R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Ik denk dat je het idee van er mogen zijn zoals je bent door elkaar haalt met je erbij neer leggen, en dat je acceptatie verward met je erbij neerleggen.quote:Op maandag 3 september 2012 15:57 schreef Pulzzar het volgende:
Met "je mag er zijn" bedoel ik dat het vaak een nietszeggende uitspraak is. Mensen die zoiets zeggen, hebben vaak half het idee wat ze zeggen; het wordt vaak gezegd en daarom overgenomen.
Stel, je bent erg dik en je wilt graag afvallen maar het lukt niet. Je bent depressief en omwille van dat eet je jezelf vol. Je walgt van je lichaam en je zou graag slank en strak zijn. Zou jij dan geholpen zijn met uitspraken als dat je "mag zijn wie je bent" en dat je niet tegen jezelf moet vechten?
Ik vind het zelfs hypocriet. Iedereen wil graag een goed figuur. Ik beschouw dikke mensen zeker niet als minderwaardig, maar als ze aan mij vragen of ik ze wil steunen met afvallen, dan doe ik dat. Van mij hoeft het niet, maar als ze het willen, zal ik ze zeker aanmoedigen. Omdat ik ten eerste het kan begrijpen dat ze zich door zoiets minderwaardig voelen. En omdat ze met afvallen constructief aan zichzelf kunnen werken. De resultaten die ze bereiken, bereiken ze met discipline en als het ze lukt, kunnen ze daar ook zelfvertrouwen uit putten. Hen proberen te overtuigen dat ze er leuk genoeg uitzien en geen gram hoeven af te vallen, vind ik destructief. Ook als ze er met een maatje meer goed uitzien. Waarom? Ten eerste omdat je hen de wens ontneemt ooit slank te kunnen worden en daarmee maak je een deel van hun identiteit kapot. Ten tweede moedig je hen aan de passieve manier - de weg van de minste weerstand te kiezen.
Je voorbeeld is heel goed; iemand wil in zo'n geval iets veranderen aan zichzelf en doet dat en kan daar trots op zijn. Je haalt echter ook een ander stuk aan ''het walgen van jezelf en daardoor depressief zijn'' dat hele gedeelte en alles wat daar bij hoort, die belasting, frustratie en andere negatieve zaken hoeven niet te ontstaan wanneer je zulke dingen niet in negatieve zin op jezelf betrekt omdat je vind dat er mag zijn ook met zo'n lichaam.
Het walgen van jezelf zit in je hoofd en iets wat je jezelf aan doet. Zou iemand in zo'n geval niet goed zonder dat kunnen? Wat als je vind dat je er mag zijn zoals je bent en dat dus ook geldt voor al je gevoel zodat je die niet meer dempt (met eten), wat voor uitwerking zou dat hebben?
Emotioneel eten is het dempen van gevoelens met eten, is daar nog behoefte aan als je van jezelf vind dat je gevoelens er mogen zijn? Zonder verzet en zonder oordeel?
Of je daar dan vervolgens wat mee doet is een 2, zou iemand in zo'n geval willen afvallen dan zal dat veel beter, sneller en gemakkelijker verlopen omdat het dan zonder de negatieve gevoelens is, want dat zijn vaak gevoelens die mensen weg eten wat het afvallen natuurlijk in de weg staat.
Je hebt het over vechten tegen jezelf, wat houdt dat in? De dingen waar je mee zit de kop in willen drukken? Gaat dat ooit werken op lange termijn? Je zou onderhand zelf ook wel ervaren hebben dat alles wat je weg stopt eindelijk terug komt?
Kijk naar je eigen situatie; hoe zou die zijn als je precies met dezelfde dingen zat als dat je nu zit minus de gevoelens van minderwaardigheid? Zonder de strijd tegen jezelf? Hoe zou je herstel dan verlopen? Als je jezelf niet meer bestrijd maar jezelf werkelijk heelt? En waar vecht je nou eigenlijk tegen? Negatieve ideeën over jezelf in je eigen die je jezelf aan doet?
Het gaat erom dat je die strijd met jezelf zijn opgeeft en daar vanuit echte en blijvende veranderingen in je leven gaat bewerkstelligen, zolang je gelooft dat je iets bent wat bevochten zou moeten worden bereik je dat punt niet.
Kijk eens om je heen en vraag je af; wat voor probleem heb je hier en nu werkelijk?
Kan iemand jou het gevoel geven dat je een boom bent? Geloof dan ook niet dat een ander je het gevoel kan geven dat je niet goed bent zoals je bent.
Kan iemand jou het gevoel geven dat je een boom bent? Geloof dan ook niet dat een ander je het gevoel kan geven dat je niet goed bent zoals je bent.
Ditquote:Op maandag 3 september 2012 16:24 schreef Canillas het volgende:
Ik denk dat je het idee van er mogen zijn zoals je bent door elkaar haalt met je erbij neer leggen, en dat je acceptatie verward met je erbij neerleggen.
(Un)masking for the greater good.
Ik vind dit (= je reactie) een prima voorbeeld van het: 'het negatief opvatten'.quote:
Met "je mag er zijn" bedoel ik dat het vaak een nietszeggende uitspraak is. Mensen die zoiets zeggen, hebben vaak half het idee wat ze zeggen; het wordt vaak gezegd en daarom overgenomen.
Stel, je bent erg dik en je wilt graag afvallen maar het lukt niet. Je bent depressief en omwille van dat eet je jezelf vol. Je walgt van je lichaam en je zou graag slank en strak zijn. Zou jij dan geholpen zijn met uitspraken als dat je "mag zijn wie je bent" en dat je niet tegen jezelf moet vechten?
Ik vind het zelfs hypocriet. Iedereen wil graag een goed figuur. Ik beschouw dikke mensen zeker niet als minderwaardig, maar als ze aan mij vragen of ik ze wil steunen met afvallen, dan doe ik dat. Van mij hoeft het niet, maar als ze het willen, zal ik ze zeker aanmoedigen. Omdat ik ten eerste het kan begrijpen dat ze zich door zoiets minderwaardig voelen. En omdat ze met afvallen constructief aan zichzelf kunnen werken. De resultaten die ze bereiken, bereiken ze met discipline en als het ze lukt, kunnen ze daar ook zelfvertrouwen uit putten. Hen proberen te overtuigen dat ze er leuk genoeg uitzien en geen gram hoeven af te vallen, vind ik destructief. Ook als ze er met een maatje meer goed uitzien. Waarom? Ten eerste omdat je hen de wens ontneemt ooit slank te kunnen worden en daarmee maak je een deel van hun identiteit kapot. Ten tweede moedig je hen aan de passieve manier - de weg van de minste weerstand te kiezen.
Hieruit blijkt goed hoe negatief je het opneemt en hoe diep je gedachten erover doorgaan.
Het zegt me overigens ook, juist door de uitleg, dat je intelligent bent. Er zit een goed stel hersens in dat hoofd. Niets dat ik kan zeggen zal jou je beter doen voelen (laten we eerlijk wezen, hè), maar ik hoop dat je - evt met theraptie - een weg vindt naar een beter zelfbeeld en die angsten kunt omzetten naar iets positiefs. Ik kan me zo voorstellen dat je opgesloten in jezelf zit, en ik weet hoe dat voelt. Je kunt eruit komen, en dat gun ik je.
(Un)masking for the greater good.
Interessante post.quote:
[..]
Ik denk dat je het idee van er mogen zijn zoals je bent door elkaar haalt met je erbij neer leggen, en dat je acceptatie verward met je erbij neerleggen.
Je voorbeeld is heel goed; iemand wil in zo'n geval iets veranderen aan zichzelf en doet dat en kan daar trots op zijn. Je haalt echter ook een ander stuk aan ''het walgen van jezelf en daardoor depressief zijn'' dat hele gedeelte en alles wat daar bij hoort, die belasting, frustratie en andere negatieve zaken hoeven niet te ontstaan wanneer je zulke dingen niet in negatieve zin op jezelf betrekt omdat je vind dat er mag zijn ook met zo'n lichaam.
Het walgen van jezelf zit in je hoofd en iets wat je jezelf aan doet. Zou iemand in zo'n geval niet goed zonder dat kunnen? Wat als je vind dat je er mag zijn zoals je bent en dat dus ook geldt voor al je gevoel zodat je die niet meer dempt (met eten), wat voor uitwerking zou dat hebben?
Emotioneel eten is het dempen van gevoelens met eten, is daar nog behoefte aan als je van jezelf vind dat je gevoelens er mogen zijn? Zonder verzet en zonder oordeel?
Of je daar dan vervolgens wat mee doet is een 2, zou iemand in zo'n geval willen afvallen dan zal dat veel beter, sneller en gemakkelijker verlopen omdat het dan zonder de negatieve gevoelens is, want dat zijn vaak gevoelens die mensen weg eten wat het afvallen natuurlijk in de weg staat.
Je hebt het over vechten tegen jezelf, wat houdt dat in? De dingen waar je mee zit de kop in willen drukken? Gaat dat ooit werken op lange termijn? Je zou onderhand zelf ook wel ervaren hebben dat alles wat je weg stopt eindelijk terug komt?
Kijk naar je eigen situatie; hoe zou die zijn als je precies met dezelfde dingen zat als dat je nu zit minus de gevoelens van minderwaardigheid? Zonder de strijd tegen jezelf? Hoe zou je herstel dan verlopen? Als je jezelf niet meer bestrijd maar jezelf werkelijk heelt? En waar vecht je nou eigenlijk tegen? Negatieve ideeën over jezelf in je eigen die je jezelf aan doet?
Het gaat erom dat je die strijd met jezelf zijn opgeeft en daar vanuit echte en blijvende veranderingen in je leven gaat bewerkstelligen, zolang je gelooft dat je iets bent wat bevochten zou moeten worden bereik je dat punt niet.
Dit is dus hoe ik er ook precies naar kijk, zou het niet beter kunnen verwoorden.
Het gene wat hier boven staat beschreven is ook vanuit mijn beredenering de enigste manier.
Bij mij is het ook niet aankomen waaien, heb veel boeken hiervoor moeten lezen.
Ook heeft het forum mij aanzienlijk geholpen om het vanuit een heel ander perspectief te zien.
Ik had zulke oude roest gedachtens en mijn hele indenditeit hing hier aan vast.
Niet te weten dat het 1 grote illusie was.
Totdat ik besefte, dat wat ik dacht niet meer dan een verhaal was, opgebouwd uit gedachtens.
Het was mijn eigen gecreëerde werkelijkheid.
Mijn hele leven identificeerde ik mij ermee en zag het aan als de werkelijkheid.
Het ergste nog ik verzette mij ertegen, waardoor het nog groter werd en ik op den duur de draad totaal kwijt was.
Het wil niet zeggen dat alles bij mij nu volledig vlekkeloos gaat.
Elke dag lees ik nog boeken en mindfullness is voor mij een eye-opener geweest.
Acceptatie is toch een heel belangrijk aspect, je moet veel dingen leren accepteren.
Als je niet accepteert creëer je verzet en met verzet krijg je pijn en verdriet.
Als niets van het bovenstaande werkt: op zoek naar een andere therapeut en nog een keer proberen.
Als jij last hebt van je grote teen en de dokter krijgt dat niet beter, ga je het toch ook ergens anders proberen? Of blijf je stug doorlopen met een zere teen?
Als jij last hebt van je grote teen en de dokter krijgt dat niet beter, ga je het toch ook ergens anders proberen? Of blijf je stug doorlopen met een zere teen?
"Dit? Dit zijn mijn oorlogswonden, heb jarenlang oorlog gevoerd met mezelf, maar ik heb gewonnen!"
Precies, je kan niet zeggen ''ik wil me echt vrij voelen, een leuk leven hebben én ik wilde bepaalde delen/dingen van mezelf bevechten''. Zolang je je verzet is er geen vrede, wanneer je je niet meer verzet blijft er alleen vrede over.quote:
Als je niet accepteert creëer je verzet en met verzet krijg je pijn en verdriet.
Kijk eens om je heen en vraag je af; wat voor probleem heb je hier en nu werkelijk?
Kan iemand jou het gevoel geven dat je een boom bent? Geloof dan ook niet dat een ander je het gevoel kan geven dat je niet goed bent zoals je bent.
Kan iemand jou het gevoel geven dat je een boom bent? Geloof dan ook niet dat een ander je het gevoel kan geven dat je niet goed bent zoals je bent.
Stel, Elizabeth Fritzl zou voor je zitten, hoe zou je haar adviseren met haar problematiek om te gaan?quote:
[..]
Precies, je kan niet zeggen ''ik wil me echt vrij voelen, een leuk leven hebben én ik wilde bepaalde delen/dingen van mezelf bevechten''. Zolang je je verzet is er geen vrede, wanneer je je niet meer verzet blijft er alleen vrede over.
Trots lid van het 👿 Duivelse Viertal 👿
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Dan ga je een heel langdurig project van beschermde traumaverwerking in, waarbij leren voelen wat je voelt en dat je mag voelen wat je voelt, zonder verzet of oordeel, terwijl je stukje voor stukje de overlevingsmechanismes vrij gaat maken een belangrijk onderdeel is.quote:
Stel, Elizabeth Fritzl zou voor je zitten, hoe zou je haar adviseren met haar problematiek om te gaan?
Iemand die getraumatiseerd is wordt in beslag gelegd door mentale processen die in het heden bezig zijn met het wegduwen wat in het verleden gebeurd is, wanneer je daarmee aan de slag gaat komt er angst bij kijken dat kan niet anders dus leren dat je angst er mag zijn en dat je die kan voelen kan daar beetje voor beetje de drempel in wegnemen.
Erg versimpeld neer gezet zo maar goed, tis wellicht een antwoord waarop je kan reageren.
Zou jij kunnen uitleggen wat precies je punt is om tegen ''je mag er zoals zoals je bent'' en dingen als acceptatie en niet verzetten te zijn? Tot nu toe heb je alleen laten zien dat het dingen zijn die je niet begrijpt.
Kijk eens om je heen en vraag je af; wat voor probleem heb je hier en nu werkelijk?
Kan iemand jou het gevoel geven dat je een boom bent? Geloof dan ook niet dat een ander je het gevoel kan geven dat je niet goed bent zoals je bent.
Kan iemand jou het gevoel geven dat je een boom bent? Geloof dan ook niet dat een ander je het gevoel kan geven dat je niet goed bent zoals je bent.
En wat als dat nooit lukt, en je achteraf beter af zou zijn met haar te vertellen dat ze het mag verdrukken en mag verwerpen? Hoe meet je dat jouw manier het beste was?
Trots lid van het 👿 Duivelse Viertal 👿
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Verdrukken en verwerpen is niet de manier om je problemen op te lossen.quote:
En wat als dat nooit lukt, en je achteraf beter af zou zijn met haar te vertellen dat ze het mag verdrukken en mag verwerpen? Hoe meet je dat jouw manier het beste was?
Het komt altijd terug, Maanvis. Je ellende of je trauma's zijn geen 'dingen' die je ergens kunt verstoppen. Zo werkt het niet.
(Un)masking for the greater good.
Dat je iemand de keus geeft lijden met de kans op verbetering of lijden zonder kans op verbetering?quote:
En wat als dat nooit lukt, en je achteraf beter af zou zijn met haar te vertellen dat ze het mag verdrukken en mag verwerpen? Hoe meet je dat jouw manier het beste was?
Het valt niet te meten, je kan nooit beide doen maar in de 1e zit een kans op herstel en in de 2e niet dus wat dat betreft geen moeilijke keuze.
En ze mag het verdrukken en verwerpen, natuurlijk mag dat, er zijn ontzettend veel mensen die dat ook hun hele leven doen, worden die er beter op uiteindelijk? Stel je weet uit ervaring dat het wel kan lukken, hoe lang en moeilijk het ook is, zou je dan ook iemand aanraden daar niet voor te gaan?
Kijk eens om je heen en vraag je af; wat voor probleem heb je hier en nu werkelijk?
Kan iemand jou het gevoel geven dat je een boom bent? Geloof dan ook niet dat een ander je het gevoel kan geven dat je niet goed bent zoals je bent.
Kan iemand jou het gevoel geven dat je een boom bent? Geloof dan ook niet dat een ander je het gevoel kan geven dat je niet goed bent zoals je bent.
En je mag nog steeds uitleggen waarom je tegen 'je mag er zijn zoals je bent'' en dingen als acceptatie en niet verzetten bent. Als je dat zelf ook niet weet is dat ook prima natuurlijk, dan schaar ik het onder 'gewoon' dwars willen doen.quote:
En wat als dat nooit lukt, en je achteraf beter af zou zijn met haar te vertellen dat ze het mag verdrukken en mag verwerpen? Hoe meet je dat jouw manier het beste was?
Kijk eens om je heen en vraag je af; wat voor probleem heb je hier en nu werkelijk?
Kan iemand jou het gevoel geven dat je een boom bent? Geloof dan ook niet dat een ander je het gevoel kan geven dat je niet goed bent zoals je bent.
Kan iemand jou het gevoel geven dat je een boom bent? Geloof dan ook niet dat een ander je het gevoel kan geven dat je niet goed bent zoals je bent.
Ik denk dat iedereen dit ergens wel weet, maar soms is de illusie van ervoor weg te kunnen lopen aantrekkelijk dan het contact ermee aan gaan, vooral naarmate het verzet langer duurt. Dat is jammer want alleen met het contact ermee aan gaan en het onder ogen komen hoe eng dat is ook is kan het werkelijk helen.quote:
Verdrukken en verwerpen is niet de manier om je problemen op te lossen.
Het komt altijd terug, Maanvis. Je ellende of je trauma's zijn geen 'dingen' die je ergens kunt verstoppen. Zo werkt het niet.
Kijk eens om je heen en vraag je af; wat voor probleem heb je hier en nu werkelijk?
Kan iemand jou het gevoel geven dat je een boom bent? Geloof dan ook niet dat een ander je het gevoel kan geven dat je niet goed bent zoals je bent.
Kan iemand jou het gevoel geven dat je een boom bent? Geloof dan ook niet dat een ander je het gevoel kan geven dat je niet goed bent zoals je bent.
dank je welquote:
[..]
Ik vind dit (= je reactie) een prima voorbeeld van het: 'het negatief opvatten'.
Hieruit blijkt goed hoe negatief je het opneemt en hoe diep je gedachten erover doorgaan.
Het zegt me overigens ook, juist door de uitleg, dat je intelligent bent. Er zit een goed stel hersens in dat hoofd. Niets dat ik kan zeggen zal jou je beter doen voelen (laten we eerlijk wezen, hè), maar ik hoop dat je - evt met theraptie - een weg vindt naar een beter zelfbeeld en die angsten kunt omzetten naar iets positiefs. Ik kan me zo voorstellen dat je opgesloten in jezelf zit, en ik weet hoe dat voelt. Je kunt eruit komen, en dat gun ik je.
Het "jezelf accepteren" klinkt voor mij heel beladen en negatief. Alsof mensen me mijn ideeën waardoor ik gelukkig zou kunnen worden niet gunnen en eigenlijk zeggen: "hou op met verlangen, leg je bij je lot neer, want hetgeen waar je zo naar verlangt is niet voor jou weggelegd".
Ik heb het vandaag besproken in therapie. Ze vinden dat ik de behandeling die zij geven wel degelijk aansluit op mijn problemathiek.
Mijn twijfels over therapie zullen regelmatig terugkomen. Maar misschien hoort dat er gewoon bij.
Nog ff een opmerking over dat psychiaters voor elk dingetje een stoornis verzinnen.
In de DSM-IV staan bijvoorbeeld 10 persoonlijkheidsstoornissen beschreven en dan reken ik degenen die buiten de clusters vallen nog niet mee. In de DSM-V is dat teruggebracht naar slechts 5 persoonlijkheidsstoornissen. Volgens mij zegt dat iets dat de psychische wetenschap zelf ook vindt dat er teveel in hokjes kan worden gedacht.
Een persoonlijkheidsstoornis zegt niet zozeer dat je raar bent of afwijkt, maar meer met welke problemen je worstelt. Als je bijvoorbeeld borderline hebt, heb je moeite om je emoties te reguleren. Het betekent niet dat je een slecht mens bent. De driftige manipulatieve trut die egoistisch is en claimt is het beeld wat veel mensen van borderline hebben. Maar niet elke borderliner is zo. Het enige wat alle borderliners met elkaar gemeen hebben, is dat hun zelfbeeld en gevoelsleven instabiel is en continu wisselt. Maar dat kan zich op ontzettend veel manieren manifesteren. En voor de borderline zit gewoon een mens zoals iedereen.
In de DSM-IV staan bijvoorbeeld 10 persoonlijkheidsstoornissen beschreven en dan reken ik degenen die buiten de clusters vallen nog niet mee. In de DSM-V is dat teruggebracht naar slechts 5 persoonlijkheidsstoornissen. Volgens mij zegt dat iets dat de psychische wetenschap zelf ook vindt dat er teveel in hokjes kan worden gedacht.
Een persoonlijkheidsstoornis zegt niet zozeer dat je raar bent of afwijkt, maar meer met welke problemen je worstelt. Als je bijvoorbeeld borderline hebt, heb je moeite om je emoties te reguleren. Het betekent niet dat je een slecht mens bent. De driftige manipulatieve trut die egoistisch is en claimt is het beeld wat veel mensen van borderline hebben. Maar niet elke borderliner is zo. Het enige wat alle borderliners met elkaar gemeen hebben, is dat hun zelfbeeld en gevoelsleven instabiel is en continu wisselt. Maar dat kan zich op ontzettend veel manieren manifesteren. En voor de borderline zit gewoon een mens zoals iedereen.
Ik snap dat je het zo ziet, zeker nu ik meer heb gelezen uit wat voor situatie je komt.quote:
dank je wel
Het "jezelf accepteren" klinkt voor mij heel beladen en negatief. Alsof mensen me mijn ideeën waardoor ik gelukkig zou kunnen worden niet gunnen en eigenlijk zeggen: "hou op met verlangen, leg je bij je lot neer, want hetgeen waar je zo naar verlangt is niet voor jou weggelegd".
Jijzelf + je ideeën voor geluk vormen samen wie jij bent. Ze staan niet los van elkaar. Zo zie ik het in ieder geval.
Hoop dat je nu de juiste therapie gevonden hebt. Dat je in ieder geval verder komt nu. Lang genoeg stil gestaan. Tijd voor vooruitgangquote:Ik heb het vandaag besproken in therapie. Ze vinden dat ik de behandeling die zij geven wel degelijk aansluit op mijn problemathiek.
Mijn twijfels over therapie zullen regelmatig terugkomen. Maar misschien hoort dat er gewoon bij.
(Un)masking for the greater good.
Klopt. Zo zie ik het ook.quote:
[..]
Ik denk dat iedereen dit ergens wel weet, maar soms is de illusie van ervoor weg te kunnen lopen aantrekkelijk dan het contact ermee aan gaan, vooral naarmate het verzet langer duurt. Dat is jammer want alleen met het contact ermee aan gaan en het onder ogen komen hoe eng dat is ook is kan het werkelijk helen.
Vluchten geeft slechts tijdelijke verlichting.
(Un)masking for the greater good.
Het komt op mij over als een niet-werkende methode, als een behandeling die niet werkt. Je laat de stormen in je hoofd voor wat ze zijn, je laat ze door razen en accepteert ze voor wat ze zijn. In een onbewaakt ogenblik kan die acceptatie ineens wegvallen en kunnen de dijken doorbreken, met alle gevolgen van dien. Dit heb ik zelf aan den lijve meegemaakt.quote:
[..]
En je mag nog steeds uitleggen waarom je tegen 'je mag er zijn zoals je bent'' en dingen als acceptatie en niet verzetten bent. Als je dat zelf ook niet weet is dat ook prima natuurlijk, dan schaar ik het onder 'gewoon' dwars willen doen.
By the way, ik schaar jou onder dwars doen, je schrijft een methode aan als absolute waarheid die helemaal niet wetenschappelijk onderbouwd is. Sylvia Millecam geloofde ook in de methode accepteren ipv behandelen.
Maargoed, al mijn negatieve kanten heb ik leren te accepteren en daardoor werk ik er niet meer aan, ik leg ze naast me neer. Is dat goed?
Trots lid van het 👿 Duivelse Viertal 👿
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Met deze zin laat je precies zien dat je het niet begrijpt, wat het feit dat je er een uitgesproken mening over hebt op z'n minst nogal dubieus maakt.quote:
Maargoed, al mijn negatieve kanten heb ik leren te accepteren en daardoor werk ik er niet meer aan, ik leg ze naast me neer. Is dat goed?
Je hebt iets geaccepteerd, mooi. Vervolgens werk je er daardoor niet meer aan en je leg je erbij neer, waarom? Wat hebben acceptatie en er niet meer aan werken volgens jou met elkaar te maken? Dat je er niet meer aan werkt heeft dan niks te maken met het feit dat je het accepteert, dat je er niet meer aan werkt komt omdat je je erbij neer legt, dat je opgeeft.
Je haalt wederom accepteren en je erbij neerleggen/opgeven door elkaar. Je zegt ''dit heb ik zelf aan den lijve meegemaakt'' maar wat dat te maken heeft met acceptatie en niet verzetten weet ik dan niet aangezien dat iets is wat je niet begrijpt en er dus ook niet mee bezig was.
Acceptatie heeft te maken met het nu, het huidige moment, de dingen er laten zijn zoals ze zijn en je niet verzetten. Het heeft niks te maken met de toekomst, wat je wil bereiken, wat je wil doen etc. want dat mag allemaal. Acceptatie is op een positieve en vooral ook actieve manier bezig zijn met wat er is op het moment dat het er is, zonder (zelf)verwijt en zonder negatieve oordelen en andere soorten van verzet die je situatie bemoeilijken en je nooit zullen helpen.
Kijk eens om je heen en vraag je af; wat voor probleem heb je hier en nu werkelijk?
Kan iemand jou het gevoel geven dat je een boom bent? Geloof dan ook niet dat een ander je het gevoel kan geven dat je niet goed bent zoals je bent.
Kan iemand jou het gevoel geven dat je een boom bent? Geloof dan ook niet dat een ander je het gevoel kan geven dat je niet goed bent zoals je bent.
Hey kerel, als niemand het begrijpt moet jij het toch echt beter uitleggen hoor. En sowieso mag je eens uitleggen waarom jouw methode werkt. Blijkbaar kun je 'm zelfs op Elizabeth Fritzl toepassen en werkt ie dan. Dat is nogal een uitspraak.quote:
[..]
Met deze zin laat je precies zien dat je het niet begrijpt, wat het feit dat je er een uitgesproken mening over hebt op z'n minst nogal dubieus maakt.
Je hebt iets geaccepteerd, mooi. Vervolgens werk je er daardoor niet meer aan en je leg je erbij neer, waarom? Wat hebben acceptatie en er niet meer aan werken volgens jou met elkaar te maken? Dat je er niet meer aan werkt heeft dan niks te maken met het feit dat je het accepteert, dat je er niet meer aan werkt komt omdat je je erbij neer legt, dat je opgeeft.
Je haalt wederom accepteren en je erbij neerleggen/opgeven door elkaar. Je zegt ''dit heb ik zelf aan den lijve meegemaakt'' maar wat dat te maken heeft met acceptatie en niet verzetten weet ik dan niet aangezien dat iets is wat je niet begrijpt en er dus ook niet mee bezig was.
Acceptatie heeft te maken met het nu, het huidige moment, de dingen er laten zijn zoals ze zijn en je niet verzetten. Het heeft niks te maken met de toekomst, wat je wil bereiken, wat je wil doen etc. want dat mag allemaal. Acceptatie is op een positieve en vooral ook actieve manier bezig zijn met wat er is op het moment dat het er is, zonder (zelf)verwijt en zonder negatieve oordelen en andere soorten van verzet die je situatie bemoeilijken en je nooit zullen helpen.
Als je alles accepteert, hoe weet je dan nog wat je wil?
En dit is geen discussie, ik wil gewoon info van je.
Trots lid van het 👿 Duivelse Viertal 👿
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
Hoe je dan weet wat je wil? Dat zijn dingen die je jezelf afvraagt; wie ben ik? wat past daarbij? wat wil ik meemaken? wat wil bereiken? etc. Dat zijn dingen om je altijd wel af te vragen om richting te geven aan je leven.quote:
Als je alles accepteert, hoe weet je dan nog wat je wil?
Het idee dat je niet meer weet wat je wilt als je alles accepteert klinkt een beetje alsof je alleen kan weten wat je wilt als je je bezig kan houden met wat je niet wilt. Je krijgt niet wat je wel wilt door je bezig te houden met wat je niet wilt want waar je je mee bezig houdt daar stuur je jezelf op af.
''Ik wil geen angst/verdriet/spanning/gevoel/eetbuien/eenzaamheid/etc!!'' en dat is dan precies wat je krijgt omdat je onbewuste geen geen of niet kent. Iedereen kent wel de ''denk eens niet aan een aap'' en waar denk je aan; een aap. Zelfde geldt voor alle andere dingen. Hou je niet bezig met wat je niet wilt maar met wat je wel wilt.
Acceptatie heeft een doel en dat is ruimte creëren om je leven te leven, vooral wanneer je tegen moeilijkheden aanloopt want dan verspil je geen energie aan vinden dat het op dat moment anders zou moeten zijn dan het is. De strijd met jezelf kan verdwijnen. Vinden dat je situatie anders zou moeten zijn leidt al erg snel naar vinden dat je zelf anders zou moeten zijn en uiteindelijk niet meer dan een vorm van zelfkastijding is. Het is ook nog eens een vorm van waanzin; dingen zijn op het moment zoals ze zijn, niet anders. Dat je het in de toekomst anders wil hebben staat daar los van.
Waarom het werkt? Omdat wat men psychische stoornissen noemt diep ingeroeste vormen van mentaal verzet tegen wat is zijn. In beslag gelegd worden door het in je hoofd zitten en in het heden bevechten van wat in het verleden gebeurt is. Wanneer je dat blootlegt, verwerkt en omdraait kan het verzet verdwijnen, dan keert de natuurlijk rust toe en komt vrijheid terug. Dit kan erg cru klinken maar problemen bestaan echt alleen maar in je hoofd, in gedachten. Gedachten zijn iets wat je hebt, niet wat je bent, je problemen zijn dus ook iets wat je hebt, niet wat je bent. Punt is dan wanneer je vanaf jonge leeftijd bepaalde problemen hebt je daar je identiteit van kan laten afhangen. Een identiteit die typisch genoeg ook alleen maar in je hoofd bestaat en die je echt maak door ernaar te leven. Daar zit het verzet in, het geloven in dat beeld van jezelf wat zich gevormd heeft uit nare dingen die je hebt meegemaakt wat bestaat door aan die ellende vast te houden. Daarmee breken is het onbekende in gaan en dat kan erg eng zijn en doe je stapje bij stapje. Wanneer er geen verzet meer is blijft er alleen maar vrede over en met die vrede komt ruimte om je echte zelf te zijn, niet een compensatie ikje wat nu vecht tegen wat er vroeger gebeurde.
Kijk eens om je heen en vraag je af; wat voor probleem heb je hier en nu werkelijk?
Kan iemand jou het gevoel geven dat je een boom bent? Geloof dan ook niet dat een ander je het gevoel kan geven dat je niet goed bent zoals je bent.
Kan iemand jou het gevoel geven dat je een boom bent? Geloof dan ook niet dat een ander je het gevoel kan geven dat je niet goed bent zoals je bent.
Het gaat momenteel helemaal niet goed met mij. Ik voel me totaal verloren.
Ik durf mezelf niet te accepteren, omdat ik bang ben dat ik genderdysforie heb. Ik heb altijd twijfels gehad over mijn seksuele identiteit. Ik ben homo, maar ik voel me enerzijds wel een gewone man en gedraag me ook zo. Maar anderzijds heb ik bijvoorbeeld moeite met lichaamsbeharing. Mijn identiteitsgevoel wisselt heel vaak en het roept heel veel spanning op.
Ik vind dit allemaal heel moeilijk en ik kan er nauwelijks over praten laat staan hulp vragen. Heb ik wel gedaan in mn leven. Ik heb psycholoog gesproken die zelf transseksueel is en volgens haar zit ik niet in een verkeerd lichaam, omdat transseksuelen juist graag van geslacht willen veranderen, terwijl dat idee bij mij juist heel veel angst oproept.
Die identiteitsproblemen is geloof ik wel kenmerkend voor borderline. Maar ik voel me er zo mislukt en verloren door.
Ik durf mezelf niet te accepteren, omdat ik bang ben dat ik genderdysforie heb. Ik heb altijd twijfels gehad over mijn seksuele identiteit. Ik ben homo, maar ik voel me enerzijds wel een gewone man en gedraag me ook zo. Maar anderzijds heb ik bijvoorbeeld moeite met lichaamsbeharing. Mijn identiteitsgevoel wisselt heel vaak en het roept heel veel spanning op.
Ik vind dit allemaal heel moeilijk en ik kan er nauwelijks over praten laat staan hulp vragen. Heb ik wel gedaan in mn leven. Ik heb psycholoog gesproken die zelf transseksueel is en volgens haar zit ik niet in een verkeerd lichaam, omdat transseksuelen juist graag van geslacht willen veranderen, terwijl dat idee bij mij juist heel veel angst oproept.
Die identiteitsproblemen is geloof ik wel kenmerkend voor borderline. Maar ik voel me er zo mislukt en verloren door.
Gewoon nokken met die therapie, van die rare gevallen die er tussen zitten ga je je ook niet beter voelen./..
Voeten moeten rusten want ik ben van ver gekomen...
Je hebt ook individuele therapie.. die ga ik volgen.. (twijfel ook of t gaat helpen maar groepstherapie is niets voor mij... ruzies etc)... en ik twijfel ook erg of je wel kan genezen van borderline met therapie... volgens mij zijn t allemaal mooie praatjes.
Voeten moeten rusten want ik ben van ver gekomen...
Allereerst, ik hoop werkelijk dat je nog meedoet in de groep. ?quote:
Het gaat momenteel helemaal niet goed met mij. Ik voel me totaal verloren.
Ik durf mezelf niet te accepteren, omdat ik bang ben dat ik genderdysforie heb. Ik heb altijd twijfels gehad over mijn seksuele identiteit. Ik ben homo, maar ik voel me enerzijds wel een gewone man en gedraag me ook zo. Maar anderzijds heb ik bijvoorbeeld moeite met lichaamsbeharing. Mijn identiteitsgevoel wisselt heel vaak en het roept heel veel spanning op.
Ik vind dit allemaal heel moeilijk en ik kan er nauwelijks over praten laat staan hulp vragen. Heb ik wel gedaan in mn leven. Ik heb psycholoog gesproken die zelf transseksueel is en volgens haar zit ik niet in een verkeerd lichaam, omdat transseksuelen juist graag van geslacht willen veranderen, terwijl dat idee bij mij juist heel veel angst oproept.
Besef dat door de behandeling minder prettige gedachtes/gevoelens loskomen, het doel is dat je hierover spreekt, je gevoel uit ipv het in je hoofd een loopje met je te laten nemen.
Geef aan dat het momenteel met je emoties k*t gaat, deel het met je groepsgenoten en kom samen tot een oplossing waarbij je jezelf weer veilig voelt...stapje voor stapje Pulzzar, je groep kan je de steun geven die niemand op dit forum je zal kunnen bieden. Dáár juist je mond houden is zo zonde van iedereens, maar vooral jouw tijd. 7 maanden is best goed en getuigt van doorzettingsvermogen en dat je twijfels hebt, zal ook, maar je ben nog niet eens op de helft, waarom laat je je zo sollen door je emoties? Zet je gedachten weer op rationeel en pak die nu dan nog zo'n 10 maanden voor je herstel en heb een beetje meer vertrouwen in jezelf.
Een sleutel om dit gevoel te helpen doorbreken ligt in de acceptatie van wat is en wat geweest is.quote:Die identiteitsproblemen is geloof ik wel kenmerkend voor borderline. Maar ik voel me er zo mislukt en verloren door.
Probeer voor nu de oefeningen te doen die je geleerd hebt op eerdere trainingen die je helpen te kunnen ontspannen en om je eerst je hoofd wat te "legen" helpt opschrijven oftewel je hoofd leegschrijven misschien ook.
|
|
