abonnement bol.com Unibet Coolblue
pi_89427364
quote:
1s.gif Op donderdag 2 december 2010 12:02 schreef CoolGuy het volgende:

[..]

Hij klaagde niet, niks van 'waarom ik', hij droeg het dapper, en ook toen het eind nabij kwam klaagde hij niet. Ik had werkelijk geen betere vader kunnen wensen.

En waarom, waarom besef ik sommige dingen nu pas? Nu, dat het te laat is? Waarom besefte ik dat niet eerder?

Je vader lijkt me een bijzonder mens maar je legt zoveel nadruk op de dood. Jij hebt jarenlang een geweldige vader gehad. Een goed mens gekend. Je hebt hem waardig zijn verlies zien dragen hoe onmogelijk dat ook leek op dat moment.

Hij is dood, weg en komt niet meer terug. Maar denk je echt dat bij de dood alles ophoudt? Je hebt iets wat ze nooit meer van je af kunnen pakken en dat is de herinnering aan die lach al is die lach er zelf niet meer. De herinnering aan zijn advies en zijn troost, ook al staat die niet meer voor je.

Natuurlijk is het triest en moet je rouwen om het verlies, maar iemand die zijn dood waardig draagt heeft keihard gevochten voor het afscheid wat hij wou hebben. Dat soort mensen als jouw vader en mijn vader was er ook 1 van genoten van het leven en ik weet zeker dat jouw vader dankbaar was voor alles en daarom niet riep 'waarom ik' maar zich erbij neerlegde. Probeer in zijn voetstappen te treden. Niet te veel focussen op waar het eindigde, hoe het eindigde en wat je allemaal niet meer lijfelijk met elkaar kan delen maar focus op het leven en dat het jou en hem gegund is geweest zoveel mooie momenten samen te delen.

Je kunt je nog zo boos maken en je zo verdrietig voelen, niets gaat hem ooit nog bij je terugbrengen. Denk je, als vader zijnde, dat hij zou willen dat je in zak en as om zijn dood zit of dat hij ziet dat je de pijn net zo waardig kunt dragen als hij dat deed?

Natuurlijk moet je rouwen, uithuilen en je boosheid is gegrond. Maar rouw niet alleen, herinner ook, want uiteindelijk staat jouw vader dichterbij je als je herinnert dan als je boos bent.
pi_89484846


[ Bericht 100% gewijzigd door brunette82 op 04-12-2010 13:21:29 ]
  vrijdag 3 december 2010 @ 17:53:09 #153
108582 Daywalk3r
Eigenlijk Dayrunner.
pi_89484906
Ik ga niet alle verhalen lezen maar ik wil jullie wel allemaal heel veel sterkte wensen!
Just remember, you can't climb the ladder of success with your hands in your pockets. ~Arnold Swarzenegger
pi_89522991
mijn oma is gister rustig ingeslapen.
at en dronk al weken minimaal, lag veel op bed, kreeg der pillen bijna niet meer weg.
afgelopen maandag kwam de arts bij der praten en ze is al weken niet heel helder meer maar heeft duidelijk gezegt: geen opnames meer, als ik dood ga dan is het maar zo.,
afgelopen week veel slapen en heb woensdag de hele dag bij der gezeten maar ze werd ook steeds onrustiger.
heb der nog wel een paar keer op de po kunnen helpen(werk in de zorg dus weet hoe of wat en de thuiszorg was telkens net weg als ze moest plassen) en dat vond ze fijn, ze was wel angstig.
en ze heeft mij woensdag nog specefiek geroepen ze zei tegen mn moeder dat ze mij wilde spreken.
geen idee meer wat ze zei maar was vast goed.
ze had ook een longontsteking en doorligplekken en was onrustig dus kreeg rustgevende druppels en morfine pleisters
vrijdag toch wel weer erg benauwd arts erbij en die heeft morfine in de aders gespoten en zou een paar uur later slaapmiddel geven maar zo kon eerst iedereen nog komen om afscheid te nemen en der nog in de ogen aan te kijken.
uiteindelijk was het slaapmiddel niet meer nodig ze is toen iedereen er was rustig overleden.
gelukkig maakte de morfine der al rustig want ze was om zich heen aan het slaan en had zich al opengehaald aan bed.

nu ben ik in de war kan niet denken neem weinig informatie op.
vergeet veel, onhoiud maar flardes van gesprekken en ben gewoon in de war..
Wie een kuil graaft voor een ander is in ieder geval geen egost
pi_89523773
sterkte -O- :*
Ja doei.
  zaterdag 4 december 2010 @ 20:35:41 #156
236546 droomvrouwtje
Lief, klein en schattig
pi_89529375
Heel veel sterkte..
Be happy with the little things in life
  zondag 5 december 2010 @ 12:02:43 #157
100297 teamlead
Nu met Napoleon complex
pi_89545321
Sterkte!
If you wish to be a success in the world, promise everything, deliver nothing.
Nothing is more difficult, and therefore more precious, than to be able to decide.
Victory belongs to the most persevering
  zondag 5 december 2010 @ 12:05:08 #158
100297 teamlead
Nu met Napoleon complex
pi_89545390
Nog maar een paar dagen en het is alweer een maand geleden dat het onmogelijke gebeurde.
Dat ene telefoontje, die rit naar het ziekenhuis met alle scenario's die door mijn hoofd gingen, het gezicht van pa toen hij het vreselijke nieuws vertelde, het gevoel alsof de grond onder mijn voeten wegviel. Het verdriet van iedereen die erbij was en van iedereen die via telefoon met ons meeleefde. Het onwerkelijke gevoel waarmee we 's avonds op de bank voor ons uit zaten te staren.
Mam, moeders, mama.. van het een op het andere moment was ze er gewoon niet meer.

We proberen weer "gewoon" de draad van ons leven op te pakken, ieder op onze eigen manier. Maar de leegte die ze achterlaat is levensgroot en zit tegelijkertijd in de meest kleine dingen. Een telefoontje dat niet komt als je het wel verwacht, een "ow, dat vindt mam misschien wel leuk" bij het maken van plannen, een "zullen we naar pa en ma gaan?", het overzetten van telefoonnummers in je nieuwe telefoon en dat ene mobiele nummer toch nog niet kunnen wissen....... op dat soort momenten komt de realiteit keihard binnen.

Beelden spoken door mijn hoofd, het verdriet komt en gaat. Er zijn zelfs dagen dat ik zo druk ben met mijn eigen leven dat ik nauwelijks stil sta bij wat er gebeurd is, om vervolgens weer stil en verdrietig op de bank te zitten. Vandaag is even zon dag waarop alles me aan haar herinnert en het weer even niet meevalt.

Duizenden keren heb ik de vraag gesteld waarop nooit een antwoord zal komen. "Waarom?. Waarom nu?" we zullen het nooit weten.
Het enige dat we weten is dat we geen keuze hebben en op de een of andere manier moeten leren om zonder haar verder te gaan. En dat gaan we ook wel leren, al is het maar omdat ze ons anders ongelofelijk op onze donder zou geven ;)

Mama, ik mis je. -O-
If you wish to be a success in the world, promise everything, deliver nothing.
Nothing is more difficult, and therefore more precious, than to be able to decide.
Victory belongs to the most persevering
  zondag 5 december 2010 @ 13:01:25 #159
304638 KarinJ.
droom je leven, leef je droom
pi_89547079
Misschien een kleine troost.....
Ze leeft voort in jou.
Af en toe zal je dingen doen, of zeggen die je moeder/vader altijd deden of zeiden.
Dan zal je weemoedig glimlachen, en denken "he ik lijk mijn moeder/ vader wel."
wees als een zalm, zwem tegen de stroom in
  zondag 5 december 2010 @ 15:11:40 #160
68591 twentemeisje
Onmeunig Twents
pi_89551611
quote:
1s.gif Op zondag 5 december 2010 12:05 schreef teamlead het volgende:
Nog maar een paar dagen en het is alweer een maand geleden dat het onmogelijke gebeurde.
Dat ene telefoontje, die rit naar het ziekenhuis met alle scenario's die door mijn hoofd gingen, het gezicht van pa toen hij het vreselijke nieuws vertelde, het gevoel alsof de grond onder mijn voeten wegviel. Het verdriet van iedereen die erbij was en van iedereen die via telefoon met ons meeleefde. Het onwerkelijke gevoel waarmee we 's avonds op de bank voor ons uit zaten te staren.
Mam, moeders, mama.. van het een op het andere moment was ze er gewoon niet meer.

We proberen weer "gewoon" de draad van ons leven op te pakken, ieder op onze eigen manier. Maar de leegte die ze achterlaat is levensgroot en zit tegelijkertijd in de meest kleine dingen. Een telefoontje dat niet komt als je het wel verwacht, een "ow, dat vindt mam misschien wel leuk" bij het maken van plannen, een "zullen we naar pa en ma gaan?", het overzetten van telefoonnummers in je nieuwe telefoon en dat ene mobiele nummer toch nog niet kunnen wissen....... op dat soort momenten komt de realiteit keihard binnen.

Beelden spoken door mijn hoofd, het verdriet komt en gaat. Er zijn zelfs dagen dat ik zo druk ben met mijn eigen leven dat ik nauwelijks stil sta bij wat er gebeurd is, om vervolgens weer stil en verdrietig op de bank te zitten. Vandaag is even zon dag waarop alles me aan haar herinnert en het weer even niet meevalt.

Duizenden keren heb ik de vraag gesteld waarop nooit een antwoord zal komen. "Waarom?. Waarom nu?" we zullen het nooit weten.
Het enige dat we weten is dat we geen keuze hebben en op de een of andere manier moeten leren om zonder haar verder te gaan. En dat gaan we ook wel leren, al is het maar omdat ze ons anders ongelofelijk op onze donder zou geven ;)

Mama, ik mis je. -O-
:* voor jou en je meisje, krijg een brok in mijn keel van je stukje. December zal ongetwijfeld een hele pittige maand worden, heel veel sterkte!
  maandag 6 december 2010 @ 09:56:44 #161
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_89578305
Ik lees nog dikwijls mee hier, want het doet deugd om te zien dat je niet de enige bent die het moeilijk heeft, of die iemand verloren is die zoveel betekend heeft. Ik gun het niemand om zo'n verlies te ervaren, maar het is wel geruststellend om te lezen dat anderen het ook zo moeilijk kunnen accepteren.

Ik wens jullie ontzettend veel sterkte, steun en alles wat je maar nodig hebt om deze dagen door te kunnen komen.

quote:
1s.gif Op donderdag 2 december 2010 13:53 schreef Jolene22 het volgende:

...
Hij is dood, weg en komt niet meer terug. Maar denk je echt dat bij de dood alles ophoudt? Je hebt iets wat ze nooit meer van je af kunnen pakken en dat is de herinnering aan die lach al is die lach er zelf niet meer. De herinnering aan zijn advies en zijn troost, ook al staat die niet meer voor je.

Natuurlijk is het triest en moet je rouwen om het verlies, maar iemand die zijn dood waardig draagt heeft keihard gevochten voor het afscheid wat hij wou hebben. Dat soort mensen als jouw vader en mijn vader was er ook 1 van genoten van het leven en ik weet zeker dat jouw vader dankbaar was voor alles en daarom niet riep 'waarom ik' maar zich erbij neerlegde. Probeer in zijn voetstappen te treden. Niet te veel focussen op waar het eindigde, hoe het eindigde en wat je allemaal niet meer lijfelijk met elkaar kan delen maar focus op het leven en dat het jou en hem gegund is geweest zoveel mooie momenten samen te delen.

Je kunt je nog zo boos maken en je zo verdrietig voelen, niets gaat hem ooit nog bij je terugbrengen. Denk je, als vader zijnde, dat hij zou willen dat je in zak en as om zijn dood zit of dat hij ziet dat je de pijn net zo waardig kunt dragen als hij dat deed?

Natuurlijk moet je rouwen, uithuilen en je boosheid is gegrond. Maar rouw niet alleen, herinner ook, want uiteindelijk staat jouw vader dichterbij je als je herinnert dan als je boos bent.
Toen ik dat las voelde ik mezelf wat aangesproken. Ik zou ook vaker dit advies moeten opvolgen, want ik merk dat ik te veel stilsta bij het waarom, het is onfair, en alle dingen die we nog samen hadden kunnen beleven etc.

Ik heb het de afgelopen 2 weken weer ontzettend zwaar gehad, na een periode dat het eigenlijk allemaal wel goed ging. Maar het idee dat er straks alweer een jaar voorbij is, alweer een jaar dat hij niet meer heeft mogen meemaken, gaf me een loodzwaar gevoel. Zoveel dingen die ik met hem had willen delen, of tegen hem zeggen, een gevoel van onmacht dat al die tijd gewoon blijft knagen... Ik merk ook vaak dat de buurvrouw niet begrijpt waarom ik het zo moeilijk heb met het verlies van haar man. Bv wanneer ik zei dat ik de fles whisky van hem die ik van haar destijds gekregen heb, met niemand deelde en speciaal een andere fles was gaan kopen in de winkel voor wanneer iemand een glas whisky wilde drinken. Ze leek niet te snappen dat ik zoveel waarde aan die fles gaf. Soms heb ik ook 't idee dat ze zoveel verder staat in het verwerken dan mij, terwijl haar weg zoveel langer zou moeten zijn dan die van mij, maar misschien kan ze het ook heel goed verbergen.

Ik ben afgelopen weekend kerstinkopen gaan doen, pas verhuisd dus ik had nog geen kerstspullen. Ik zag ook zo'n klein kerstboompje staan van plastic, dat heb ik meegenomen, samen met een doosje van die kleine kerstballen en een kleine slinger erbij. Die ga ik deze week bij hem aan het graf zetten, dan kan hij toch ook wat delen in de feeststemming. Ik weet zeker dat hij dat leuk zou vinden, maar ik baal er ontzettend van dat ik die vreugde niet meer met hem kan delen.
  maandag 6 december 2010 @ 10:12:32 #162
17337 ook_gek
doet ie anders nooit
pi_89578645
Jack,

Verwerken is voor iedereen anders. Sommige mensen kunnen het snel accepteren, terwijl andere daar meer moeite mee hebben en soms komt iemand er nooit meer overheen.

Wat jij aangeeft van die kerstboom zal ik bv nooit doen. Ik zal ook nooit een graf bezoeken. Een graf is voor mij niet de persoon in kwestie. Dat heeft geen enkele betekenis voor mij.
Terwijl anderen er juist heel veel kracht en steun uit kan halen.

Jij moet doen waar jij je goed bij voelt. En kijk niet hoe andere mensen het doen. Vergelijk je niet met je buurvrouw. Want ieder gaat met het verlies van een geliefde anders om.

Hoid wel altijd in gedachte dat wat je ook doet, de overledende zal je er nooit mee terug krikgen. Je afvragen hoe en waarom heeft ook geen zin. Gaat ook niks oplossen of terug brengen. Het houd jou alleen maar tegen om het te verwerken.

Sterkte met alles.
Alle hoeren kunnen vertrekken, zolang de man nog z'n handen heeft om zelf te kunnen trekken.
Never underestimate the power of stupid people in a large group
  maandag 6 december 2010 @ 10:37:31 #163
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_89579177
De reden waarom ik wel dikwijls naar z'n graf ga (minstens 1x per week, soms 2x) is vooral omdat ik niet bij de buurvrouw terecht kan. Dat verwachtte ik in het begin wel, en dat heeft ook de nodige problemen tussen ons gegeven waardoor ik haar bijna een jaar niet meer heb gezien/gesproken. Ik heb ondertussen wel aanvaard dat ze daar niet op zit te wachten, ik denk dan maar omdat ze het zelf wel lastig genoeg zal hebben. Op zich heb ik ook niet zo heel veel met het graf, ook omdat hij begraven ligt op een plek waar ik hem nooit mee zal associeren, maar voor mij is het wel de enige plek waar ik naartoe kan en waar het me ook wordt toegestaan om m'n ding te doen. De buurvrouw komt zelden naar daar, maar ze heeft er geen problemen mee dat ik het daar onderhoud en zorg dat het er netjes uitziet, en dat waardeert ze ook wel, maar dan op haar manier. Die kerstboom is iets wat ik zelf ook leuk vind om te doen. Ik hielp hem vroeger al vaak met allerlei dingen die hij zelf niet meer kon, en dit is dan zo'n beetje mijn manier om toch nog iets voor hem te kunnen blijven doen, maar misschien toont het ook wel aan dat ik het niet kan loslaten en zou ik dat misschien beter wel doen.

Het graf van m'n vader bezoek ik ook nauwelijks (1x per jaar), omdat ik met hem verre van dezelfde band had als met m'n buurman, en omdat ik ook nog bijna 6 jaar heb thuisgewoond, dus altijd in de omgeving heb kunnen vertoeven waarin ik hem gekend heb. Zo'n omgeving heb ik niet om het verlies van m'n buurman een plaats te geven, dus wellicht dat het daarom allemaal wat moeilijker gaat.
  maandag 6 december 2010 @ 10:45:48 #164
17337 ook_gek
doet ie anders nooit
pi_89579395
Als jij je er goed bij voelt lekker blijven doen. Alnga je er dagelijks heen. Zo lang jij je er maar prettig bij voelt.

Maar probeer wel te verkomen dat je er te lang in blijft hangen. Jouw leven gaat ook door met of zonder hem. Hem in gedachte houden enzo is prima maar laat het niet je leven volledig beinvloeden.

Teminste dat is altijd mijn mening.
Alle hoeren kunnen vertrekken, zolang de man nog z'n handen heeft om zelf te kunnen trekken.
Never underestimate the power of stupid people in a large group
  maandag 6 december 2010 @ 11:20:23 #165
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_89580300
Dat was in het begin wel zo, maar nu minder. Ik denk dagelijks aan hem en ik moet er voorlopig niet aan denken dat ik hem niet meer zou kunnen bezoeken. Ik weet nog dat ik het eerste jaar lichtjes panikeerde toen ik las dat het kerkhof om 16u sloot in de winter, wist ik toen veel dat echt niemand de moeite doet om die poort om 16u op slot te gooien :D

Nu heb ik enkel soms nog periodes dat het me niet afgaat, maar dat komt meestal door andere zaken die spelen en waar ik hem graag over gesproken had omdat ik weet dat hij me de raad zou geven die ik dan nodig heb, en dan mis ik hem des te meer.
pi_89734171
Ik herken dat wel Jack. Het is de reden waarom ik ook dit keer oud en nieuw in Parijs zal doorbrengen, het voelt niet goed op 1 januari ergens anders te zijn.

Volgende week een begrafenis van een collega.. De 2e in een jaar tijd van iemand in de 50 en dankzij die kloteziekte ;(
pi_89742537
Zondag was dus een jaar terug dat hij zelfmoord pleegde. Ik had eerst gedacht dat ik het heel moeilijk zou hebben maar denk meer dat het het idee gewoon was.
Ik heb er ook meer rust in nu zijn steen er is , dat klinkt misschien vaag maar het is zo.
Denk wel dat ik hem niet echt vergeet, maar aan een kant lucht het op dat het 1e jaar voorbij is en dus het moeilijkste wel geweest is.
  vrijdag 10 december 2010 @ 14:09:53 #168
159094 Jack.
Verdwaalde Belg
pi_89762456
quote:
1s.gif Op donderdag 9 december 2010 20:17 schreef Miracle_Drug het volgende:
Ik herken dat wel Jack. Het is de reden waarom ik ook dit keer oud en nieuw in Parijs zal doorbrengen, het voelt niet goed op 1 januari ergens anders te zijn.

Volgende week een begrafenis van een collega.. De 2e in een jaar tijd van iemand in de 50 en dankzij die kloteziekte ;(
Ik ga tussen kerst en nieuw naar Oostenrijk. Ik kan geen betere plek bedenken om oud op nieuw te vieren. Hij ging elk jaar daarheen, vroeger zomer en winter, de laatste jaren enkel in de zomer, dus als er een plek is die het best bij hem past is het wel Oostenrijk.
Het heeft enige moeite gekost om m'n vriendin te overtuigen om mee te gaan, maar het is uiteindelijk toch gelukt ;)

quote:
1s.gif Op donderdag 9 december 2010 23:03 schreef formerjellybean het volgende:
Zondag was dus een jaar terug dat hij zelfmoord pleegde. Ik had eerst gedacht dat ik het heel moeilijk zou hebben maar denk meer dat het het idee gewoon was.
Ik heb er ook meer rust in nu zijn steen er is , dat klinkt misschien vaag maar het is zo.
Denk wel dat ik hem niet echt vergeet, maar aan een kant lucht het op dat het 1e jaar voorbij is en dus het moeilijkste wel geweest is.
Ik was ook opgelucht toen dat 1ste jaar voorbij was, omdat je dan de periode achter je laat waarin je alles de 1ste keer zonder die persoon moet doen. Op oudjaar middernacht had ik ook verwacht om een moeilijk moment door te moeten, maar dat was eigenlijk niet zo. Misschien omdat ik voor het feest even op het kerkhof was langsgeweest, of omdat ik er al zo ontzettend mee bezig was om me erop voor te bereiden dat het uiteindelijk best goed meeviel.
pi_89797862
Vandaag is hier ook het eerste jaar voorbij. Ik dacht pas nadat ik hier las, oja kerst enzo komt er aan. Maar dat is dan al de 2e keer zonder mijn moeder :P

De tijd vliegt als een malle aan je voorbij...Ik kan er verder nu wel prima mee om gaan, denk vooral doordat ik er altijd over heb kunnen praten als ik dat wilde :)
pi_89863253
Ik kom er denk ik maar bij in dit topic. Ik heb alleen nog de op gelezen, maar ik moet het even van me afschrijven..

Vannacht om 04:06 ging mijn telefoon. Mijn oom. "Ik kom je halen, je moeder heeft een hartstilstand." Op de achtergrond hoor je mensen druk met elkaar in gesprek. Ambulancemedewerkers. Gesnik van mijn vader op de achtergrond. Er gaat zoveel door je hoofd, als je dat hoort. Mama. Wat is er gebeurd? Mama. Kom je nog terug? Mama. Laat me niet in de steek. Mama. Ik hou van jou.

Het half-uur daarna is eigenlijk als een roes gegaan. Hysterisch op bed blijven liggen totdat je tranen op zijn. Hij kwam me halen. Ik moet me aankleden. Mama. Hou vol. 35 minuten later stond mijn oom voor de deur. Met 140 over de snelweg terug naar huis. " Wat is er gebeurd?" vraag je aan je oom, maar ook hij weet niets. Mij halen, dat was het eerste wat hij deed.

Wat duurt die weg lang als je in twijfel zit. Mama, wees er nog, alsjeblieft, ik smeek het je. De snelweg af, de dorpswegen op. De dorpjes vliegen als een waas voorbij. Dan komt de bocht waarna je je straat ziet. Die is het ergst. Staan de ambulances er nog? Nee.

We stoppen. Mijn oom gaat eerst. Even poolshoogte nemen. Hij komt stilletjes weer naar buiten. Nee. Mama! Zonder mijn benen te voelen stap ik de voordeur door. Recht tegenover de voordeur is de opkamer, waar hun slaapkamer is. Daar ligt ze, de ogen gesloten, een handdoek onder haar kin, haar armen over haar heen gevouwen. Mama, asjeblieft, kom terug. Mama, je bent mijn mama. Wat moet ik zonder jou...

22-07-1957 -- 13-12-2010

Straks om 10:30 komt iemand die met mijn papa en mij alles gaat regelen. Maar dat duurt nog zo lang. Wat moet ik nu? Mama. ;(
  maandag 13 december 2010 @ 08:55:34 #171
236546 droomvrouwtje
Lief, klein en schattig
pi_89863708
* flash backs heeft

Sterkte en gecondoleerd!
Be happy with the little things in life
pi_89866067
Hitomi, kippenvel van je verhaal ;( Heel veel sterkte en gecondoleerd..
pi_89867108
heel veel sterkte :'(
pi_89867276
@hitomi, wat vreselijk. ;(
Ontzettend veel sterkte!
pi_89869401
Ooow hitomi wat verschrikkelijk :'( Ik krijg tranen in mijn ogen van jouw verhaal. Ik wens je heel veel sterkte bij het verlies van jouw liefste mama :*
pi_89871612
Dank jullie wel..

De beste vrienden van mijn ouders zijn rond een uur of half 10 hier aangekomen, zodra ze het hoorden zijn ze direct weggegaan.

Je krijgt zoveel op je dak opeens... en als de beste mevrouw van de uitvaartverzorging er is krijg je nog een extra klap van de realiteit wanneer je ineens door boeken met rouwkaarten en kisten aan het bladeren bent, kleding moet uitzoeken voor haar, foto's zodat ze haar kunnen verzorgen..

Mama. Hoe redden wij ons zonder jou? ;(
pi_89877006
jeetje, zit hier met kippevel...
heel erg veel sterkte voor jou en de familie.
weet niet wat ik verder moet zeggen dus laat het hier bij
Wie een kuil graaft voor een ander is in ieder geval geen egost
  maandag 13 december 2010 @ 16:28:20 #178
100297 teamlead
Nu met Napoleon complex
pi_89878534
Hitomi, tranen in mijn ogen bij het lezen van je verhaal. Heel veel sterkte de komende tijd... weet helaas al te goed welke pijn en vertwijfeling je op zo'n moment voelt.

* stil van
If you wish to be a success in the world, promise everything, deliver nothing.
Nothing is more difficult, and therefore more precious, than to be able to decide.
Victory belongs to the most persevering
pi_89878796
Hitomi.. -O- hl veel sterkte... ik wl me niet eens indenken hoe je je voelt, maar als ik er aan denk dat mij dit zou overkomen knijpt mijn keel zichzelf dicht en wil ik alleen maar huilen...

Neem alle tijd die je nodig hebt om er samen met je vader en familie een mooi en gedenkwaardig afscheid van te maken. Praat met elkaar als je dat wilt, en zwijg wanneer je wilt, 't is jouw verwerkingsproces...

:*
Ja doei.
pi_89882269
quote:
1s.gif Op maandag 13 december 2010 08:19 schreef Hitomi het volgende:

22-07-1957 -- 13-12-2010

Straks om 10:30 komt iemand die met mijn papa en mij alles gaat regelen. Maar dat duurt nog zo lang. Wat moet ik nu? Mama. ;(
Ah gos, arme jij, arme jullie. Enorm veel sterkte, Hitomi met dit grote verlies.
Go hard or go home
pi_89883017
Ik kende tip topic nog niet (gelukkig) maar moet er nu toch aan geloven...
Twee weken geleden is mijn vader geheel onverwachts, zo plotseling overleden.
Ik vond het heel erg raar...in eerste instantie raakte ik in paniek en was de dag dat ik het hoorde (we hoorden het een dag later, hij was in het buitenland) een beetje de weg kwijt (ik leek wel dement, vergat de stomste dingen en was heel warrig). Ik geloofde het niet..had hem immers nog helemaal niet gezien, en dat zou ook nog wel even duren vanuit het buitenland. Gelukkig ging het allemaal heel voorspoedig en was hij de 6e dag na zijn overlijden al terug in Nederland. We konden dus gelukkig nog afscheid van hem nemen.
Toen begon het rare (vind ik dan?), toen ik hem zag liggen, dood, deed het me zo weinig..zo weinig, dat ik me afvroeg of mijn reactie wel normaal was (iedereen stond te huilen en was van slag, maar ik stond heel normaal naast hem en raakte hem aan). Ik heb geen traan gelaten!

Het enige dat me echt aan het huilen maakte, waren de emoties van de andere mensen, en het weerzien van een broer van mijn opa (mijn opa is ook al overleden, ook op heel jonge leeftijd). Dat was de eerste (en de enigste) keer dat ik echt moest huilen....

Sinds mijn vader overleden is, heb ik het idee dat mijn emoties heel erg afgevlakt zijn. Alsof ik het allemaal niet meer zo voel, als voorheen. Angstige films op tv raken me niet meer....verdriet van een ander raakt me niet meer... en soms denk ik 'waarom voel ik nu niks?!' Laatst schrok ik ergens van, toen was ik blij..om even een 'schok' te voelen (alsof ik blij was dat ik toch nog 'emoties' in me had). Ik vind het zo raar..normaal ben ik altijd een heel gevoelig persoon!

Komt het iemand bekend voor, dat gevoel? Ik weet niet zo goed wat ik er mee moet en of het normaal is :'(

De eerste dagen na de uitvaart heb ik trouwens wel last gehad van paniekaanvallen!! Zo onverwachts ineens het gevoel hebben dat je flauwvalt..echt heel naar...daar ben ik nu gelukkig wel vanaf!

[ Bericht 2% gewijzigd door Starr_003 op 13-12-2010 18:36:51 ]
  maandag 13 december 2010 @ 18:47:10 #182
100297 teamlead
Nu met Napoleon complex
pi_89883728
quote:
1s.gif Op maandag 13 december 2010 18:30 schreef Starr_003 het volgende:
<knip> Sinds mijn vader overleden is, heb ik het idee dat mijn emoties heel erg afgevlakt zijn. Alsof ik het allemaal niet meer zo voel, als voorheen. Angstige films op tv raken me niet meer....verdriet van een ander raakt me niet meer... en soms denk ik 'waarom voel ik nu niks?!' Laatst schrok ik ergens van, toen was ik blij..om even een 'schok' te voelen (alsof ik blij was dat ik toch nog 'emoties' in me had). Ik vind het zo raar..normaal ben ik altijd een heel gevoelig persoon!

Komt het iemand bekend voor, dat gevoel? Ik weet niet zo goed wat ik er mee moet en of het normaal is :'(

De eerste dagen na de uitvaart heb ik trouwens wel last gehad van paniekaanvallen!! Zo onverwachts ineens het gevoel hebben dat je flauwvalt..echt heel naar...daar ben ik nu gelukkig wel vanaf!
Allereerst gecondoleerd!

Dat "vlakke" gevoel herken ik wel. In de eerste week na het overlijden van mijn moeder heb ik meer gejankt dan in de rest van mijn leven bij elkaar geloof ik. Maar sinds we het crematorium uitgelopen zijn nog maar 2x: 1x toen een lied dat we op haar crematie draaiden onverwacht op de radio voorbij kwam en 1x toen ik het verhaal van Hitomi vandaag las.
De rest van de tijd, voel ik nauwelijks iets. Ik functioneer op automatische piloot.. en het verdriet van anderen om mama kan ik niet aan. En da's redelijk lastig, met een vader, zus, vrouw (in willekeurige volgorde) die hun verdriet hebben en waarvan ik eigenlijk vind dat ik ze zou moeten steunen. Alsof de hele wereld doordraait, en ik eigenlijk alleen maar toekijk. Ik ben wel verdrietig, en ik mis haar enorm.. maar tegelijkertijd glijd dat gevoel ook zo weer van me af... heel dubbel

Ik denk dat het een soort bescherming van jezelf is tegen de pijn en het verdriet die je anders voelt.
If you wish to be a success in the world, promise everything, deliver nothing.
Nothing is more difficult, and therefore more precious, than to be able to decide.
Victory belongs to the most persevering
pi_89884377
quote:
1s.gif Op maandag 13 december 2010 18:47 schreef teamlead het volgende:

[..]

Allereerst gecondoleerd!

Dat "vlakke" gevoel herken ik wel. In de eerste week na het overlijden van mijn moeder heb ik meer gejankt dan in de rest van mijn leven bij elkaar geloof ik. Maar sinds we het crematorium uitgelopen zijn nog maar 2x: 1x toen een lied dat we op haar crematie draaiden onverwacht op de radio voorbij kwam en 1x toen ik het verhaal van Hitomi vandaag las.
De rest van de tijd, voel ik nauwelijks iets. Ik functioneer op automatische piloot.. en het verdriet van anderen om mama kan ik niet aan. En da's redelijk lastig, met een vader, zus, vrouw (in willekeurige volgorde) die hun verdriet hebben en waarvan ik eigenlijk vind dat ik ze zou moeten steunen. Alsof de hele wereld doordraait, en ik eigenlijk alleen maar toekijk. Ik ben wel verdrietig, en ik mis haar enorm.. maar tegelijkertijd glijd dat gevoel ook zo weer van me af... heel dubbel

Ik denk dat het een soort bescherming van jezelf is tegen de pijn en het verdriet die je anders voelt.
Dankje!
Hmm..ja dat zou best kunnen inderdaad..!
Maar het is wel een raar gevoel... dat mensen naar me toekomen en me heel 'geschokt' vragen hoe het gaat en ik dan bij mezelf denk 'eh, ja wel goed?!' ..ik moet me voor mijn gevoel haast verontschuldigen dat ik er niet bij ga huilen als ik het verhaal vertel!
Gelukkig zegt eigenlijk iedereen...dat ze dat niet gek vinden...(maar ik zelf blijf het wel vreemd vinden }:| )

Misschien heeft het ermee te maken..dat er zo lang tussen de momenten zat, van dat ik het hoorde tot aan het moment dat ik hem zag..en het lijkt nog zo onrealistisch..
Ik had eigenlijk 'gehoopt' dat het zo definitief zou worden als ik hem dood zou zien..maar dat gebeurde dus niet..en nu nog steeds niet...
  maandag 13 december 2010 @ 19:45:39 #184
100297 teamlead
Nu met Napoleon complex
pi_89886669
Zie ook mijn eerdere post: het zijn de idiootste momenten dat het wl binnenkomt, maar eigenlijk nooit als ik iemand vertel wat er is gebeurd of als iemand me vraagt hoe het gaat. Maar zo'n moment dat je een nieuwe telefoon hebt en het mobiele nummer toch maar weer in je geheugen zet, omdat wissen gewoon niet gaat.... Dan knalt het er in.... En bij mij is fat dan zo'n verdoofd zombiegevoel. Alsof het allemaal zo nutteloos is
If you wish to be a success in the world, promise everything, deliver nothing.
Nothing is more difficult, and therefore more precious, than to be able to decide.
Victory belongs to the most persevering
pi_89890647
quote:
1s.gif Op maandag 13 december 2010 18:30 schreef Starr_003 het volgende:

Komt het iemand bekend voor, dat gevoel? Ik weet niet zo goed wat ik er mee moet en of het normaal is :'(

Het is de automatische piloot, een bescherming van je lichaam. Maar hij helpt het alleen maar uit te stellen, het echte verdriet komt vanzelf en vaak in de kleine dingen merk ik. Een passend nummer van Acda en de Munnik:


Maar er is ook nog steeds hoop, want hoewel het gemis waarschijnlijk niet zal verdwijnen, wordt het wel steeds minder pijnlijk. Doe waar jij je goed bij voelt, niet omdat anderen het wellicht zouden verwachten :)

Hitomi, ook voor jou heel veel sterkte de komende tijd. Ik hoop dat je ondanks de roes toch wat dingen bewust mee kan maken, en ook je gevoel blijft volgen :)
pi_89891352
Die automatische piloot, die ken ik goed ja. Toen mijn vader overleed (5 maanden na m'n moeder) was er eerst een heel erge paniek (want heel erg onverwachts enzo), maar daarna gewoon een soort rust, een 'het is nou eenmaal niet anders' gevoel. Schouders ophalen en doorgaan.
Inderdaad als bescherming want man man wat een ellende allemaal en wat moest er veel geregeld worden.

Je verdriet komt nog wel Starr_003, je bent echt niet gevoelloos nu ;) Maar laat het dan gewoon over je heen komen en laat jezelf dat verdriet ook hebben. Ook al is het pas over maanden. Ik heb nog steeds huilbuien om m'n ouders, hoewel het allemaal 7 jaar geleden is gebeurd. Is soms wel lekker, gewoon even een potje janken :)
pi_89892223
Vanmorgen en vanmiddag had ik het heel erg moeilijk. Nu probeer ik me groot te houden want mijn papa heeft het heel erg zwaar.. de kamer opruimen, mijn moeders grote verzameling aan kerstwaxinelichthoudertjes aan het oppoetsen en plaatsen.. De lakens waar mama op lag toen ik afscheid nam in de was.. en vooral mijn papa extra veel knuffelen als hij even breekt..

En even, op een moment dat niemand kijkt, toch even de kraan aanzetten in mijn hoofd.. even terugtrekken. Even snel naar de badkamer, even mama's vest tegen mijn gezicht aan drukken want tsja, het ruikt wel naar mama..

Morgenochtend vroeg gaan ze kijken wat er nu voor heeft gezorgd dat mijn mama van ons is afgepakt.. want ik heb het risico dat ik hetzelfde lot heb, dankzij een erfelijke hartziekte, en ik enkele symptonen al toon van dat mijn moeder mijn leeftijd had...

Mama, ik mis je..
pi_89892690
quote:
1s.gif Op maandag 13 december 2010 21:17 schreef Hitomi het volgende:
Vanmorgen en vanmiddag had ik het heel erg moeilijk. Nu probeer ik me groot te houden want mijn papa heeft het heel erg zwaar.. de kamer opruimen, mijn moeders grote verzameling aan kerstwaxinelichthoudertjes aan het oppoetsen en plaatsen.. De lakens waar mama op lag toen ik afscheid nam in de was.. en vooral mijn papa extra veel knuffelen als hij even breekt..

En even, op een moment dat niemand kijkt, toch even de kraan aanzetten in mijn hoofd.. even terugtrekken. Even snel naar de badkamer, even mama's vest tegen mijn gezicht aan drukken want tsja, het ruikt wel naar mama..

Morgenochtend vroeg gaan ze kijken wat er nu voor heeft gezorgd dat mijn mama van ons is afgepakt.. want ik heb het risico dat ik hetzelfde lot heb, dankzij een erfelijke hartziekte, en ik enkele symptonen al toon van dat mijn moeder mijn leeftijd had...

Mama, ik mis je..
Hitomi, ik weet dat ik niks tegen je kan zeggen waardoor ik je ook maar enigszins beter kan laten voelen, maar ik wil je heel heel heel veel sterkte wensen en eigenlijk een dikke knuffel geven. Ik ga nu een kaarsje aansteken voor je mama :*
pi_89899376
Jezus wat erg, sterkte! :'( Moet er niet aan denken dat het mij of een naaste zou overkomen zeg....
-
pi_89950954
Hoe is het nu met je Hitomi?
  woensdag 15 december 2010 @ 11:30:12 #191
198417 Lastpost
Rotterdammert!
pi_89951460
Dat vlakke qua emoties herken ik trouwens ook wel, ik heb het zelfs nu nog en het is alweer bijna 3 jaar geleden.
Ik denk zelf ook dat het gewoon een kwestie is geworden van zelfbescherming, dat je niet wilt dat negatieve dingen je weer meer gaan raken dan je wilt en dat je het ergens in je hoofd gewoon af doet als iets vervelends, maar "shit happens" om maar niet meegesleept te worden in die zaken.

Afgelopen jaar liepen de dingen echt dramatisch op persoonlijk vlak (ernstig ziek, relatieproblemen, geld tekort door die ziekte) en het leek voor de buitenwereld en mezelf gewoon alsof het me niet zoveel deed, ik wilde er geen energie aan verspillen, keek liever naar de positieve dingen die er nog waren en had gewoon geen behoefte aan nog meer problematiek op m'n bord.
Maar ook met andere dingen, vrienden die in de problemen zitten en ik kom gewoon niet veel verder dan een "Kut voor je", wat ik zelf dan weer irritant vind omdat ik vrienden natuurlijk gewoon wil kunnen helpen.
Maar het wil gewoon niet, ik kan me er niet toe zetten, ik merk dat ik de mensen om me heen met issue's gewoon links laat liggen, discussies ga ik uit de weg, ruzie's ontloop ik en ik wil alleen maar positieve en leuke dingen doen, misschien wel te geforceerd.

Ik zit er ook aan te denken om me weer aan te melden bij een psycholoog om het er daar over te hebben, want ik besef zelf ook wel dat het niet goed is om alles maar uit de weg te gaan dat mogelijk iets negatiefs voort brengt, maar ik ben ook weer zo eigenwijs dat als de eerste gesprekken niet lopen zoals ik verwacht/hoop of wens, dat ik het dan weer afkap. :')
Naar buiten toe merken de mensen om me heen niet zo erg dat ik veranderd ben, voor hun ben ik nog steeds de grappenmaker en gangmaker en lijk ik altijd maar vrolijk en opgewekt, maar daarachter zit zoveel meer dat ik liever niet deel.

Don't worry, be happy. Alleen dan iets te geforceerd zeg maar en de zorgen komen pas als ik weer alleen ben en tijd heb om na te denken.
pi_89951733
Heel beroerd. Het is zo moeilijk, je moet zoveel regelen. Maar de mensen die alles met ons regelen zijn zo lief, zo persoonlijk, zo geduldig. Ze laten je wel duidelijk de deadlines weten wanneer bijvoorbeeld kaarten verstuurd moeten zijn, bloemen geregeld moeten zijn, noem het op, maar ze zeggen ook, het hoeft niet vandaag, dat kan morgen ook nog.

Gisteren voor het eerst mama gezien. Alleen haar haar was nog niet goed. Meteen werd er een kammetje tevoorschijn getoverd door de eigenaresse van de uitvaartverzorging en werd alles precies zo gekamd dat het weer precies mama was. Dat moment was zo moeilijk. De kist maakt het zo confronterend.. daarvoor denk je nog "ze is even naar een wedstrijd, ze komt zo weer terug."

Papa heeft het ook heel moeilijk. Gisteren tijdens het opvouwen van de was, dan staat hij haar hemdjes en haar shirts op te vouwen en dan denkt hij, waarom doe ik dit, ze pakt het toch nooit meer. En dan schiet hij weer vol. Normaal tovert hij zo mooie teksten tevoorschijn voor dit soort momenten, maar voor zijn maatje blijft hij leeg.

Vanavond gaan we nog even naar mama. Ik zou gisteren een sigaretje voor haar meenemen, maar die ben ik vergeten. Ik heb haar beloofd dat ik hem vandaag mee zou brengen voor haar.

Ik ga een ketting laten maken met ruimte voor wat as, zodat ik mama altijd bij me kan dragen.
pi_90005829
Logisch dat het beroerd gaat, ik moet er echt niet aan denken om mee te maken. Bij het idee alleen al word ik hartstikke verdrietig, en jij ondergaat het gewoon. Bah, ik vind het echt verschrikkelijk voor je. Heel veel sterkte gewenst.

Zijn ze er trouwens al achter waaraan je moeder nou precies is overleden?

Je kan wel erg mooi schrijven Hitomi!
pi_90011169
quote:
1s.gif Op woensdag 15 december 2010 11:38 schreef Hitomi het volgende:

Vanavond gaan we nog even naar mama. Ik zou gisteren een sigaretje voor haar meenemen, maar die ben ik vergeten. Ik heb haar beloofd dat ik hem vandaag mee zou brengen voor haar.
:) Grappig :) We hebben mijn moeder ook nog een pakje sigaretten meegegeven :P Wordt ze begraven of gecremeerd? De dienst zal wel vandaag of morgen zijn (geweest) gok ik zo, heb niet ver terug gelezen. Veel sterkte.
  donderdag 16 december 2010 @ 19:56:48 #195
236546 droomvrouwtje
Lief, klein en schattig
pi_90013250
Ik lees de laatste tijd niet veel mee hier.. Even een dikke knuffel voor iedereen..
Hitomi heel herkenbaar om iets mee te willen geven. Ik heb een briefje in de kist mee gegeven met daarop de namen van onze dochter zouden we die ooit gaan krijgen (mijn schoonmoeder wilde zo graag oma worden en wij waren daar ook mee bezig)
Een kettinkje met as is een mooi idee. Manlief wil dat ook. Vooral omdat het de wens van (schoon)mama was om uitgestrooid te worden. Zowel mijn man, als schoonzus en haar zoon willen een ketting. Voor (schoon)pap hoeft dat niet zo.

Ik merk wel dat ik de laatste dagen erg down ben, mis haar ontzettend, de feestdagen komen eraan en ze was 1e kerstdag jarig, dat zijn dagen waar ik wel tegenop zie. Als mensen vragen en hoe gaat het, dan krijgen ze gewoon te horen goed, terwijl als ik heel eerlijk ben het eigelijk toch niet zo goed gaat. Ze was niet mijn moeder, maar zo voelde het wel. Ik ben gewoon heel blij als deze maand voorbij is.
Be happy with the little things in life
  Licht Ontvlambaar donderdag 16 december 2010 @ 20:40:37 #196
7020 Sjeen
...gevaarlijke vrouw...
pi_90015669
quote:
1s.gif Op donderdag 16 december 2010 19:12 schreef Cocktailprikker het volgende:

[..]

:) Grappig :) We hebben mijn moeder ook nog een pakje sigaretten meegegeven :P Wordt ze begraven of gecremeerd? De dienst zal wel vandaag of morgen zijn (geweest) gok ik zo, heb niet ver terug gelezen. Veel sterkte.
Een pakje shag en een aansteker in haar favoriete handtas :Y
You can't start a fire without a spark...
♥ Isa ♥ | In vuur en vlam
A dirty mind is a joy forever!
pi_90026204
quote:
1s.gif Op donderdag 16 december 2010 16:52 schreef Oognip het volgende:
Logisch dat het beroerd gaat, ik moet er echt niet aan denken om mee te maken. Bij het idee alleen al word ik hartstikke verdrietig, en jij ondergaat het gewoon. Bah, ik vind het echt verschrikkelijk voor je. Heel veel sterkte gewenst.

Zijn ze er trouwens al achter waaraan je moeder nou precies is overleden?

Je kan wel erg mooi schrijven Hitomi!
Ze hebben obductie (of zoiets) gedaan, maar we hebben de resultaten nog niet. Ze zijn er wel al, maar ze gaan nu naar een cardioloog die met erfelijkheidsonderzoek bezig is, ook binnen mijn familie. Die gaat de resultaten onderzoeken en gaat ons dan precies vertellen wat er is gebeurd.

quote:
1s.gif Op donderdag 16 december 2010 19:12 schreef Cocktailprikker het volgende:

[..]

:) Grappig :) We hebben mijn moeder ook nog een pakje sigaretten meegegeven :P Wordt ze begraven of gecremeerd? De dienst zal wel vandaag of morgen zijn (geweest) gok ik zo, heb niet ver terug gelezen. Veel sterkte.
De dienst is morgen. Ze wordt gecremeerd.

quote:
1s.gif Op donderdag 16 december 2010 19:56 schreef droomvrouwtje het volgende:
Ik lees de laatste tijd niet veel mee hier.. Even een dikke knuffel voor iedereen..
Hitomi heel herkenbaar om iets mee te willen geven. Ik heb een briefje in de kist mee gegeven met daarop de namen van onze dochter zouden we die ooit gaan krijgen (mijn schoonmoeder wilde zo graag oma worden en wij waren daar ook mee bezig)
Een kettinkje met as is een mooi idee. Manlief wil dat ook. Vooral omdat het de wens van (schoon)mama was om uitgestrooid te worden. Zowel mijn man, als schoonzus en haar zoon willen een ketting. Voor (schoon)pap hoeft dat niet zo.

Ik merk wel dat ik de laatste dagen erg down ben, mis haar ontzettend, de feestdagen komen eraan en ze was 1e kerstdag jarig, dat zijn dagen waar ik wel tegenop zie. Als mensen vragen en hoe gaat het, dan krijgen ze gewoon te horen goed, terwijl als ik heel eerlijk ben het eigelijk toch niet zo goed gaat. Ze was niet mijn moeder, maar zo voelde het wel. Ik ben gewoon heel blij als deze maand voorbij is.
"Zullen we december voortaan overslaan?" was een vraag van mijn oom. Dit omdat mijn oma op eerste kerstdag is overleden, mijn tante een paar dagen voor kerst en mijn moeder nu dus twee weken voor kerst. Dus het is een erg vervelende maand voor die kant van de familie zeg maar. De enige uitzondering op deze 'regel' is mijn opa geweest, die mid-zomer is overleden.

quote:
1s.gif Op donderdag 16 december 2010 20:40 schreef Sjeen het volgende:

[..]

Een pakje shag en een aansteker in haar favoriete handtas :Y
Ik hou het bij n symbolische sigaret met haar handen eroverheen gevouwen. Als ik haar handtas mee zou geven met een aansteker zou ik een bijl in mijn nek krijgen, want ze was vreselijk zuinig op haar spulletjes en die tas was net nieuw. Ik wil hem sowieso ook zelf bij me houden, zeg maar.

Ik heb haar net een paar uur geleden nog even gezien. Mijn neefje is vandaag pas op de hoogte gesteld door zijn vader, dus die wilde ook nog even kijken. Alle bloemen waren ondertussen gebracht, haar wisselbeker van het sjoelen stond er en eerder vandaag hadden we twee sjoelbakken meegebracht. Ze is nu dus omringd door alles waar ze in het leven plezier aan had.

* Ze was top 3 van Nederland met wedstrijdsjoelen. Uitgedrukt door de sjoelbakken.
* Ze hield ervan om in de tuin te zitten, dat was haar alles. Uitgedrukt door de bloemen.
* Ze kon zo genieten van een sigaretje. Uitgedrukt door de symbolische sigaret. Haar favo merk

Wat ik zo mooi vind is dat mama niet een lijkbleke kleur heeft.. en ze had van haarzelf al een rood gevlekt gezicht en dat is dinsdag of woensdag weer teruggekomen. Ze hebben alleen haar nagels gelakt met een lakje dat ik haar een jaar geleden ongeveer heb gegeven, omdat die begonnen te verkleuren.

Ik ga nu slapen.. morgen een drukke dag. Ik vind het zo vervelend dat ik in principe goed slaap, maar er geen energie van krijg.
pi_90026356
Herkenbaar Hitomi, ik moest er toevallig eerder op de dag aan denken... Hoe goed ik sliep, de eerste weken na vriendliefs dood maar hoe weinig het me opleverde. Doodmoe stond ik op, al had ik 10 uren geslapen.. (overigens sla ik december dus echt over, sedert 2 jaar al.. het voelt goed)

Heel veel sterkte morgen..
pi_90030630
Heel veel sterkte vandaag Hitomi :*
  vrijdag 17 december 2010 @ 09:33:40 #200
100297 teamlead
Nu met Napoleon complex
pi_90032069
Heel veel sterkte vandaag Hitomi! Het is ongelofelijk zwaar om afscheid te moeten nemen, maar als ik het zo lees maken jullie er een heel mooi, waardig afscheid van. Dat geeft, hoe gek het ook klinkt, rust en kracht.
If you wish to be a success in the world, promise everything, deliver nothing.
Nothing is more difficult, and therefore more precious, than to be able to decide.
Victory belongs to the most persevering
abonnement bol.com Unibet Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')