Tijd tussen kinderen

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 00:48 schreef Insektenvernichter het volgende:
zo snel mogelijk achter elkaar, dan hebben ze het meest aan elkaar.

Dit vind ik iets te kort door de bocht. Naar mijn beleving zitten ze elkaar ook het meest in de weg, kort op elkaar.

Hoewel ik de eerste 2,5 jaar na de geboorte alleenstaand was en er dus geen optie was om kort erna een nummer 2 te maken, had ik het ook echt niet gewild. Jarenlang getwijfeld of ik uberhaupt ooit wel nog een kind zou willen. Je hebt dan namelijk al een kind om rekening mee te houden, en die eerste jaren was het echt níet in zijn belang om een broertje of zusje te krijgen. Dat weegt voor mij toch wel heel zwaar. Het idee van twee kinderen tegelijk in de luiers bezorgde me overigens echt de kriebels, is wel een teken dat ik daar niet aan toe was.

Inmiddels is zoonlief 4,5 en heb ik een geweldige stabiele relatie, inclusief wens voor een tweede kindje. Hoe snel ik zwanger ben weet niemand, maar in het beste geval zal hij 5,5 zijn als er een baby komt. Mij lijkt dat heerlijk: alle partijen hebben jarenlang vrij exclusief van elkaar kunnen genieten, er is iets meer tijd voor de baby doordat zoon al op school zit, en hij is dusdanig groot dat het ook echt leuk en stoer is als je mama een baby krijgt. Dat hij dat redelijk bewust mee zal maken vind ik supergaaf.

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 09:19 schreef Knutknuttsson het volgende:
Toevallig was ik laatst bij een lezing van een pedagoog hierover. Hij had het standpunt dat er tussen de twee kinderen minstens twee jaar verschil moet zitten om te voorkomen dat de twee, zoals hij dat noemde, een "emotionele tweeling" zou worden. Dus waar de één de ander
of stimuleert in de ontwikkeling of juist een belemmering vormt.
Hij vond de ideale tijd dus 2 jaar tussen de kinderen zodat beide kinderen zoveel mogelijk een eigen ontwikkeling konden doormaken, maar tegelijkertijd ook van elkaar te leren zonder elkaar in de weg te zitten. Of iets van die strekking..

Interessant! Al is dat vooralsnog totaal niet mijn ervaring (met twee kinderen waar 14 maanden tussen zitten). Ze hebben het heel leuk samen, zijn altijd vanzelfsprekend voor elkaar geweest, maar ze kunnen ook los van elkaar functioneren. Ze spelen samen maar ook alleen en de oudste heeft eigen vriendjes en vriendinnetjes. Het scheelt misschien ook wel dat ze allebei op een andere groep zitten op de kinderopvang. Daar zoeken ze elkaar regelmatig op (de oudste zegt dan tegen z'n vriendjes: "Kijk, dat is mijn meisje!"), maar ze spelen grotendeels onafhankelijk van elkaar en missen elkaar ook niet.

Ik zie wel dat mijn jongste veel van de dingen wil die de oudste doet of heeft, maar exact hetzelfde zie ik terug bij m'n buurjongen en buurmeisje waar 3-4 jaar tussen zit. En wat de ontwikkeling betreft valt me juist op dat op deze leeftijd de verschillen juist zo groot zijn. Zelfs het verschil tussen m'n jongste en ons andere buurmeisje (daar zitten 3 maanden tussen) is al gigantisch.

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 10:15 schreef Clubsoda het volgende:

Kortom, ik geloof er niet zo in dat twee jaar of minder ertussen garant staat voor voor aan elkaar hebben. Zo als het er nu naar uit ziet zou ik het liefst iets meer tijd tussen baby en een eventuele volgende hebben. Vooral uit fysiek oogpunt, ik vind het zorgen voor een baby lichamelijk echt een belasting, ik zou er nu niet zwanger bij kunnen zijn. Zodra het manneke zelf kan (trap)lopen en niet meer constant getild moet worden, wil ik er wel over nadenken.

Dat is natuurlijk geen garantie, maar het kan best zo zijn dat er een correlatie is tussen leeftijdsverschil en (soort) band. Dat weet ik niet, hoor, maar ik vind het altijd wat flauw om op basis van een enkel geval iets onderuit te halen dat misschien in de meeste gevallen wel opgaat.

Maar dat zeg ik toch ook niet? Dat zou heel goed kunnen, dat daar een verband tussen is. Maar ik vind het wat flauw om klakkeloos te zeggen "klein leeftijdsverschil is dus een goede band", terwijl ik denk daar karakter ook gewoon een erg belangrijke rol in speelt.

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 12:40 schreef Clubsoda het volgende:
Maar dat zeg ik toch ook niet? Dat zou heel goed kunnen, dat daar een verband tussen is. Maar ik vind het wat flauw om klakkeloos te zeggen "klein leeftijdsverschil is dus een goede band", terwijl ik denk daar karakter ook gewoon een erg belangrijke rol in speelt.

Ik ben er wel benieuwd naar wat daarover bekend is. Er wordt zoveel over gespeculeerd, iedereen heeft wel een idee. Dat moet toch onderzocht zijn?

Er zijn ongetwijfeld meerdere factoren die een rol spelen. Hoeveel tijd zit er exact tussen? Met een leeftijdsverschil van 18 jaar heb je vast meer een verzorgende rol ten opzichte van je broertje of zusje. Welk geslacht hebben de kinderen? Zijn er nog meer broers en zussen? Wat is de opvoedstijl van de ouders? Wat zijn de karakters van de kinderen en liggen die dicht bij elkaar of juist niet? Dat laatste lijkt me al een complex vraagstuk op zich, want hoe bepaal je wat 'matcht' en wat niet? Moet je juist wel op elkaar lijken, of juist niet, of alleen als je een bepaald karakter hebt?

Dat gezegd hebbende vermoed ik dat leeftijdsverschil een van de belangrijkere factoren is. Een gedeelde belevingswereld is iets bijzonders. Dat heb ik ook met mijn broertje, al hebben we weinig tot geen contact met elkaar.

Het is is anders vast een leuk idee voor een veni

Maar nee, zo zwart wit is het niet. Maar wat je zegt over die belevingswereld is wel interesant, want ik zat dus met mijn oudere zus ontzettend op één lijn qua wat we leuk vonden. We hielden erg van dezelfde spelletjes en deelden een gemeenschappelijke fantasiewereld. Dat had ik met mjn (net zoveel jaar jongere) zusje totaal niet. Daarmee ben ik pas op veel latere leeftijd op één lijn gekomen.

Los hiervan vind ik trouwens dat veel ouders zich oververantwoordelijk voelen voor het (toekomstige) geluk van hun kinderen. Wij hebben in onze beslissing amper mee laten wegen hoe de oudste het zou vinden om een zusje te hebben met zo weinig leeftijdsverschil. Je weet toch niet welke kant dat opgaat.

Ik wou gewoon zelf heel graag nog een kindje, nog een keer alles meemaken. Ik kan er tientallen redenen bij halen waarom me dat verstandig, leuk of praktisch leek, maar in essentie kwam het er op neer dat ik het gewoon héél graag wou. En het liefst zo snel mogelijk.

Dat is in essentie ook de reden waarom je aan kinderen begint.Je wil het. En voor een tweede geldt dat net zo. En dat is de reden dat wij ook nog even wachten, ik moet er echt nog even niet aan denken

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 12:52 schreef Clubsoda het volgende:
Het is is anders vast een leuk idee voor een veni

Maar nee, zo zwart wit is het niet. Maar wat je zegt over die belevingswereld is wel interesant, want ik zat dus met mijn oudere zus ontzettend op één lijn qua wat we leuk vonden. We hielden erg van dezelfde spelletjes en deelden een gemeenschappelijke fantasiewereld. Dat had ik met mjn (net zoveel jaar jongere) zusje totaal niet. Daarmee ben ik pas op veel latere leeftijd op één lijn gekomen.

Je hebt met drie kinderen vast ook weer een andere dynamiek dan met twee. Het blijft lastige materie, maar ook interessant.

De band van tussen mijn zusje (1969) en mij (1966) is overigens ongeveer net zo geweldig (not) als die tussen N (1966) en zijn broer (1969), hoewel het verschil bij ons thuis 3 jaar en 3 maanden is en bij N thuis 2½ jaar.

Grappig is wel dat beide jongere 1969 kinderen veel kunstzinniger en creatiever zijn dan de oudsten uit 1966
N en ik kunnen bij wijze van spreken zonder passer nog geen rondje tekenen.

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 12:55 schreef Clubsoda het volgende:
Dat is in essentie ook de reden waarom je aan kinderen begint.Je wil het. En voor een tweede geldt dat net zo. En dat is de reden dat wij ook nog even wachten, ik moet er echt nog even niet aan denken

Nou, precies. Het gebeurt maar al te vaak dat voor een ander ingevuld wordt wat die zou moeten voelen of denken. Ik erger me met name aan opvattingen over tekortkomen. Dat een kind tekort komt als het geen broertje of zusje heeft, bijvoorbeeld. Of dat een kind tekort komt als er te snel een tweede volgt waardoor alle aandacht ineens naar het andere kind verschuift. Alsof liefde een taart is met punten die je verdeelt.

Bij mij overheerst het gevoel dat mijn gezinssamenstelling het tofst is, gewoon omdat het mijn gezin is.

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 12:58 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Nou, precies. Het gebeurt maar al te vaak dat voor een ander ingevuld wordt wat die zou moeten voelen of denken. Ik erger me met name aan opvattingen over tekortkomen. Dat een kind tekort komt als het geen broertje of zusje heeft, bijvoorbeeld. Of dat een kind tekort komt als er te snel een tweede volgt waardoor alle aandacht ineens naar het andere kind verschuift. Alsof liefde een taart is met punten die je verdeelt.

Of dat het niet zal kunnen delen omdat het dat nooit geleerd zou hebben.

B deelde juist altijd heel makkelijk, en ik vermoed dat dat onder andere was omdat hij nooit met een broertje/zusje hoefde te strijden om speelgoed/aandacht/enz.

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 13:01 schreef Leandra het volgende:

[..]

Of dat het niet zal kunnen delen omdat het dat nooit geleerd zou hebben.

B deelde juist altijd heel makkelijk, en ik vermoed dat dat onder andere was omdat hij nooit met een broertje/zusje hoefde te strijden om speelgoed/aandacht/enz.

Nou, inderdaad. Wij sorteerden de M&M's op kleur alvorens ze één voor een te verdelen, en we noteerden streepjes op de colafles om bij te houden hoeveel de ander gedronken had en of dat wel eerlijk verliep.

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 13:01 schreef Leandra het volgende:

[..]

Of dat het niet zal kunnen delen omdat het dat nooit geleerd zou hebben.

B deelde juist altijd heel makkelijk, en ik vermoed dat dat onder andere was omdat hij nooit met een broertje/zusje hoefde te strijden om speelgoed/aandacht/enz.

Ik hoorde pas van A. aan tafel dat ze altijd haar koekjes met haar beste vriendinnetje deelt omdat die nooit koekjes mee naar school krijgt. . Doet ze waarschijnlijk al jaren, vond ik zó lief. Maar goed, vooroordelen zijn er genoeg idd...

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 13:03 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Nou, inderdaad. Wij sorteerden de M&M's op kleur alvorens ze één voor een te verdelen, en we noteerden streepjes op de colafles om bij te houden hoeveel de ander gedronken had en of dat wel eerlijk verliep.

OMG.... eerst op kleur sorteren en dan pas verdelen
De een zal toch eens veel meer blauwe M&M's hebben

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 13:05 schreef Leandra het volgende:

[..]

OMG.... eerst op kleur sorteren en dan pas verdelen
De een zal toch eens veel meer blauwe M&M's hebben

En ze smaken allemaal hetzelfde, meen ik me te herinneren.

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 13:03 schreef Luigi het volgende:

[..]

Ik hoorde pas van A. aan tafel dat ze altijd haar koekjes met haar beste vriendinnetje deelt omdat die nooit koekjes mee naar school krijgt. . Doet ze waarschijnlijk al jaren, vond ik zó lief. Maar goed, vooroordelen zijn er genoeg idd...

Ah gos wat schattig

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 13:06 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

En ze smaken allemaal hetzelfde, meen ik me te herinneren.

Nee, de groene bijten
_{Sorry, al jaren de standaard opmerking thuis, liefst compleet met "auw, auw, auw"}

Hier kan Mikael helemaal niet delen. Leander daar in tegen deelt echt alles. Hij wil met iedereen zijn laatste snoepje nog wel delen. Maar ja Mikael is de ene helft van de week enigst kind en de andere helft moet ie het doen met 2 broertjes.

Mijn oudste die is heel goed in alles delen.
Alles geeft ze weg, laat slokjes over in haar beker voor haar broer
Ze zal hem nooit vergeten en hij krijgt dus heel veel.

Ook soms dan hoor ik haar in haar slaapkamer rommelen komt ze aangelopen met iets en zegt dan tegen hem hier lieve broer dit is vanaf nu voor jou omdat jij de allerliefste bent

Ik ben heel slecht in delen. Ik doe het wel, maar tegen mijn natuur in. Als ik twee taartpunten zie wil ik het grootste stuk zelf. Als ik eten opschep voor mij en m'n lief dan wil ik de grootste portie, zelfs als ik niet zo'n honger heb. Het is een heel basaal gevoel.

En dat komt allemaal door de eeuwige strijd met m'n broertje.

Ik vind zeker met onbekende kinderen delen niet altijd nodig voor mijn kinderen
Soms willen ze alleen spelen en hebben ze geen zin om met het onbekende kind in de speeltuin de eigen emmer en schep te delen of iets af te geven omdat het andere kindje dat ook graag heeft.. Als volwassenen doe je dat ook niet met vreemde mensen op straat. Dat je ze even je fietst geeft omdat ze er ook wel op willen fietsen

Maar ik vind hier thuis dus wel dat ze het elkaar moeten gunnen.

Ik ben zelf dan dus weer te lief met delen, ik geef mijn vriend of de kinderen altijd meer en groter.
Ook als ik zelf wel zin heb, mijn laatste beetje drinken, koekje alles is bij mij voor de ander.

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 13:15 schreef Claudia_x het volgende:
Ik ben heel slecht in delen. Ik doe het wel, maar tegen mijn natuur in. Als ik twee taartpunten zie wil ik het grootste stuk zelf. Als ik eten opschep voor mij en m'n lief dan wil ik de grootste portie, zelfs als ik niet zo'n honger heb. Het is een heel basaal gevoel.

En dat komt allemaal door de eeuwige strijd met m'n broertje.

[ afbeelding ]

Wij hebben als regel dat de een deelt en de ander kiest... degene die de taart dus niet snijdt heeft de eerste keuze.
_{Het is dus letterlijk kiezen of delen.}

Interessant dit

Onze dochter is net 2, en op dit moment blijft ze bewust alleen..
Mijn vriend heeft een oudere zus (2.5 jaar verschil) en het was altijd ruzie...
Mijn broer en ik net zo (1.5jaar verschil).... Echt tropenjaren voor onze ouders..
Ik denk dat wij daarom al onbewust de keuze gemaakt hadden niet snel voor een 2de te gaan..

Wij zeggen nooit nooit... maar naast dat we ons juist compleet voelen nu is er ook letterlijk geen ruimte voor een 2de hier in huis... Wie weet in de toekomst.. maar dan zal onze dochter dus al minimaal 4/5 jaar zijn

tja ik ben wel blij met mijn meiden dicht op mekaar; niet alleen voor hun, maar ook voor mezelf. tropenjaren, maar straks niet twee keer opnieuw.... Ze gaan deels dezelfde fases straks door, tegelijk kleuter, tegelijk puber etc etc...
Is met veel dingen wel handig denk ik ; bijvoorbeeld tijdens vakanties, theaterbezoekjes, etc

(de mijne schelen dik 1,5 jaar)

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 13:50 schreef Leandra het volgende:

[..]

Wij hebben als regel dat de een deelt en de ander kiest... degene die de taart dus niet snijdt heeft de eerste keuze.
_{Het is dus letterlijk kiezen of delen.}

Oh, maar ik denk in zulke gevallen aan Kant die zei dat iets pas een verdienste is als je het doet terwijl het tegen je natuur indruist. _{Als je het goede doet omdat je ertoe geneigd bent is dat niet nobel volgens hem.}

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 16:27 schreef Beessie-Jen het volgende:
tja ik ben wel blij met mijn meiden dicht op mekaar; niet alleen voor hun, maar ook voor mezelf. tropenjaren, maar straks niet twee keer opnieuw.... Ze gaan deels dezelfde fases straks door, tegelijk kleuter, tegelijk puber etc etc...
Is met veel dingen wel handig denk ik ; bijvoorbeeld tijdens vakanties, theaterbezoekjes, etc

Ja och, ik had het er laatst met mijn tante over, die vier kinderen heeft. Zij zei dat ze het juist geweldig vond om een kind in elke leeftijdsfase te hebben, en dat ze er daardoor langer van kon genieten. Dat vond ik een heel fijne, positieve instelling. Ik vind dat er vaak wel veel nadruk ligt op de tropenjaren. Maar hey, kinderen zijn toch ook gewoon leuk? Anders moet je ze niet nemen.

Nou ja, tijdens dat soort gesprekken vind ik het wel eens jammer dat het er voor ons niet inzit, meer dan 2 kinderen hebben en dan van heel verschillende leeftijden.

de mijne zijn heeeeeeel leuk maar ik vind het wel lekker dat ze 'groeien'...

mijn vriend en zijn broer schelen net geen jaar en er is een 2 jaar jongere broer. Heel kort op elkaar
Tussen mijn 2 zussen zit een jaar en ik kom er 20 jaar achteraan

Ik en mijn broertje schelen 5 jaar en wij sloegen elkaar de hersens in. Ik had écht, oprecht, een rothekel aan hem en moest weglopen als hij viel en zich pijn deed. Mijn moeder dacht dat ik het niet aan kon zien, maar zo verborg ik dat ik erom moest lachen toen we ouder werden (ik was denk ik rond de 13 ofzo) veranderde dat en tegen de tijd dat ik het huis uitging heb ik in mijn nieuwe huis heel hard zitten huilen omdat ik mijn broertje zo miste. Het kan verkeren

Wanneer ons volgende kindje geboren wordt is onze zoon net een maandje 3 jaar. Ik had zelf heel graag (veel) minder verschil gehad, omdat ik het groter worden van Stef heb ervaren als een steeds groter wordende vrijheid (steeds meer kunnen doen, verder weg kunnen gaan, minder rekening hoeven houden met slaapjes, voedingen en meer van zulks) en ik de stap 'terug' naar de babyfase daardoor steeds groter zag worden. Daarnaast leek het me fijn als hun belevingswereld wat meer op elkaar aansloot, dat je dan zeg maar niet de één een plezier doet met hele andere activiteiten als de ander als ze wat groter zijn en je dingen wil ondernemen. Dat kleine verschil is ons niet gelukt, maar nu ik weer zwanger ben ervaar ik het juist weer als een groot voordeel dat ik een wat groter kind heb. Hij kan al veel zelf, is heel zelfstandig en ik vind het enorm handig dat ik hem dingen goed uit kan leggen en ook met hem kan onderhandelen, of dat hij mij wil helpen met dingen. Samen de tafel dekken, hem niet meer de trap of de commode op moeten tillen, uit kunnen leggen dat mama nu even niet op de grond kan komen spelen maar wel met hem aan de tafel kan gaan zitten.. Zulke dingen. Ik weet niet hoe het straks zal zijn, maar ik hoop dat hij deze tendens door zal zetten en een zorgzame grote broer zal zijn. Ik denk niet dat ik -in dit opzicht- spijt heb dat er nu meer tijd tussen zit.

Een leeftijdsverschil van minimaal 3 en maximaal 4 jaar lijkt me ideaal. Ik heb een dreumes van 13 maanden en ik moet er niet aan denken dat ik er binnenkort weer een baby komt. We hebben net alles een beetje op orde. Wat ik onderbelicht vind in dit draadje is het lichamelijke aspect. Ik denk dat het erg belastend is om binnen het jaar alweer zwanger te worden. Bij vrouwen uit mijn omgeving zie ik o.a. klachten als verminderde weerstand, bekkenpijn, een buik die niet meer in model is gekomen, vermoeidheid. Ook voor je tweede (of derde, vierde etc. baby brengt snel weer zwanger worden risico's met zich mee. Las laatst een artikel over dat het kind nadelen kan ondervinden van de snelle opvolging van zwangerschappen, een korte wachttijd wordt in verband gebracht met autisme, vroeggeboorte en laag geboortegewicht. Geen idee of e.e.a. nou onomstotelijk is bewezen, maar ik ben er in ieder geval van overtuigd dat het verstandig is om een jaar te wachten.

Dat van tropenjaren en snel uit de luiers willen zijn snap ik trouwens ook niet. Ik vind elk moment van mijn kind z'n charmes hebben. Ik wil zelf de verschillende fasen alleen liever niet teveel laten overlappen.

Ik was alleen toen de oudste klein was, dus een tweede was sowieso geen optie, maar wat geniet ik van het feit dat ik weer alle tijd en aandacht voor één kind heb

En alleen maar blij dat ik maar een kind in de luiers heb, die dingen zijn tergend duur.

Interessant, Aventura! Ik wist niet dat dat zulke gevolgen zou kunnen hebben, maar op zich is zwanger zijn en een kind baren best heel ingrijpend voor je lichaam, dus in dat opzicht kan ik het me zeker voorstellen. Qua 'tropenjaren' was er voor mij niet echt een issue, meer dat ik er zelf banger voor werd om weer zwanger te zijn naarmate de tijd verstreek, terwijl de wens er wel was (en bleef).

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 21:37 schreef Leandra het volgende:
Ik was alleen toen de oudste klein was, dus een tweede was sowieso geen optie, maar wat geniet ik van het feit dat ik weer alle tijd en aandacht voor één kind heb

En alleen maar blij dat ik maar een kind in de luiers heb, die dingen zijn tergend duur.

Kosten vind ik ook een aspect om rekening mee te houden. Twee of zelfs drie jaar overlappend naar het kdv, het is voor ons lastig op te brengen.

Poeh, dat is nogal wat. Gelukkig is dat mijn kinderen bespaard gebleven. Ik denk dat eea ook afhangt van jezelf (niet dat je alles zelf in de hand hebt maar de een is vatbaarder voor bv bekkenklachten dan een ander), ik heb geen noemenswaardige klachten gehad tijdens mijn zwangerschappen.

Ik denk dat alles zn voors en tegens heeft ( ), snel na elkaar maar wat jaar er tussen ook. En ook dat varieert weer omdat eea afhankelijk is van jezelf en je kinderen.

Dat van die tropenjaren begrijp ik dan weer wel Maar dat klinkt zo negatief, dat valt dan ook wel weer mee.

Ik herken wel wat je schrijft Aventura. Voor mij zijn de financeën en het lichamelijke aspect echt zwaarwegend. Ik vond zwanger zijn fysiek een eitje, maar een baby hebben valt me vies tegen. Dat moet echt weer en beetje beter worden, wil ik er over nadenken.

Ik ben wel gezegend met een heel makkelijk 4e kind moet ik toegeven.

Hier zit er op de dag af 21 maanden tussen onze dochters. Het is het eerste jaar best pittig maar nu zijn het echt twee handen op 1 buik. 5 jaar en 4 jaar inmiddels.

Zelf scheel ik 6 jaar met mijn middelste zus en dat ging dus precies hetzelfde als bij Inca thuis. Het werd pas beter toen ik het huis uitging en zij 30 dorpen verderop ging wonen. Nu moeten we elkaar nog niet te vaak in de maand zien want dat escaleert gewoon nog steeds. Met de jongste is het 9 jaar en voor mij gevoel hebben we altijd langs elkaar heen geleefd zeg maar. Ik naar de middelbare, zij naar het basisonderwijs etc.

Ik zou niet van dat soort bewijzen overtuigd zijn als mij niet duidelijk zou zijn of dat de consensus is in de wetenschap, Aventura. Ik zou bovendien willen weten van wat voor soort risico's sprake is. Die worden namelijk nogal gauw overdreven. Een vergroot risico is nog geen groot risico.

Voor mij was de tweede, snelle zwangerschap wel heel zwaar. Ik weet natuurlijk niet hoe dat geweest zou zijn als ik langer had gewacht, maar ik heb wel het idee dat het een behoorlijke aanslag op m'n lichaam heeft betekend.

Wat de lichamelijke kant betreft: ze zeggen niet voor niets 9 maanden op, 9 maanden af. Ik zit nu natuurlijk nog maar vroeg in mijn 2e zwangerschap en het gaat sowieso zwaar worden omdat het een tweeling zwangerschap is, maar dat was het ook geweest als er meer tijd tusse had gezeten.

Je loopt natuurlijk wel enorm met een kind te sjouwen wat nog niet zelf kan lopen. Maar hij slaapt ook nog veel dus in die tijd heb ik ook rust.

Ik vond eigenlijk dat ik na ongeveer 12 maanden pas weer helemaal fit was en mezelf. Zowel lichamelijk, als ook mentaal. Zo'n zwangerschap, bevalling, KS en de hormonen in de maanden daarna door de BV, ik vind dat allemaal nogal wat.

Ook heb ik lang last gehad van mijn rug en buik, dat helpt ook niet mee aan een vlot herstel.
Zwanger zijn vond ik prima te doen, bevallen ook, ondanks KS. Maar het herstel na een zwangerschap en die eerste 8 maanden erna, dat is iets waar ik niet weer om sta te springen.

Maar goed, eerst maar eens weer zwanger zien te worden en daarna ben ik dan ook 'klaar' met kindjes krijgen.
Hier willen we het liefst ook 2 tot 2,5 jaar tussen de kindjes en niet veel meer dan dat. Veel minder wilde we ook niet, vanwege lang twee in de luiers, twee om te tillen, duowagen enz, daar hebben we niet zo'n zin in.
Een klein beetje zelfstandigheid van de eerste lijkt me wel heel fijn.

hier was ik zwanger 2 weken nadat selene 1 werd. dat was hier en daar wel pittig. toen bleek het een tweeling, te vroeg geboren, heel veel ziekenhuis. veel ellende waar we nog niet uit zijn.

enige wat ik er over kan zeggen is dat je dit soort dingen toch niet echt kan plannen. je kan het proberen en soms heb je mazzel en soms heb je pech. such is life

quote:

Op woensdag 29 augustus 2012 08:20 schreef Kyara het volgende:
Wat de lichamelijke kant betreft: ze zeggen niet voor niets 9 maanden op, 9 maanden af. Ik zit nu natuurlijk nog maar vroeg in mijn 2e zwangerschap en het gaat sowieso zwaar worden omdat het een tweeling zwangerschap is, maar dat was het ook geweest als er meer tijd tusse had gezeten.

Je loopt natuurlijk wel enorm met een kind te sjouwen wat nog niet zelf kan lopen. Maar hij slaapt ook nog veel dus in die tijd heb ik ook rust.

OMG... ik zie nu pas dat je oudste pas 7½ maand oud is.... en dan al 3 maanden zwanger van een tweeling
Bij voorbaat al respect hoe jij dat de komende maanden gaat doen.

Ja, en de eerste maanden na de bevalling, en jaren eigenlijk.

quote:

Op woensdag 29 augustus 2012 10:37 schreef Marrije het volgende:
Ja, en de eerste maanden na de bevalling, en jaren eigenlijk.

Ja, maar dat staat in dit geval bijna gelijk aan een drieling... wel zwaar maar dan ben je fysiek tenminste weer fit (hopelijk).

We hebben gelukkig al veel hulp aangeboden gekregen. En Midas is gelukkig een heel gemakkelijk kind. En ook voor daarna geld: hulp accepteren en zo snel mogelijk een soort van routine opbouwen. En accepteren dat het niet altijd perfect gaat.

Dat is idd belangrijk; hulp accepteren, vooral niet denken dat je het zelf wel allemaal even gaat doen terwijl er mensen zijn die met liefde willen helpen.

quote:

Op dinsdag 28 augustus 2012 23:01 schreef Claudia_x het volgende:
Ik zou niet van dat soort bewijzen overtuigd zijn als mij niet duidelijk zou zijn of dat de consensus is in de wetenschap, Aventura. Ik zou bovendien willen weten van wat voor soort risico's sprake is. Die worden namelijk nogal gauw overdreven. Een vergroot risico is nog geen groot risico.

Voor mij was de tweede, snelle zwangerschap wel heel zwaar. Ik weet natuurlijk niet hoe dat geweest zou zijn als ik langer had gewacht, maar ik heb wel het idee dat het een behoorlijke aanslag op m'n lichaam heeft betekend.

Je hebt gelijk, er is (nog) geen consensus over. En 'wordt in verband gebracht met' en 'verhoogd risico op' klinkt natuurlijk ook wat vaag. Toch vind ik de argumentatie wel plausibel. De moeder kan de nieuwe foetus nog niet voldoende voedingsstoffen bieden omdat haar reserves nog niet op peil zijn gekomen. Het sterkt mij wel in mijn persoonlijke gedachte dat een interval van 6-12 maanden niet optimaal is. Voor mij. Maar goed, dat 'probleem' heeft zich in onze situatie al opgelost

Ik hou gewoon 2,5 jaar aan... Elke 2,5 jaar een kind deployen...