Heeft dit kabinet meer op met winnaars dan met verliezers?

quote:

Op vrijdag 29 oktober 2010 14:42 schreef Rubber_Johnny het volgende:

[..]

Er is ook een hoop symboolpolitiek bij hoor.

Zijn de chronisch zieke, de violiste bij het Metropole Orkest, en de Wajonger per se mensen die niet iets van hun leven willen maken?

Als het Metropole Orkest werkelijk zo goed is, c.q. de violiste die daarin speelt, dan zal ze het ook zonder staatssteun redden, anders heeft dit hele orkest gewoon geen enkel bestaansrecht en zal het aantal orkesten en violisten ernstig uitgedund moeten worden omdat er dan sprake is van een kunstmatig in stand gehouden overschot.

De Wajongere zal, als hij daadwerkelijk om gegronde reden in de Wajong zit, evenals de chronisch zieke, het recht op een uitkering behouden. Probleem was nu dat allerlei bijstandstrekkers door gemeenten naar de Wajong werden gebonjourd en er lekker met potjes geschoven werd. Dit verandert onder het nieuwe kabinet, als jij echt niet kan werken krijg je een uitkering, als je ADHD/ASS hebt en daarnaast studeert, zie ik werkelijk niet in waarom je Wajong moet ontvangen.

quote:

Op vrijdag 29 oktober 2010 14:07 schreef TimMer1981 het volgende:

[..]


Om je te troosten: mijn Engels is >perfect<, werkelijk.

"Survival of the fittest" draait om het principe dat degene die zich het beste aan kan passen (fitten) aan zijn/haar omgeving overleeft.

De soort, dus niet het individu, die het beste past overleeft, of een individu veel aanpassingsvermogen heeft doet niet terzake. Het heeft dus niks met sterkeren en zwakken te maken. Daarnaast is juist het ontbreken van elke bedoeling de essentie, dus ook moeder natuur heeft het niet zo bedoeld.

In het huidige tijdsgewricht weten de sociaal zwakkeren zich uitstekend voort te planten, dat gaat het zelfs veel beter af dan de hoogopgeleiden die doorgaans moeite hebben om op hun 14e al de partnerkeuze te maken en aan het bezwangeren te beginnen.

quote:

Een gevolg van evolutietheorie van Darwin dus.

De theorie lijkt me eerder een gevolg van de praktijk.

quote:

Op vrijdag 29 oktober 2010 14:53 schreef Weltschmerz het volgende:

In het huidige tijdsgewricht weten de sociaal zwakkeren zich uitstekend voort te planten, dat gaat het zelfs veel beter af dan de hoogopgeleiden die doorgaans moeite hebben om op hun 14e al de partnerkeuze te maken en aan het bezwangeren te beginnen.

Met dank aan de voorgaande regeringen die ervoor zorgen dat de "sterkeren" het voortbestaan van de "zwakkeren" moesten betalen en hierin zover gingen dat de "sterkeren" niet eens meer tijd en geld hadden voor voortplanting. Dit noemen ze ook wel "moderne slavernij"; een prachtig gevolg van dat geweldige socialisme.

quote:

[..]

De theorie lijkt me eerder een gevolg van de praktijk.

In deze kwestie is het een kwestie van evolutie, waar de theorie dus naar wijst. Een theorie brengt nooit iets in gang, aangezien een theorie beschrijvend is.

Dat er op uitkeringen versoberd wordt, het zal allemaal wel.

Maar het is de flexibilisering van de arbeidsmarkt die een groep zoals mensen met autisme sterk zal treffen. De groep die minder flexibel is en aan structuur gehecht, die zal het onderspit gaan delven.

quote:

Op vrijdag 29 oktober 2010 14:58 schreef Rubber_Johnny het volgende:

[..]

Probleem is dat deze mensen in principe wel kunnen werken, maar dat niemand ze wil.

Wil je deze mensen uit de Wajong gooien? Prima. Maar stel voor grote en middelgrote bedrijven een gehandicapten quotum in.

En als Rainman in staat is 3 uurtjes per dag een studieboek wiskunde door te nemen mag ie ook achter de vuilniswagen?

Quota voor grote en middelgrote bedrijven zijn de slechtste maatregelen die een overheid kan ondernemen, bij na net zo kansloos als een vrouwenquotum voor topfuncties. Zie verscheidene posts over de excuus-cultuur en de totale minachting van deze doelgroep, als ze door middel van druk en verplichting aan bepaalde baantjes geholpen worden.

Rainman die in 3 uur per dag een studieboek wiskunde kan doornemen kan echt wel beter zijn rekenkracht gebruiken, ja ook commercieel, dan dat hij achter de vuilniswagen z'n diensten kan leveren. Sterker nog, voor bedrijven zal iemand die in 3 uur tijd ongeveer 40 uur werk verricht, interessanter zijn dan een niet-autist.

quote:

Op donderdag 28 oktober 2010 18:19 schreef Rubber_Johnny het volgende:
Het nieuwe kabinet bezuinigt alom, maar ik las laatst dat 'exellente leerlingen' meer geld krijgen.

Terwijl chronisch zieken, wajongers, mensen in de Bijstand, minima enzovoort fors moeten inleveren, krijgen mensen die door hun geboorte gezegend zijn met een bijzonder verstand nog een extraatje. En dan had je ook al de HRA waar niet op bezuinigd kon worden.. hmmm dit zette me een beetje aan het denken.

Heeft dit kabinet meer op met winnaars dan met verliezers?

En is dat erg?

Moeilijk te bepalen natuurlijk, maar ik begrijp welke kant je op wilt.

Ik denk in ieder geval niet dat het erg is. Studenten die zich significant meer inzetten voor hun studie moeten m.i. een mogelijkheid krijgen om een apart traject te volgen, uiteraard met bijbehorende erkenning na het succesvol afronden van het traject. Hard werk moet lonen.

En ook al zou er bezuinigd worden op de 'verliezers' die jij noemt, dat betekent niet dat zij opeens geen enkele steun meer krijgen. In veel gevallen is die steun ongetwijfeld een deel van het probleem.

quote:

Op zondag 7 november 2010 14:47 schreef Rubber_Johnny het volgende:

[..]

Het is geen minachting. Deze groep kan minder. Ze kunnen minder uren draaien, niet lopen, zien, of met mensen omgaan. Daarom zijn ze ook gehandicapt.

Werkelijk? Dat label gehandicapt wordt tegenwoordig op een op de twintig jongeren geplakt. Mensen met lichte stoornissen, syndromen en afwijkingen worden al in de WAjong gekieperd. Dat is minachting, aangezien vrijwel iedereen nog steeds denkt met meervoudig gehandicapte Steven Hawkings te doen te hebben. Iemand met ADD, PDD-NOS of een lichte visuele handicap is nog niet meteen iemand waar tal van aanpassingen voor nodig zijn.

quote:

Ook gehandicapten hebben talenten. Sommige gehandicapten kunnen met hun talent hun handicap compenseren, maar de meeste gehandicapten zijn net als gewone mensen slechts middelmatig getalenteerd. De meeste autisten kunnen de Enigma niet kraken. Ze kunnen wat andere programmeurs kunnen en hebben aanpassingen nodig die andere programmeurs niet nodig hebben.

Als je quota zo slecht en zielig voor de bedrijven vindt, laat dan de Wajong ook met rust. Waarom moeten de gehandicapten wel een schop onder hun kont krijgen en de bedrijven ze niet aannemen niet?

Bekijk het op deze manier; voor sommige gehandicapten is een handicap bij bepaalde functies geheel geen nadeel, zijn bijvoorbeeld je sociale skills van ondergeschikt belang, hoef je geen roofvogels te spotten op 2 kilometer afstand of heb je werk dat een korte concentratiecurve behoeft. Nee, het zijn geen supermensen met de kennis en kunde uit een getallenreeks binnen een paar seconden de sleutel te halen, dat ben ik met je eens, maar hoe belangrijk is dat ook voor een programmeur?

Werknemers hebben allen hun tekortkomingen en talenten. Wanneer je niet in de WAjong zit omdat je als autist gediagnostiseerd bent, met bijbehorende uitkering, zal je veel minder bezig zijn met dit negatieve aspect en hoeft het helemaal geen issue te zijn wanneer je voor net zo'n sociaal onbenul zit die gewoon rekenkracht zoekt.

WAjong is een probleem, dit groeit met 7 % per jaar, dat kunnen we echt niet bij onze driedubbele vergrijzing hebben. Werkgevers die werknemers selecteren op hun eigenschappen en niet gesponsord worden om "werknemers met een rugzakje" aan te nemen zorgen voor een opener en minder (positief) discriminerende arbeidsmarkt te zorgen.

quote:

Op zondag 7 november 2010 16:53 schreef Rubber_Johnny het volgende:

[..]

Helaas geldt dit lang niet voor alle autisten. Het is vaak meer dan sociale onbenulligheid, sommigen hebben ook een prikkel-arme omgeving nodig, zijn zeer inflexibel, gaan flippen om de kleinste dingen, collega;s moeten rekening hiermee houden. Dan word je al een stuk minder aantrekkelijk als programmeur

Wel ben ik het met je eens dat er te snel gediagnosticeerd wordt. Maar wellicht ligt het ook hier aan het systeem. Het systeem verwacht keurige, sociaal vaardige, flexibele, efficiënte werkmiertjes die in ieder team passen. Voor minder halen werkgevers hun neus op: voor jou kunnen ze ook die 10 andere sollicitanten aannemen.

Voldoe je daar niet aan, dan kan je dus niet mee in de maatschappij. Via een 'diagnose' met bijbehorende 'behandeling' probeert men de ' ziekte' te verhelpen. Maar dat doktertje spelen levert vaak niet meer dan een label op, en helpt je niet vooruit.

Ik denk dat de werkelijkheid ligt tussen mijn EG-style betoog, en jouw wereldbeeld.

Maar ik blijf het niet eerlijk vinden dat de verantwoordelijkheid voor het oplossen van het ' rugzakjes-probleem' geheel bij de gehandicapten gelegd wordt. It takes two to tango

Ik vind dat wel een heel gemakkelijke afwenteling van het probleem op de maatschappij en dan de werkgevers voorop. Iedereen, zeker in een hoog-ontwikkeld land als Nederland, heeft het liefst werknemers die zo uitmuntend mogelijk presteren, die volledig passen bij het functie-profiel en die zo min mogelijk nadelen kennen. Als wij de welvaart willen blijven verhogen, een gezonde economie blijven zijn en de toch al hoge personeelsuitgaven niet verder te laten stijgen, moet simpelweg onze efficiëntie omhoog, dus minder kosten en meer opbrengst.

Dat zie je ook terug in de hele rendabiliteits-discussie; in Nederland wordt door het streven voor een betere samenleving tegenwoordig aan alles een prijskaartje gehangen, daar kunnen we niet omheen. Wil jij werkelijk dat er drie gezonde werknemers thuis op de bank zitten, omdat een gehandicapte een baan bij een, aan een quotum gebonden, bedrijf moet vervullen? Dit bedrijf produceert minder en heeft meer kosten, door het verplicht aannemen van iemand die niet aan alle functie-eisen voldoet. Uiteindelijk worden wij daar dus allemaal armer van, ook de gehandicapte zelf. Een autist die gaat flippen, aanpassing vraagt van collega's, in een prikkelarme omgeving moet werken en dus meer kost dan hij aan uur produceert, hoe jammer dit ook is, kan niet werken. Is dit volgens jou het afschrijven van goede werknemers, of is deze persoon in kwestie dan geen goede werknemer omdat hij zoveel eisen en voorwaarden kent? Ik denk dat deze groep, die minder produceert dan oplevert, schromelijk overdreven wordt qua aantallen, maar dat terzijde.

quote:

Op zondag 7 november 2010 17:20 schreef Rubber_Johnny het volgende:

[..]

Maar als een autist alleen onder zoveel randvoorwaarden kan werken en niet aan alle productie eisen kan voldoen.. zijn we dan niet terug bij het begin? Geef hem een Wajong, een dagbesteding, en laat hem verder met rust.

In welk opzicht wil dit kabinet daaraan tornen dan?
Zij willen nadruk op werken en herintegratie voor de lichte autist en een wajong voor de zwaardere gevallen, om op die manier de totale kosten terug te dringen. Het moet uit de lengte of uit de breedte komen; minder uitkering voor hetzelfde aantal Wajongeren, of minder Wajongeren met gelijke uitkering.

quote:

Op zondag 7 november 2010 18:19 schreef Rubber_Johnny het volgende:

[..]

Zo kan ik natuurlijk het er alleen mee eens zijn, dus ze gaan ook sterk inzetten op her-integratie, brug-banen, en subsidies voor werkgevers?

Overigens wil ik ook vermelden dat een Wajong een ' springplank' naar betaald werk kan zijn. Wie arbeidsongeschikt is kan de inkomenszekerheid van de Wajong gebruiken om aan zichzelf te werken en in de toekomst wel werk te vinden.

Subsidie voor werkgevers is altijd fout, dat betekent namelijk dat je stimuleert onproductieven in dienst te nemen en de overstap naar een ongesubsidieerde baan maak je op die wijze alleen maar lastiger. Om het even plat te zeggen; voor jou als autist met ambitie zo tien andere autisten zonder ambitie die ze een verkapte subsidiebaan kunnen geven.

De huidige Wajong is geen springplank maar een vangnet. Dit is al enigszins aangepast per januari 2010, maar er zitten nog teveel verkapte bijstandstrekkers in, die door bureaucratische en administratieve redenen in de Wajong terecht zijn gekomen. Een uitkering hoort geen inkomenszekerheid te bieden, maar te waarborgen dat iemand niet in mensonterende situaties terecht komt en zich kan mengen in de samenleving. Als een uitkering tegenwoordig als zekerheid wordt gezien, zijn de uitkeringen te hoog en te vrijblijvend.

quote:

Op zondag 7 november 2010 20:18 schreef Rubber_Johnny het volgende:

Op het moment dat je stelt dat het slecht is om onproductieven in dienst te nemen is het qua betaald werk voor veel gehandicapten einde verhaal.
Het is niet het gebrek aan ambitie die een autist/gehandicapte minder productief maakt, het is hun autisme/handicap. En daar kan je weinig aan doen.

Ik stel ook niet dat het hun gebrek aan ambitie is, het is eerder de aanwezigheid van ambitie die het voor gehandicapten moeilijk maakt uit hun subsidiebaan te komen. Wanneer je met een scheve verhouding begint, dus met overheidssteun een commerciele baan zoekt, zal het moeilijk zijn deze baas te overtuigen dat jij die baan zonder steun ook aan kan.

Overigens was mijn betoog a priori gericht tegen de quota en minimale bezettingen bij bedrijven te garanderen voor gehandicapten. Ik heb toch altijd liever de beste werknemer, met welke minpunten dan ook, dan dat ik bepaalde negatieve eigenschappen gecompenseerd zie met geld door de overheid of door bepaalde regels niet mag kijken naar negatieve eigenschappen. In het bedrijfsleven gaat dit precies zo met vrouwen in de vruchtbare levensfase, je hoeft geen antwoord te geven op de vraag of je kinderen wilt, maar als je dit niet doet weet ik als werkgever al genoeg.

Overheidsbeleid of niet, ik zit niet te wachten op een duurbetaalde werknemer die na een jaar er 16 of straks 20 weken tussenuit gaat.

quote:

Op zondag 7 november 2010 21:27 schreef Rubber_Johnny het volgende:

[..]

En wat als je zonder overheidssteun een baan zoekt? Ik denk niet dat gehandicapten dan meer kans hebben.

Hence my argumentation.
Daarom moet de overheid dus ook geen steun geven, quota opstellen of subsidie verstrekken aan iemand met een door de overheid aangemerkte "zielige negatieve eigenschap". Of dit nu geslacht is, ziekte of andere afwijking van de typische werknemer, elke werknemer heeft het recht zonder positieve discriminatie een gesprek in te gaan.

quote:

Dan kun je ze maar beter een beetje comfortabele uitkering geven zodat hun tijd op deze aardkloot nog een beetje aangenaam is. Ziek zijn is op zichzelf al vervelend genoeg.

Welja, laten we dan ook maar het eigen risico afschaffen, van de ziektekostenverzekering een belasting maken en alle zieken maar zo veel mogelijk vertroetelen. Het is al erg/vervelend genoeg is de dooddoener in elke discussie over deze groepen.

quote:

Vervelend he, werknemers met een leven.....

Laatst las ik dat werkgevers die het privéleven van de werknemer als iets positiefs zagen in plaats van 'moeilijk dingen' productievere werknemers hadden. Met robots zijn ze helaas nog niet zover, dus doe er je voordeel mee

Nee hoor, prima dat werknemers een leven hebben, op veel punten verrijken ervaringen buiten de werkvloer het leven van de werknemer in kwestie en zorgt voor onverwachte ontwikkelingen die niet goed in waarde uit te drukken zijn en daarmee ook niet meetbaar voor de werkgever. Maar mijn punt toonde aan dat werkgevers, als ze het echt niet willen, groepen altijd zullen uitsluiten vanwege aanpassingen die ze moeten doen of ongewenste bijwerkingen die in dienst nemen van zo'n afwijkend figuur kan hebben. Daar helpt positieve discriminatie of subsidie niets aan.

Verzorgingsstaat

quote:

Op zondag 7 november 2010 21:53 schreef Rubber_Johnny het volgende:
In jouw wereld heeft de gehandicapte het recht kansloos te zijn bij sollicitaties, (omdat werkgevers niet bereid zijn minder productieven aan te nemen, en er voor hen ook geen financiële voordelen tegenover staan) en vervolgens weg te rotten in een uitkering die te weinig is om van te leven en teveel om van dood te gaan. Want je wilt ze niet 'vertroetelen' natuurlijk.

Gezellig

Kom op, het was een leuke rationele discussie, dan hoef je deze reductio ad absurdum niet te gebruiken, nergens voor nodig! Zoals ik al eerder aangaf, de groep die daadwerkelijk afhankelijk is van een uitkering wordt schromelijk overschat en overdreven, alsof het huidig kabinet de meervoudig zwaargehandicapten met een bezem aan de straat gaat zetten om blaadjes te vegen.

Jij stelt een simpele herverdeling voor van inefficiënt belastinggeld en creëert op deze wijze schijnbaantjes en vrijwilligerswerk in ruil voor uitkeringen, waar mensen het gevoel krijgen er bij te horen, waar werkgevers het gevoel krijgen goed te doen en waar de staat een flinke boterham verdient aan administratieve ombuigingen.

Die slimme mensen verdienen zich terug, die hele pauperzooi niet.

quote:

Op maandag 8 november 2010 19:35 schreef Rubber_Johnny het volgende:

[..]

Als we ook nog pauperzooi in slimme mensen konden veranderen....

Jammer dat dit kabinet dat niet wil...

quote:

Op zondag 7 november 2010 17:26 schreef GSbrder het volgende:

[..]



In welk opzicht wil dit kabinet daaraan tornen dan?
Zij willen nadruk op werken en herintegratie voor de lichte autist en een wajong voor de zwaardere gevallen, om op die manier de totale kosten terug te dringen. Het moet uit de lengte of uit de breedte komen; minder uitkering voor hetzelfde aantal Wajongeren, of minder Wajongeren met gelijke uitkering.

Als je geen beperking hebt en ook nog hoogopgeleid bent, is het vrij gemakkelijk en kun je (economische crises daargelaten) kiezen uit meerdere banen.

Ook al doe je aan re-integratie, werkgevers moeten natuurlijk wel open staan voor die lichte autist. Maar ik ben het ergens wel met je eens dat het voor een begeleider moeilijk is om een autist die gaat flippen en niet graag met collega’s werkt (te veel prikkels) naar werk te bemiddelen.

Maar wacht eens even, het wordt steeds zo gekozen als het jullie uitkomt.

Wanneer ik zeg te twijfelen aan de noodzaak van Wajong voor (licht)gehandicapten, aanpassingen die nodig zijn om deze mensen te laten werken en de subsidie die het kost ze te laten werken, komen er argumenten over zwaar-autisten die flippen en totaal niet vaardig zijn in het bedrijfsleven.

Verwerp ik dit doordat het kabinet bij deze gehandicapten geen herintreding vereist maar het juist gaat om de licht-gehandicapten, is dat ineens het probleem en zijn zij de partij die tussen Wajong en een commerciele baan valt. Je bent of zo gemakkelijk aan te passen dat je voordelen in de meeste gevallen de kleine nadelen compenseren, of je bent zo'n zwaar geval dat subsidiebanen sowieso niet wenselijk zijn voor bedrijf en gehandicapte, maar je deze jongeren gewoon een dagbesteding moet geven.

Ja, tussen deze uitersten vallen een paar gemiddeld-gehandicapten, maar deze groep is gezamelijk met de zwaar-gehandicapten niet zo groot dat zij een op de twintig achttienjarigen vertegenwoordigen. Dit, samen met de jaarlijkse groei van 7 %, is echt te wijten aan een te groot deel licht-gehandicapten die door bureaucratie en gebrekkige ondersteuning het Wajong-bestand vervuilen.

Voor zo ver ik autisten gezien heb waren ze allemaal bovengemiddeld slim.

De enige WA-jongers die ik ken klagen dat ze niet aan een baan kunnen komen door hun etiket. Ze mogen niet eens werken!

Dat moet aangepakt worden.

quote:

Autisme in Nederland steeds vaker geconstateerd
In Nederland staat niet precies vast bij hoeveel mensen autisme aanwezig is. Er wordt geschat dat zon 60 tot 100 mensen per 10.000 mensen een vorm van autisme heeft. Dit is zon 0,6% tot 1%. Dertig jaar geleden waren deze cijfers slechts 2 à 5 per 10.000 mensen.

Een verklaring voor deze stijging in het aantal gevallen is het verruimen van de criteria voor klassiek autisme. Ook wordt de stoornis steeds vaker als probleem geïdentificeerd. Op het werk of op school worden steeds meer eisen gesteld aan communicatieve en sociale vaardigheden.

_Bron

quote:

Hoe vaak komt ADHD voor in Nederland?
Gegevens over de omvang van ADHD in Nederland zijn alleen aanwezig voor jongeren van 13-17 jaar (Landelijke Stuurgroep Multidisciplinaire Richtlijnontwikkeling in de GGZ, 2005, Schoemaker et al., 2003). Afgaand op een steekproef van jongeren zijn er in Nederland ongeveer 13 per duizend jongeren met ADHD (halfjaars prevalentie).

Nederlands onderzoek laat zien dat het aantal kinderen met ADHD de afgelopen twintig jaar niet of nauwelijks is toegenomen (Gezondheidsraad, 2000m). De stoornis wordt wel steeds beter herkend door hulpverleners, leerkrachten en ouders. Daardoor is het aantal behandelde kinderen sterk gestegen (Schoemaker et al., 2003; Buitelaar, 2001).

_Bron

De percentages autisten en ADHD'ers, ongetwijfeld alsmede gediagnostiseerde andere jongeren met een psychische afwijking, zijn enorm gegroeid. Het is dus niet reeel om te stellen dat de jongeren die nu in de Wajong zitten, altijd al het type jongvolwassene was dat niet in staat was deel te nemen aan het arbeidsproces. Nu wordt je echter gelabeld als autist of ADHD'er en krijg je Wajong. Dit heeft vrij weinig te maken met de "lichte" gevallen waar jij op doelt, want die waren er 20 jaar geleden ook al, alleen wisten ze toen niet van zichzelf dat ze autistisch waren. Het is toch schokkend dat we te maken hebben met een groei van 1000% de afgelopen 30 jaar?

Een tweede reden voor het toegenomen aantal Wajongeren is, zoals de eerste quote stelt; de toenemende eisen gesteld aan communicatieve en sociale vaardigheden, dit hebben we nu eenmaal met een land waar de welvaart stijgt, de lage lonen wegtrekken en het werk allemaal gericht is op dienstverlening en communicatie. In beide gevallen is dit niet te verhelpen door wat hulp bij werk of subsidie aan bedrijven.

De uitkering van mensen die niet kunnen functioneren staat niet ter discussie. De uitkering van mensen die wel kunnen werken staat ter discussie.

quote:

Op dinsdag 9 november 2010 17:08 schreef Repelsteeltju het volgende:
Voor zo ver ik autisten gezien heb waren ze allemaal bovengemiddeld slim.

Nou, dat is zeker niet altijd het geval. Mijn broer om een voorbeeld te noemen. Niet dat je dat kan beoordelen, maar neem het even van mij aan.

quote:

Op dinsdag 9 november 2010 18:09 schreef Rubber_Johnny het volgende:

[..]

Maar wat is je definitie van mensen die wel kunnen werken? Gaat het om 'wel kunnen werken' of: ' wel aan werk kunnen komen' ?

Wel kunnen werken. Wel aan werk kunnen komen is subjectief en dan krijg je ethische vraagstukken als de hoogbegaafde autist die nu het gemeenteplantsoen moet schoffelen. Iemand die een bepaalde baan kan vervullen, hoort WW dan wel bijstand te krijgen, maar is niet "arbeidsongeschikt". Ik heb dus ook liever niet dat meneer de ambtenaar gaat invullen of er passend werk bestaat voor Henkie, maar of er überhaupt de mogelijkheid is dat hij iets produceren gaat.

quote:

Maar wat te denken van Henkie? Het voorbeeld van een ' mode-autist'? Die 30 jaar geleden inderdaad niet als gestoord zou worden aangemerkt? Maar nu wel, omdat er een handleiding bij zit? Waar mensen rekening mee moeten houden? Maar die wel dingen kan?

Of Pietje, die alles prima kan maar 4 keer in het jaar wel een maand uit de running ligt vanwege een auto-immuunziekte?

Klaasje? Die met alles gewoon wat traaager is?

Ik ken Henkie, Pietje of Klaasje verder niet en ik zou me in hun persoonlijke situaties moeten verdiepen om hier passend werk voor te vinden of te kunnen oordelen of er passend werk voor ze is. Gedrag is per definitie intermenselijk en wat 30 jaar geleden als niet-storend gold kan dat nu wel zijn en andersom. Daarom is het slechtste wat je kan doen mensen voor langere tijd afschrijven, niet tussentijds keuren en het tussentijds keuren als iets slechts of nadeligs zien, wat nu wel geldt. Zeker niet voor jongeren, die toch enorm kunnen groeien of leren omgaan met hun handicap, is het erg slecht ze op hun 18e al een label te geven en ze (financieel) te korten door ze dat label af te nemen.

quote:

Op dinsdag 9 november 2010 18:54 schreef Rubber_Johnny het volgende:

Daar heb je wel een paar sterke argumenten.

Dan zul je op een gegeven moment wel gaan merken dat sommige mensen perspectiefloos al jaren in de bijstand zitten. Hoe ze ook gepest worden met regeltjes, controles, geldgebrek en workfirst. Als je dichterbij gaat kijken zul je merken dat daar bijna altijd wat aan de hand is.

Ik weet, het is vloeken in de rechtse kerk, maar een goede oplossing zou dan zijn om die mensen wat perspectief te bieden.

Je keurt ze niet bij voorbaat op een handicap af. Maar als je ziet dat iemand na nog 10 jaar nog in de bijstand zit kun je wel concluderen dat het voor hem onmogelijk is werk te vinden met zijn handicap, en daar hoeft geen verzekeringsarts of arbeidsdeskundige aan te pas te komen.

Want mensen een leven lang in de bijstand gooien omdat ze op papier best loempia's zouden kunnen vouwen, dat vind ik heel cru.

Ik vind het bijvoorbeeld een enorm goed plan om hoogbegaafde, maar commercieel onrendabele, gehandicapten levenslange vrije toegang te bieden tot universiteiten, met daarbij de bijbehorende faciliteiten. Ik zeg niet dat je begeleiders moet zetten op deze groep, of hoogleraren moet verplichten tot onderwijs, maar een savant die de bibliotheken van alle faculteiten afgaat, af en toe zijn blik ergens op laat vallen en bijdraagt aan diep theoretisch onderzoek, al is het maar 3 uur per dag, zou dit moeten krijgen.

Perspectiefloos is een gehandicapte ook die wajong krijgt, die paar honderd euro extra maakt hem niet een ander mens en zijn toekomst niet beter. Alleen het feit dat hij gehandicapt is zou niet moeten betekenen dat hij meer bijstand zou moeten ontvangen voor dezelfde kosten. Ik ben het wel eens met je laatste zin, maar iemand loempia's laten vouwen, daar 1000 euro aan subsidie tegenaan smijten en een heel legertje herintredingscoaches opleiden om dit soort onrendabelen "werk" te bezorgen is nog veel moeilijker verdedigbaar. We hebben straks 1 ambtenaar op elke 10 werkelozen om ze aan een baan te helpen, ook een gevalletje van een zichzelf in stand houdende bevolkingsgroep.

quote:

En verder vind ik dat bedrijven ook hun verantwoordelijkheid best mogen (moeten) nemen.

Rechtse Fok!kers vinden het allemaal verwend dat die meneer niet zijn leven lang wil schoffelen.

Ik vind het net zo verwend, zo niet verwender dat het bedrijfsleven slimme en zeer getalenteerde mensen in een leven lang geestdodend werk dwingt. Omdat het bedrijfsleven zijn neusje er voor optrekt.

Schop je de gehandicapte? Prima, maar schop dan ook de bedrijven die het probleem mede creëren.

Bedrijven betalen belasting, net zo goed als burgers en andere rechtspersonen meebetalen aan deze maatschappij. Dat we daarover kunnen discussieren is een geheel andere discussie, maar het is niet de taak van elk individueel bedrijf een maatschappelijk probleem op te lossen. Wellicht in een libertarische samenleving dat een grotere instantie daar zijn verantwoordelijkheden moest nemen, maar we kunnen ook moeilijk stellen dat de bevoordeelden in deze samenleving verplicht zijn de benadeelden te steunen, daar hebben we nu juist de overheid voor.

Het is net zo goed de schuld van de verwende succesvolle burgers dat minder succesvollen geen baan hebben. Dit is geen post hoc ergo propter hoc, maar zonder succes bestaat er geen falen en zonder een rendabel deel van de bevolking geen onrendabel deel. Wanneer jij als gezonde werknemer in dienst gaat bij een bedrijf, verklein je het aantal mogelijke banen voor ongezonde werknemers. Hoe filosofisch dit ook moge klinken, in een maatschappij is iedereen verantwoordelijk voor het "dwingen van getalenteerde mensen in een leven geestdodend werk". Dat kopen we samen af door belasting te betalen en hiermee geven we dus de overheid mandaat dit vervelende klusje voor ons op te lossen. Bedrijven creëren in dezen geen probleem, maar ze lossen er ook geen op, net zo goed als jij en ik dit niet doen.

quote:

Op dinsdag 9 november 2010 20:51 schreef Rubber_Johnny het volgende:

[..]

Hij is dan perspectiefloos, maar dan kan ook hij eens een lolletje betalen.

Je vraagt je af waarom we iemand willen ' vertroetelen' Laten we het argument omdraaien.

Waarom willen we iemand zijn leven lang straffen met maatregelen die voor uitvreters zijn bedoeld, (lage uitkering, controles, work-first ) als hij niets aan zijn situatie kan doen?

Uitvreters zouden in mijn bescheiden visie niet eens een uitkering moeten krijgen.
Ik zie drie categorieen:

1. Tijdelijk werklozen: WW (verkort) voor een paar maanden.
2. Tijdelijk arbeidsongeschikten: WAO (verkort) voor maximaal een jaar.
3. Onrendabelen buiten schuld: Bijstand op een niveau om bestaansminimum aan te bieden.

Het is geen overheidstaak om mensen een verzetje te geven, te vertroetelen of af en toe in een extraatje te voorzien. Iedereen moet een waardig leven kunnen hebben, vakantie, auto's of televisies zijn geen primaire levensbehoefte en het is niet de taak van de overheid ze dit te bieden. Ben je niet blij dat gehandicapten hier de zorg krijgen die ze nodig hebben, dagelijks warm eten en een dak boven hun hoofd?

De geschiedenis herhaalt zich...

quote:

Op dinsdag 9 november 2010 20:59 schreef GSbrder het volgende:

[..]



Uitvreters zouden in mijn bescheiden visie niet eens een uitkering moeten krijgen.
Ik zie drie categorieen:

1. Tijdelijk werklozen: WW (verkort) voor een paar maanden.
2. Tijdelijk arbeidsongeschikten: WAO (verkort) voor maximaal een jaar.
3. Onrendabelen buiten schuld: Bijstand op een niveau om bestaansminimum aan te bieden.

Het is geen overheidstaak om mensen een verzetje te geven, te vertroetelen of af en toe in een extraatje te voorzien. Iedereen moet een waardig leven kunnen hebben, vakantie, auto's of televisies zijn geen primaire levensbehoefte en het is niet de taak van de overheid ze dit te bieden. Ben je niet blij dat gehandicapten hier de zorg krijgen die ze nodig hebben, dagelijks warm eten en een dak boven hun hoofd?

Ik had pas gelezen dat er een flinke groep is die in zijn werkzame leven (20-64 jaar) helemaal geen gebruik maakt van de sociale zekerheid. Dus ik kan me jouw gedachte wel voorstellen uit oogpunt van zo min mogelijk belasting betalen.

quote:

Op woensdag 10 november 2010 16:22 schreef Rubber_Johnny het volgende:

[..]

Er is toch een verschil. Een klein pleziertje hoort bij de eerste levensbehoeften.

Dan heb ik het over een avond per maand naar de film of het café, of langs bij vrienden met een flesje wijn.

De mens is een sociaal wezen, en als je hem het plezier van sociale contacten af pakt, dat vind ik net zo iets als een hond nooit uitlaten, het is een levensbehoefte die in de aard van het beestje zit.

Dat is heel wat anders als een 'recht op' een nieuwe auto of tv omdat de buurman het ook heeft.

In welk opzicht hoeft een pleziertje iets te kosten, om welk bedrag praat je dan en is dat in de huidige uitkering niet al opgenomen? Niemand verplicht een bijstandsgerechtigde elke dag droog brood te eten, maar we geven ze ook geen gratis voedsel, huisvesting en geen cent meer. Ze mogen zelf beslissen of ze een pleziertje in de vorm van uitgaan willen - met de consequentie dat ze dan rustig aan moeten doen met het eten, of dat ze graag dure kleren en een iets groter huis nemen.

Ik hoop dat de Partij voor de Vrijheid de sloop van de verzorgingsstaat nog een beetje kan afremmen. Ik hoop ook dat Geert minister Leers even goed laat uitleggen waarom hij voor afschaffing van de visumplicht heeft gestemd, zodat een nieuwe stortvloed aan gelukzoekers deze kant op zullen komen.

Tja, de koek is dan een keer opgegeten.

quote:

Op woensdag 10 november 2010 18:01 schreef Rubber_Johnny het volgende:

[..]

Ik dacht juist dat de Bijstand zo laag was dat je dat soort keuzes niet meer had. Dat je altijd rustig aan moest doen met eten. Dat wat jij beschrijft, dat is ongeveer mijn welvaartsniveau (ben verder heel tevreden hoor).

En dat sociale dingen geld kosten, Ik weet niet hoor, maar als je altijd uitgenodigd word bij mensen thuis, en ze nooit terug uitnodigt omdat je de chateau migraine en de gezouten pinda's niet kan betalen, dan denk ik dat het snel is afgelopen,..

Maar heb verder geen ervaring met de WWB..

De bijstand is heel behoorlijk, natuurlijk is het geen vetpot en dat hoort ook niet, maar hoger dan mijn bescheiden studentensalaris zou ik er weinig voor hoeven in te leveren, behalve de gedachte dat bijstand iets chronisch is en je studiefinanciering iets tijdelijks, wat je daarnaast in de meeste gevallen ook niet met partner of kind hoeft te delen. Maar er is op dit moment toch echt geen sprake van de onmogelijkheid zelf te bepalen wat je met de bijstand doet.

Je kan je kinderen een keer in de week meenemen naar de McDonalds, je krijgt andere steun zoals wasmachine, televisie, computer en geld voor hobbies voor zowel jezelf als je kinderen. Nee, bijstandsgerechtigden vegeteren niet, het zijn gewoon mensen met menselijke behoeften die ze prima kunnen vervullen.