Opgroeien in armoede...

quote:

Op woensdag 18 mei 2011 21:15 schreef Pipo1234 het volgende:

[..]

Over die gezondheid gesproken. Ik heb nooit geleerd om fruit te eten (hadden we zelden) en ik ben veel te dik geworden door al het slechte eten.

Sorry, maar je kan niet alles afwentelen. Ik weet niet hoe oud je bent maar je kan lezen, jezelf informeren, je weet nu dat fruit handig is dus dan kan je gaan afvallen enzovoorts.

Vind het echt flauwekul. Ik kom uit een welvarend gezin maar mijn moeder kookte zeer slecht, als er al groente waren kookte ze die tot moes, ik kende het snackbarmenu uit mijn hoofd. Ik kookte vanaf mijn 14 voo rhet gezin om nog wat fatsoenlijks binnen te krijgen! En ik ben niet te dik.

Kleren droeg ik van mijn broer. Ken mensen uit een heel rijk gezin en die kregen op vakantie geeneens een ijsje, vond hun vader zonde van het geld, ze moesten maar water drinken op de wc.

Je zit gewoon onwijs te klagen. Je zal het ongetwijfeld zwaar hebben gehad maar dat zal eerder aan de verdere gezinssituatie hebben gelegen dan aan de financiële situatie per sé. Je geeft zelf al aan dat de moeder van een vriendinnetje met WAO en schulden wél goed voor haar kind kon zorgen.
Snap gewoon niet waarom je je focused op zaken als cola en eten terwijl het hem daar helemaal niet in zit.

quote:

Op woensdag 18 mei 2011 21:53 schreef Pipo1234 het volgende:

[..]

Zoiets ja.

dat lijkt mij ook niet gezond. maar ik kan daar niet over oordelen. als ik los ga is het altijd in het weekend

quote:

Op woensdag 18 mei 2011 22:05 schreef Pipo1234 het volgende:

[..]

Waar zit het hem dan in volgens jou?

Gebrek aan liefde, aandacht en regelmaat.

quote:

Op woensdag 18 mei 2011 21:43 schreef flap_konijn het volgende:
ik leef in ''armoede'' en heb de grootste moeite om ook maar een cent aan me eigen uit te geven maar ja geef wel weer een smak geld uit om een kennis een nieuwe auto voor zijn verjaardag te kopen

zelfs met boodschappen heb moeite mee terwijl dat bij lange na niet nodig is... auto's heb ik iets minder moeite mee omdat ik dat gebruik voor werk enzo. behoorlijk serieus probleem ik blokkeer volledig om zelf iets aan me te geven.

Je bent niet de enige, ik herken het bij mijn moeder. Alhoewel die niet in armoede is opgegroeid en mijn ouders ook niet arm zijn, heeft mijn moeder enorm veel moeite om geld aan haarzelf uit te geven, maar aan mijn vader en mij vindt ze het geen probleem.

Kan me voorstellen dat dat voor jou minder clear cut is dan voor mensen die met geld opgroeiden maar de rest van de pyramide ook niet kregen, die weten logischerwijs dat het geld niks betekent.

quote:

Op woensdag 18 mei 2011 23:06 schreef Heroinjunk het volgende:

[..]

Je bent niet de enige, ik herken het bij mijn moeder. Alhoewel die niet in armoede is opgegroeid en mijn ouders ook niet arm zijn, heeft mijn moeder enorm veel moeite om geld aan haarzelf uit te geven, maar aan mijn vader en mij vindt ze het geen probleem.

ik vind het een pure geld verspilling om wat dan ook voor me te kopen al gaat het iets beter en uiteraard speelt wat er in mijn jeugd gebeurt is daarin een grote rol in.

Hier hadden we het altijd prima op financieel gebied (maar dat was dan ook alles) toen we nog als familie bij elkaar waren, uiteindelijk heeft m'n moeder het lef gehad om mij mee te nemen en te vluchten voor m'n biologische vader en alleen daarom al zal ik haar nooit iets kwalijk nemen.
Zaten dus in de situatie dat mishandeling vaker wel dan niet voorkwam op een dag.

We hebben toen eerst een jaar in een vrouwenopvang gezeten, amper geld voor iets en hebben later 4 hoog in een achterstandswijk gewoond en toen hadden we ook niet bepaald breed, geen geld voor speelgoed, siroop kreeg ik enkel in het weekend een glaasje, een zakje chips hetzelfde verhaal, kleding via via en ga zo maar door.
Was zeker geen makkelijke tijd, maar ik had niet willen weten hoe ik er anders nu bij had gezeten.

En natuurlijk heeft me dat gevormd, besef ik de waarde van geld meer en hoeveel meer het belangrijk is om gewoon te kunnen genieten, van elkaar, de omgeving, de liefde, vrienden, dingen doen.
Ik geef tegenwoordig gerust honderden euro's uit voor hobbies, maar tegelijkertijd zet ik wel de verwarming uit en pak ik een trui als het fris in huis is, gooi ik dingen die enige waarde hebben niet zomaar weg ook al gebruiken we het niet, koop ik geen dure merkkleding, haal ik de bank van Marktplaats, word ik 'boos' wanneer we weer allerlei voedsel kunnen weggooien omdat het over de datum is en ga zo maar door.
Uiteindelijk blijft dat zuinige er dan wel inzitten als je altijd op de kleintjes moest letten vroeger.
We hadden dan wel amper geld, maar ik heb nooit het gevoel gehad dat ik tekort kwam, iets dat ik later wel ervoer toen ze met mijn stiefvader iets kreeg.

Toen kwam er een hoop geld in het laatje, maar tegelijkertijd werd er minder gedaan, spelcomputer werd gekocht, nieuwe TV's, bergen speelgoed, internet, een computer, complete kledingkasten en ga zo maar door, maar het 'leuke dingen doen' werd steeds minder, geen spelletjes meer aan de keukentafel, niet meer met de trein (was toen gratis) op zoek naar dingen om te doen die weinig/niets kostte, niet meer naar het park, geen balletje meer trappen etc.
We hadden veel meer in huis, konden meer uitgeven maar ik werd er niet gelukkiger van en heb geregeld gedacht, was het maar gewoon nog zoals toen.

quote:

Op woensdag 18 mei 2011 21:43 schreef flap_konijn het volgende:
ik leef in ''armoede'' en heb de grootste moeite om ook maar een cent aan me eigen uit te geven maar ja geef wel weer een smak geld uit om een kennis een nieuwe auto voor zijn verjaardag te kopen

Dat heb ik ook, ik geef graag aan de mensen om me heen waar ik om geef, maar mezelf "vergeet" ik.

quote:

Op donderdag 19 mei 2011 01:35 schreef Pipo1234 het volgende:

[..]

Die hadden gewoon kutouders?

Precies! Net als jij gewoon kutouders hebt. Je hebt kutouders met geld en kutouders zonder geld. Het blijven kutouders en je krijgt er allemaal een knauw van mee.

quote:

Op woensdag 18 mei 2011 20:44 schreef Pipo1234 het volgende:
Mijn ouders zijn rond mijn achtste gescheiden en vanaf toen heb ik bij mijn moeder gewoond tot ik het huis uit ging. Mijn moeder heeft eerst kort gewerkt en is vervolgens in de bijstand terechtgekomen. Later is ze doorgestroomd naar de WAO. Ik ben dus opgegroeid in een vrij armoedige omgeving. Er was eigenlijk nooit ergens geld voor en als de wasmachine of auto kapot ging, was er altijd paniek in de tent. Ik heb zelfs een keer op mijn donder gehad toen ik een boterham met hagelslag aan een buurtgenootje gaf.

Het opgroeien in armoede heeft mij gevormd en ik ben ontzettend voorzichtig geworden met geld uitgeven. Misschien iets te voorzichtig, aangezien ik alleen geld uitgeef aan dingen die ik echt noodzakelijk vind. In mijn tienerjaren ging ik bijvoorbeeld zelden uit omdat ik het geld er niet (echt) voor had. Onder andere dat heeft tot gevolg gehad dat ik tegenwoordig vrijwel geen vrienden meer heb. Het opgroeien in armoede is niet de oorzaak, maar het heeft er wel sterk aan bijgedragen.

Opgroeien in armoede leert je meer waardering op te brengen voor kleinere dingen in het leven. Dingen die anderen misschien niet opvallen of niet interessant (meer) vinden. Helaas is de keerzijde hiervan dat je ook weinig binding hebt met gebruikelijke dingen zoals naar de bioscoop gaan of even een patatje halen. Ik ben ik mijn jeugd ook nog nooit echt op vakantie geweest (afgezien van hier en daar een weekje kamperen bij een boer).

Tegenwoordig kijk ik met enige frustratie terug op mijn jeugd. Ik neem het mijn moeder erg kwalijk dat ze mij heeft laten opgroeien in de situatie waarin ik ben opgegroeid. Vooral omdat het deels aan haar laksheid lag. Soms denk ik wel eens dat ze er bewust voor kiest om zo min mogelijk te doen. (Dit speelt nog steeds).

Ik ben opgegroeid in een klimaat waarin de verwachtingen niet al te hoog waren. Ook niet zo raar als er vrijwel geen geld is en er dus niets kan. Ik heb daardoor een bepaalde fatalistische houding gekregen, waardoor ik op de dag ben gaan leven/mezelf heb laten leven. Een aantal jaren terug ben ik door een emotionele tegenvaller ontzettend veranderd in en aan het denken gezet over het leven dat ik leidde. Sindsdien ben ik aan mijzelf gaan werken en weer terug naar school gegaan. Mijn houding is toen volledig omgeslagen door juist niet naar het minimale te verlangen, maar het maximale. Helaas is de weg die ik moet gaan nog lang, maar ik ben in ieder geval op weg.

Ik ben eigenlijk benieuwd hoe anderen het hebben ervaren om op te groeien in een arm (éénouder)gezin, of dit het fundament van hun leven heeft beïnvloed en of ze er vandaag de dag nog iets van merken.

Ik heb dan wel niet dat meegemaakt wat jij hier vertelt maar ken wel soortgelijk verhalen.
Ik hoop iig dat je die doelen die je voor jezelf hebt gesteld behaalt, en als je echt nog steeds moet bikkelen voor weinig,ga eens langs in het subfora Fokkers helpen Fokkers want daar geven fokkers onderling weleens bepaalde dingen gratis weg.

quote:

Op donderdag 19 mei 2011 12:05 schreef Pipo1234 het volgende:

[..]

Ik heb juist het omgekeerde. Het liefste zou ik zelfs geen belasting betalen. Elke cent wil ik voor mezelf houden.

Raar, de meeste Nederlanders zijn juist verzot op het afdragen van belasting. Ook ik ben pas gelukkig als een flink percentage van mijn loon ingehouden wordt voor het algemeen belang.

Voordat mijn vader overleed waren we gewoon modaal, zelfs toen hadden wij door de week geen frisdranken in huis. in de weekenden kreeg je 1 of 2 glazen en dat was het dan. Samen met een schaaltje chips. Toen was het nog een traktatie. Persoonlijk vind ik dat niet echt armoede.
nadat mijn vader overleden was ging mijn moeder er behoorlijk op achteruit. Geen pretje. Maar mijn moeder is van nature vrij zuinig. Maar verder kwamen wij eigenlijk verder nooit iets tekort.

Niet op vakantie, de hele week doen met 3 flessen frisdrank en alleen maar ham, kaas en pindakaas op je brood! Hier hebben mensen in totale armoe geleefd.

Er is een verschil tussen het niet breed hebben en in armoede leven.

quote:

Op donderdag 19 mei 2011 16:11 schreef paintmeester het volgende:
Niet op vakantie, de hele week doen met 3 flessen frisdrank en alleen maar ham, kaas en pindakaas op je brood! Hier hebben mensen in totale armoe geleefd.

Er is een verschil tussen het niet breed hebben en in armoede leven.

Jij hebt 20 jaar in Afrika doorgebracht en weet wat het is om 3 weken lang zonder eten naar bed te gaan?

Armoede in Nederland bestaat. Ouders zijn er vaak de oorzaak van en de kinderen vaak de dupe. Geen kleding, speelgoed, frisdrank, broodbeleg, televisie, computer, schoolreisje, voetbalclub, muziekinstrument etc. kunnen betalen mag dan wel geen hongersnood zijn, maar het zijn wel tekenen van armoede en de gevolgen voor de ontwikkeling van het kind zijn vaak duidelijk zichtbaar.

Dat is geen armoede.

Je leeft in armoede als je niet kunt voorzien in je primaire levensbehoefte. Geen vakantie, geen speelgoed, goedkoop broodbeleg en geen muziekinstrument zijn geen primaire levensbehoeften.

quote:

Op donderdag 19 mei 2011 16:32 schreef paintmeester het volgende:
Dat is geen armoede.

Je leeft in armoede als je niet kunt voorzien in je primaire levensbehoefte.

Dat is slechts een definitie van armoede. Er bestaan er wel meer. De 1 dollar a day definitie gaat bijvoorbeeld voor Nederland ook niet op.

Hmm "armoede"...

Toen ik twee jaar oud was zijn mijn ouders gescheiden. Mijn moeder is toen in dezelfde maanden werkeloos geraakt door een reorganisatie en is dat gebleven totdat ik ongeveer 12 was.

In die 10 jaar hebben we het natuurlijk niet breed gehad. Helaas heeft mijn moeder toen door een aantal verkeerde beslissingen hoge schulden opgebouwd. Dus dan zit je in de bijstand en heb je (ja, wel door eigen schuld ja) nog minder over elke maand door veels te veel aan schulden.

Maar een slechte jeugd? Nee. Zeker niet. Ik heb vooral leuke herinneringen aan mijn jeugd. Ik weet dat mijn moeder en ik een heel sociaal leven hadden. Veel kennissen, vrienden, goede relatie met buren en ik natuurlijk met de kinderen van eerdergenoemden.

Natuurlijk was het niet leuk om in de kleren rond te lopen van een neef of een zoon van een kennis die er uit was gegroeid. Maarja, het was gratis. En je hoefde natuurlijk niet in kleren van de Wibra rond te lopen. Wat natuurlijk geen schande is, maarja, laten we eerlijk zijn, als kind heb je het op school gewoon wat makkelijker met merkkleding (hoe idioot dat ook moge zijn natuurlijk).

Auto hadden we natuurlijk niet, meubels te weinig en vaak gratis gekregen van iemand die ze weg wouden gooien. Alle andere zaken kwamen uit kringloopwinkels. Eten kwam uit de Aldi, Basismarkt, de markt etc. Echt slechte herinneren heb ik niet aan het eten. Ja, alles was eigen merk en we aten ook heel erg vaak brood (met alleen suiker of boter omdat er geen geld meer voor ander beleg was, soms). En dat dus ook voor het avondeten. Of alleen aardappelen met bonen (heeel vaak gegeten). Maar als je dan eens iets 'lekkers' at, dan waardeerde je dat zo veel meer...

Ik kan niet zeggen dat ik getekend ben door hoe ik ben opgegroeid eigenlijk. Het enige wat ik mij extreem heb aangetrokken is dat mijn moeder altijd zei "we zijn geboren als een dubbeltje en zullen nooit een kwartje worden". Dat heb ik tot mijn levensmotto gemaakt, alleen dan: "ik ben geboren als een dubbeltje, maar kan makkelijk nog zelfs meer dan een kwartje worden".

Ik ben niet heel erg zuinig nu, ik geef ook niet alles meteen uit. Ik ben gewoon 'normaal'. Ik denk ook niet dat je door een dergelijke opvoeding extra zuinig of andersom wordt. Dat moet altijd al tussen je oren hebben gezeten, rijk of arm. Ik denk dat je met name een werkinstelling meekrijgt. Ik heb sinds heel jong geleerd dat geld nooit zomaar op je afkomt. Je moet er altijd wat voor doen. En daardoor heb ik de instelling dat je hard moet werken voor je geld. En nu verdien ik net geen 3x modaal. Best goed dus, zo'n opvoeding.

quote:

Op donderdag 19 mei 2011 17:55 schreef Evenveel het volgende:
Hmm "armoede"...

Toen ik twee jaar oud was zijn mijn ouders gescheiden. Mijn moeder is toen in dezelfde maanden werkeloos geraakt door een reorganisatie en is dat gebleven totdat ik ongeveer 12 was.

In die 10 jaar hebben we het natuurlijk niet breed gehad. Helaas heeft mijn moeder toen door een aantal verkeerde beslissingen hoge schulden opgebouwd. Dus dan zit je in de bijstand en heb je (ja, wel door eigen schuld ja) nog minder over elke maand door veels te veel aan schulden.

Maar een slechte jeugd? Nee. Zeker niet. Ik heb vooral leuke herinneringen aan mijn jeugd. Ik weet dat mijn moeder en ik een heel sociaal leven hadden. Veel kennissen, vrienden, goede relatie met buren en ik natuurlijk met de kinderen van eerdergenoemden.

Natuurlijk was het niet leuk om in de kleren rond te lopen van een neef of een zoon van een kennis die er uit was gegroeid. Maarja, het was gratis. En je hoefde natuurlijk niet in kleren van de Wibra rond te lopen. Wat natuurlijk geen schande is, maarja, laten we eerlijk zijn, als kind heb je het op school gewoon wat makkelijker met merkkleding (hoe idioot dat ook moge zijn natuurlijk).

Auto hadden we natuurlijk niet, meubels te weinig en vaak gratis gekregen van iemand die ze weg wouden gooien. Alle andere zaken kwamen uit kringloopwinkels. Eten kwam uit de Aldi, Basismarkt, de markt etc. Echt slechte herinneren heb ik niet aan het eten. Ja, alles was eigen merk en we aten ook heel erg vaak brood (met alleen suiker of boter omdat er geen geld meer voor ander beleg was, soms). En dat dus ook voor het avondeten. Of alleen aardappelen met bonen (heeel vaak gegeten). Maar als je dan eens iets 'lekkers' at, dan waardeerde je dat zo veel meer...

Ik kan niet zeggen dat ik getekend ben door hoe ik ben opgegroeid eigenlijk. Het enige wat ik mij extreem heb aangetrokken is dat mijn moeder altijd zei "we zijn geboren als een dubbeltje en zullen nooit een kwartje worden". Dat heb ik tot mijn levensmotto gemaakt, alleen dan: "ik ben geboren als een dubbeltje, maar kan makkelijk nog zelfs meer dan een kwartje worden".

Ik ben niet heel erg zuinig nu, ik geef ook niet alles meteen uit. Ik ben gewoon 'normaal'. Ik denk ook niet dat je door een dergelijke opvoeding extra zuinig of andersom wordt. Dat moet altijd al tussen je oren hebben gezeten, rijk of arm. Ik denk dat je met name een werkinstelling meekrijgt. Ik heb sinds heel jong geleerd dat geld nooit zomaar op je afkomt. Je moet er altijd wat voor doen. En daardoor heb ik de instelling dat je hard moet werken voor je geld. En nu verdien ik net geen 3x modaal. Best goed dus, zo'n opvoeding.

Zo zie je dat het meer gaat om de aandacht en de regelmaat dan om het geld zelf.

Ik herken veel in 't verhaal van Evenveel (alleen dat 3 x modaal wil nog niet zo erg lukken ) hoewel mijn ouders absoluut geen schulden hadden en vooral m'n moeder me geleerd heeft "geef niet meer uit dan je hebt" en dankzij dat principe blijf ik altijd uit de schulden, wat niet wil zeggen dat ik ook niet af en toe uitgaven doe die pure luxe zijn.

quote:

Op donderdag 19 mei 2011 17:55 schreef Evenveel het volgende:
Hmm "armoede"...

Natuurlijk was het niet leuk om in de kleren rond te lopen van een neef of een zoon van een kennis die er uit was gegroeid. Maarja, het was gratis. En je hoefde natuurlijk niet in kleren van de Wibra rond te lopen. Wat natuurlijk geen schande is, maarja, laten we eerlijk zijn, als kind heb je het op school gewoon wat makkelijker met merkkleding (hoe idioot dat ook moge zijn natuurlijk).

Ach volgens mij was het in het verleden heel gebruikelijk om nog in goede conditie verkerende kinderkleding door te geven aan familie of vrienden. Dat gebeurde in mijn familie ook, en bij ons in de straat gebeurde het ook veel. Als je nagaat is het eigenlijk ook helemaal niet zo raar, een kind onder de 10 groeit heel snel uit zijn goede kleding.
En er gaat ook vaak iets kapot, dus wij liepen rond met van die plakkaten op de kleding. Bij mijn moeder was vooral fruit favoriet

Toen mijn ouders elkaar leerden kennen had mijn vader een hypotheekschuld van tienduizenden euro's. (begin jaren tachtig zijn huis verkocht na scheiding toen de woningmarkt instortte).

Tot mijn 14e zijn mijn ouders bezig geweest dat af te betalen. Ze hadden weinig geld, maar daar hebben wij als kinderen nooit wat van gemerkt. Mijn vader had 's avonds nog een bijbaan om extra geld te verdienen, mijn moeder zorgde voor ons. Hoewel wij nooit op vakantie gingen toen en niet in merkkleding liepen zoals andere kinderen, zorgde mijn moeder er altijd voor dat we goed te eten hadden, op schoolreisjes konden en dat soort dingen.

Inmiddels is dit alweer jaren geleden, wonen mijn ouders in een kast van een huis en lijken ze zelf vergeten te zijn dat ze het ooit minder goed hebben gehad. Maar ik heb er in ieder geval van geleerd dat je, als je wil, met weinig geld alsnog een goed en leuk leven kan hebben. Ook al verdiend dat uiteraard niet mijn voorkeur en ben ik me er terdege van bewust dat leven zonder geldzorgen een heel stuk prettiger leeft.

quote:

Op vrijdag 20 mei 2011 08:23 schreef Pipo1234 het volgende:

[..]

Owja die gruwelijke lapjes. Daar heb ik ook nog mee rondgelopen...

Nu zouden ze zeggen die is vast arm. Ik woonde in mijn jeugd in een normale 2 onder 1 kap buurt en eigenlijk had iedereen wel een kledingstuk met een lapje.

quote:

Op vrijdag 20 mei 2011 08:27 schreef Boris_Karloff het volgende:

Nu zouden ze zeggen die is vast arm. Ik woonde in mijn jeugd in een normale 2 onder 1 kap buurt en eigenlijk had iedereen wel een kledingstuk met een lapje.

Mijn vader had een goed inkomen en ook ik liep vnl in door mijn moeder gemaakte kleding incl reparatielapjes
Ik denk dat we nu gewoon allemaal veel te verwend zijn en dingen direct weggooien als ze een beetje kapot zijn.

Daarbij, zoals al eerder in dit topic vermeld: armoede is wel heel erg relatief hè

quote:

Op vrijdag 20 mei 2011 08:35 schreef Pipo1234 het volgende:

De wegwerpmaatschappij begint inderdaad steeds meer de overhand te krijgen.

En vooral als je met wat minder bent opgegroeid, dan heb je pas goed door wat de waarde van dat alles is. Mijn moeder kwam bijv uit een redelijk arm gezin, geboren vlak na de oorlog etc. Dus zij wist nog wel wat zuinigheid was en heeft dat altijd in haar eigen gezin ook doorgevoerd terwijl we op zich best geld hadden.

Ik ook. Maar ervoer de armoede toch iets anders. In grote lijnen hetzelfde met het verschil dat in de beginjaren weinig gemerkt heb het niet doorhad. Omdat alles was zoals het was en ik niet beter wist. Al onze meubulair en kleding was tweede/derde hands, maar dat was in mijn ogen normaal. Gaten in broeken en truien werden veelvuldig gelapt met stukken stof, maar dat was ook weer een beetje d etrend dus dat viel ook niet zo op. Sinterklaas en verjaardagen vierden wij zelden. Alhoewel ik als oudste van de twee totch het meest verwend werd. Wij gingen nooit uit of met vakantie en na de feestdagen wist ik nooit veel te vertellen op school.

Ik heb eigenlijk van de amroede niks bewust doorgehad tot op mijn 17e toen ik het huis uitging en elders bij mensen thuiskwam. En merkte dat verschil in kwaliteit van leven wel erg groot was ten opzichte van wat ik gewend was. En dat waren pas gemiddelde gzinnen. Toen viel alles op zn plaats. Ik heb tot dan altijd het idee gehad dat mijn familie zelf gemiddeld was, met een gemiddeld inkomen. Maar toen begreep ik hoe erg mijn ouders wel niet hebben moeten worstelen. ik heb het mijn oudersnooit kwalijk genomen voor de situatie waarin zij zaten. Wat niet wegneemt dat ik ze nogsteeds niet mag nog kan luchten. Maar dat heeft niets met alle armoede te maken.

Het meest rotte is dat je op latere leeftijd, de omgeving waarin je bent opgegroeid en de kwaliteit ervan, meeneemt naar je eigen woonsituatie. Omdat je, denk ik, onbewust toch je prioriteiten elders neerlegt dan een mooie vloer of een gezellig ingerichte huiskamer. Verder ben ik toch wel mensen tegengekomen die ondanks de armoede toch altijd in een leuk huis zijn opgegroeid en dat stukje kwaliteit ook meenamen naar hun eigen woonsituatie later. Al gaat dat stukje kwaliteit van leven altijd gepaard met forse schulden bij Wehkamp enzo. Maar sinds ik dit doorheb, dat je dat toch kunt vewranderen. Ben ik de laatste tijd toch wel aan het denken om ook mijn eigen stekkie wat leuker in te richten. Beetje bij beetje moet lukken. Zal wel twee jaar overheen gaan, maar moet lukken.

[ Bericht 4% gewijzigd door Schenkstroop op 20-05-2011 09:05:09 ]

quote:

Op vrijdag 20 mei 2011 08:56 schreef Pipo1234 het volgende:

[..]

Dat herken ik en heb ik nog steeds. Ik heb altijd in krakkemikkige huurwoningen gewoond waar alles minimaal was. Toen ik voor het eerst bij mijn vriendin over de vloer kwam moest ik wel even wennen aan het feit dat ze een aanrecht hadden dat groter dan 1.5m² was, een bad hadden, een thermostaatkraan hadden, twee wc's in huis. Er is daar altijd frisdrank in de koelkast (en helaas amper melk). In het begin dacht ik dat haar ouders heel veel geld hadden (groot huis, grote tuin) maar ze hebben gewoon veel geluk gehad en er hard voor gewerkt. Helaas zijn het wel PVDA'ers.

Ja ik herken dat. Nadat ik een paar keer bij een klasgenoot thuis was geweest en zag hoe ander shet was bij hem. En omdat zijn 'oma' daar een beetje hielp met het huishouden (wat ik niet doorhad). Dacht ik dat zij een huishoudster hadden. Dit zei ik dus zo tegen mijn moeder. En die kan nooit dr mond houden, dus die vraagt dat zo bij de eerste de beste kans die ze kreeg, aan de moeder van mijn vriend. En toen werd ik als 8 jarig jochie even toegesproken.. Ik schaamde mij behoorlijk voor die misverstand

Maar dat was dus omdat ik dacht dat zij rijk waren. Zij woonden gewoon in een rijtjeshuis.

Mijn vriend is opgevoed door alleen zijn moeder. Hij heeft een oudere broer en zus en zn vader ging vrij snel na zijn geboorte weg en heeft ook nooit alimentatie betaald.
Hoe zij kon rondkomen van de bijstand is mij nogsteeds een raadsel, en ze gingen dan wel nooit echt op vakantie maar verder heeft hij nooit echt last gehad van het feit dat er geen geld was.
Hij droeg de oude kleren van zn broer en kon niet mee naar de bioscoop met vriendjes maar hij heeft nooit honger gehad.

Zo ken ik nog wel meer vrienden die opgegroeid zijn in trailerparken en naar de voedselbank moesten maar stuk voor stuk zijn het sterke mensen geworden die weten wat ze willen en bereid zijn daar hard voor te knokken. Ze waarderen wat ze hebben, of dat nou veel of weinig is, en en beseffen wat hun zelfverdiende geld waard is.

Dat zij hier mee om kunnen gaan zonder verzuurd te raken en goeie mensen zijn geworden maakt dat ik veel respect hem voor hun ouders, dat ze ondanks hun ellende toch liefde konden geven en een goede opvoeding.

quote:

Op vrijdag 20 mei 2011 09:12 schreef Pipo1234 het volgende:

[..]

Je wordt er inderdaad wel redelijk hard van m.a.w. je leert dat je overal voor zult moeten werken in het leven. Aan de andere kant is verzuurt raken natuurlijk ook snel gebeurd als er maar genoeg dingen tegenzitten. Er zijn vast een hoop mensen die zich helemaal opvreten over het feit dat hun leven zo bepaald is door hun afkomst. Ik snap dat wel, aangezien ik dat ook wel heb.

Ik snap dat om eerlijk te zijn juist niet zo goed.
Natuurlijk kan het moeilijk zijn, maar ik zie om mij heen veel mensen die met heel weinig begonnen zijn en gevochten hebben voor een opleiding of juist met een stom baantje begonnen zijn en zich omhoog hebben gewerkt. De boosheid om het verleden kan ook motiverend werken om het beste uit jezelf te halen.
Je neerleggen bij je afkomst en denken dat dat de rest van je leven moet bepalen ligt helemaal bij jezelf. Ik beweer niet dat het makkelijk is, maar dat zegt imo niet dat je het niet aan jezelf verschuldig bent om te proberen.

Vanaf mijn zestiende bij mijn moeder gewoond die op het bestaansminimum zat en invalide was. Ik zat nog op school werkte er veel bij. Ik kon sowieso een gedeelte van salaris inleveren bij mijn moeder. Want de sociale dienst zag dit als een extra inkomen. Huursubsidie verviel ook. Dus dat kon ik ook rechtrekken. Later kreeg ik ook problemen met de IBgroep. Want ik verdiende teveel ook al hield ik misschien 20 procent van mijn salaris over. Toen ik 20 was woonde ik nog thuis. Ik steunde mijn moeder en broer. Mijn broer studeerde toen nog. Het gezin steunde op mijn salaris. Als er dure dingen kapot gingen betaalde ik dat. Bijzondere bijstand kregen we niet vanwege mijn werk in de supermarkt. Vaak mijn broer financieel ondersteund. Hij heeft nu een functie bij de VVD. Hij verkondigt dat iedereen zijn eigen broek moet houden net zoals hij heeft gedaan

quote:

Op vrijdag 20 mei 2011 09:25 schreef saaw het volgende:

[..]

Natuurlijk kan het moeilijk zijn, maar ik zie om mij heen veel mensen die met heel weinig begonnen zijn en gevochten hebben voor een opleiding of juist met een stom baantje begonnen zijn en zich omhoog hebben gewerkt. De boosheid om het verleden kan ook motiverend werken om het beste uit jezelf te halen.

Dat is hier het geval inderdaad, ik had mezelf voorgenomen om nooit in een dergelijke situatie te komen waarbij ik moest rondkomen van enkele euro's en alles ging prima tot er op mijn 19e ineens een chronische ziekte aan het licht kwam, ik m'n studie moest afkappen en ineens in de bijstand terecht kwam en rond mocht komen van 1200 euro incl. alle toeslagen met z'n tweetjes.
Dat hielp de geestelijke gezondheid ook niet echt wanneer je van talentvol sporter ineens met moeite de trap op en af kunt en een boterham moet laten smeren voor je omdat het gewoon lichamelijk niet meer gaat.

Dan kun je wel bij de pakken neer gaan zitten en afgeven op alles en iedereen, maar je kunt er ook wat van proberen te maken en er gewoon voor gaan.
Het is zo makkelijk en verleidelijk om in de slachtofferrol te zitten, maar daar schiet je verdomd weinig mee op, niemand wilde mij hebben als werknemer omdat ik gewoon teveel mankeerde en dus ben ik begonnen met wat simpele baantjes om de rekeningen te betalen en uiteindelijk gewoon voor mezelf begonnen en i.p.v tekorten aan het eind van de maand hebben we nu geld over en het loopt met de maand beter en kan ik inmiddels ook gewoon m'n ouders een keertje op vakantie sturen of m'n broertjes wat extra's geven om zo iets terug te doen nu zij in de hoek zitten waar de klappen vallen.

Kom nou zeg wat een huilie topic, jullie zijn niet in armoede opgegroeid. Jullie ouders hadden gewoon minder te besteden.

In Nederland kennen we bijna geen echte armoede, zolang je nog te vreten hebt en een dak boven je hoofd hebt en je naar school kunt, heb je geen armoede.

Dat er geen geld is voor een vaatwasser of dat de auto niet gerepareerd kan worden is GEEN armoede!!!

quote:

Op vrijdag 20 mei 2011 09:43 schreef Pipo1234 het volgende:

[..]

Ik wil deze discussie eigenlijk niet eens aangaan, maar toch doe ik het...

Armoede is relatief. Is het niet zo dat in een rijk land zoals Nederland waar het sociale stelsel zo goed is, armoede gekenmerkt wordt als het minder goed hebben? Natuurlijk verhonger je niet, maar dat deden mensen in de jaren 50 ook niet massaal. Het gaat om relatieve armoede en niet om verhongeren.

Even een quote voor je:

quote:

Armoede is volgens de definitie van de Verenigde Naties het niet kunnen voorzien in de eerste levensbehoeften. Zij ontstaat wanneer een persoon of een groep mensen onvoldoende betaal- en of ruilmiddelen heeft om in de primaire levensbehoeften te kunnen voorzien. De bestaansmiddelen hiervoor zijn wel aanwezig, maar ze kunnen als gevolg van schaarste onbetaalbaar worden. Primaire levensbehoeften omvatten zaken als schoon en drinkbaar water, voedsel, kleding, huisvesting en gezondheidszorg. Zij gelden als noodzakelijk om een menswaardig leven te kunnen leiden.

Zwevers die ik op straat tegen kom, dat is pas armoede. Dat jij een paar speelgoedjes niet kon krijgen en dat armoede noemt ligt toch echt aan jou.

quote:

Op vrijdag 20 mei 2011 09:40 schreef Patrickovik het volgende:
Kom nou zeg wat een huilie topic, jullie zijn niet in armoede opgegroeid. Jullie ouders hadden gewoon minder te besteden.

In Nederland kennen we bijna geen echte armoede, zolang je nog te vreten hebt en een dak boven je hoofd hebt en je naar school kunt, heb je geen armoede.

Dat er geen geld is voor een vaatwasser of dat de auto niet gerepareerd kan worden is GEEN armoede!!!

Hoe ben jij opgegroeid?

quote:

Op vrijdag 20 mei 2011 09:49 schreef BeffJeck het volgende:

[..]

Hoe ben jij opgegroeid?

Mijn ouders hadden het ook moeilijk, maar om nu te zeggen dat we echte armoede hadden....