R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Briljant weer dat er meteen een semantische discussie gevoerd wordt over de term "armoede". 
Op dinsdag 24 mei 2011 07:11 schreef Absurditeit het volgende:
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
Zo zie je dat het meer gaat om de aandacht en de regelmaat dan om het geld zelf.quote:Op donderdag 19 mei 2011 17:55 schreef Evenveel het volgende:
Hmm "armoede"...
Toen ik twee jaar oud was zijn mijn ouders gescheiden. Mijn moeder is toen in dezelfde maanden werkeloos geraakt door een reorganisatie en is dat gebleven totdat ik ongeveer 12 was.
In die 10 jaar hebben we het natuurlijk niet breed gehad. Helaas heeft mijn moeder toen door een aantal verkeerde beslissingen hoge schulden opgebouwd. Dus dan zit je in de bijstand en heb je (ja, wel door eigen schuld ja) nog minder over elke maand door veels te veel aan schulden.
Maar een slechte jeugd? Nee. Zeker niet. Ik heb vooral leuke herinneringen aan mijn jeugd. Ik weet dat mijn moeder en ik een heel sociaal leven hadden. Veel kennissen, vrienden, goede relatie met buren en ik natuurlijk met de kinderen van eerdergenoemden.
Natuurlijk was het niet leuk om in de kleren rond te lopen van een neef of een zoon van een kennis die er uit was gegroeid. Maarja, het was gratis. En je hoefde natuurlijk niet in kleren van de Wibra rond te lopen. Wat natuurlijk geen schande is, maarja, laten we eerlijk zijn, als kind heb je het op school gewoon wat makkelijker met merkkleding (hoe idioot dat ook moge zijn natuurlijk).
Auto hadden we natuurlijk niet, meubels te weinig en vaak gratis gekregen van iemand die ze weg wouden gooien. Alle andere zaken kwamen uit kringloopwinkels. Eten kwam uit de Aldi, Basismarkt, de markt etc. Echt slechte herinneren heb ik niet aan het eten. Ja, alles was eigen merk en we aten ook heel erg vaak brood (met alleen suiker of boter omdat er geen geld meer voor ander beleg was, soms). En dat dus ook voor het avondeten. Of alleen aardappelen met bonen (heeel vaak gegeten). Maar als je dan eens iets 'lekkers' at, dan waardeerde je dat zo veel meer...
Ik kan niet zeggen dat ik getekend ben door hoe ik ben opgegroeid eigenlijk. Het enige wat ik mij extreem heb aangetrokken is dat mijn moeder altijd zei "we zijn geboren als een dubbeltje en zullen nooit een kwartje worden". Dat heb ik tot mijn levensmotto gemaakt, alleen dan: "ik ben geboren als een dubbeltje, maar kan makkelijk nog zelfs meer dan een kwartje worden".
Ik ben niet heel erg zuinig nu, ik geef ook niet alles meteen uit. Ik ben gewoon 'normaal'. Ik denk ook niet dat je door een dergelijke opvoeding extra zuinig of andersom wordt. Dat moet altijd al tussen je oren hebben gezeten, rijk of arm. Ik denk dat je met name een werkinstelling meekrijgt. Ik heb sinds heel jong geleerd dat geld nooit zomaar op je afkomt. Je moet er altijd wat voor doen. En daardoor heb ik de instelling dat je hard moet werken voor je geld. En nu verdien ik net geen 3x modaal. Best goed dus, zo'n opvoeding.
The End Times are wild
Ik herken veel in 't verhaal van Evenveel (alleen dat 3 x modaal wil nog niet zo erg lukken ) hoewel mijn ouders absoluut geen schulden hadden en vooral m'n moeder me geleerd heeft "geef niet meer uit dan je hebt" en dankzij dat principe blijf ik altijd uit de schulden, wat niet wil zeggen dat ik ook niet af en toe uitgaven doe die pure luxe zijn. 
) hoewel mijn ouders absoluut geen schulden hadden en vooral m'n moeder me geleerd heeft "geef niet meer uit dan je hebt" en dankzij dat principe blijf ik altijd uit de schulden, wat niet wil zeggen dat ik ook niet af en toe uitgaven doe die pure luxe zijn.
Hallon!
Ach volgens mij was het in het verleden heel gebruikelijk om nog in goede conditie verkerende kinderkleding door te geven aan familie of vrienden. Dat gebeurde in mijn familie ook, en bij ons in de straat gebeurde het ook veel. Als je nagaat is het eigenlijk ook helemaal niet zo raar, een kind onder de 10 groeit heel snel uit zijn goede kleding.quote:
Hmm "armoede"...
Natuurlijk was het niet leuk om in de kleren rond te lopen van een neef of een zoon van een kennis die er uit was gegroeid. Maarja, het was gratis. En je hoefde natuurlijk niet in kleren van de Wibra rond te lopen. Wat natuurlijk geen schande is, maarja, laten we eerlijk zijn, als kind heb je het op school gewoon wat makkelijker met merkkleding (hoe idioot dat ook moge zijn natuurlijk).
En er gaat ook vaak iets kapot, dus wij liepen rond met van die plakkaten op de kleding. Bij mijn moeder was vooral fruit favoriet
Rik: Hey guys, wouldn't it be AMAZING if all this money was real?
Vyvyan: Rik, that is the single most predictable and BORING thing anyone could ever say whilst playing Monopoly.
Vyvyan: Rik, that is the single most predictable and BORING thing anyone could ever say whilst playing Monopoly.
Toen mijn ouders elkaar leerden kennen had mijn vader een hypotheekschuld van tienduizenden euro's. (begin jaren tachtig zijn huis verkocht na scheiding toen de woningmarkt instortte).
Tot mijn 14e zijn mijn ouders bezig geweest dat af te betalen. Ze hadden weinig geld, maar daar hebben wij als kinderen nooit wat van gemerkt. Mijn vader had 's avonds nog een bijbaan om extra geld te verdienen, mijn moeder zorgde voor ons. Hoewel wij nooit op vakantie gingen toen en niet in merkkleding liepen zoals andere kinderen, zorgde mijn moeder er altijd voor dat we goed te eten hadden, op schoolreisjes konden en dat soort dingen.
Inmiddels is dit alweer jaren geleden, wonen mijn ouders in een kast van een huis en lijken ze zelf vergeten te zijn dat ze het ooit minder goed hebben gehad. Maar ik heb er in ieder geval van geleerd dat je, als je wil, met weinig geld alsnog een goed en leuk leven kan hebben. Ook al verdiend dat uiteraard niet mijn voorkeur en ben ik me er terdege van bewust dat leven zonder geldzorgen een heel stuk prettiger leeft.
Tot mijn 14e zijn mijn ouders bezig geweest dat af te betalen. Ze hadden weinig geld, maar daar hebben wij als kinderen nooit wat van gemerkt. Mijn vader had 's avonds nog een bijbaan om extra geld te verdienen, mijn moeder zorgde voor ons. Hoewel wij nooit op vakantie gingen toen en niet in merkkleding liepen zoals andere kinderen, zorgde mijn moeder er altijd voor dat we goed te eten hadden, op schoolreisjes konden en dat soort dingen.
Inmiddels is dit alweer jaren geleden, wonen mijn ouders in een kast van een huis en lijken ze zelf vergeten te zijn dat ze het ooit minder goed hebben gehad. Maar ik heb er in ieder geval van geleerd dat je, als je wil, met weinig geld alsnog een goed en leuk leven kan hebben. Ook al verdiend dat uiteraard niet mijn voorkeur en ben ik me er terdege van bewust dat leven zonder geldzorgen een heel stuk prettiger leeft.
[b] Unstable. Volatile. Dangerous. [/b]
YES! The rhythm, the rebel.
YES! The rhythm, the rebel.
Owja die gruwelijke lapjes. Daar heb ik ook nog mee rondgelopen...quote:
[..]
Ach volgens mij was het in het verleden heel gebruikelijk om nog in goede conditie verkerende kinderkleding door te geven aan familie of vrienden. Dat gebeurde in mijn familie ook, en bij ons in de straat gebeurde het ook veel. Als je nagaat is het eigenlijk ook helemaal niet zo raar, een kind onder de 10 groeit heel snel uit zijn goede kleding.
En er gaat ook vaak iets kapot, dus wij liepen rond met van die plakkaten op de kleding. Bij mijn moeder was vooral fruit favoriet
Op dinsdag 24 mei 2011 07:11 schreef Absurditeit het volgende:
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
Nu zouden ze zeggen die is vast arm. Ik woonde in mijn jeugd in een normale 2 onder 1 kap buurt en eigenlijk had iedereen wel een kledingstuk met een lapje.quote:
[..]
Owja die gruwelijke lapjes. Daar heb ik ook nog mee rondgelopen...
Rik: Hey guys, wouldn't it be AMAZING if all this money was real?
Vyvyan: Rik, that is the single most predictable and BORING thing anyone could ever say whilst playing Monopoly.
Vyvyan: Rik, that is the single most predictable and BORING thing anyone could ever say whilst playing Monopoly.
quote:
Nu zouden ze zeggen die is vast arm. Ik woonde in mijn jeugd in een normale 2 onder 1 kap buurt en eigenlijk had iedereen wel een kledingstuk met een lapje.
Mijn vader had een goed inkomen en ook ik liep vnl in door mijn moeder gemaakte kleding incl reparatielapjes Ik denk dat we nu gewoon allemaal veel te verwend zijn en dingen direct weggooien als ze een beetje kapot zijn.
Daarbij, zoals al eerder in dit topic vermeld: armoede is wel heel erg relatief hè
"Dear life, When I said "can my day get any worse?" it was a rhetorical question, not a challenge."
De wegwerpmaatschappij begint inderdaad steeds meer de overhand te krijgen.quote:
[..]
Ik denk dat we nu gewoon allemaal veel te verwend zijn en dingen direct weggooien als ze een beetje kapot zijn.
Op dinsdag 24 mei 2011 07:11 schreef Absurditeit het volgende:
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
En vooral als je met wat minder bent opgegroeid, dan heb je pas goed door wat de waarde van dat alles is. Mijn moeder kwam bijv uit een redelijk arm gezin, geboren vlak na de oorlog etc. Dus zij wist nog wel wat zuinigheid was en heeft dat altijd in haar eigen gezin ook doorgevoerd terwijl we op zich best geld hadden.quote:
De wegwerpmaatschappij begint inderdaad steeds meer de overhand te krijgen.
"Dear life, When I said "can my day get any worse?" it was a rhetorical question, not a challenge."
Ik ook. Maar ervoer de armoede toch iets anders. In grote lijnen hetzelfde met het verschil dat in de beginjaren weinig gemerkt heb het niet doorhad. Omdat alles was zoals het was en ik niet beter wist. Al onze meubulair en kleding was tweede/derde hands, maar dat was in mijn ogen normaal. Gaten in broeken en truien werden veelvuldig gelapt met stukken stof, maar dat was ook weer een beetje d etrend dus dat viel ook niet zo op. Sinterklaas en verjaardagen vierden wij zelden. Alhoewel ik als oudste van de twee totch het meest verwend werd. Wij gingen nooit uit of met vakantie en na de feestdagen wist ik nooit veel te vertellen op school.
Ik heb eigenlijk van de amroede niks bewust doorgehad tot op mijn 17e toen ik het huis uitging en elders bij mensen thuiskwam. En merkte dat verschil in kwaliteit van leven wel erg groot was ten opzichte van wat ik gewend was. En dat waren pas gemiddelde gzinnen. Toen viel alles op zn plaats. Ik heb tot dan altijd het idee gehad dat mijn familie zelf gemiddeld was, met een gemiddeld inkomen. Maar toen begreep ik hoe erg mijn ouders wel niet hebben moeten worstelen. ik heb het mijn oudersnooit kwalijk genomen voor de situatie waarin zij zaten. Wat niet wegneemt dat ik ze nogsteeds niet mag nog kan luchten. Maar dat heeft niets met alle armoede te maken.
Het meest rotte is dat je op latere leeftijd, de omgeving waarin je bent opgegroeid en de kwaliteit ervan, meeneemt naar je eigen woonsituatie. Omdat je, denk ik, onbewust toch je prioriteiten elders neerlegt dan een mooie vloer of een gezellig ingerichte huiskamer. Verder ben ik toch wel mensen tegengekomen die ondanks de armoede toch altijd in een leuk huis zijn opgegroeid en dat stukje kwaliteit ook meenamen naar hun eigen woonsituatie later. Al gaat dat stukje kwaliteit van leven altijd gepaard met forse schulden bij Wehkamp enzo. Maar sinds ik dit doorheb, dat je dat toch kunt vewranderen. Ben ik de laatste tijd toch wel aan het denken om ook mijn eigen stekkie wat leuker in te richten. Beetje bij beetje moet lukken. Zal wel twee jaar overheen gaan, maar moet lukken.
[ Bericht 4% gewijzigd door Schenkstroop op 20-05-2011 09:05:09 ]
Ik heb eigenlijk van de amroede niks bewust doorgehad tot op mijn 17e toen ik het huis uitging en elders bij mensen thuiskwam. En merkte dat verschil in kwaliteit van leven wel erg groot was ten opzichte van wat ik gewend was. En dat waren pas gemiddelde gzinnen. Toen viel alles op zn plaats. Ik heb tot dan altijd het idee gehad dat mijn familie zelf gemiddeld was, met een gemiddeld inkomen. Maar toen begreep ik hoe erg mijn ouders wel niet hebben moeten worstelen. ik heb het mijn oudersnooit kwalijk genomen voor de situatie waarin zij zaten. Wat niet wegneemt dat ik ze nogsteeds niet mag nog kan luchten. Maar dat heeft niets met alle armoede te maken.
Het meest rotte is dat je op latere leeftijd, de omgeving waarin je bent opgegroeid en de kwaliteit ervan, meeneemt naar je eigen woonsituatie. Omdat je, denk ik, onbewust toch je prioriteiten elders neerlegt dan een mooie vloer of een gezellig ingerichte huiskamer. Verder ben ik toch wel mensen tegengekomen die ondanks de armoede toch altijd in een leuk huis zijn opgegroeid en dat stukje kwaliteit ook meenamen naar hun eigen woonsituatie later. Al gaat dat stukje kwaliteit van leven altijd gepaard met forse schulden bij Wehkamp enzo. Maar sinds ik dit doorheb, dat je dat toch kunt vewranderen. Ben ik de laatste tijd toch wel aan het denken om ook mijn eigen stekkie wat leuker in te richten. Beetje bij beetje moet lukken. Zal wel twee jaar overheen gaan, maar moet lukken.
[ Bericht 4% gewijzigd door Schenkstroop op 20-05-2011 09:05:09 ]
heksehiel: Je hebt gelijk. Het gaat wel degelijk ook om het uiterlijk! Een mooi innerlijk word ik niet geil van namelijk.
P.F: Als ik 50+ ben doe ik het ook wel voor het innerlijk, maar nu het nog kan, ga ik ook voor uiterlijk
P.F: Als ik 50+ ben doe ik het ook wel voor het innerlijk, maar nu het nog kan, ga ik ook voor uiterlijk
Dat herken ik en heb ik nog steeds. Ik heb altijd in krakkemikkige huurwoningen gewoond waar alles minimaal was. Toen ik voor het eerst bij mijn vriendin over de vloer kwam moest ik wel even wennen aan het feit dat ze een aanrecht hadden dat groter dan 1.5m2 was, een bad hadden, een thermostaatkraan hadden, twee wc's in huis.quote:
...
Ik heb eigenlijk van de amroede niks bewust doorgehad tot ik op mijn 17e het huis uitging en elders bij mensen thuiskwam. En merkte dat verschil in kwaliteit van leven wel erg groot was ten opzichte van wat ik gewend was. En dat waren pas gemiddelde gezinnen.
...
Er is daar altijd frisdrank in de koelkast (en helaas amper melk). In het begin dacht ik dat haar ouders heel veel geld hadden (groot huis, grote tuin) maar ze hebben gewoon veel geluk gehad en er hard voor gewerkt. Helaas zijn het wel PVDA'ers.
Op dinsdag 24 mei 2011 07:11 schreef Absurditeit het volgende:
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
Ik herken het 'opgroeien in armoede' verhaal wel een beetje. Ik ben zelf ook opgegroeid in een gezin dat het niet zo breed had, en het heeft toch een impact op je leven, en je wereldbeeld. Ik heb mezelf voorgenomen en kreeg ook van huis uit mee dat ik het beter moest doen. Ik ben dan ook als eerste van de familie gaan studeren waardoor ik nu een goede baan heb met dito salaris. Ik kan dan ook wel zeggen dat het voor mij zelf positief heeft uitgepakt, maar als ik zie dat het met mijn zus wat minder fortuinlijk gaat (ze is wel heel gelukkig enzo) dan blijft het succes toch betrekkelijk.
Ja ik herken dat. Nadat ik een paar keer bij een klasgenoot thuis was geweest en zag hoe ander shet was bij hem. En omdat zijn 'oma' daar een beetje hielp met het huishouden (wat ik niet doorhad). Dacht ik dat zij een huishoudster hadden. Dit zei ik dus zo tegen mijn moeder. En die kan nooit dr mond houden, dus die vraagt dat zo bij de eerste de beste kans die ze kreeg, aan de moeder van mijn vriend. En toen werd ik als 8 jarig jochie even toegesproken.. Ik schaamde mij behoorlijk voor die misverstandquote:
[..]
Dat herken ik en heb ik nog steeds. Ik heb altijd in krakkemikkige huurwoningen gewoond waar alles minimaal was. Toen ik voor het eerst bij mijn vriendin over de vloer kwam moest ik wel even wennen aan het feit dat ze een aanrecht hadden dat groter dan 1.5m2 was, een bad hadden, een thermostaatkraan hadden, twee wc's in huis.
Maar dat was dus omdat ik dacht dat zij rijk waren. Zij woonden gewoon in een rijtjeshuis.
heksehiel: Je hebt gelijk. Het gaat wel degelijk ook om het uiterlijk! Een mooi innerlijk word ik niet geil van namelijk.
P.F: Als ik 50+ ben doe ik het ook wel voor het innerlijk, maar nu het nog kan, ga ik ook voor uiterlijk
P.F: Als ik 50+ ben doe ik het ook wel voor het innerlijk, maar nu het nog kan, ga ik ook voor uiterlijk
Mijn vriend is opgevoed door alleen zijn moeder. Hij heeft een oudere broer en zus en zn vader ging vrij snel na zijn geboorte weg en heeft ook nooit alimentatie betaald.
Hoe zij kon rondkomen van de bijstand is mij nogsteeds een raadsel, en ze gingen dan wel nooit echt op vakantie maar verder heeft hij nooit echt last gehad van het feit dat er geen geld was.
Hij droeg de oude kleren van zn broer en kon niet mee naar de bioscoop met vriendjes maar hij heeft nooit honger gehad.
Zo ken ik nog wel meer vrienden die opgegroeid zijn in trailerparken en naar de voedselbank moesten maar stuk voor stuk zijn het sterke mensen geworden die weten wat ze willen en bereid zijn daar hard voor te knokken. Ze waarderen wat ze hebben, of dat nou veel of weinig is, en en beseffen wat hun zelfverdiende geld waard is.
Dat zij hier mee om kunnen gaan zonder verzuurd te raken en goeie mensen zijn geworden maakt dat ik veel respect hem voor hun ouders, dat ze ondanks hun ellende toch liefde konden geven en een goede opvoeding.
Hoe zij kon rondkomen van de bijstand is mij nogsteeds een raadsel, en ze gingen dan wel nooit echt op vakantie maar verder heeft hij nooit echt last gehad van het feit dat er geen geld was.
Hij droeg de oude kleren van zn broer en kon niet mee naar de bioscoop met vriendjes maar hij heeft nooit honger gehad.
Zo ken ik nog wel meer vrienden die opgegroeid zijn in trailerparken en naar de voedselbank moesten maar stuk voor stuk zijn het sterke mensen geworden die weten wat ze willen en bereid zijn daar hard voor te knokken. Ze waarderen wat ze hebben, of dat nou veel of weinig is, en en beseffen wat hun zelfverdiende geld waard is.
Dat zij hier mee om kunnen gaan zonder verzuurd te raken en goeie mensen zijn geworden maakt dat ik veel respect hem voor hun ouders, dat ze ondanks hun ellende toch liefde konden geven en een goede opvoeding.
an urge to help mankind overcomes me
quote:
[..]
...
Maar dat was dus omdat ik dacht dat zij rijk waren. Zij woonden gewoon in een rijtjeshuis.
Mijn vriendin woonde in een vrijstaand huis, dus die gedachte was niet helemaal vreemd.
Op dinsdag 24 mei 2011 07:11 schreef Absurditeit het volgende:
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
Mijn vader heeft ook nooit alimentatie betaald, omdat hij (volgens mijn moeder) mijn moeder niet vertrouwde met het geld. Wat ik overigens ook een beetje moet beamen. Daar kwam bij dat er geen rechtelijke dwang in het spel was, dus mijn moeder moest het doen van een uitkering (en diverse leningen). Ik weet nog dat ze vaak boodschappen bij de Aldi betaalde met ongedekte cheques.quote:
Mijn vriend is opgevoed door alleen zijn moeder. Hij heeft een oudere broer en zus en zn vader ging vrij snel na zijn geboorte weg en heeft ook nooit alimentatie betaald.
Hoe zij kon rondkomen van de bijstand is mij nogsteeds een raadsel, en ze gingen dan wel nooit echt op vakantie maar verder heeft hij nooit echt last gehad van het feit dat er geen geld was.
Hij droeg de oude kleren van zn broer en kon niet mee naar de bioscoop met vriendjes maar hij heeft nooit honger gehad.
Het stomme was overigens wel dat we altijd een auto hebben gehad, terwijl die helemaal niet nodig was.
Op dinsdag 24 mei 2011 07:11 schreef Absurditeit het volgende:
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
Je wordt er inderdaad wel redelijk hard van m.a.w. je leert dat je overal voor zult moeten werken in het leven. Aan de andere kant is verzuurt raken natuurlijk ook snel gebeurd als er maar genoeg dingen tegenzitten. Er zijn vast een hoop mensen die zich helemaal opvreten over het feit dat hun leven zo bepaald is door hun afkomst. Ik snap dat wel, aangezien ik dat ook wel heb.quote:
...
Dat zij hier mee om kunnen gaan zonder verzuurd te raken en goeie mensen zijn geworden maakt dat ik veel respect hem voor hun ouders, dat ze ondanks hun ellende toch liefde konden geven en een goede opvoeding.
Op dinsdag 24 mei 2011 07:11 schreef Absurditeit het volgende:
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
Ik snap dat om eerlijk te zijn juist niet zo goed.quote:
[..]
Je wordt er inderdaad wel redelijk hard van m.a.w. je leert dat je overal voor zult moeten werken in het leven. Aan de andere kant is verzuurt raken natuurlijk ook snel gebeurd als er maar genoeg dingen tegenzitten. Er zijn vast een hoop mensen die zich helemaal opvreten over het feit dat hun leven zo bepaald is door hun afkomst. Ik snap dat wel, aangezien ik dat ook wel heb.
Natuurlijk kan het moeilijk zijn, maar ik zie om mij heen veel mensen die met heel weinig begonnen zijn en gevochten hebben voor een opleiding of juist met een stom baantje begonnen zijn en zich omhoog hebben gewerkt. De boosheid om het verleden kan ook motiverend werken om het beste uit jezelf te halen.
Je neerleggen bij je afkomst en denken dat dat de rest van je leven moet bepalen ligt helemaal bij jezelf. Ik beweer niet dat het makkelijk is, maar dat zegt imo niet dat je het niet aan jezelf verschuldig bent om te proberen.
an urge to help mankind overcomes me
Vanaf mijn zestiende bij mijn moeder gewoond die op het bestaansminimum zat en invalide was. Ik zat nog op school werkte er veel bij. Ik kon sowieso een gedeelte van salaris inleveren bij mijn moeder. Want de sociale dienst zag dit als een extra inkomen. Huursubsidie verviel ook. Dus dat kon ik ook rechtrekken. Later kreeg ik ook problemen met de IBgroep. Want ik verdiende teveel ook al hield ik misschien 20 procent van mijn salaris over. Toen ik 20 was woonde ik nog thuis. Ik steunde mijn moeder en broer. Mijn broer studeerde toen nog. Het gezin steunde op mijn salaris. Als er dure dingen kapot gingen betaalde ik dat. Bijzondere bijstand kregen we niet vanwege mijn werk in de supermarkt. Vaak mijn broer financieel ondersteund. Hij heeft nu een functie bij de VVD. Hij verkondigt dat iedereen zijn eigen broek moet houden net zoals hij heeft gedaan
Dat had ik ook. Ik ben daar nog steeds boos over, want alles wat ik verdiende ging op de grote hoop. Zo kun je als jong volwassene nooit een leven opbouwen als je minimumloon verdiend en de helft mag inleveren. Ik sta daar wel anders in dan jij denk ik, want ik wilde gewoon een leven opbouwen voor mezelf en niet voortdurend lijden onder mijn moeders falen.quote:Op vrijdag 20 mei 2011 09:28 schreef BeffJeck het volgende:
Vanaf mijn zestiende bij mijn moeder gewoond die op het bestaansminimum zat en invalide was. Ik zat nog op school werkte er veel bij. Ik kon sowieso een gedeelte van salaris inleveren bij mijn moeder. Want de sociale dienst zag dit als een extra inkomen. Huursubsidie verviel ook. Dus dat kon ik ook rechtrekken. ...
Op dinsdag 24 mei 2011 07:11 schreef Absurditeit het volgende:
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
Dat is hier het geval inderdaad, ik had mezelf voorgenomen om nooit in een dergelijke situatie te komen waarbij ik moest rondkomen van enkele euro's en alles ging prima tot er op mijn 19e ineens een chronische ziekte aan het licht kwam, ik m'n studie moest afkappen en ineens in de bijstand terecht kwam en rond mocht komen van 1200 euro incl. alle toeslagen met z'n tweetjes.quote:
[..]
Natuurlijk kan het moeilijk zijn, maar ik zie om mij heen veel mensen die met heel weinig begonnen zijn en gevochten hebben voor een opleiding of juist met een stom baantje begonnen zijn en zich omhoog hebben gewerkt. De boosheid om het verleden kan ook motiverend werken om het beste uit jezelf te halen.
Dat hielp de geestelijke gezondheid ook niet echt wanneer je van talentvol sporter ineens met moeite de trap op en af kunt en een boterham moet laten smeren voor je omdat het gewoon lichamelijk niet meer gaat.
Dan kun je wel bij de pakken neer gaan zitten en afgeven op alles en iedereen, maar je kunt er ook wat van proberen te maken en er gewoon voor gaan.
Het is zo makkelijk en verleidelijk om in de slachtofferrol te zitten, maar daar schiet je verdomd weinig mee op, niemand wilde mij hebben als werknemer omdat ik gewoon teveel mankeerde en dus ben ik begonnen met wat simpele baantjes om de rekeningen te betalen en uiteindelijk gewoon voor mezelf begonnen en i.p.v tekorten aan het eind van de maand hebben we nu geld over en het loopt met de maand beter en kan ik inmiddels ook gewoon m'n ouders een keertje op vakantie sturen of m'n broertjes wat extra's geven om zo iets terug te doen nu zij in de hoek zitten waar de klappen vallen.
Ik snap het wel maar keur het ten zeerste af. Mijn moeder doet dat namelijk wel. Die heeft nooit echt de moeite gedaan om iets te maken van haar leven, terwijl ze slim genoeg is. Ze werkt nu in deeltijd bij een werkvoorziening en laat haar inkomen gewoon aanvullen door de WAO, terwijl ze makkelijk voltijd kan werken. Ze heeft daar alleen geen zin in, aangezien ze dan haar "hobby's" niet kan uitoefenen.quote:
[..]
Ik snap dat om eerlijk te zijn juist niet zo goed.
Natuurlijk kan het moeilijk zijn, maar ik zie om mij heen veel mensen die met heel weinig begonnen zijn en gevochten hebben voor een opleiding of juist met een stom baantje begonnen zijn en zich omhoog hebben gewerkt. De boosheid om het verleden kan ook motiverend werken om het beste uit jezelf te halen.
Je neerleggen bij je afkomst en denken dat dat de rest van je leven moet bepalen ligt helemaal bij jezelf. Ik beweer niet dat het makkelijk is, maar dat zegt imo niet dat je het niet aan jezelf verschuldig bent om te proberen.
Op dinsdag 24 mei 2011 07:11 schreef Absurditeit het volgende:
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
Kom nou zeg wat een huilie topic, jullie zijn niet in armoede opgegroeid. Jullie ouders hadden gewoon minder te besteden.
In Nederland kennen we bijna geen echte armoede, zolang je nog te vreten hebt en een dak boven je hoofd hebt en je naar school kunt, heb je geen armoede.
Dat er geen geld is voor een vaatwasser of dat de auto niet gerepareerd kan worden is GEEN armoede!!!
wat een huilie topic, jullie zijn niet in armoede opgegroeid. Jullie ouders hadden gewoon minder te besteden.In Nederland kennen we bijna geen echte armoede, zolang je nog te vreten hebt en een dak boven je hoofd hebt en je naar school kunt, heb je geen armoede.
Dat er geen geld is voor een vaatwasser of dat de auto niet gerepareerd kan worden is GEEN armoede!!!
Ik wil deze discussie eigenlijk niet eens aangaan, maar toch doe ik het...quote:
Kom nou zeg
In Nederland kennen we bijna geen echte armoede, zolang je nog te vreten hebt en een dak boven je hoofd hebt, heb je geen armoede, dat er geen geld is voor een vaatwasser of dat de auto niet gerepareerd kan worden is GEEN armoede!!!
Armoede is relatief. Is het niet zo dat in een rijk land zoals Nederland waar het sociale stelsel zo goed is, armoede gekenmerkt wordt als het minder goed hebben? Natuurlijk verhonger je niet, maar dat deden mensen in de jaren 50 ook niet massaal. Het gaat om relatieve armoede en niet om verhongeren.
Op dinsdag 24 mei 2011 07:11 schreef Absurditeit het volgende:
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
Het werkt ook niet echt erotiserend als je de rookworst en saucijzenbroodjes op 45 meter afstand al ruikt, terwijl je langs de plastic laarzen en kledij loopt.
|
|
