, daarin ga ik met je mee.

quote:

Op woensdag 10 april 2013 00:09 schreef Andromache het volgende:

[..]

hoezo? ik weet serieus niet van wie ik, buiten Fok dan, nu hulp krijg. Ik vraag het te weinig, oké, daarin ga ik met je mee.

Dat is een niet zo onbelangrijk detail lijkt me. Soms is de realiteit harder dan je denkt en kom je achter dingen wat je liever anders had willen zien. Je zult moeten terugvallen op de meest basale vangnetten en het duurt een hele lange tijd voordat je ook maar het gevoel hebt dat je een stap verder bent.
Ik kan het weten, want ik heb al jaren in de situatie gezeten waar jij je nu in bevindt. Zelfs na een complete sociale switch (vanuit jarenlang niets naar iets doen voor verenigingen) kan ik na een half jaar nog steeds niet zeggen dat ik vrienden heb.

quote:

Op dinsdag 9 april 2013 16:02 schreef kingtoppie het volgende:

[..]

Johh,
Hoe moet ik dat dan interpreteren?
Beetje zo denken van: ''dat gevoel het zal allemaal wel'' bedoel je dat?
Dat denk ik ook wel Maar ik ben dit niet van mezelf gewend in ieder geval...

Lach om je fouten; zie de slapstick in je leven. We spelen samen een spel, dus vermaak je met spelen. Winnen, verliezen... bijzaak. Lach met elke zet.

Mindfulness Stop talking about it and start doing something. Echt. Bedoel het niet lullig, ik heb ook de neiging in dat praten en analyseren te blijven hangen, maar stop daarmee, dat lost niets op.

Deze kan ik wel waarderen: 21 Tips to Keep Your Shit Together When You’re Depressed.

Nummer 10 was mijn nummer 9.

quote:

Op woensdag 10 april 2013 09:27 schreef sitting_elfling het volgende:
Hoe behandelen jullie eigenlijk irrationele angsten?

Wetende dat de angst eigenlijk niet rationeel is, en het je dus niks mag doen, terwijl je fysiek voelt dat het wel controle over je heeft.

Die geef ik wederom een aai. Dat gekke blauwe hondje dat maar zit te blaffen naar het vuurwerk. Aai.

quote:

Op woensdag 10 april 2013 10:21 schreef Gray het volgende:
Deze kan ik wel waarderen: 21 Tips to Keep Your Shit Together When You’re Depressed.

Nummer 10 was mijn nummer 9.

Hmm, klinkt als een constant struggle zoals het daar omschreven wordt. Misschien interpreteer ik het verkeerd. Volgens mij is een struggle in ieder geval niet wat het moet zijn.

quote:

Op woensdag 10 april 2013 11:23 schreef lateralize het volgende:

[..]

Hmm, klinkt als een constant struggle zoals het daar omschreven wordt. Misschien interpreteer ik het verkeerd. Volgens mij is een struggle in ieder geval niet wat het moet zijn.

Volgens mij is of was dat voor de schrijfster wel het geval. Ze werkt in de gezondheidszorg, dus misschien is het wel daarom dat zij het ervaart als een constante struggle. En laten we eerlijk zijn: voor velen met depressie voelt het ook zo. Het lijkt eindeloos, hopeloos. Het kan jaren duren en misschien zelfs voor sommigen voor de rest van hun leven, dat weet ik niet. Ik ken in ieder geval een aantal mensen die van hun depressie af zijn, sommigen al in hun jeugd, anderen na hun derde huwelijk en in de overgang.

Tot die tijd zijn dit in ieder geval tips om het niet erger te maken dan het al is.