Tijd tussen kinderen

Maar dat vind ik dan weer de fout van jouw ouders dat jij op je zusje moest passen buiten
Dat snap ik sowieso niet het opzadelen van het ene kind met het andere kind.

Soms even een paar minuten of omdat ze het willen maar mee op sleeptouw nemen dus niet.

Er zal straks bijna 2,5 jaar tussen zitten, en eerlijk gezegd heb ik er op voorhand totaal niet over nagedacht wat de 'ideale' tijd tussen beide kinderen zou zijn. Dat we er meer dan 1 wilden was duidelijk, het moment hing vooral af van hoe het thuis ging structureel.

Hier een tweeling van 3 jr 3 mnd, spelen juist heel veel en ook fijn samen over het algemeen. Heerlijk!

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 09:33 schreef Pvoesss het volgende:
Maar dat vind ik dan weer de fout van jouw ouders dat jij op je zusje moest passen buiten
Dat snap ik sowieso niet het opzadelen van het ene kind met het andere kind.

Soms even een paar minuten of omdat ze het willen maar mee op sleeptouw nemen dus niet.

Dat idd, hoewel ik vrijdag in de Apenheul wel gretig gebruik heb gemaakt van het feit dat de oudste jong en fit is enzo en dus prima even met de jongste het boomtoppad kon doen terwijl ik even zat uit te rusten.
Maar dat is van een andere orde, toen ze samen in zo'n cabine op de foto gingen stonden er al oma's te kirren dat vader en zoon zo schattig waren

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 09:33 schreef Pvoesss het volgende:
Maar dat vind ik dan weer de fout van jouw ouders dat jij op je zusje moest passen buiten
Dat snap ik sowieso niet het opzadelen van het ene kind met het andere kind.

Soms even een paar minuten of omdat ze het willen maar mee op sleeptouw nemen dus niet.

Naja het was meer dat mn zusje mee wilde spelen met haar grote zussen, ik vond dat altijd stom, andere zusje vond dat nooit erg, maar zij was nooit moeilijk.. En tis niet zo dat mn moeder niet hoefde op te letten, speeltuin was namelijk beneden.. Mams zag alles wat we deden..

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 09:37 schreef Leandra het volgende:

[..]
Maar dat is van een andere orde, toen ze samen in zo'n cabine op de foto gingen stonden er al oma's te kirren dat vader en zoon zo schattig waren

Oef

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 09:39 schreef Troel het volgende:

[..]

Oef

Hij is lang (> 2 mtr) dus hij wordt al snel ouder geschat dan de bijna 21 die hij is.
En z'n teruglopende haargrens zal ook niet helpen

Ik ben heel benieuwd nu hoe hij er uit ziet

Hier nog geen jaar tussen kind 1 en 2, ik zou niet anders gewild hebben. Na nog twee jaar kwam nr 3 en na weer 2 jaar nr 4. Ik ben geen 18 meer dus steeds 3 jaar er tussen zou niet gewerkt hebben, weet ook niet of ik dat had gedaan als ik wel 18 was geweest. Dan had ik denk ik weer geen 4 kinderen gewild? Hoe dan ook, ik vind het heerlijk zo.

Ik dacht altijd: doe mij ze maar lekker snel achter elkaar. Alleen ging dat allemaal niet zo makkelijk als ooit gedacht. En nu zit er bijna 3 jaar tussen nr 1 en 2. En straks 2,5 jaar tussen 2 en 3&4.
Als het anders geweest was had ik het ook prima gevonden, maar je hebt het niet altijd in de hand.

Hier 23 maanden (en een week) tussen de meiden... had het liever nog wel korter gewild, maar was al blij dat het zo snel 'lukte'.. Het is best pittig, maar ik vind het persoonlijk fijn om de 'tropenjaren' door te trekken, ipv er helemaal uit te zijn en er weer in te 'moeten'... De oudste begrijpt al heel veel en is heel erg met haar zusje bezig, super lief!

Voordeel vind ik dat ze aardig in de buurt zitten van elkaars interesses straks (bij dagjes weg enzo, handig lijkt me?) en ik zou het zo weer opnieuw op deze manier doen... ondanks dat baby 2 een stuk pittiger is dan mijn oudste was (en is)... maar aan alles is een mouw te passen..

En of je een band hebt met je zus of broer heeft (helaas?) niks met leeftijd te maken, maar alles met karakter.. of het 'klikt'...

Dat niet aan elkaar hebben met meer leeftijdsverschil is volgens mij echt ook heel kind afhankelijk. Ik kom uit een wat raar samengsteld gezin, maar mijn oudste zussen, die keurig twee jaar schelen, hadden helemaal niets aan elkaar. Ik geloof dat ze zelden samen gespeeld hebben. De jongste daarvan is 5 jaar ouder dan ik en we waren de dikste maatjes. Met mijn vijf jaar jongere zusje kon ik dan ook weer vrij weinig, hoewel dat steeds beter ging toen we ouder werden. Zij kon wel weer enorm goed overweg met onze oudste zus, ondanks een leeftijdsverschil van 12 jaar. Ik ben nu heel hecht met mijn jongste zusje en merk er echt heel weinig van dat ze 5 jaar schelen. Ik heb het overigens als heel waardevol ervare om zoveel van haar babytijd mee te krijgen. Ik weet nog hoe het was toen ze net geboren was, heb luiers verschoond, fruithapjes en flessen gegeven, ik kon echt meezorgen en dat vond ik heel leuk.

Kortom, ik geloof er niet zo in dat twee jaar of minder ertussen garant staat voor voor aan elkaar hebben. Zo als het er nu naar uit ziet zou ik het liefst iets meer tijd tussen baby en een eventuele volgende hebben. Vooral uit fysiek oogpunt, ik vind het zorgen voor een baby lichamelijk echt een belasting, ik zou er nu niet zwanger bij kunnen zijn. Zodra het manneke zelf kan (trap)lopen en niet meer constant getild moet worden, wil ik er wel over nadenken.

Vier kinderen...

The horror. Persoonlijk heb ik echt helemaal niks met zo'n kinderverslaving. Brrrrrr.

Ik vind het best tof hoor, om drie zussen te hebben Maar zelf hoef ik er ook geen vier.

Ik had drie ook leuk gevonden, maar we krijgen een bonusbaby

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 10:17 schreef Clubsoda het volgende:
Ik vind het best tof hoor, om drie zussen te hebben Maar zelf hoef ik er ook geen vier.

Ik geef echt iets teveel om m'n eigen leven om er 4 te hebben geloof ik. Wij genieten echt heeeeeel erg van een weekendje weg, een saunaatje, een filmavondje of wat dan ook met z'n 2-en en doen dat dan ook vrij regelmatig. En oppas voor 1 is echt 100x sneller gevonden dan oppas voor 4...

Maar ieder z'n ding he.

Tussen de oudste twee zit 2 jaar en 9 maanden. Tussen nummer 2 en 3 zit 4 jaar en 8 maanden.
Ik had er liever 3 in 4 jaar tijd gekregen maar soms heb je niets te willen

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 10:20 schreef Luigi het volgende:

[..]

Ik geef echt iets teveel om m'n eigen leven om er 4 te hebben geloof ik. Wij genieten echt heeeeeel erg van een weekendje weg, een saunaatje, een filmavondje of wat dan ook met z'n 2-en en doen dat dan ook vrij regelmatig. En oppas voor 1 is echt 100x sneller gevonden dan oppas voor 4...

Maar ieder z'n ding he.

Een 'eigen' leven heb ik 1 dagdeel per week Genoeg voor mij.
Tot nu toe zijn de kinderen nog zo klein dat het na 19 uur savonds 'stil' is in huis. Al houdt de baby zich daar natuurlijk niet aan. En een oppas vinden voor 4 is inderdaad lastig, dat komt dan ook eigenlijk niet voor.

Maar is inderdaad een heel persoonlijke keuze.

Misschien dat ik mijn eigen leven wat minder mis omdat ik pas na mijn 30e mijn eerste kind heb gekregen? Ik heb een leuk eigen leven gehad en was echt toe aan een druk gezin. En nog steeds ervaar ik het nu niet als geen eigen leven meer hebben, dit is mijn eigen leven.

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 10:20 schreef Luigi het volgende:

[..]

Ik geef echt iets teveel om m'n eigen leven om er 4 te hebben geloof ik. Wij genieten echt heeeeeel erg van een weekendje weg, een saunaatje, een filmavondje of wat dan ook met z'n 2-en en doen dat dan ook vrij regelmatig. En oppas voor 1 is echt 100x sneller gevonden dan oppas voor 4...

Maar ieder z'n ding he.

Wij hebben er straks ook 4 maar gaan nog steeds om de 2 weken een avond weg met zijn tweeen. We gaan pas weg als de kids om 20:00 uur in bed liggen en dan is mijn moeder hier of de babyfoon bij de buren. Of de oudste bij zijn vader en de andere 2 bij mijn ouders.
Kan niet zeggen dat we nu meer moeite hebben met oppas zoeken dan met 1 kind!!

Bij mij hebben alle kinderen dezelfde vader en zowel mijn ouders als schoonouders wonen in het buitenland, komt bij dat mijn oudste echt net 5 is dus met alleen een babyfoon bij de buren kom ik er niet. Bij mij gaat dat dus wel op, dat het lastiger is.

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 00:48 schreef Insektenvernichter het volgende:
zo snel mogelijk achter elkaar, dan hebben ze het meest aan elkaar.

Dit vind ik iets te kort door de bocht. Naar mijn beleving zitten ze elkaar ook het meest in de weg, kort op elkaar.

Hoewel ik de eerste 2,5 jaar na de geboorte alleenstaand was en er dus geen optie was om kort erna een nummer 2 te maken, had ik het ook echt niet gewild. Jarenlang getwijfeld of ik uberhaupt ooit wel nog een kind zou willen. Je hebt dan namelijk al een kind om rekening mee te houden, en die eerste jaren was het echt níet in zijn belang om een broertje of zusje te krijgen. Dat weegt voor mij toch wel heel zwaar. Het idee van twee kinderen tegelijk in de luiers bezorgde me overigens echt de kriebels, is wel een teken dat ik daar niet aan toe was.

Inmiddels is zoonlief 4,5 en heb ik een geweldige stabiele relatie, inclusief wens voor een tweede kindje. Hoe snel ik zwanger ben weet niemand, maar in het beste geval zal hij 5,5 zijn als er een baby komt. Mij lijkt dat heerlijk: alle partijen hebben jarenlang vrij exclusief van elkaar kunnen genieten, er is iets meer tijd voor de baby doordat zoon al op school zit, en hij is dusdanig groot dat het ook echt leuk en stoer is als je mama een baby krijgt. Dat hij dat redelijk bewust mee zal maken vind ik supergaaf.

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 09:19 schreef Knutknuttsson het volgende:
Toevallig was ik laatst bij een lezing van een pedagoog hierover. Hij had het standpunt dat er tussen de twee kinderen minstens twee jaar verschil moet zitten om te voorkomen dat de twee, zoals hij dat noemde, een "emotionele tweeling" zou worden. Dus waar de één de ander
of stimuleert in de ontwikkeling of juist een belemmering vormt.
Hij vond de ideale tijd dus 2 jaar tussen de kinderen zodat beide kinderen zoveel mogelijk een eigen ontwikkeling konden doormaken, maar tegelijkertijd ook van elkaar te leren zonder elkaar in de weg te zitten. Of iets van die strekking..

Interessant! Al is dat vooralsnog totaal niet mijn ervaring (met twee kinderen waar 14 maanden tussen zitten). Ze hebben het heel leuk samen, zijn altijd vanzelfsprekend voor elkaar geweest, maar ze kunnen ook los van elkaar functioneren. Ze spelen samen maar ook alleen en de oudste heeft eigen vriendjes en vriendinnetjes. Het scheelt misschien ook wel dat ze allebei op een andere groep zitten op de kinderopvang. Daar zoeken ze elkaar regelmatig op (de oudste zegt dan tegen z'n vriendjes: "Kijk, dat is mijn meisje!"), maar ze spelen grotendeels onafhankelijk van elkaar en missen elkaar ook niet.

Ik zie wel dat mijn jongste veel van de dingen wil die de oudste doet of heeft, maar exact hetzelfde zie ik terug bij m'n buurjongen en buurmeisje waar 3-4 jaar tussen zit. En wat de ontwikkeling betreft valt me juist op dat op deze leeftijd de verschillen juist zo groot zijn. Zelfs het verschil tussen m'n jongste en ons andere buurmeisje (daar zitten 3 maanden tussen) is al gigantisch.

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 10:15 schreef Clubsoda het volgende:

Kortom, ik geloof er niet zo in dat twee jaar of minder ertussen garant staat voor voor aan elkaar hebben. Zo als het er nu naar uit ziet zou ik het liefst iets meer tijd tussen baby en een eventuele volgende hebben. Vooral uit fysiek oogpunt, ik vind het zorgen voor een baby lichamelijk echt een belasting, ik zou er nu niet zwanger bij kunnen zijn. Zodra het manneke zelf kan (trap)lopen en niet meer constant getild moet worden, wil ik er wel over nadenken.

Dat is natuurlijk geen garantie, maar het kan best zo zijn dat er een correlatie is tussen leeftijdsverschil en (soort) band. Dat weet ik niet, hoor, maar ik vind het altijd wat flauw om op basis van een enkel geval iets onderuit te halen dat misschien in de meeste gevallen wel opgaat.

Maar dat zeg ik toch ook niet? Dat zou heel goed kunnen, dat daar een verband tussen is. Maar ik vind het wat flauw om klakkeloos te zeggen "klein leeftijdsverschil is dus een goede band", terwijl ik denk daar karakter ook gewoon een erg belangrijke rol in speelt.

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 12:40 schreef Clubsoda het volgende:
Maar dat zeg ik toch ook niet? Dat zou heel goed kunnen, dat daar een verband tussen is. Maar ik vind het wat flauw om klakkeloos te zeggen "klein leeftijdsverschil is dus een goede band", terwijl ik denk daar karakter ook gewoon een erg belangrijke rol in speelt.

Ik ben er wel benieuwd naar wat daarover bekend is. Er wordt zoveel over gespeculeerd, iedereen heeft wel een idee. Dat moet toch onderzocht zijn?

Er zijn ongetwijfeld meerdere factoren die een rol spelen. Hoeveel tijd zit er exact tussen? Met een leeftijdsverschil van 18 jaar heb je vast meer een verzorgende rol ten opzichte van je broertje of zusje. Welk geslacht hebben de kinderen? Zijn er nog meer broers en zussen? Wat is de opvoedstijl van de ouders? Wat zijn de karakters van de kinderen en liggen die dicht bij elkaar of juist niet? Dat laatste lijkt me al een complex vraagstuk op zich, want hoe bepaal je wat 'matcht' en wat niet? Moet je juist wel op elkaar lijken, of juist niet, of alleen als je een bepaald karakter hebt?

Dat gezegd hebbende vermoed ik dat leeftijdsverschil een van de belangrijkere factoren is. Een gedeelde belevingswereld is iets bijzonders. Dat heb ik ook met mijn broertje, al hebben we weinig tot geen contact met elkaar.

Het is is anders vast een leuk idee voor een veni

Maar nee, zo zwart wit is het niet. Maar wat je zegt over die belevingswereld is wel interesant, want ik zat dus met mijn oudere zus ontzettend op één lijn qua wat we leuk vonden. We hielden erg van dezelfde spelletjes en deelden een gemeenschappelijke fantasiewereld. Dat had ik met mjn (net zoveel jaar jongere) zusje totaal niet. Daarmee ben ik pas op veel latere leeftijd op één lijn gekomen.

Los hiervan vind ik trouwens dat veel ouders zich oververantwoordelijk voelen voor het (toekomstige) geluk van hun kinderen. Wij hebben in onze beslissing amper mee laten wegen hoe de oudste het zou vinden om een zusje te hebben met zo weinig leeftijdsverschil. Je weet toch niet welke kant dat opgaat.

Ik wou gewoon zelf heel graag nog een kindje, nog een keer alles meemaken. Ik kan er tientallen redenen bij halen waarom me dat verstandig, leuk of praktisch leek, maar in essentie kwam het er op neer dat ik het gewoon héél graag wou. En het liefst zo snel mogelijk.

Dat is in essentie ook de reden waarom je aan kinderen begint.Je wil het. En voor een tweede geldt dat net zo. En dat is de reden dat wij ook nog even wachten, ik moet er echt nog even niet aan denken

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 12:52 schreef Clubsoda het volgende:
Het is is anders vast een leuk idee voor een veni

Maar nee, zo zwart wit is het niet. Maar wat je zegt over die belevingswereld is wel interesant, want ik zat dus met mijn oudere zus ontzettend op één lijn qua wat we leuk vonden. We hielden erg van dezelfde spelletjes en deelden een gemeenschappelijke fantasiewereld. Dat had ik met mjn (net zoveel jaar jongere) zusje totaal niet. Daarmee ben ik pas op veel latere leeftijd op één lijn gekomen.

Je hebt met drie kinderen vast ook weer een andere dynamiek dan met twee. Het blijft lastige materie, maar ook interessant.

De band van tussen mijn zusje (1969) en mij (1966) is overigens ongeveer net zo geweldig (not) als die tussen N (1966) en zijn broer (1969), hoewel het verschil bij ons thuis 3 jaar en 3 maanden is en bij N thuis 2½ jaar.

Grappig is wel dat beide jongere 1969 kinderen veel kunstzinniger en creatiever zijn dan de oudsten uit 1966
N en ik kunnen bij wijze van spreken zonder passer nog geen rondje tekenen.