Wie kende iemand die zelfmoord heeft gepleegd?

quote:

Op zaterdag 12 maart 2011 00:31 schreef lady-wrb het volgende:

[..]

ik wel maar die gaat je niet aan

Waarom zo onaardig?

Het zijn er trouwens meerdere. Ook een user die goed was in photoshop geloof ik...

quote:

Op zaterdag 12 maart 2011 01:03 schreef Menu_69 het volgende:

[..]

Niemand verplicht je ook om er hier over te posten.

Klopt maar waren mijn gedachtes die ik zojuist had en dat wou ik kwijt vandaar.

Dat ik 14 jaar was, heeft mijn moeder een zelfmoord poging gedaan.
Ik heb haar gevonden,zij had slaappillen genomen.
En haar polsen doorgesneden.

quote:

Op zaterdag 12 maart 2011 01:33 schreef vronie het volgende:
Dat ik 14 jaar was, heeft mijn moeder een zelfmoord poging gedaan.
Ik heb haar gevonden,zij had slaappillen genomen.
En haar polsen doorgesneden.

Heftig. Mijn nichtje heeft dat op haar 15e (of 16e) ook mee moeten maken. Nouja, mijn tante had dan geloof ik niet haar polsen doorgesneden. Wel een vreselijk traumatische ervaring voor een kind om je moeder zo te vinden.

Ik ken iemand met borderline die zichzelf van het leven had beroofd met een overdosis pillen. Ik leerde haar kennen in het laatste halfjaar dat ze leefde. Ik zat destijds in een kliniek en ze zat bij mij in de therapiegroep.

Ik vraag me af hoe het zover had kunnen komen. Aan de ene kant besefte niemand dat ze zich zo klote voelde dat ze een einde aan haar leven wilde maken. Aan de andere vraag ik me af of ik de behandelaars iets moet verwijten. Het ging zo dat ze twee maanden voor haar dood een paar keer overstuur wegliep. Ze wilde eerst persé de hoofdbehandelaar spreken, maar die had geen tijd en daardoor werd ze overstuur. Door weg te lopen zet je je behandeling op het spel. Aangezien ze dat een paar keer deed, werd haar behandeling beëindigd. Ik vraag me af of de behandelaars haar destijds serieus genoeg namen.

Waar ik echt boos over was, was hoe andere cliënten ermee omgingen. Toen we het nieuws hoorden, waren er 20 cliënten die haar hadden gekend. Aangezien we in een kliniek zaten, leefden we met elkaar en dan vind ik het gepast dat je afscheid neemt op haar begrafenis. 10 cliënten (inclusief mezelf) deden dat ook. Zelfs iemand die enorm last van paniekaanvallen had en nauwelijks de deur uit durfde, ging mee. Maar de andere 10 verzonnen allemaal smoesjes dat ze zo overstuur waren of dat ze het zo eng vonden om op begrafenissen te zijn en dat ze daarom liever naar huis gingen. Ze maakten gewoon misbruik van de situatie.

quote:

Op zaterdag 12 maart 2011 01:40 schreef Menu_69 het volgende:

[..]

Heftig. Mijn nichtje heeft dat op haar 15e (of 16e) ook mee moeten maken. Nouja, mijn tante had dan geloof ik niet haar polsen doorgesneden. Wel een vreselijk traumatische ervaring voor een kind om je moeder zo te vinden.

Dat was het ook.
Ik ben in paniek naar onze Huisarts gerend.
Die heeft gezorgt,dat mijn moeder werd opgenomen in het ziekenhuis.
Dat zij bijkwam,was ze niet echt blij.

quote:

Op zaterdag 12 maart 2011 01:50 schreef vronie het volgende:

[..]

Dat was het ook.
Ik ben in paniek naar onze Huisarts gerend.
Die heeft gezorgt,dat mijn moeder werd opgenomen in het ziekenhuis.
Dat zij bijkwam,was ze niet echt blij.

Toevallig dat je dan zo dichtbij de huisarts gewoond. Ik denk dat ik direct 112 had gebeld, al is dat makkelijk praten achteraf.

Gaat het nu wat beter dan met haar?

Ik ben van oude garde.
112 bestond toen nog niet.
Zij is overleden op 56 jarige leeftijd aan kanker.
Ik was toen 20 jaar.

quote:

Op zaterdag 12 maart 2011 02:09 schreef vronie het volgende:
Ik ben van oude garde.
112 bestond toen nog niet.
Zij is overleden op 56 jarige leeftijd aan kanker.
Ik was toen 20 jaar.

0611 ook niet?

quote:

Op zaterdag 12 maart 2011 02:15 schreef Menu_69 het volgende:

[..]

0611 ook niet?

Ik weet het niet.
Maar dank je voor je steun.

Alleen indirect.

De zoon van mijn ex-vriendin heeft op 15-jarige leeftijd door het hoofd geschoten.
Door omstandigheden buiten de controle van mijn ex-vriendin woonde hij bij zijn oma in Amerika, zij woonde toen in Engeland. Toen ik bij haar was heb ik hem een paar keer telefonisch gesproken, hartstikke toffe gast eigenlijk.. Hij had het alleen moeilijk met zichzelf. Door de paar keren dat ik met hem heb gepraat, kreeg hij weer wat meer motivatie, steuntje in de rug, deed ineens wat zijn grootmoeder hem vroeg enzo.
Tijdje later is het uitgegaan met mijn ex, en op een morgen stond ik om 7:30 op het station toen ze me belde. "I gotta go to the States NOW! Dustin killed himself. Na ongeveer 11 dagen verloor hij het gevecht en is overleden.
Ik had een zware kutdag op werk, zwaar emotioneel. Mijn ex geeft zich nu nog steeds de schuld.

quote:

Op zaterdag 12 maart 2011 02:39 schreef knokkels het volgende:
De zoon van mijn ex-vriendin heeft op 15-jarige leeftijd door het hoofd geschoten.
Door omstandigheden buiten de controle van mijn ex-vriendin woonde hij bij zijn oma in Amerika, zij woonde toen in Engeland. Toen ik bij haar was heb ik hem een paar keer telefonisch gesproken, hartstikke toffe gast eigenlijk.. Hij had het alleen moeilijk met zichzelf. Door de paar keren dat ik met hem heb gepraat, kreeg hij weer wat meer motivatie, steuntje in de rug, deed ineens wat zijn grootmoeder hem vroeg enzo.
Tijdje later is het uitgegaan met mijn ex, en op een morgen stond ik om 7:30 op het station toen ze me belde. "I gotta go to the States NOW! Dustin killed himself. Na ongeveer 11 dagen verloor hij het gevecht en is overleden.
Ik had een zware kutdag op werk, zwaar emotioneel. Mijn ex geeft zich nu nog steeds de schuld.

quote:

Op zaterdag 12 maart 2011 02:40 schreef Adreamer het volgende:

[..]

Dank je..
Is inmiddels alweer een dikke 3 jaar geleden maar kan de foto nog zo voor me halen.
Nu heeft hij rust, gelukkig. RIP Dustin, I know you're watching over your mother. Shame we never met.
Kut, word er nog steeds emotioneel van.

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 20:54 schreef iwannabehigh het volgende:
En voor de trein springen vind ik nog wel het allerergste, want dan weet je gewoon dat je er andere mensen trauma's mee bezorgd. Dat vind ik nou écht onbegrijpelijk. En sowieso moet dat toch echt super pijnlijk zijn, ik krijg er nu al de rillingen van.. (echt).

Je bezorgt altijd wel iemand een trauma. Tenzij je het goed verbergt of niemand meer hebt die om je geeft.

Mijn zus heeft een klein jaar geleden een mislukte poging gedaan. Lastig om jezelf niet een deel van de schuld te geven. En vooral moeilijk om te zien hoe kut ze nog steeds met zichzelf en ons omgaat. Je zou denken dat iemand er wijzer van wordt..

Laatste maanden soms ook weer last van het beeld, hoe ik haar vond.

Een ex van mij heeft een mislukte poging ondernomen nadat het uit was en ze (als ik mij goed herinner) ook ruzie had met een goede vriend. Ze werd op tijd gevonden door haar huisbaas.

Inmiddels gaat het gelukkig al jaren weer fantastisch met haar

quote:

Op vrijdag 11 maart 2011 22:55 schreef tralalalars het volgende:

[..]
... Het waarom, niet weten en de machteloosheid zijn het zwaarst ...

Dat inderdaad. Je zou willen dat je maar dit of dat had gedaan, misschien was het dan anders gegaan... maar dat kan niet achteraf.

Een ex van mij 2 zeer halfslachtige pogingen. Hij was toen nog geen ex, en ondanks dat er uiteindelijk niks meer is gebeurd dan dat zijn zus en ik een erg stoned broertje/vriendje aantroffen, ben ik me kapot geschrokken en daarna een paar maanden de weg kwijt geweest.

Een studiegenoot waar ik inmiddels niet meer veel mee omging. Vond het wel erg, maar raakte me niet extreem. En ook nog de vader van een voormalige vriendin. Contact was ook verwaterd.

De zoon van een goede vriendin. Raakte mij niet zo erg, want kende hem niet goed. Maar het verdriet dat zij ervan heeft is heel erg. Het is 2 jaar geleden, en ze begint nu wel weer enigszins te functioneren. Gaat oook weer werken geloof ik.

De beste vriendin van een vriendin van mij. Die kende ik zelf niet. Mijn vriendin heeft haar gevonden, wel direct 112 erbij gehaald, waardoor ze het zelf niet echt hoefde te zien. Maar het doet haar veel pijn. Ze was kwaad op de moordenaar, en verdrietig om haar vriendin, dubbel gevoel dus.

Best veel mensen eigenlijk.

quote:

Op zaterdag 12 maart 2011 15:34 schreef Nemephis het volgende:

[..]

Dat inderdaad. Je zou willen dat je maar dit of dat had gedaan, misschien was het dan anders gegaan... maar dat kan niet achteraf.

ja en dat terwijl je er misschien al alles aan hebt gedaan...

Een goede vriend van mij heeft het eens geprobeerd dmv. een overdosis van verschillende pillen. Nadat hij alles geslikt had heeft hij mij gebeld, ik ben toen meteen naar hem toegegaan en vond hem half bewusteloos op de grond, met spoed naar het ziekenhuis waar hij 25% kans had de nacht te overleven, gelukkig overleefd. Hij leeft nu gelukkig nog, gaat zover ik weet stukken beter met hem, maar ik heb geen contact meer met hem, het had zo'n grote impact op me, zelfs nu na zo'n 7 jaar spookt het nog wel eens door me hoofd.

quote:

Op zaterdag 12 maart 2011 16:53 schreef Apotheose het volgende:

[..]

ja en dat terwijl je er misschien al alles aan hebt gedaan...

Of soms is er simpelweg niets dat je kunt doen om het tegen te houden. Bij bepaalde (psychisch zieke) mensen zit het zo in hun hoofd en worden die gedachten alleen maar sterker. Ongeacht de bezigheden van de omgeving.

Een zeer goede vriendin van mijn ouders, die we zo goed kenden dat we haar van kindsaf aan 'tante' noemden, heeft twaalf jaar geleden totaal onverwachts zichzelf opgehangen. Het contact hierna is verwaterd, mijn vader heeft nog wel contact met haar weduwnaar. Hij is inmiddels hertrouwd, hoe het met mijn 'neven', waaronder de ene die haar als eerste vond, is, weet ik helaas niet.

quote:

Op zaterdag 12 maart 2011 16:58 schreef Menu_69 het volgende:

[..]

Of soms is er simpelweg niets dat je kunt doen om het tegen te houden. Bij bepaalde (psychisch zieke) mensen zit het zo in hun hoofd en worden die gedachten alleen maar sterker. Ongeacht de bezigheden van de omgeving.

Klopt. Maar ik vraag me af of ik nog zo nuchter zou denken als het echt gebeurt (bijv als mn ex toen écht had doorgezet ipv alleen aandacht trekken - Hmm ik merk dat ik best neerkijk op die acties van hem toen)

quote:

Op zaterdag 12 maart 2011 16:58 schreef Menu_69 het volgende:

[..]

Of soms is er simpelweg niets dat je kunt doen om het tegen te houden. Bij bepaalde (psychisch zieke) mensen zit het zo in hun hoofd en worden die gedachten alleen maar sterker. Ongeacht de bezigheden van de omgeving.

True.