Kind slaan kan langdurige schade veroorzaken

Het grens opzoeken bij mijn ouders kan ik me nog goed herinneren. Ik wist ook al snel wat getolereerd werd of niet. Ook dan liep het weleens uit de pas en had ik met een beetje pech een straf te pakken die je op dat moment natuurlijk altijd belachelijk vond. Ik heb ze ook weleens uitgelachen om iets maar kreeg het dubbel en dwars betaald. Wat dat betreft heb ik er nooit een anarchie van kunnen maken, nu nog niet overigens.

quote:

Op vrijdag 10 februari 2012 21:54 schreef Digi2 het volgende:

[..]

Inderdaad, je kunt hier beter principieel in zijn want zodra je dat los laat gaat de doos van Pandora open. Want waar leg je de grens en wie bepaald dat?
De hersenen van een kind zijn nog niet voldoende ontwikkeld en vooral gefocused op de korte termijn. Zou je een geestelijk gehandicapte ook een corrigerende tik geven of een seniele bejaarde?
Kinderen bevinden zich plots in het domein dat dat wel zou moeten kunnen. Het is imo intellectuele gemakzucht of onkunde van de ouders.

Dit... Kan je je net zo goed afvragen waarom je ook niet iedereen mag slaan/tikken, als je kinderen mag slaan/tikken.

quote:

Op zaterdag 11 februari 2012 18:17 schreef Maron het volgende:
Het ene kind is het andere niet..je hebt schatjes en je hebt ettertjes..
Kinderen zoeken hun grenzen op, en het is aan de ouders om aan te geven waar die grenzen ongeveer liggen..Bij het ene kind kan je het af met redenatie, en bij de ander is een hardere hand nodig..

"De ene volwassene is de andere niet. Je hebt schatjes en je hebt ettertjes. Volwassenen zoeken hun grenzen op, en het is aan medevolwassenen om aan te geven waar die grenzen liggen. Bij de ene volwassene kan je het af met redenatie, en bij de ander is een hardere hand nodig.."
Etc.

Het komt niet vaak voor, maar bij het beeld van een volwassene die een kind trekt, tikt, slaat, bedreigend vasthoudt etc. voel ik de neiging om precies hetzelfde bij die volwassene te doen (jammer dat ik geen grote, sterke, intimiderende man ben). Misschien extra gewapend om te compenseren voor het fysieke machtsverschil tussen volwassene en kind.

En toch ga ik ervoor opgepakt worden als ik volwassenen zo behandel, terwijl ik met mijn kinderen zou mogen doen wat ik wil, zolang het maar binnen bepaalde grenzen valt (niet doen wat wettelijk als mishandeling geldt). Het is voor mij een kwestie van respect naar mijn medemens toe, kind of volwassene, om niet dreigementen en lichte of zware fysieke aanval te gebruiken. Een minimum besef van fatsoen. Mensen die dat niet op kunnen brengen, die zich niet in kunnen leven in de situatie van de ander, zijn in mijn ogen beestachtig.

quote:

Op zaterdag 11 februari 2012 22:00 schreef eldodo het volgende:

[..]

Dit... Kan je je net zo goed afvragen waarom je ook niet iedereen mag slaan/tikken, als je kinderen mag slaan/tikken.

[..]

"De ene volwassene is de andere niet. Je hebt schatjes en je hebt ettertjes. Volwassenen zoeken hun grenzen op, en het is aan medevolwassenen om aan te geven waar die grenzen liggen. Bij de ene volwassene kan je het af met redenatie, en bij de ander is een hardere hand nodig.."
Etc.

Het komt niet vaak voor, maar bij het beeld van een volwassene die een kind trekt, tikt, slaat, bedreigend vasthoudt etc. voel ik de neiging om precies hetzelfde bij die volwassene te doen (jammer dat ik geen grote, sterke, intimiderende man ben). Misschien extra gewapend om te compenseren voor het fysieke machtsverschil tussen volwassene en kind.

En toch ga ik ervoor opgepakt worden als ik volwassenen zo behandel, terwijl ik met mijn kinderen zou mogen doen wat ik wil, zolang het maar binnen bepaalde grenzen valt (niet doen wat wettelijk als mishandeling geldt). Het is voor mij een kwestie van respect naar mijn medemens toe, kind of volwassene, om niet dreigementen en lichte of zware fysieke aanval te gebruiken. Een minimum besef van fatsoen. Mensen die dat niet op kunnen brengen, die zich niet in kunnen leven in de situatie van de ander, zijn in mijn ogen beestachtig.

Oftewel: Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet. Of die ander nu een volwassene of een kind is.

quote:

Op donderdag 9 februari 2012 11:20 schreef ClapClapYourHands het volgende:

[..]

Ik kreeg vroeger pantoffels naar m'n hoofd. Ik ben er niet dommer van geworden. Alleen maar slimmer

Ligt eraan, voor een pantoffel hoe je nog niet weg te duiken, maar wat als die pantoffel iets anders wordt.

Als kind nooit een tik gekregen. Toen ik eenmaal een puber was, werd dat wel anders. Verdiende het ook echt.

quote:

Op zaterdag 11 februari 2012 18:17 schreef Maron het volgende:

Maar de resultaten van die té zachte aanpak is vandaag de dag (te) vaak zichtbaar bij (te) veel jongeren..dat uit zich in nergens respect voor hebben, en schijt hebben aan een ander..
En zoiets moet dan later ook nog kinderen opvoeden..

Helemaal mee eens.

Het kan in allebei de gevallen fout gaan in de opvoeding. Wat belangrijk is, is dat de kinderen ervaren dat ze geliefd en gewenst zijn.

Als je een kind een tik geeft en verder aan zijn lot overlaat, zal het zich diep ongelukkig voelen. De enige aandacht die het krijgt is een tik als hij vervelend is. Dat kind zal dus vervelend gaan doen om, negatieve, aandacht te krijgen, om maar aandacht te krijgen.

Maar dat werkt hetzelfde bij kinderen die in een washok worden gestopt voor straf. Als je alleen op die momenten aandacht aan het kind schenkt, hetgeen ook negatieve aandacht is, zal het ook blijven vervelen om maar aandacht te krijgen.

Een kind dat een heleboel positieve aandacht krijgt, waar de ouders veel mee ondernemen, een spelletje doen na schooltijd, bijvoorbeeld, samen een boek lezen, effe naar de speeltuin op woensdagmiddag, een ouder die meegaat naar de sportclub, zal gelukkiger opgroeien dan een kind dat alleen maar aandacht krijgt als het vervelend is. Of die negatieve aandacht nu bestaat uit een tik of uit het 'in een washok zetten'.

Waar het tegenwoordig dus vaak fout gaat met kinderen is dat de leraar en de naschoolse opvang niet mag disciplineren, dus dat moeten de ouders doen in de schaarse uurtjes dat ze de kinderen zien. En dát willen ze niet, want in die paar uurtjes doen ze liever leuke dingen met de kinderen. Begrijpelijk, maar ze krijgen niet de preek die ze nodig hebben voor wat ze op school hebben uitgevreten. Nee, de school moet ze maar opvoeden, vinden zij. Echter, pakt een leraar Carolientje even te hard bij d'r arm om haar de klas uit te krijgen, omdat ze niet te handhaven is, dan stapt mama op hoge poten naar de politie vanwege mishandeling.

quote:

Op zondag 12 februari 2012 11:32 schreef klipper het volgende:

Ligt eraan, voor een pantoffel hoe je nog niet weg te duiken, maar wat als die pantoffel iets anders wordt.

Haha, doet me eraan denken dat ons pa ook vaak met zijn voet, zijn pantoffel naar ons gooide en die moesten we dan terug aan zijn voet gaan steken. Mijn jongste zus gooide die echter gewoon keihard terug.

Die pantoffel is ook eens in de kerstboom terecht gekomen. Resultaat, nogal wat ballen kapot.

Maar goed, ik blijf erbij dat een corrigerende tik, op jonge leeftijd, om gevaar af te wenden, heel nuttig kan zijn, zolang het kind ook vooral veel positieve aandacht krijgt. Zo'n tik moet echter niet te pas en te onpas gebruikt worden. Als een kind een vies woord zegt, bijvoorbeeld, hoor je geen tik te geven. Want er is geen gevaar. Als het naar de theepot grijpt, kan een tik voorkomen dat ze het nog eens proberen. En je hebt nooit 24/7 je kind in de gaten.
Een kind vanaf een jaar of 5 hoef je geen tik meer te geven. Die kun je heel goed uitleggen waarom iets gevaarlijk is en of dreigen met bepaalde straf als ze iets doen wat niet mag.

Een tik moet sowieso een zeldzaamheid zijn, anders is het effect er niet. Als je om alles een tik geeft, die geen pijn doet dus, heeft dat net zoveel effect als de hele dag "nee, mag niet" roepen. Geen dus.

quote:

Op zondag 12 februari 2012 11:36 schreef Gia het volgende:
Helemaal mee eens.

Dus jij bent ervan overtuigd dat een kind wat 'kind' is (nl. door het opzoeken van grenzen, en zijn eigen 'ik' ontwikkelen) maar een tik moet krijgen? Jij denkt dat elke opvoeding die jij nu als mislukt ziet, was geslaagd als er maar geslagen was? En jij bent er dus ook van overtuigd dat een opvoeding zonder tikken niet kan?

Triest. Diep triest.

quote:

Waar het tegenwoordig dus vaak fout gaat met kinderen is dat de leraar en de naschoolse opvang niet mag disciplineren, dus dat moeten de ouders doen in de schaarse uurtjes dat ze de kinderen zien.

Je posts staan echt vol van onzin en aannames.
Ten eerste: een leraar of leidster mag best wel disciplineren, maar als ik merk dat ze mijn (of een ander) kind slaan om bepaald gedrag te corrigeren, hebben ze een groot probleem met mij. Als je een kind moet straffen dan moet je het maar op een andere manier doen; pak het op en zet het de klas uit, of iets dergelijks. Kun je dat niet, dan heb je niet het benodigde overwicht op het kind en heb je het verkeerde beroep.
Ten tweede: doe nou even niet alsof het schering en inslag is dat ouders hun kinderen vrijwel nooit zien, en dat als gevolg daarvan de kinderen het gezag van de ouders niet meer zien en opgelegd krijgen. Ik weet niet zeker of ons kinderdagverblijf een goed voorbeeld is voor heel Nederland, maar ik weet wel dat bij ons de gemiddelde hoeveelheid opvang voor het voltijdse dagopvang, ongeveer 15 uur per kind is (dus iets meer dan anderhalve dag). Laten we het afronden op 2 dagen (hoe dan ook over de week verdeeld): dan zijn er nog 3 werkdagen en 2 weekenddagen over, buiten de uren dat de kinderen ook 's avonds en 's morgens (na en vóór de opvang) thuis zijn.

En dan nog iets; zelfs al zóú het zo zijn dat een kind de ouders minder ziet, dan zie ik nog steeds niet in waarom meppen dan maar zou mogen. Pedagogisch medewerkers die de tik gebruiken als opvoedkundig middel, zul je niet vinden.
Rara, waarom is dat?

quote:

Op zondag 12 februari 2012 12:56 schreef Worteltjestaart het volgende:

[..]

Dus jij bent ervan overtuigd dat een kind wat 'kind' is (nl. door het opzoeken van grenzen, en zijn eigen 'ik' ontwikkelen) maar een tik moet krijgen? Jij denkt dat elke opvoeding die jij nu als mislukt ziet, was geslaagd als er maar geslagen was? En jij bent er dus ook van overtuigd dat een opvoeding zonder tikken niet kan?

Triest. Diep triest.

[..]

Je posts staan echt vol van onzin en aannames.
Ten eerste: een leraar of leidster mag best wel disciplineren, maar als ik merk dat ze mijn (of een ander) kind slaan om bepaald gedrag te corrigeren, hebben ze een groot probleem met mij. Als je een kind moet straffen dan moet je het maar op een andere manier doen; pak het op en zet het de klas uit, of iets dergelijks. Kun je dat niet, dan heb je niet het benodigde overwicht op het kind en heb je het verkeerde beroep.
Ten tweede: doe nou even niet alsof het schering en inslag is dat ouders hun kinderen vrijwel nooit zien, en dat als gevolg daarvan de kinderen het gezag van de ouders niet meer zien en opgelegd krijgen. Ik weet niet zeker of ons kinderdagverblijf een goed voorbeeld is voor heel Nederland, maar ik weet wel dat bij ons de gemiddelde hoeveelheid opvang voor het voltijdse dagopvang, ongeveer 15 uur per kind is (dus iets meer dan anderhalve dag). Laten we het afronden op 2 dagen (hoe dan ook over de week verdeeld): dan zijn er nog 3 werkdagen en 2 weekenddagen over, buiten de uren dat de kinderen ook 's avonds en 's morgens (na en vóór de opvang) thuis zijn.

En dan nog iets; zelfs al zóú het zo zijn dat een kind de ouders minder ziet, dan zie ik nog steeds niet in waarom meppen dan maar zou mogen. Pedagogisch medewerkers die de tik gebruiken als opvoedkundig middel, zul je niet vinden.
Rara, waarom is dat?

Als jij het verschil niet kent tussen opvoedkundige tik (waar het over gaat) en 'meppen' dan heb ik mijn twijfels bij het beroep dat je uitoefent, dan kun je beter gaan krantenlopen.

Wat heeft mijn beroep ermee te maken? Helemaal niets.
Lekker onder de gordel joh. Ga ermee door

En hoe definieer jij de grens tussen een tik en een mep? Die grens is er niet namelijk, het is zo grijs als wat.

quote:

Op zondag 12 februari 2012 13:22 schreef Worteltjestaart het volgende:
Wat heeft mijn beroep ermee te maken? Helemaal niets.
Lekker onder de gordel joh. Ga ermee door

En hoe definieer jij de grens tussen een tik en een mep? Die grens is er niet namelijk, het is zo grijs als wat.

Ik zeg lees het topic even terug want dat is al een paar keer besproken. Als jij het verschil niet weet tussen een opvoedkundige tik (bijvoorbeeld op de vingers) en een mep,.....dan doe je het verkeerde beroep en mag dat best gezegd worden. Zou mooi zijn als een chirurg het verschil niet weet tussen een arm en een been transplantatie, immers gaat er bij beiden een ledemaat af.

quote:

Op zondag 12 februari 2012 13:33 schreef Ronnie_bravo het volgende:

[..]

Ik zeg lees het topic even terug want dat is al een paar keer besproken. Als jij het verschil niet weet tussen een opvoedkundige tik (bijvoorbeeld op de vingers) en een mep,.....dan doe je het verkeerde beroep en mag dat best gezegd worden.

Het gaat er om dat dat verschil nauwelijks te maken is en bovendien nogal afhankelijk is van de context. En om die reden wordt gezegd dat je maar beter sowieso je handen thuis kunt houden.

quote:

Op zondag 12 februari 2012 12:56 schreef Worteltjestaart het volgende:

[..]

Dus jij bent ervan overtuigd dat een kind wat 'kind' is (nl. door het opzoeken van grenzen, en zijn eigen 'ik' ontwikkelen) maar een tik moet krijgen? Jij denkt dat elke opvoeding die jij nu als mislukt ziet, was geslaagd als er maar geslagen was? En jij bent er dus ook van overtuigd dat een opvoeding zonder tikken niet kan?

Triest. Diep triest.

Sorry hoor, maar jij legt me woorden in de mond die ik niet gezegd (geschreven) heb. Jij leest schijnbaar andere dingen tussen de regels dan ik zeg. Ik zeg nergens dat een opvoeding zonder tik niet zou kunnen slagen. En ik zeg ook nergens dat een mislukte opvoeding te wijten is aan het gebrek aan slaag. Ik ben tegen slaan. Een tik (op de vingers of tegen de pamper) is geen slaag.

quote:

Je posts staan echt vol van onzin en aannames.
Ten eerste: een leraar of leidster mag best wel disciplineren, maar als ik merk dat ze mijn (of een ander) kind slaan om bepaald gedrag te corrigeren, hebben ze een groot probleem met mij. Als je een kind moet straffen dan moet je het maar op een andere manier doen; pak het op en zet het de klas uit, of iets dergelijks. Kun je dat niet, dan heb je niet het benodigde overwicht op het kind en heb je het verkeerde beroep.

Dus, als een leraar een kind oppakt om het de klas uit te zetten en dat kind rukt zich los, dan mag de leraar het niet stevig bij de armen pakken om het de klas uit te krijgen, want stel je voor dat dit blauwe plekken achterlaat. Je hebt kinderen die echt gewoon zo losgeslagen zijn dat de leraar ze wel hard aan moet pakken. En nee, dan heb ik het niet over slaan of een tik geven, maar wel bij de arm pakken. En ook dat wordt al als mishandeling gezien.

Heb je van die onopgevoede krengen en krijgt de leraar te horen dat hij geen overwicht heeft.
Dat ouders verdomme hun kroost leren luisteren, i.p.v. altijd maar een tegenwoord geven.
Kinderen zijn tegenwoordig zo brutaal als de neten. Totaal geen ontzag voor de leerkracht.

quote:

En dan nog iets; zelfs al zóú het zo zijn dat een kind de ouders minder ziet, dan zie ik nog steeds niet in waarom meppen dan maar zou mogen. Pedagogisch medewerkers die de tik gebruiken als opvoedkundig middel, zul je niet vinden.
Rara, waarom is dat?

Ik zeg nergen dat meppen moet of nodig is. Een tik is niet erg. Maar het is ook niet erg als je een andere strafmaatregel gebruikt. Het gaat om voldoende positieve aandacht. Ouders die er vrijwel nooit zijn, en ja, je hebt ouders die beide 40 uur per week werken, gaan niet hun schaarse qualitytime gebruiken voor een donderpreek omdat kindlief op school fikkie heeft gestookt. Nee, de leraar moet dat maar oplossen. De school moet de kinderen maar opvoeden. Right.

Opvoeden is de taak van de ouders. Ook als je maar zo weinig tijd met je kind door kunt brengen.

quote:

Op zondag 12 februari 2012 13:40 schreef Xa1pt het volgende:

[..]

Het gaat er om dat dat verschil nauwelijks te maken is en bovendien nogal afhankelijk is van de context. En om die reden wordt gezegd dat je maar beter sowieso je handen thuis kunt houden.

Tja, als men het verschil niet weet tussen een opvoedkundige tik (dus bijvoorbeeld op de vingers of bips) of meppen.....dan weet ik niet of het ouderschap überhaupt wat voor iemand zou zijn.

Ik blijf erbij dat een kind, dat alleen in geval van gevaar, een tik op de vingers krijgt, en verder heel veel liefde en positieve aandacht, niet beschadigd raakt.
En dan heb ik het over een klein kind, waarmee je nog niet kunt discussieren en voor wie een 'nee' nog niet de grens trekt. Een kind op die leeftijd associeert het schrikeffect van die tik met hetgeen hij wilde gaan doen. De volgende keer zal hij zich weer die tik herinneren als hij dat weer wil doen.
Toen mijn kinderen nog zo klein waren, zag dat ook bij de kinderen van mijn zus, grepen ze zelf al naar hun handje als ze iets wilden uitvreten waar ze al eens een tik voor hadden gehad. Ze pakten dan hun eigen handje vast, draaiden zich om en zeiden dan "mag nie hè?". En dan zei ik (of mijn zus): "Nee, mag niet, goed zo."

Ouders die graag 80 x per dag een kind weg willen trekken bij een hete theepot, een stopcontact of het gasfornuis waar je aan 't koken bent, en verder heel veel liefde en positieve aandacht geven, beschadigen het kind ook niet. Alleen lopen die meer risico dat een kind toch, in een onbewaakt ogenblik, al zoekende naar zijn grenzen, zich ernstig bezeert. Dat doet meer pijn dan een tik, maar goed, die grens heeft hij dan ook gevonden. Hij zal het niet weer doen.

Dus, doe mij die opvoedkundige tik maar. Maar ik veroordeel niemand die dat niet wil doen. Iedereen moet zelf weten hoe hij/zij de kinderen opvoedt, zolang ze niet mishandeld worden. En een tik op de vingers is geen mishandeling. Te pas en te onpas meppen is dat wel. Aan de andere kant te pas en te onpas in een washok stoppen, schiet ook zijn doel voorbij. Op een bepaald moment heeft ook dat geen effect meer. Een zeldzame, onverwachte tik, voor het schrikeffect, werkt m.i. beter.
Maar goed, ik hoef niet meer, want bij mij zijn ze al groot.

Daarom zijn er dus een paar zo zuur in de politiek.

Goede uitleg steeds, Gia. Je kreeg zelfs nog rotreacties er tussendoor omdat ze het niet met je eens zijn. Bij jou zijn er zo toch 2 groot geworden? Prima.
Vanmiddag moest ik mijn agenda laten zien of ik alle huiswerk (wat niet veel was) gedaan had.
Zo nu en dan kan ik nog steeds een dergelijke controle verwachten. Het is ook niet handig voor mezelf als ik weer een jaar verkloot. Nu dan zo naar bed, maar uiteindelijk is het eind goed, al goed.
Een ander zal dit wel weer zien als negatieve aandacht, ik vind het positieve aandacht.

quote:

Op zondag 12 februari 2012 19:54 schreef Gia het volgende:
Ik blijf erbij dat een kind, dat alleen in geval van gevaar, een tik op de vingers krijgt, en verder heel veel liefde en positieve aandacht, niet beschadigd raakt.
En dan heb ik het over een klein kind, waarmee je nog niet kunt discussieren en voor wie een 'nee' nog niet de grens trekt. Een kind op die leeftijd associeert het schrikeffect van die tik met hetgeen hij wilde gaan doen. De volgende keer zal hij zich weer die tik herinneren als hij dat weer wil doen.
Toen mijn kinderen nog zo klein waren, zag dat ook bij de kinderen van mijn zus, grepen ze zelf al naar hun handje als ze iets wilden uitvreten waar ze al eens een tik voor hadden gehad. Ze pakten dan hun eigen handje vast, draaiden zich om en zeiden dan "mag nie hè?". En dan zei ik (of mijn zus): "Nee, mag niet, goed zo."

Ouders die graag 80 x per dag een kind weg willen trekken bij een hete theepot, een stopcontact of het gasfornuis waar je aan 't koken bent, en verder heel veel liefde en positieve aandacht geven, beschadigen het kind ook niet. Alleen lopen die meer risico dat een kind toch, in een onbewaakt ogenblik, al zoekende naar zijn grenzen, zich ernstig bezeert. Dat doet meer pijn dan een tik, maar goed, die grens heeft hij dan ook gevonden. Hij zal het niet weer doen.

Dus, doe mij die opvoedkundige tik maar. Maar ik veroordeel niemand die dat niet wil doen. Iedereen moet zelf weten hoe hij/zij de kinderen opvoedt, zolang ze niet mishandeld worden. En een tik op de vingers is geen mishandeling. Te pas en te onpas meppen is dat wel. Aan de andere kant te pas en te onpas in een washok stoppen, schiet ook zijn doel voorbij. Op een bepaald moment heeft ook dat geen effect meer. Een zeldzame, onverwachte tik, voor het schrikeffect, werkt m.i. beter.
Maar goed, ik hoef niet meer, want bij mij zijn ze al groot.

Dus alle kinderen die geen tik krijgen zullen gedoemd zijn om zichzelf te verwonden met hete thee, en er is geen enkel alternatief behalve pijn doen?

quote:

Op zondag 12 februari 2012 23:54 schreef samvirus het volgende:

[..]

Dus alle kinderen die geen tik krijgen zullen gedoemd zijn om zichzelf te verwonden met hete thee, en er is geen enkel alternatief behalve pijn doen?

Ja hoor, ze continu in het oog houden. Of alles wat gevaarlijk is of kapot kan achter slot en grendel zetten.

En ik zeg helemaal nerregens dat alle kinderen die geen tik krijgen gedoemd zijn zichzelf te verwonden met hete thee, ik zeg alleen dat het risico daarop groter is, omdat het onmogelijk is je kinderen continu in de gaten te houden. Tenzij je ze meeneemt als je naar de wc moet en alleen thuis bent. _{Waarom krijg ik toch steeds woorden in de mond gelegd?}
Zo zitten ze fijn te spelen, zo rukken ze alle cd's uit de kast. Bij mij heeft er één een keer alle elpees uit de hoes gehaald. Is niet gevaarlijk, dus geen tik, maar hij mocht wel in de hoek. En kreeg te horen dat het heel erg stout was wat hij gedaan had. Heeft het ook nooit meer gedaan.

E

quote:

Op zondag 12 februari 2012 13:33 schreef Ronnie_bravo het volgende:

[..]

Ik zeg lees het topic even terug want dat is al een paar keer besproken. Als jij het verschil niet weet tussen een opvoedkundige tik (bijvoorbeeld op de vingers) en een mep,.....dan doe je het verkeerde beroep en mag dat best gezegd worden. Zou mooi zijn als een chirurg het verschil niet weet tussen een arm en een been transplantatie, immers gaat er bij beiden een ledemaat af.

En wat is voor jou het verschil?

En nogmaals, mijn beroep heeft er HELEMAAL NIETS mee te maken. Ik werk niet als leraar of leider in de kinderopvang of ergens anders waar ik met kinderen te maken heb. De enige kinderen waar ik mee te maken heb zijn mijn eigen.
Dus nogmaals, wat doet mijn beroep er toe?

quote:

Op zondag 12 februari 2012 19:29 schreef Gia het volgende:
Sorry hoor, maar jij legt me woorden in de mond die ik niet gezegd (geschreven) heb. Jij leest schijnbaar andere dingen tussen de regels dan ik zeg. Ik zeg nergens dat een opvoeding zonder tik niet zou kunnen slagen. En ik zeg ook nergens dat een mislukte opvoeding te wijten is aan het gebrek aan slaag. Ik ben tegen slaan. Een tik (op de vingers of tegen de pamper) is geen slaag.

Ik leg je helemaal geen woorden in de mond: je zegt het zelf.
Jij geeft zelf aan dat je het eens bent met Maron, die zegt dat een te zachte opvoeding leidt tot disrespect. Dus, jij bent van mening dat een harde opvoeding nodig is. Ik leg je geen woorden in de mond, je zegt het zelf.

quote:

Dus, als een leraar een kind oppakt om het de klas uit te zetten en dat kind rukt zich los, dan mag de leraar het niet stevig bij de armen pakken om het de klas uit te krijgen, want stel je voor dat dit blauwe plekken achterlaat. Je hebt kinderen die echt gewoon zo losgeslagen zijn dat de leraar ze wel hard aan moet pakken. En nee, dan heb ik het niet over slaan of een tik geven, maar wel bij de arm pakken. En ook dat wordt al als mishandeling gezien.

Ah, kijkm, nu komen we bij de nuance. Een kind bij de arm pakken om het de klas uit te zetten, ja, daar heb ik niet zo'n probleem mee. Maar het gaat hier om een tik/mep. Dat is een andere situatie, net zoals jouw voorbeeld dat je een klap op je kont kreeg omdat je was gestopt met adem halen. Dan is die tik wel gerechtvaardigd natuurlijk, maar laat duidelijk zijn dat hij dan niet wordt toegepast als strafmiddel.

quote:

Heb je van die onopgevoede krengen en krijgt de leraar te horen dat hij geen overwicht heeft.
Dat ouders verdomme hun kroost leren luisteren, i.p.v. altijd maar een tegenwoord geven.

Dat kan dan wel zo zijn, maar het feit dat er ouders zijn die niet kunnen opvoeden heeft niets te maken met het toegeven aan de neiging om een kind via een tik tot de orde te roepen. De ouders in kwestie zullen dat nl. ook niet doen.
Nogmaals, en het is al zo vaak gezegd, er is een nog een heel grote afstand tussen je kind domweg niet opvoeden (jouw voorbeeld hierboven gequoot) en je kind met fysieke afstraffing opvoeden.

quote:

Kinderen zijn tegenwoordig zo brutaal als de neten. Totaal geen ontzag voor de leerkracht.

Ook een lekkere onderbuikmededeling... begrijpelijk misschien als je ziet welke incidenten er tegenwoordig in het nieuws komen, maar er is geen officieel cijfer wat aantoont dat het nu erger is dan eerder in de geschiedenis. En nogmaals: het gebrek aan ontzag voor de leerkracht danwel de brutaliteit van de kinderen van tegenwoordig, is niet het gevolg van het ontbreken van die opvoedkundige tik, maar van het ontbreken van opvoeding [sic].

quote:

Ik zeg nergen dat meppen moet of nodig is.

Je bent het anders wel eens met iemand die beweert dat je zonder een harde opvoeding geen respect bij kinderen kweekt.

quote:

Ouders die er vrijwel nooit zijn, en ja, je hebt ouders die beide 40 uur per week werken, gaan niet hun schaarse qualitytime gebruiken voor een donderpreek omdat kindlief op school fikkie heeft gestookt. Nee, de leraar moet dat maar oplossen. De school moet de kinderen maar opvoeden. Right.

Helemaal met je eens dat je kinderen genoeg en de juiste aandacht moet geven. Maar houd je er ook rekening mee dat het nou eenmaal soms nodig is dat je veel moet werken om rond te kunnen komen? En dan nogmaals, die situatie verandert opeens niet als de kinderen in kwestie geslagen mogen worden.

quote:

Opvoeden is de taak van de ouders. Ook als je maar zo weinig tijd met je kind door kunt brengen.

Ja, klopt.

quote:

Op maandag 13 februari 2012 00:25 schreef Svarabhaktivocaal het volgende:
Precies. De opvoedkundige, corrigerende tik wordt met het grootste gemak in één categorie geplaatst met stelselmatig slaan en lijfstraffen uitdelen.

Definieer jij eens goed, zonder grijs gebied, het verschil? In juridisch sluitende termen aub zodat het in het wetboek kan worden opgenomen.

quote:

Kijk, daar is weer zo'n voorbeeld. De corrigerende tik wordt 'opgewaardeerd' naar het 'slaan van kinderen', zonder enige ruimte voor nuance.

Breng jij die nuance maar eens aan.

quote:

Sorry, maar dit lijkt me dus grote onzin. Kinderen zijn wel degelijk vervelend. Dat is gewoon een gegeven. En als je kinderen opvoedt, moeten ze leren luisteren. Een corrigerende tik als onderdeel van de opvoeding hoeft beslist niet op onmacht van de ouders te duiden. Dat is wat anderen ervan willen maken.

Helaas is dit een teken aan de wand: de tik is HET bewijs van onmacht.
Begrijp me goed: ik kan heel goed voorstellen dat een ouder, tot het ergste gekweld op een moment een tik geeft. Dat ik dat begrijp wil niet zeggen dat ik het goedkeur, maar ik kan me zomaar voorstellen dat het mij in de toekomst ook een keer overkomt. Als je de tik nodig hebt als integraal onderdeel van de opvoeding dan heb je onvoldoende door hoe een kind zich ontwikkelt.

Slaad helemaal nergens ob

Hoho, ik schilder de tik niet af als hardcore kindermishandeling, noch acht ik mij superieur omdat ik mijn kinderen niet sla.

En jij zegt dat de wet voldoende mogelijkheden biedt om kindermishandeling aan te pakken.
Punt is juist (en dat probeer ik al meerder keren aan te tonen) dat er juridisch geen goede scheiding is aan te brengen tussen 'hardcore' mishandeling en 'de tik'. Dat is per definitie niet mogelijk omdat het gebied te grijs is.

Ik zeg ook niet dat je kind continu voor elk wissewasje op de gang zetten, het juiste alternatief is. Dat is even laakbaar, vanuit het oogpunt van ontwikkeling en (psychologische) schade als tikken.
Wat ik aangeef, is dat opvoeden op een andere manier ook kan zonder dat je als ouder het overwicht verliest danwel in discussie hoeft te gaan met je kind.

In plaats van dat je afgeeft op iedereen die zijn kinderen onder de duim weet te houden zonder de fysieke daad daarin, kun je je ook afvragen hoe je het zelf anders kan doen.

Maar ja. Die zelfreflectie doet pijn zeker?

quote:

Op maandag 13 februari 2012 09:58 schreef lipper het volgende:
Slaad helemaal nergens ob

Goede argumentatie, mooi taalgebruik

Een tik (lees: klets op de broek met de platte hand) doet niet eens pijn. Ik kan me dat nog herinneren uit mijn eigen peutertijd. Het gaat puur om het effect, en dat werkt.

Een draai om de oren voelt een kind ook helemaal niks van. Hoe hard je ook draait.

quote:

Op maandag 13 februari 2012 11:14 schreef Svarabhaktivocaal het volgende:
Nee hoor, aangezien ik geen kinderen heb. Maar als ik ze wel had, zou er in de opvoeding zo nu en dan best eens een corrigerende tik aan te pas kunnen komen. Worden ze niet minder van.

Ik had al zo'n idee. Zeggen te weten hoe je een kind moet opvoeden terwijl je er zelf geen hebt.

Heel begrijpelijk hoor, en ik had 5 jaar geleden ook nog wel enigszins een idee over hoe ik mijn kinderen (als ik die zou hebben) zou gaan opvoeden.
Maar inmiddels heb ik er 2 en er zijn al heel wat opvoedkundige ideeën volledig ineengestort wegens 'leuk idee maar onuitvoerbaar'.

quote:

En waarom zou ik het anders willen doen? Waarom zou ik verantwoording schuldig moeten zijn aan de ik-sla-mijn-kind-niet-brigade? Kan ik die ouders ook ter verantwoording roepen voor de psychologische schade die langdurige-op-de-gang-plaatsing bij hun kinderen teweeg brengt?

En waarom zou ik dan verantwoording verschuldigd zijn tegenover hen die beweren dat je zonder tikken geen kind kunt opvoeden?
Het gaat niet om verantwoording voor je keuze afleggen, het gaat om inzicht verkrijgen over wat de gevolgen zijn. Daar gaat het topic over uiteindelijk, over dat onderzoek wat in de OP staat...

quote:

Met je fixatie op het lichamelijke, fysieke aspect, lijk je gemakkelijk te vergeten dat je een kind ook geestelijk kunt mishandelen. En dat je daar precies dezelfde discussie hebt. Zo nu en dan een kind kortstondig op de gang zetten is wat anders dan een kind dagelijks uren afzonderen.

Nee hoor, ik vergeet helemaal niet dat een kind ook geestelijk mishandeld kan worden. Dat is even erg als lichamelijk, maar het topic gaat nou eenmaal over het bezigen van (gepast?) fysieke maatregelen om een kind te corrigeren.