PDD [Autisme, Asperger, PDD-NOS] deel 34

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 03:32 schreef Babbelvis het volgende:

1 voorbeeld was dat mijn moeder voor een operatie naar het ziekenhuis toe moest en ik als reactie op die informatie aangaf: "OK" .... Meer zei ik er niet over. Nu weet ik dat ik meelevend moet zijn [...]

Oww dat herken ik ten zeerste. Mijn broer heeft 2 kinderen maar toen hij aankondigde dat zijn vrouw zwanger was of toen de kinderen werden geboren.. ik had daar geen speciale gevoelens bij, eigenlijk helemaal niets. En iedereen reageert dan zo enthousiast. Voor de vorm zeg ik dan iets, wat ik eigenlijk niet meen.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 13:00 schreef RRGJL het volgende:
Hebben jullie trouwens ook weleens last van het ontbreken van een doel in het leven? Het lijkt wel een mid-life crisis waar ik al sinds een jaar of 16/17 in zit

Ja, ik heb eigenlijk helemaal geen doel. Wel universiteit af, maar daarna kommer en kwel zonder heil in arbeidsbemiddeling en sinds 2004 WAJONG waarbij ik ongemoeid wordt gelaten. Tis dat ik online nog wat creatieve dingen doe..

Best wrang om te constateren dat ik 20 jaar in schoolbanken heb gezeten, gewoon.. als veredelde LOI cursus eigenlijk, leuk voor persoonlijke ontwikkeling alleen.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 14:46 schreef Watmaaktzezichweerdruk het volgende:
En ik las hier ergens ook dat ASS-ers vaak contacten laten verwateren, maar het dan wel leuk vinden als een verwaterd contact weer belt of mailt. Wil iemand me uitleggen hoe dit werkt?

Ik laat alles en iedereen verwateren, tenzij iemand me goed genoeg kent en ook uit zichzelf online contact blijft zoeken. Dat komt omdat de "regels" van vriendschap zo onduidelijk zijn. Iets niet laten verwateren vergt dan ook meestens dat je uit jezelf spontaan belt, waarbij ik me dan meteen ga afvragen of ik me niet opdring, of het wel uitkomt etc.

Ik ben 1x erg teruggeschrokken omdat bleek dat een studievriendin vond dat ik teveel in haar buurt was, terwijl ik verwarrende signalen kreeg en zij ook zelf vaak contact zocht. Als zij er dan 1x over uitflipt, hakt het er goed in, bij mij tenminste

Vandaar dat het veilig is als anderen contact zoeken, dan weet je tenminste dat het niet ongewenst is.. en ja dat is dan zeker leuk, want de behoefte is er zeker wel. Alleen, dat tussen de regels door dingen afspreken en doen, dat zelf initiatief nemen, en niet passief zijn, dat vermogen ontbreekt.

quote:

Op maandag 1 februari 2010 13:59 schreef DeHovenier het volgende:

[..]

Ik had dat bij het AutismeCentrum, bij de GGZ kon ik binnen 1 maand terecht.

Is dat niet hetzelfde dan? De brief waarin stond dat ik 11 maanden moet wachten voor een intakegesprek komt van Centrum Autisme, en in de brief staat dat het onderdeel is van de plaatselijke GGZ.

quote:

tekst van babbelvis

Bedankt, jullie geven me meer inzicht.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 17:03 schreef Perico het volgende:
Ik laat alles en iedereen verwateren, tenzij iemand me goed genoeg kent en ook uit zichzelf online contact blijft zoeken. Dat komt omdat de "regels" van vriendschap zo onduidelijk zijn. Iets niet laten verwateren vergt dan ook meestens dat je uit jezelf spontaan belt, waarbij ik me dan meteen ga afvragen of ik me niet opdring, of het wel uitkomt etc.

Ik ben 1x erg teruggeschrokken omdat bleek dat een studievriendin vond dat ik teveel in haar buurt was, terwijl ik verwarrende signalen kreeg en zij ook zelf vaak contact zocht. Als zij er dan 1x over uitflipt, hakt het er goed in, bij mij tenminste

Vandaar dat het veilig is als anderen contact zoeken, dan weet je tenminste dat het niet ongewenst is.. en ja dat is dan zeker leuk, want de behoefte is er zeker wel. Alleen, dat tussen de regels door dingen afspreken en doen, dat zelf initiatief nemen, en niet passief zijn, dat vermogen ontbreekt.

Ja, ik kan me voorstellen dat je je dan afvraagt of je je niet opdringt. Aan de andere kant; geen contact zoeken is niet leuk voor de ander. Waarom kies je meestal voor geen contact (met kans op teleurstelling bij ander) ipv wel contact (met kans op opdringerig gevonden te worden). Voor het laatste (wel contact zoeken) bestaan een soort van 'standaard sociale regels', zodat je daar volgens mij (voor wat dat waard is..) geen hele grote "fouten" in kunt maken (of vergis ik me?). Of werkt het dan zo dat je, bij wel contact zoeken, bang bent om subtiele signalen te missen die aangeven dat men het contact zoeken toch opdringerig van je vindt?
_{Het voorgaande staat er misschien een beetje 'hard', maar is absoluut niet bedoeld als kritiek, ik wil het graag beter begrijpen, daarom vraag ik zo door}

[ Bericht 3% gewijzigd door Watmaaktzezichweerdruk op 02-02-2010 18:06:47 ]

Nog een vraagje aan alle mensen die werkloos thuiszitten, wat is de reden precies dat je niet actief werk aan het zoeken bent?

Zoals ik gister (oftewel 5 pagina's terug, pfff) schreef moet ik 11 maanden wachten op eerste intake gesprek bij GGZ/centrum autisme, en neem aan dat je toch een diagnose moet hebben voordat je WAJONG aan kan vragen.
Aangezien ik momenteel geen inkomsten heb, heb ik binnekort een gesprek bij UWV om bijstand aan te vragen, maar ik heb geen idee wat ik als reden moet geven waarom ik al 2 jaar thuis zit. M'n omgeving gelooft niet dat het door autisme komt maar dat ik gewoon lui ben, dus neem aan zo'n UWVambtenaartje al helemaal niet.. Iemand tips?

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 17:39 schreef Repulsor het volgende:
Nog een vraagje aan alle mensen die werkloos thuiszitten, wat is de reden precies dat je niet actief werk aan het zoeken bent?

Zoals ik gister (oftewel 5 pagina's terug, pfff) schreef moet ik 11 maanden wachten op eerste intake gesprek bij GGZ/centrum autisme, en neem aan dat je toch een diagnose moet hebben voordat je WAJONG aan kan vragen.
Aangezien ik momenteel geen inkomsten heb, heb ik binnekort een gesprek bij UWV om bijstand aan te vragen, maar ik heb geen idee wat ik als reden moet geven waarom ik al 2 jaar thuis zit. M'n omgeving gelooft niet dat het door autisme komt maar dat ik gewoon lui ben, dus neem aan zo'n UWVambtenaartje al helemaal niet.. Iemand tips?

echt een duidelijk antwoord kan ik niet geven. In mijn geval heb ik sinds november 2008 geen inkomsten, maar ben toen naar het buitenland geweest en toen in augustus teruggekomen. En omdat het emotioneel/psychologisch goed misging..en mijn moeder mij niet kan onderhouden(leeft ook van uitkering, arbeidsongeschikt)op haar iniatief allerlei papieren geregeld en bijstand aangevraad. Ik heb als reden voor de aanvraag aangegeven dat ik ivm psychische gezondheid momenteel niet kan werken en in behandeling zou gaan bij het riagg, wist toen wel op welke afdeling ik terecht zou komen en had al een contacpersoon..die info heb ik gewoon doorgegeven, ze vroeg wel wat er mis was psychisch..maar ik zei gewoon eerlijk dat ik geen idee had.
Vervolgens 2 maanden later berich dat ik de bijstand krijg...en daarna nooit meer iets van cwi vernomen.
En zit nu al ong. 4 maanden met bijstand...en in behandeling.

dubbel...

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 17:03 schreef Perico het volgende:

[..]

Oww dat herken ik ten zeerste. Mijn broer heeft 2 kinderen maar toen hij aankondigde dat zijn vrouw zwanger was of toen de kinderen werden geboren.. ik had daar geen speciale gevoelens bij, eigenlijk helemaal niets. En iedereen reageert dan zo enthousiast. Voor de vorm zeg ik dan iets, wat ik eigenlijk niet meen.

jah, je hele post is herkenbaar...

levert wel af en toe grappige situaties op, omdat het net door de beugel kan

ik was op een verjaardag, een meid die ik wel leuk vond zou ook komen (nu niet meer, THANK GOD! )

dus ik vraag aan een meid, die haar goed kent (das wel een toffe meid trouwens heeft helaas al een vriend )

ik: zeg, waar is <dinges> eigenlijk? ik had gedacht dat ze wel zou komen
zij: dr kat is dood.
ik: ja, dus?
zij: ...
ik: oooooooww, hahahaa
zij ook lachen, humor! (thank god dat er wel mensen bestaan met een leuke vorm van humor )
heb mezelf dus net aan gered

Pfffff.. zwaar overprikkeld door mijn afspraak bij de psych op een nieuwe locatie en de reis daar naar toe.. Nu moet ik het ff allemaal op een rij gaan zetten.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 18:29 schreef Autidude het volgende:
Pfffff.. zwaar overprikkeld door mijn afspraak bij de psych op een nieuwe locatie en de reis daar naar toe.. Nu moet ik het ff allemaal op een rij gaan zetten.

oww...das balen.

Ik mag morgen weer, naar de oude vertrouwde plek. EN hoop alleen dat 't wat beter weer is...hoewel als het zo regent kan ik de regenbroek die ik nu 4 maanden heb liggen eindelijk eens gebruiken...
Maar verder morgen een hele hoop te melden aan de psyc:
1.dat ik erdoorheen zit
2. dat ik het nut van daarheen gaan niet zie
3. dat ik nou eindelijk de resultaten wil
en nog een paar die ik liever voormezelf hou..

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 17:32 schreef Watmaaktzezichweerdruk het volgende:
Voor het laatste (wel contact zoeken) bestaan een soort van 'standaard sociale regels', zodat je daar volgens mij (voor wat dat waard is..) geen hele grote "fouten" in kunt maken (of vergis ik me?).

Nou, het gaat meer om: je belt op, en dan zegt de ander:
"Heey, komt niet zo goed uit, kun je me later terug bellen?"

Dat is dan lastig, want later, dat is niet gedefinieerd, en je belt nu al niet gelegen, dus kan zijn dat iemand later alweer in een situatie zit. Vaak vergt het al wat, om actief zelf te bellen. Later kan de drempel weer hoger zijn.

quote:

Of werkt het dan zo dat je, bij wel contact zoeken, bang bent om subtiele signalen te missen die aangeven dat men het contact zoeken toch opdringerig van je vindt?

Ik kan op zich alle subtiele signalen wel eruit filteren... alleen als iemand dan, als het om iets afspreken gaat, zich uit in vaagheden, of iets zegt van "misschien later, of bel me er later nog eens over op, dan weet ik het misschien"..

Dan wordt het lastig. Maar als het op een leuke manier gaat, en het is ook helder, qua afspraken bijvoorbeeld en dat hoeft echt niet op kleuter niveau.. dan is er niets aan de hand.

Maar bijvoorbeeld met mijn ex heb ik een heel ongedwongen contact, toch bel ik haar zelf niet, omdat er dan kans is dat haar vriend er zich mee gaat bemoeien. Dan wacht ik ook af tot zij belt ofzo.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 17:39 schreef Repulsor het volgende:
Nog een vraagje aan alle mensen die werkloos thuiszitten, wat is de reden precies dat je niet actief werk aan het zoeken bent?

Heb van 1998 - 2004 alle arbeidsbemiddelingstrajecten doorlopen zonder enig succes. Het UWV heeft me toen nadat ik op hun deur had gelopt, 80-100% afgekeurd, terwijl de Arbeitseinsatz aan de andere kant nog veel meer geld aan me had willen verdienen en hard aan me bleef trekken (ze wilde me aan de lopende band zetten).

quote:

M'n omgeving gelooft niet dat het door autisme komt maar dat ik gewoon lui ben, dus neem aan zo'n UWVambtenaartje al helemaal niet.. Iemand tips?

Ik heb 2 hele kundige en redelijke UWV mensen hier in Heerlen meegemaakt, een keuringsarts en een arbeidsdeskundige. Heel cooperatief ook.

Wat mij hielp is, dat ik niet op de GGZ heb gewacht, maar dat mijn familie mede een 6tal sessies bij een psycholoog heeft gefinancierd (waar ik meteen terecht kon) en nadat hij het al snel had gezien, een 4tal sessies bij een psychiater die dan een rapport opstelde, waar het UWV iets mee kon.

Het heeft een paar honderd euro gekost, maar zo stond ik wel sterk en bij de keuring woog dat rapport zwaar.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 18:34 schreef Perico het volgende:

[..]

Nou, het gaat meer om: je belt op, en dan zegt de ander:
"Heey, komt niet zo goed uit, kun je me later terug bellen?"

Dat is dan lastig, want later, dat is niet gedefinieerd, en je belt nu al niet gelegen, dus kan zijn dat iemand later alweer in een situatie zit. Vaak vergt het al wat, om actief zelf te bellen. Later kan de drempel weer hoger zijn.
[..]

Ik kan op zich alle subtiele signalen wel eruit filteren... alleen als iemand dan, als het om iets afspreken gaat, zich uit in vaagheden, of iets zegt van "misschien later, of bel me er later nog eens over op, dan weet ik het misschien"..

Dan wordt het lastig. Maar als het op een leuke manier gaat, en het is ook helder, qua afspraken bijvoorbeeld en dat hoeft echt niet op kleuter niveau.. dan is er niets aan de hand.

Maar bijvoorbeeld met mijn ex heb ik een heel ongedwongen contact, toch bel ik haar zelf niet, omdat er dan kans is dat haar vriend er zich mee gaat bemoeien. Dan wacht ik ook af tot zij belt ofzo.

dat je belt en dat ht ongelegen uitkomt is balen. Veel ervaring heb ik niet, want mijn telefoon is er puur voor de sier, en noodgevallen(die zich nog nooit hebben voorgedaan )
En als ik iemand dat is het echt zo van:
ik: hoi, hoe ist
ander:hallo, goed. Met jouw
ik: ook goed...belde ff om te groeten
de ander: ok, leuk...
en meestal is het dan vrij snel afgelopen...als ik telefoneer dan blok ik me een beetje..terwijl msn..dan kan ik bijna niet stoppen...

En dat je wacht tot je ex contact met jou opneemt logisch..je hebt geen zin in een pissed of, vriendje van der.
En miss is het toch makkelijker met je ex, omdat je gewoon meer met haar hebt gedeeld..en zij jou wat beter kent en miss snapt

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 18:45 schreef francis998 het volgende:
En miss is het toch makkelijker met je ex, omdat je gewoon meer met haar hebt gedeeld..en zij jou wat beter kent en miss snapt

Ja dat is het helemaal, ze is dan de enige die me door en door kent, en omdat ze zelf ADD-er is, herkent ze ook wel veel problemen enzo en kunnen we er ook om lachen.

Heb hetzelfde als jij, met MSN.. dat is wat overzichtelijker dan bellen, denken als je typt gaat beter dan meteen praten en luisteren.. ben veel opener met tekst dan met spraak.

quote:

Op maandag 1 februari 2010 22:42 schreef Stupendous76 het volgende:

[..]

Ja, veel te veel.
[..]

Gaat hand in hand met eerste quote.
[..]

Precies.
[..]

Waar ben je geweest? (Als in plaats, gebied?)

Bad Bentheim

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 18:52 schreef Perico het volgende:

[..]

Ja dat is het helemaal, ze is dan de enige die me door en door kent, en omdat ze zelf ADD-er is, herkent ze ook wel veel problemen enzo en kunnen we er ook om lachen.

Heb hetzelfde als jij, met MSN.. dat is wat overzichtelijker dan bellen, denken als je typt gaat beter dan meteen praten en luisteren.. ben veel opener met tekst dan met spraak.

juist ik ook. via schrijven/typen praat ik er op los. Maar in 't echt veel minder. Bij bepaalde mensen die ik heel goed ken, kan ik ook teveel praten...maar andersom kan ik ook te weinig praten. Zie bijv. verjaardagen enzo, ook al is de viering met een grotere groep familieleden..kan ik luisteren als een gek..en ook behoorlijk meelachen..maar echt meepraten..doe ik dan niet zo snel.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 17:39 schreef Repulsor het volgende:
Nog een vraagje aan alle mensen die werkloos thuiszitten, wat is de reden precies dat je niet actief werk aan het zoeken bent?

Zoals ik gister (oftewel 5 pagina's terug, pfff) schreef moet ik 11 maanden wachten op eerste intake gesprek bij GGZ/centrum autisme, en neem aan dat je toch een diagnose moet hebben voordat je WAJONG aan kan vragen.
Aangezien ik momenteel geen inkomsten heb, heb ik binnekort een gesprek bij UWV om bijstand aan te vragen, maar ik heb geen idee wat ik als reden moet geven waarom ik al 2 jaar thuis zit. M'n omgeving gelooft niet dat het door autisme komt maar dat ik gewoon lui ben, dus neem aan zo'n UWVambtenaartje al helemaal niet.. Iemand tips?

Ik heb gelukkig nog werk maar het is wel tijdelijk. En uitzicht op iets anders heb ik niet. Solliciteren kan ik mij de afgelopen maanden(lees jaar) niet toe zetten.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 14:46 schreef Watmaaktzezichweerdruk het volgende:
Waarom helpt een diagnose je zoveel vooruit?

Ik heb geen officiele diagnose, maar weet inmiddels voor mezelf wel zeker dat ik in dit topic thuishoor Dus nu weet ik 'wat ik heb', na jarenlang gevoel dat ik 'raar' was en er niet bij hoorde.

En hoe dat helpt is omdat ik nu mijn eigen gedrag beter begrijp en daardoor dingen makkelijker kan accepteren. Dat er dingen zijn waar ik nu beter mee om kan gaan, omdat ik nu ook beter begrijp waar het probleem zit, dat het niet ligt aan de mensen om me heen of dat er iets heel erg mis is met mij.

Vroeger had ik bijvoorbeeld veel meer moeite met fysiek contact - nu weet ik dat mensen dingen positief bedoelen als ze je bijvoorbeeld een schouderklopje geven terwijl ik eerst alleen maar dacht 'blijf met je klauwen van me af, engerd' (of zo) en ik heb nu ook mijn eigen manier om met fysiek contact om te gaan. Van mij hoeft het nog niet zo, over het algemeen, maar ik kan het nu 'buitensluiten' zeg maar, zodat ik niet overprikkeld raak van een omhelzing bijvoorbeeld. Je moet je voorstellen dat voor mij een zoen op m'n wang dezelfde intensiteit heeft als een klap in m'n gezicht, alleen dan op een niet-pijnlijke manier. Of dat een 'aai' over m'n arm net zo onverdraaglijk kan zijn als 'prikkeldraad'. Maar nu kan ik er beter mee omgaan omdat ik weet dat voor andere mensen dit niet zo is en zij ook niet weten dat dat bij mij wel zo is.

Ook heb ik altijd al veel rust nodig gehad en tijd alleen, dit begrepen andere mensen niet. Ik kreeg dan bijvoorbeeld commentaar van mijn ouders, waarom ik eigenlijk op woensdag vrij moest hebben van m'n werk om 'uit te rusten', want ik deed helemaal niets bijzonders vonden ze, dus ik had die rust niet nodig. En nu snap ik beter waarom ik die rust nodig heb, dus voel ik mezelf geen luie nietsnut meer omdat ik een dag niks doe. En ik weet beter hoe ik m'n energie moet verdelen, of welke dingen me erg veel energie kosten.

quote:

En ik las hier ergens ook dat ASS-ers vaak contacten laten verwateren, maar het dan wel leuk vinden als een verwaterd contact weer belt of mailt. Wil iemand me uitleggen hoe dit werkt?

Voor mij komt dit omdat ik niet zo heel veel behoefte heb aan contact vergeleken met andere mensen. Voor mijn gevoel heb ik iemand nog pas gesproken en dan blijkt dat al twee maanden geleden te zijn. En soms als ik me dat dan realiseer, durf ik ook eigenlijk iemand niet meer te bellen.

Soms kan ik ook moeilijk inschatten of iemand me aardig vindt of niet. Ik kan niet goed inschatten wanneer een kennis een vriend wordt, en dus wanneer het 'ok' is om iemand te bellen of te vragen mee naar de film te gaan of iets dergelijks. Dus daarom vraag ik dat niet snel. En als iemand mij iets vraagt, denk ik soms dat het uit beleefdheid is, of ik durf niet zo goed langs te gaan omdat ik niet weet wanneer het uitkomt, of omdat ik niet weet wat ik dan bij diegene thuis bijvoorbeeld moet doen.

Het is geen desinteresse in die zin dat ik het wel leuk vind om te weten hoe het met mensen gaat, maar ik kom er vaak niet op om iemand te vragen hoe het gaat. Bijvoorbeeld ook als ik weet dat iemand moet afrijden, vind ik het leuk voor diegene als ie geslaagd is, maar ik sta er niet bij stil om te vragen hoe zijn/haar examen gegaan is.

Dus wat helpt in mijn geval is duidelijkheid: niet aan drie mensen vragen of ze meegaan naar de film en dan aan mij 'ga je ook mee', want dan weet ik niet of iemand het nou alleen maar vraagt omdat ik erbij zit en hij/zij het bot vindt om mij over te slaan, of dat diegene mij er ook bij wil hebben. Maar gewoon 'ik zou het leuk vinden als je...', dan weet ik zeker wat ik kan verwachten. En ook niet 'zullen we wat afspreken', want dan moet ik opeens bepalen wat ik wil doen (wat ik sowieso meestal al niet weet) en inschatten of iemand anders dat ook leuk vindt, en bepalen wanneer dat dan moet en zo. Daardoor voel ik me altijd nogal opgelaten.

Als ik eenmaal iemand goed ken heb ik dat niet meer hoor, maar vooral bij nieuwe mensen word ik er nogal nerveus van.

Verder verwatert contact nogal eens als ik een keer mn best doe om het niet te laten verwateren en ik vraagiemand om iets te gaan doen en ik krijg een reactie als 'ja ik weet niet of ik kan' of iemand zegt later af, dan denk ik ook al snel dat het aan mij ligt. Dus voor mij is het eigenlijk voornamelijk dat ik niet goed weet wat ik moet verwachten en daarom niet goed initiatief durf te nemen.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 14:53 schreef Juup© het volgende:
Contacten laten verwateren is iets wat ik ook doe, maar als ik b.v. iemand 2 maanden niet gezien of gesproken heb dan moet ik zeg maar al opnieuw beginnen met contact maken alsof ware het de allereerste ontmoeting. Als ik iemand nog veel langer niet gezien heb maakt niet uit dan, zo'n 2 maanden is wel de grens van het verwateren. Leuk vind ik het wel als iemand dan contact op neemt, maar tevens vind ik het enorm eng want ik moet weer opnieuw beginnen met contact leggen en aftasten zeg maar.

Dat heb ik dus helemaal niet. Ik kan iemand twee jaar niet spreken en gewoon verdergaan waar ik gebleven was. Juist omdat ik mensen niet snel mis, vind ik bijvoorbeeld twee maanden helemaal niet zo lang, eerder alsof ik diegene gisteren nog gezien heb.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 15:38 schreef francis998 het volgende:
hmm...heb niet echt veel te melden nu..ik ben nog geen officiele autist..maar praat vaak mee.
En over het sociale deel heb ik niet veel te melden behalve dat bij mij contacten vaak verwateren iig de meeste...en meestal verwateren ze dan langere tijd, waarna het contact gewoon verwaterd blijft.
En met sommigen heb ik gewioon een verwaterd contact, dwz 1x per maand of per 2 maanden ff een gesprekje via msn ofzo..

Oh, dat vind ik nog best een hechte vriendschap.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 17:03 schreef Perico het volgende:
Oww dat herken ik ten zeerste. Mijn broer heeft 2 kinderen maar toen hij aankondigde dat zijn vrouw zwanger was of toen de kinderen werden geboren.. ik had daar geen speciale gevoelens bij, eigenlijk helemaal niets. En iedereen reageert dan zo enthousiast. Voor de vorm zeg ik dan iets, wat ik eigenlijk niet meen.

Herkenbaar. Ik heb dat vaak als iemands relatie over is. Ik ben dan toch te nuchter en denk dat er vanzelf wel weer een nieuwe vriend(in) komt langswaaien.

quote:

Best wrang om te constateren dat ik 20 jaar in schoolbanken heb gezeten, gewoon.. als veredelde LOI cursus eigenlijk, leuk voor persoonlijke ontwikkeling alleen.

Ik kom niet aan werk, denk dat dat dus ook te maken heeft met mijn problemen met sollicitatiegesprekken voeren en mijn onvermogen om te 'bluffen'. Idd klote.

quote:

Ik laat alles en iedereen verwateren, tenzij iemand me goed genoeg kent en ook uit zichzelf online contact blijft zoeken. Dat komt omdat de "regels" van vriendschap zo onduidelijk zijn. Iets niet laten verwateren vergt dan ook meestens dat je uit jezelf spontaan belt, waarbij ik me dan meteen ga afvragen of ik me niet opdring, of het wel uitkomt etc.

Ja dat.

quote:

Vandaar dat het veilig is als anderen contact zoeken, dan weet je tenminste dat het niet ongewenst is.. en ja dat is dan zeker leuk, want de behoefte is er zeker wel. Alleen, dat tussen de regels door dingen afspreken en doen, dat zelf initiatief nemen, en niet passief zijn, dat vermogen ontbreekt.

En dat.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 17:32 schreef Watmaaktzezichweerdruk het volgende:
Voor het laatste (wel contact zoeken) bestaan een soort van 'standaard sociale regels', zodat je daar volgens mij (voor wat dat waard is..) geen hele grote "fouten" in kunt maken (of vergis ik me?).

Eh, kun je ze meteen even uitleggen? Misschien helpt het? Mij zegt het niks namelijk.

Zo, ik ben weer een klein beetje bijgekomen.. maar raak alweer helemaal over de zeik door een borderline topic hier in RP.. Moet ik maar eventjes uit wegblijven

Er is veel gepost, en ik wil op veel reageren.. maar nu even niet, doe ik morgen wel als ik terug ben van het UWV en ik daar niet al te veel last van overhou.

Ik heb zware slaappillen gehad van de psych, ethisch gezien was hij het er eigenlijk niet mee eens om ze aan mij te geven.. dat had ik ook wel verwacht, maar we gaan het proberen en ik heb een kleine hoeveelheid.. maar evengoed wel genoeg om in coma te raken. Maar ik heb geen rare plannen.

En ik heb een urgentie verklaring voor het op me zelf gaan wonen Medische noodzaak erg hoog!
Dus ik denk dat het dit jaar eindelijk gaat gebeuren!! Een eigen plekje met rust!

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 20:15 schreef Autidude het volgende:
Zo, ik ben weer een klein beetje bijgekomen.. maar raak alweer helemaal over de zeik door een borderline topic hier in RP.. Moet ik maar eventjes uit wegblijven

Er is veel gepost, en ik wil op veel reageren.. maar nu even niet, doe ik morgen wel als ik terug ben van het UWV en ik daar niet al te veel last van overhou.

Ik heb zware slaappillen gehad van de psych, ethisch gezien was hij het er eigenlijk niet mee eens om ze aan mij te geven.. dat had ik ook wel verwacht, maar we gaan het proberen en ik heb een kleine hoeveelheid.. maar evengoed wel genoeg om in coma te raken. Maar ik heb geen rare plannen.

En ik heb een urgentie verklaring voor het op me zelf gaan wonen Medische noodzaak erg hoog!
Dus ik denk dat het dit jaar eindelijk gaat gebeuren!! Een eigen plekje met rust!

Dan hoop ik dat jij niet zulke buren krijgt als wij hebben en dat jouw toekomstige huisje ook niet zo gehorig is als hier.

[ Bericht 0% gewijzigd door Juup© op 02-02-2010 21:02:23 ]

Bedankt allemaal voor de uitleg, is verhelderend.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 19:48 schreef Maeghan het volgende:
Eh, kun je ze meteen even uitleggen? Misschien helpt het? Mij zegt het niks namelijk.

Paar voorbeelden (maar die ken je misschien al wel (?)) :

Als iemand contact zoekt die je nog niet zo goed kent, niet te snel en te enthousiast reageren (als in: Jaaaa, ik ga héél graag mee naar...), maar eerder reageren als "Ja, lijkt me leuk" en dan rustig verder iets afspreken.

Als ik iemand die ik nog niet zo lang ken uitnodig voor iets, geef ik vaak ook een makkelijke uitweg om 'nee' te zeggen. Dit om te voorkomen dat iemand zich overdonderd voelt. Ik doe dat bijvoorbeeld door iets heel specifieks te noemen waar ik graag naartoe wil en te vragen of diegene mee gaat. De ander kan dan makkelijk zeggen dat ie dat niet zo interessant vindt en hoeft dan niet te zeggen dat ie eigenlijk niet met mij daar naar toe wil gaan . Of ik zeg uit de losse pols iets als 'goh, ik ben dan en dan bij jou in de buurt, zullen we even koffie drinken'. De ander kan dan ook makkelijk zeggen dat het tijdstip niet zo handig is. Als de ander graag op een ander tijdstip iets wil afspreken komt er wel een tegenuitnodiging.

De vagere voorbeelden van Perico hierboven ( alleen als iemand dan, als het om iets afspreken gaat, zich uit in vaagheden, of iets zegt van "misschien later, of bel me er later nog eens over op, dan weet ik het misschien", dan wordt het lastig. ), die zijn voor mij ook vaag. Afhankelijk van de context zou ik het als een afwijzing beschouwen en er misschien nog één keer en daarna niet meer op terugkomen. Of ik zou vragen of de ander mij wil bellen wanneer het hem wel goed uit komt (met niet de nadruk op het woordje 'wél', want dat klinkt weer vijandig ).

Zijn dit voorbeelden waar je iets mee kan?
Als je verdere vragen hebt ("wat doe ik in die en die situatie?"), stel ze gerust. Het kan een paar dagen/week duren voordat ik kan reageren, maar ik vergeet het niet.

[ Bericht 0% gewijzigd door Watmaaktzezichweerdruk op 02-02-2010 20:39:30 ]

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 20:31 schreef Watmaaktzezichweerdruk het volgende:
Bedankt allemaal voor de uitleg, is verhelderend.
[..]

Paar voorbeelden (maar die zijn ook misschien wel logisch (?)) :

Als iemand contact zoekt die je nog niet zo goed kent, niet te snel en te enthousiast reageren (als in: Jaaaa, ik ga héél graag mee naar...), maar eerder reageren als "Ja, lijkt me leuk" en dan rustig verder iets afspreken.

Dan zeg je 'ja, lijkt me leuk' en dan zegt zoiemand 'nou, leuk, doen we een keertje' of 'nou, mail me er nog even over' en dan blijft dat maar in de lucht hangen, omdat ik niet goed weet wat er nou verwacht wordt. En het is voor mij gewoon een stap om er dan weer achteraan te gaan. Bijv. bij iemand thuis komen vind ik toch al ongemakkelijk, maar als ik dan zelf ook nog eens er achteraan moet om te vragen wanneer ik dan bij iemand thuis kan komen, dan wordt de stap nog groter.

Van nieuwe sociale gelegenheden word ik gewoon heel nerveus, dus het vraagt van mij heel wat om er zelf achteraan te gaan om wat af te spreken. Ik kan van een gewone afspraak waar andere mensen met plezier naartoe gaan, van tevoren heel nerveus zijn. In de zin van geen honger, misselijk, diarree, zweten, gewoon voor een feestje, een verjaardag, dat soort dingen. Niet bij mensen die ik al ken, maar in nieuwe situaties wel. Dan word ik ook van alles onzeker.

Als ik bijvoorbeeld bij jou langs zou komen terwijl ik jou net kende en niet wist waar je woonde, dan zou ik thuis al dagen van tevoren meerdere malen gecontroleerd hebben of het adres wel klopte, zodat ik het goed uit m'n hoofd zou kennen (voor als ik m'n briefje met het adres kwijt zou raken). Voor ik wegging, zou ik voor de zekerheid nog je mailtje uitprinten en voor de deur nog even controleren of er wel een naambordje hing, of even langs het huis lopen en naar binnen kijken, en nog even met het mailtje erbij kijken of het huisnummer écht wel klopt. Ook zou ik je telefoonnummer meenemen, zowel in m'n telefoon als op een los blaadje voor het geval mijn batterij uit zou vallen en ik je huis niet kon vinden. Ik zou de dag zelf waarschijnlijk een stuk of vijf keer in m'n agenda kijken of de datum en de tijd wel klopte. En vervolgens toch nog even in het mailtje kijken of ik het wel goed overgeschreven had. En misschien zou ik je nog sms'en, om te vragen of het echt wel zo laat was en of je het niet vergeten was, of dat je misschien per ongeluk de verkeerde dag/tijd had doorgemaild. Wat ik dan eigenlijk weer niet durf, omdat ik bang ben dat als ik sms om te vragen of het die dag is, dat het dan niet zo blijkt te zijn en iemand weet dat ik het dus verkeerd heb onthouden/opgeschreven.

De meeste mensen lopen volgens mij gewoon de deur uit en die zien wel, maar ik kan daar gewoon echt niet zo makkelijk mee omgaan.

quote:

Of ik zeg uit de losse pols iets als 'goh, ik ben dan en dan bij jou in de buurt, zullen we even koffie drinken'. De ander kan dan ook makkelijk zeggen dat het tijdstip niet zo handig is. Als de ander graag op een ander tijdstip iets wil afspreken komt er wel een tegenuitnodiging.

In dat geval zou ik dat niet doen, omdat ik dan denk 'diegene is dan niet in de buurt dus komt ie niet langs'.

quote:

Afhankelijk van de context zou ik het als een afwijzing beschouwen en er misschien nog één keer en daarna niet meer op terugkomen. Of ik zou vragen of de ander mij wil bellen wanneer het hem wel goed uit komt (met niet de nadruk op het woordje 'wél', want dat klinkt weer vijandig ).

Ik beschouw iets al heel snel als afwijzing. Ik weet echt niet of iemand wel of niet wil als ie zegt dat ie niet kan, dus ga ik er vanuit dat ie niet met mij af wil spreken. Onterecht misschien, maar zo werkt dat bij mij in ieder geval.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 19:05 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Solliciteren kan ik mij de afgelopen maanden(lees jaar) niet toe zetten.

Waarom niet?

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 20:51 schreef Repulsor het volgende:

[..]

Waarom niet?

Ik kan mij er gewoon weg niet toe zetten om vacatures te zoeken en daarop te reageren.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 20:52 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Ik kan mij er gewoon weg niet toe zetten om vacatures te zoeken en daarop te reageren.

Maar waarom dan niet?

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 21:02 schreef Repulsor het volgende:

[..]

Maar waarom dan niet?

Te veel telleurstelling gehad.(afwijzingen)

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 20:21 schreef Juup© het volgende:

[..]

Dan hoop ik dat jij niet zulke buren krijgt als wij hebben en dat jouw toekomstige huisje ook niet zo gehorig is als hier.

Ja.. het is inderdaad nog maar de vraag waar ik terecht kom.. Wil ik nog even niet over nadenken, te spannend . Een duplex woning gaat iig NIET.. Dat is zeg maar een ééngezinswoning waarbij ze de boven en onderverdieping hebben gescheiden zodat er 2 woningen ontstaan. Mijn jongste broertje heeft
een tijdje zo gewoond.

Qua ruimte is het niet zo'n heel probleem, ik hou wel ontzettend veel van ruimte hoor.. maar het geld is er niet en ik heb het ook niet perse nodig. Maar het zou wel fijn zijn als ik de loterij eens win
Maar zo'n duplex is heel erg gehorig en je deelt ook een voordeur.. en dat gaat niet werken. Maar daar hoef ik me niet druk over te maken. Een flat wil ik wel proberen, en van daaruit kan ik rustig verder kijken en inschrijven op woningen.. Maar zonder urgentie zit ik nog zeker 4 of 5 jaar thuis bij paps en mams.. En dat gaat ook echt niet werken, voor beide partijen niet. Dus die urgentie is er, en ik heb hem nu op papier van mijn psych

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 21:16 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Te veel telleurstelling gehad.(afwijzingen)

Aha, ik vroeg ff door omdat ik hetzelfde ook heb. Niet altijd, maar als ik een leuke baan zie waar ik echt graag zou werken, enthousiast een sollicitatie schrijf en vervolgens geneens wordt uitgenodigd voor een gesprek, kan ik daar echt een week of langer van de kaart van zijn, maar weet niet of dat specifiek iets is wat met autisme te maken heeft..

Even bijlezen. Over sociale contacten. Ik liet ze altijd verwateren. Ben ze nu stevig aan het oppakken, of juist aan het leggen. echt heel typisch. Want ik heb er vrij veel.
Sochtends ook bijv als ik koffie haal, grietje is helemaal gek met mij, altijd lekker kletsen, en heel geinteresseerd, hoe t met mij gaat en met mn vriend bijv en dan verteld ze over haar weekend, en ik heb na 5 min zoiets van, ik wil weer aan t werk..
Terwijl ik eigenlijk bedenk dat ik dat soort mensen misschien wat meer toe moet laten. Want zo moeilijk is t niet om contact te leggen en te onderhouden. Net een bijeenkomst gehad, voor de verkiezingen. Ik praat heel gemakkelijk en mensen zijn heel open naar mij. Maar iets denkt van, blabla en doe mn eigen ding wel. Waardoor ik automatisch minder sociaal ben terwijl anderen zo hun best doen.
Dus ik neem mij voor om mij meer open te staan voor anderen en ook meer de banden aan te trekken. Want ik vind het wel een heel typisch iets..

Ok, en dan nu even in hypermode Een klein uurtje uit het leven van iemand met PDD-NOS

mijn "trip" naar de psych die verhuist is naar een kutlocatie, klaar voor de start? Komt ie

-Ik moet met de bus, de bus is zuur - wachten in de regen is zuur. In de bus heb je voorin bij de chauf een enkele stoel voor passagiers.. DIE MOET IK HEBBEN!! en ik had hem! En dan volgt een trip met allemaal auto's en mensen buiten die ik moet bekijken en borden die ik moet lezen en alles wat ik in de gaten moet houden, en ik moet ook luisteren naar wat er achter mij gebeurt.

En toen rook ik mandarijn, iemand zat mandarijn te eten.. en ik vind mandarijngeur niet vies maar het is wel heel penetrant en ik had er erg veel last van. Pas 5 minuten later zeiden 2 meisjes linksachter mij dat het stonk naar mandarijn.. En ik zag een bus-aanhangwagen combinatie van een bakker en op die bus stond BroodBus.. maar op die wagen stond; WIEDE WIEDE WAGEN.. en toen moest ik lachen! En toen ging ik proberen te herinneren hoe dat liedje ook al weer ging en moest ik me inhouden om niet hardop te neurien.

En dan komt de bus langs de nieuwe locatie, maar daar stopt ie niet! Hij stopt zo'n 400 meter verder, maar rijd op een soort snelweg en die locatie is aan een ventweg.. En daar kom je dus niet zo 123. En ik ben daar wel erg bekend in die buurt want heb daar vroeger heel erg het boefje en de baas uitgehangen Maar alles is veranderd en ze waren aan het bouwen, en dan weet je het wel.. waar ze aan het bouwen zijn is het een zooitje en alles is afgesloten en omleiding hier en omleiding daar..

Maar ik hou van lopen, en ik hou van avontuur.. dus ik ga gewoon door, mét richtingsgevoel.. dat heb ik dan weer wel. Kom ik toch in een moeras terecht joh.. Maar ik ben type outdoor en had dus godzijdank goed schoeisel aan, dus doorgaan.. maar het was regende, en regen is niet erg.. maar van die vieze motregen in flink tempo met een winterbries is alles behalve aangenaam, zelfs niet als je gaat zingen en dansen met een paraplu! Niet dat ik die bij me had, maar goed.

Ondertussen was ik dus al behoorlijk over mijn zeik over dat die locatie ZO vreselijk slecht te bereiken was en nog wat dingetjes, maar de route ging nog wel goed.. moest alleen stevig doorlopen, door een park en ik had er aardig de pest in. Gelukkig eigenlijk dan maar dat het zo'n kutweer was, want daardoor was het lekker rustig en ben ik godzijdank geen lastige mensen tegen gekomen. Ik liep namelijk als een ware Kabouter Wesley door dat park héén te stieren en te vloeken Maar dan volledig in het zwart, met een kleinere maar woestere baard en ik ben 1 meter 90 en 92 kilo.. Geweldige filmpjes moeten dat zijn als je dat terug zou kunnen kijken

Kom ik daar eindelijk aan.. is dat gebouw 1 groot onduidelijk doolhof, met allemaal deuren in dezelfde kleur.. zonder raampjes, en weinig tot geen bordjes. Krijg je beneden te horen.. eerste deur door, even door, links. deur door.. volgende deur, links rechts. trap op, deur en weer deur.. EUH.. jaja..
Sorry, maar ik was nog bij deur uiteindelijk ook wel weer goed gekomen..

Zie ik eindelijk mijn psych weer eens, na 3 maanden ofzo.. eerder contact is niet nodig geweest, maar was nu wel al een maandje aan het wachten. Hey Auti, kerel.. kom verder.. hoe gaat ie..
JA! WAT EEN KUTLOCATIE!! DIT IS METEEN DE EERSTE EN LAATSTE KEER!!
Oh nou, dan moet je een andere instellingen zoeken heh... maar ga zitten, het is hier een zooitje!!

Naja goed.. die psych van mij is echt een held, die kerel is zo goed en aardig en geen neppert ofzo.
Gesprekje ging goed enzo, rust kwam er weer in.. hij is zelf ook helemaal over de zeik over die locatie en dat heel veel patienten uit mijn woonplaats gewoon in de steek zijn gelaten door de overname en verhuizing etc. En toen ik hem vertelde over de belastingdienst en alles.. toen werd ie nog kwader
Hij begrijpt mij heel goed, en hij wil ook de wereldverbeteren maar botst ook tegen van alles en nog wat aan. Hij begrijpt die frustraties en dat is erg fijn.

En toen kon ik, gehaast, maar enigsinds weer gerustgesteld en superblij met mijn slaappillen en urgentie verklaring naar de bus rennen.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 18:34 schreef Perico het volgende:

[..]

Nou, het gaat meer om: je belt op, en dan zegt de ander:
"Heey, komt niet zo goed uit, kun je me later terug bellen?"

Dat is dan lastig, want later, dat is niet gedefinieerd, en je belt nu al niet gelegen, dus kan zijn dat iemand later alweer in een situatie zit. Vaak vergt het al wat, om actief zelf te bellen. Later kan de drempel weer hoger zijn.
[..]

Ik kan op zich alle subtiele signalen wel eruit filteren... alleen als iemand dan, als het om iets afspreken gaat, zich uit in vaagheden, of iets zegt van "misschien later, of bel me er later nog eens over op, dan weet ik het misschien"..

Dan wordt het lastig. Maar als het op een leuke manier gaat, en het is ook helder, qua afspraken bijvoorbeeld en dat hoeft echt niet op kleuter niveau.. dan is er niets aan de hand.

Maar bijvoorbeeld met mijn ex heb ik een heel ongedwongen contact, toch bel ik haar zelf niet, omdat er dan kans is dat haar vriend er zich mee gaat bemoeien. Dan wacht ik ook af tot zij belt ofzo.

Goh dit kan ik me dus wel heel goed voorstellen. Ik zit tevens te bedenken hoe ik daar dan tegenover zou staan. Maar zeker het stukje, je belt nu al niet gelegen, wanneer dan wel, klinkt eigenlijk heel logisch

Trouwens, een hele goeie vriend van mij heeft het ook áltijd druk. Die geeft dan ook aan later nog wel te bellen, of nog eens wat af te spreken en vervolgens hoor je er weken niets van. Niet uit onwilligheid, maar omdat we beiden makkelijk zijn en beiden weten dat we altijd bij elkaar terecht kunnen. Heb hem zojuist gesmst omdat ik er toch wel wat zat van was, initiatief nemen. 'Laatste poging dat ík contact opneem, dus hoop wat van je te horen. Gaan we nog wat afspreken?' en binnen 5 min. was er een datum geprikt. Zo kan t dus ook. Want ik was t ook echt zat

auti goed nieuws van je urgentie verklaring

Tijn kun je wel wat met de afwijzingen of dat ook niet? Want anders is t helemaal bagger, iig sowieso balen. Ik blijf voor je duimen.

Ik ga douchen en dan te bed, veeel te lange dag gehad, van half 7 sochtends tot kwart over 9 savonds.. Blegh.. Morgen ochtend nog alleen op kantoor en de middag hele middag cursus.. En dan savonds als kers op de taart ook nog eens op mijn campingbedje slapen, mijn woensdag kan niet meer stuk
Fijne aav iedereen!

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 20:49 schreef Maeghan het volgende:
Dan zeg je 'ja, lijkt me leuk' en dan zegt zoiemand 'nou, leuk, doen we een keertje' of 'nou, mail me er nog even over' en dan blijft dat maar in de lucht hangen, omdat ik niet goed weet wat er nou verwacht wordt. En het is voor mij gewoon een stap om er dan weer achteraan te gaan. Bijv. bij iemand thuis komen vind ik toch al ongemakkelijk, maar als ik dan zelf ook nog eens er achteraan moet om te vragen wanneer ik dan bij iemand thuis kan komen, dan wordt de stap nog groter.

Veel mensen weten ook wel dat als je dan geen concrete afspraak maakt maar vaag gaat doen, er ook geen afspraak meer komt.
Dit antwoord kan (voor zover ik nu bedenk) vier oorzaken hebben:
A) het is een wat chaotischer iemand,of iemand die "bij de dag" leeft. In dat geval reageert hij bij iedereen zo, en is het geen afwijzing. Je kunt er dan gerust nog een keer achteraan bellen/mailen. Maar blijf niet aanhouden, als diegene interesse heeft komt er wel wat.
B) iemand heeft geen agenda bij zich en kan daardoor niets afspreken. Dan is het ook geen afwijzing, je kunt nu ook gerust bellen/mailen. Je kunt dan bijvoorbeeld bij 'leuk,doen we een keertje' als antwoord geven 'oke, ik bel ( mail) je wel', dan kun je daarop teruggrijpen in je telefoongesprek of je mailtje en is de drempel om zelf te bellen/mailen lager.
C) Iemand heeft vreselijk veel haast en heeft daardoor geen tijd om iets af te spreken. Zie dan B.
D) iemand heeft er eigenlijk geen zin in en wijst je op een vriendelijke manier af.
Je kunt soms uit iemands' gedrag of hetgeen iemand zegt afleiden of het A, B, C of D is.

quote:

Als ik bijvoorbeeld bij jou langs zou komen terwijl ik jou net kende en niet wist waar je woonde, dan zou ik thuis al dagen van tevoren meerdere malen gecontroleerd hebben of het adres wel klopte, zodat ik het goed uit m'n hoofd zou kennen (voor als ik m'n briefje met het adres kwijt zou raken). Voor ik wegging, zou ik voor de zekerheid nog je mailtje uitprinten en voor de deur nog even controleren of er wel een naambordje hing, of even langs het huis lopen en naar binnen kijken, en nog even met het mailtje erbij kijken of het huisnummer écht wel klopt. Ook zou ik je telefoonnummer meenemen, zowel in m'n telefoon als op een los blaadje voor het geval mijn batterij uit zou vallen en ik je huis niet kon vinden. Ik zou de dag zelf waarschijnlijk een stuk of vijf keer in m'n agenda kijken of de datum en de tijd wel klopte. En vervolgens toch nog even in het mailtje kijken of ik het wel goed overgeschreven had. En misschien zou ik je nog sms'en, om te vragen of het echt wel zo laat was en of je het niet vergeten was, of dat je misschien per ongeluk de verkeerde dag/tijd had doorgemaild. Wat ik dan eigenlijk weer niet durf, omdat ik bang ben dat als ik sms om te vragen of het die dag is, dat het dan niet zo blijkt te zijn en iemand weet dat ik het dus verkeerd heb onthouden/opgeschreven.

De meeste mensen lopen volgens mij gewoon de deur uit en die zien wel, maar ik kan daar gewoon echt niet zo makkelijk mee omgaan.

Dat lijkt me inderdaad lastig. Ben je dan bang dat iemand je een chaoot vindt wanneer je op een verkeerde dag of te laat komt? Veel mensen vinden (een beetje) chaotisch ook wel weer charmant .

quote:

In dat geval zou ik dat niet doen, omdat ik dan denk 'diegene is dan niet in de buurt dus komt ie niet langs'.

Je kunt er rustig vanuit gaan dat "in de buurt zijn" heel vaak niet de echte reden is.

quote:

Ik beschouw iets al heel snel als afwijzing. Ik weet echt niet of iemand wel of niet wil als ie zegt dat ie niet kan, dus ga ik er vanuit dat ie niet met mij af wil spreken. Onterecht misschien, maar zo werkt dat bij mij in ieder geval.

Is dit ook een vorm van zelfbescherming? Als in: laat ik er maar niet verder achteraan gaan, want dan krijg ik misschien geen vriendelijke maar juist een botte afwijzing? Het is m.i. lang niet altijd een afwijzing, zie ook mogelijkheid A, B en C hierboven. Maar goed, ook voor iemand zonder ASS is dit soms moeilijk te beoordelen.

[ Bericht 1% gewijzigd door Watmaaktzezichweerdruk op 02-02-2010 22:15:40 ]

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 21:58 schreef Watmaaktzezichweerdruk het volgende:
Je kunt soms uit iemands' gedrag of hetgeen iemand zegt afleiden of het A, B, C of D is.

Da's nou juist een beetje het probleem...

quote:

Dat lijkt me inderdaad lastig. Ben je dan bang dat iemand je een chaoot vindt wanneer je op een verkeerde dag of te laat komt? Veel mensen vinden (een beetje) chaotisch ook wel weer charmant .

Ik weet niet waarom ik dat nou zo erg vind. Maar ik wil gewoon zeker weten dat ik het allemaal goed heb. Ik zou me doodschamen als ik op de verkeerde tijd of zo kwam. Bang dat mensen me uitlachen of zo, dat ik zo dom zou zijn om op de verkeerde dag of iets te komen. Chaotisch maakt me op zich niet uit, ik kom ook m'n hele leven al overal te laat. Andere mensen vinden dat helaas wat minder charmant dan ik zou hopen.

quote:

Is dit ook een vorm van zelfbescherming? Als in: laat ik er maar niet verder achteraan gaan, want dan krijg ik misschien geen vriendelijke maar juist een botte afwijzing? Het is m.i. lang niet altijd een afwijzing, zie ook mogelijkheid A, B en C hierboven. Maar goed, ook voor iemand zonder ASS is dit soms moeilijk te beoordelen.

Tja, ik denk bij vrijwel alles dat het aan mij ligt. Voor een deel komt het denk ik idd uit zelfbescherming. Vroeger was het echter nog veel extremer. Op school bijv. voelde ik me slecht op het moment dat bijv. degene naast me op z'n kop kreeg van de leraar, alsof ik zelf iets fout deed. Waar dat vandaan komt, schiet me maar lek.

Zit ik dus net mijn eigen laatste post terug te lezen.. lees ik deze zin;

quote:

Ondertussen was ik dus al behoorlijk over mijn zeik over dat die locatie ZO vreselijk slecht te bereiken was

denk ik; huh Zuid Oost.. wat lul je nou wéér * kwartje valt... oooooohhh zooo!
Dat dus..

tijd voor een tukkie denk ik, maar ik wil nog niet.. en ik vind het spannend om voor de eerste keer mijn pilletje in te nemen want ik weet niet wat het doet.. Mijn psych zei dat het kanonnen waren, maar ik heb een extreem hoge tolerantie.. mede door softdrugs/medicijn en alcolhol gebruik vroegah enzo.. Laatste keer dat ik geopereerd moest worden had de anestheist het ook moeilijk; toen ik richting de 30 telde vond ie het wel tijd om bij te spuiten.. ik kwam tot 43 .. ziek eigenlijk, maar het bestaat wel.. ben denk ik erg sterk van geest, want ik vecht ook tegen dat wegzakken.

Maar straks ga ik dus me pilletje in nemen, of ik ga knock out en lekker slapen.. of ik zit straks nog uren stoned achter mijn computer

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 22:15 schreef Maeghan het volgende:
Da's nou juist een beetje het probleem...

Ja, daar was ik al bang voor... Ik probeerde zojuist nog wat te verhelderen, maar kan het zo moeilijk omschrijven. Ik kom niet verder dan haastig eruit zien of iemand die verwilderd om zich heen kijkt (=haast, geen afwijzing) of iemand die enthousiast reageert (=niet kunnen, maar geen afwijzing), maar dat zijn allemaal van die subtiele dingen, helaas.

quote:

Ik weet niet waarom ik dat nou zo erg vind. Maar ik wil gewoon zeker weten dat ik het allemaal goed heb. Ik zou me doodschamen als ik op de verkeerde tijd of zo kwam.

Tja, ik denk bij vrijwel alles dat het aan mij ligt. Voor een deel komt het denk ik idd uit zelfbescherming. Vroeger was het echter nog veel extremer. Op school bijv. voelde ik me slecht op het moment dat bijv. degene naast me op z'n kop kreeg van de leraar, alsof ik zelf iets fout deed. Waar dat vandaan komt, schiet me maar lek.

Helpt het als je rationeel kunt beredeneren dat veel mensen het allemaal niet zo'n probleem vinden? Dus: als je jezelf maar vaak genoeg voorhoudt (en ook rationeel weet) dat mensen helemaal niet zo op je letten of eventuele fouten van een ander echt niet zo zwaar laten wegen, dat je daar dan op een gegeven moment ook via je gevoel wat relaxter in kunt zijn?

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 22:24 schreef Watmaaktzezichweerdruk het volgende:
Helpt het als je rationeel kunt beredeneren dat veel mensen het allemaal niet zo'n probleem vinden? Dus: als je jezelf maar vaak genoeg voorhoudt (en ook rationeel weet) dat mensen helemaal niet zo op je letten of eventuele fouten van een ander echt niet zo zwaar laten wegen, dat je daar dan op een gegeven moment ook via je gevoel wat relaxter in kunt zijn?

Nee. Bij veel dingen wel, maar hierbij niet. En ik denk dat dit gewoon een manier is om om te gaan met de stress van een nieuwe situatie. Net als een anorexiapatient die niet daadwerkelijk een probleem heeft met eten, maar eten gebruikt als manier om om te gaan met dingen waar hij/zij geen invloed op heeft. En iemand die honderd keer controleert of het gas uit is, dat gebruikt als een manier om andere angsten onder controle te houden. Ik denk dat je het zo moet zien. Verder is het natuurlijk een relatief onschuldige gewoonte, dus ik kan me daar niet druk om maken. En de angst zelf voor de nieuwe situatie, die krijg ik gewoon maar moeilijk onder controle. Ik probeer dat wel op allerlei manieren, maar het is deels niet eens bewust. En ik vrees dat dat er gewoon 'bij hoort' voor mij.

Zucht.. "het zijn kanonnen hoor" denk je een zwaar slaapmiddel te krijgen zodat je eindelijk eens rustig kan gaan slapen.. Nozinan 25mg.. Het doet NIETS bij mij En ik word nu toch echt zo moe van dat gekut.. Ik moet nu dus gaan accepteren dat ik waarschijnlijk mijn hele leven slaapstoornis zal houden waar weinig aan te doen is, en er maar genoegen mee nemen dat een dag 20 uur duurt ofzo

Daarom werkte ik vroeger ook van 0430 tot 1630 en dan soms overwerken tot 2200 uur, maar dat werkte ook niet.. En op zaterdag werken. Was zelfs nog serieus opzoek naar een baan voor de zondag ook.

Kon ik maar een leuke baan vinden voor 84 uur per week ofzo waar ik me helemaal in thuis voel en ik niet in overprikkeld kan raken en dat als ik dan thuis kom dat ik dan ga eten en dan slapen.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 23:55 schreef Autidude het volgende:
Zucht.. "het zijn kanonnen hoor" denk je een zwaar slaapmiddel te krijgen zodat je eindelijk eens rustig kan gaan slapen.. Nozinan 25mg.. Het doet NIETS bij mij En ik word nu toch echt zo moe van dat gekut.. Ik moet nu dus gaan accepteren dat ik waarschijnlijk mijn hele leven slaapstoornis zal houden waar weinig aan te doen is, en er maar genoegen mee nemen dat een dag 20 uur duurt ofzo

Daarom werkte ik vroeger ook van 0430 tot 1630 en dan soms overwerken tot 2200 uur, maar dat werkte ook niet.. En op zaterdag werken. Was zelfs nog serieus opzoek naar een baan voor de zondag ook.

Kon ik maar een leuke baan vinden voor 84 uur per week ofzo waar ik me helemaal in thuis voel en ik niet in overprikkeld kan raken en dat als ik dan thuis kom dat ik dan ga eten en dan slapen.

quote:

* Dit medicijn heeft een pijnstillende (= analgetische) en kalmerende (= sederende) werking. Daarnaast heeft het ook een antipsychotische werking tegen bepaalde, ernstige psychische stoornissen (= psychosen).

Dit is geen slaapmiddel.
Is dit je wel voorgeschreven als slaapmiddel?
Zo ja en je bent niet psychotisch of lijdend aan pijn oid, gewoon om een benzo vragen, dat zijn de echte slaapmiddelen, eindigend op pam.
Die helpen(niet oplossen)je slaap wel hoor

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 23:55 schreef Autidude het volgende:
Zucht.. "het zijn kanonnen hoor" denk je een zwaar slaapmiddel te krijgen zodat je eindelijk eens rustig kan gaan slapen.. Nozinan 25mg.. Het doet NIETS bij mij En ik word nu toch echt zo moe van dat gekut.. Ik moet nu dus gaan accepteren dat ik waarschijnlijk mijn hele leven slaapstoornis zal houden waar weinig aan te doen is, en er maar genoegen mee nemen dat een dag 20 uur duurt ofzo

Daarom werkte ik vroeger ook van 0430 tot 1630 en dan soms overwerken tot 2200 uur, maar dat werkte ook niet.. En op zaterdag werken. Was zelfs nog serieus opzoek naar een baan voor de zondag ook.

Kon ik maar een leuke baan vinden voor 84 uur per week ofzo waar ik me helemaal in thuis voel en ik niet in overprikkeld kan raken en dat als ik dan thuis kom dat ik dan ga eten en dan slapen.

50mg Oxazepam wil wel eens helpen

Das weer tegen angsten Juup, maarja hoog genoeg gedoseert zul je er vast van in slaap vallen.
Gewoon de arts het laten beoordelen, maar als jij denkt dat het nooit meer over gaat dan zal de arts je echt even verkeerd hebben beoordeeld als ie zoiets geeft, voor enkel het slapen.

quote:

Op woensdag 3 februari 2010 00:09 schreef ScarFace- het volgende:

Dit is geen slaapmiddel.
Is dit je wel voorgeschreven als slaapmiddel?
Zo ja en je bent niet psychotisch of lijdend aan pijn oid, gewoon om een benzo vragen, dat zijn de echte slaapmiddelen, eindigend op pam.
Die helpen(niet oplossen)je slaap wel hoor

Ja, voorgeschreven als slaapmiddel.. en hij zei dat het kanonnen waren, en dat heb ik ook wel nodig.
Maar ik heb alle smaken al gehad joh, dat zei hij zelf ook Pammetjes en Lammetjes doen weinig tot niets qua slaap.. wordt er wel suicidaal van, of rustiger.. maar ik ga er niet van slapen.
Flurazepam 15mg heeft tot nu toe het beste effect gehad, maar dan moet ik er 4 tot 6 innemen.. en dat lijkt mij ook niet de bedoeling, de volgende ochtend wordt ik dan ook wakker met een extreem chemische nare smaak in mijn mond.

Ik vind het zelf ook troep, ik ben meer voorstander van af en toe een blowtje en dat heeft qua slapen ook veel geholpen, met de nadruk op geholpen want het werkt niet echt meer. Of ik moet me helemaal gaan verdiepen in het kweken en een soort hybride gaan verbouwen/klonen die precies het juiste effect veroorzaakt. Ik weet het niet.. wat ik wel weet is dat ik er dus nog steeds mee zit

Maar in plaats van dat ik nu helemaal radeloos de pan uit flip heb ik er op dit moment wel vrede mee en ga ik gewoon op zoek naar een andere oplossing of vorm van acceptatie. En dat ik nu niet super boos de pan uit flip omdat ik niet kan slapen, dat komt waarschijnlijk wel door de nozinan... Ik ben best kalm, maar ik kan dus niet slapen. En ik wil zooooo graag slapen, het is de laatste tijd gewoon te erg en ik heb die slaap nodig, dat scheelt de helft in alles.

Krijg jij die vergoed Juup?
Schijnt niets eens meer vergoed te worden voor mensen die het langdurig nodig hebben, slapeloosheid, maar nee hoor, alleen epilepsie en nog wat ziektes die slechts 1 op de zoveel heeft(epilepsie heeft 1 op de 69 mensen volgens iguard.org)

quote:

Op woensdag 3 februari 2010 00:11 schreef Juup© het volgende:

[..]

50mg Oxazepam wil wel eens helpen

Heb ik gehad, heb ik vroeger recreatief gebruik van gemaakt, doet bij mij precies hetzelfde als dat ik stoned zou zijn.. en dat ben ik al jarenlang geweest, dus het doet voor mij echt niets bijzonders.
Het maakt je kalm en rustig, bijna helemaal ontspannen.. Maar het licht gaat niet uit, kan alleen wat rustiger nadenken.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 20:49 schreef Maeghan het volgende:

Als ik bijvoorbeeld bij jou langs zou komen terwijl ik jou net kende en niet wist waar je woonde, dan zou ik thuis al dagen van tevoren meerdere malen gecontroleerd hebben of het adres wel klopte, zodat ik het goed uit m'n hoofd zou kennen (voor als ik m'n briefje met het adres kwijt zou raken). Voor ik wegging, zou ik voor de zekerheid nog je mailtje uitprinten en voor de deur nog even controleren of er wel een naambordje hing, of even langs het huis lopen en naar binnen kijken, en nog even met het mailtje erbij kijken of het huisnummer écht wel klopt. Ook zou ik je telefoonnummer meenemen, zowel in m'n telefoon als op een los blaadje voor het geval mijn batterij uit zou vallen en ik je huis niet kon vinden. Ik zou de dag zelf waarschijnlijk een stuk of vijf keer in m'n agenda kijken of de datum en de tijd wel klopte.

Ik herken me heel erg in eigenlijk het hele verhaal dat Maeghan schrijft over ontmoetingen die vaststaan. Ik merk dat ik zelf steeds minder flexibel wordt en dingen die anderen leuk vinden, daar kan ik al weken tegenop zien.

Ik zou ook de route via Google maps op mijn telefoon geprogrammeerd hebben, rond het huis lopen, er de dag tevoren al nerveus van zijn, vaak van wakker worden, en de week tevoren al het scenario van de dag tig keer zijn doorgelopen.

Mijn zus houdt erg van familie uitjes naar pretparken die zij altijd voorstelt en weet me altijd weer om te praten. Ik zie er alleen als een berg tegenop -- tegen de ongemakken, en de botsende ego's. Als ik (al dan niet vrijwillig) op vakantie ga, ben ik ook al tijden bezig om die film in mijn hoofd af te spelen en ook de vertrekdag eindeloos door te nemen. Als ik een klus moet doen voor familie of vrienden, ben ik er ook nooit gerust op en denk ik aan de moeilijkheden die het zou kunnen opleveren.

Ik heb al vaak genoeg achteraf gebaald dat ik nog meer had kunnen genieten als ik tevoren niet zo gestresst had (zoals bij een concert laatst waar ik voor was uitgenodigd), maar ik kan het niet helpen. Alleen als het iets is, waar ik helemaal thuis ben met mensen die ik langer ken, heb ik die zorgen vooraf niet.

quote:

Op woensdag 3 februari 2010 00:19 schreef Autidude het volgende:

[..]

Ja, voorgeschreven als slaapmiddel.. en hij zei dat het kanonnen waren, en dat heb ik ook wel nodig.
Maar ik heb alle smaken al gehad joh, dat zei hij zelf ook Pammetjes en Lammetjes doen weinig tot niets qua slaap.. wordt er wel suicidaal van, of rustiger.. maar ik ga er niet van slapen.
Flurazepam 15mg heeft tot nu toe het beste effect gehad, maar dan moet ik er 4 tot 6 innemen.. en dat lijkt mij ook niet de bedoeling, de volgende ochtend wordt ik dan ook wakker met een extreem chemische nare smaak in mijn mond.

Ik vind het zelf ook troep, ik ben meer voorstander van af en toe een blowtje en dat heeft qua slapen ook veel geholpen, met de nadruk op geholpen want het werkt niet echt meer. Of ik moet me helemaal gaan verdiepen in het kweken en een soort hybride gaan verbouwen/klonen die precies het juiste effect veroorzaakt. Ik weet het niet.. wat ik wel weet is dat ik er dus nog steeds mee zit

Maar in plaats van dat ik nu helemaal radeloos de pan uit flip heb ik er op dit moment wel vrede mee en ga ik gewoon op zoek naar een andere oplossing of vorm van acceptatie. En dat ik nu niet super boos de pan uit flip omdat ik niet kan slapen, dat komt waarschijnlijk wel door de nozinan... Ik ben best kalm, maar ik kan dus niet slapen. En ik wil zooooo graag slapen, het is de laatste tijd gewoon te erg en ik heb die slaap nodig, dat scheelt de helft in alles.

Tering flurazepam blijft heul lang in je bloed.
Maarja misschien een inslaper temazepam of iets sterkers dat je in een roesje komt en dat dan ondertussen een ander medicijn ook inkickt zoiets dan?
Er zal echt wel iets voor je zijn

quote:

Op woensdag 3 februari 2010 00:14 schreef ScarFace- het volgende:
Das weer tegen angsten Juup, maarja hoog genoeg gedoseert zul je er vast van in slaap vallen.
Gewoon de arts het laten beoordelen, maar als jij denkt dat het nooit meer over gaat dan zal de arts je echt even verkeerd hebben beoordeeld als ie zoiets geeft, voor enkel het slapen.

Ik heb het voor als ik zwaar overprikkeld ben, dan kom ik tot rust en val ik in slaap. Ik gebruik het zelden en dan vaak maar in 25mg dosis.

quote:

Op woensdag 3 februari 2010 00:21 schreef ScarFace- het volgende:
Krijg jij die vergoed Juup?
Schijnt niets eens meer vergoed te worden voor mensen die het langdurig nodig hebben, slapeloosheid, maar nee hoor, alleen epilepsie en nog wat ziektes die slechts 1 op de zoveel heeft(epilepsie heeft 1 op de 69 mensen volgens iguard.org)

Ik heb nog tot 2012 Oxazepam liggen

Ik heb me voorgenomen om weer een opleiding te gaan doen. Maar dan wil ik wel een diagnose zodat ik bij de opleidingsinstelling evt. om hulp kan vragen, zodat ik niet weer een studie onafgemaakt verlaat door problemen. En ik moet m'n wiskunde gaan opfrissen/bijleren. Ik kwam op 33% van het vereiste kennisniveau, nét een tikkeltje te weinig... *zucht* Ik hou helemaal niet van wiskunde. Ik heb er niet eens examen in gedaan. Maar goed, ik ben ook veel vergeten, want formules afleiden e.d. kon ik wel en formules bij grafiekjes snapte ik ook, maar daar kwam ik ook niet meer uit. Dus ik moet een eind kunnen komen. Dat het me op de middelbare school niet lukte had misschien ook een beetje te maken met het feit dat de docent het prima vond dat er mensen door de klas liepen, zaten te praten, muziek zaten te luisteren etc. Niet echt het ideale studieklimaat dus!

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 23:55 schreef Autidude het volgende:
Zucht.. "het zijn kanonnen hoor" denk je een zwaar slaapmiddel te krijgen zodat je eindelijk eens rustig kan gaan slapen.. Nozinan 25mg.. Het doet NIETS bij mij En ik word nu toch echt zo moe van dat gekut.. Ik moet nu dus gaan accepteren dat ik waarschijnlijk mijn hele leven slaapstoornis zal houden waar weinig aan te doen is, en er maar genoegen mee nemen dat een dag 20 uur duurt ofzo

Daarom werkte ik vroeger ook van 0430 tot 1630 en dan soms overwerken tot 2200 uur, maar dat werkte ook niet.. En op zaterdag werken. Was zelfs nog serieus opzoek naar een baan voor de zondag ook.

Kon ik maar een leuke baan vinden voor 84 uur per week ofzo waar ik me helemaal in thuis voel en ik niet in overprikkeld kan raken en dat als ik dan thuis kom dat ik dan ga eten en dan slapen.

Ik moet denken aan de film Cashback, ken je die? Ook over iemand die niet kan slapen en daarom maar 's nachts in een supermarkt gaat werken. Leuke film. Heb je natuurlijk niks aan, maar ok.

quote:

Op woensdag 3 februari 2010 00:24 schreef Perico het volgende:
Ik herken me heel erg in eigenlijk het hele verhaal dat Maeghan schrijft over ontmoetingen die vaststaan. Ik merk dat ik zelf steeds minder flexibel wordt en dingen die anderen leuk vinden, daar kan ik al weken tegenop zien.

Klinkt wel alsof jij het nog erger hebt dan ik. Als ik gewoon naar vrienden/bekenden ga, dan voel ik me vijf minuten voor ik er ben wel nerveus, maar niet zo erg. Alleen als ik voor het eerst bij iemand thuis kom is het een probleem, en sollicitatiegesprekken zijn écht een probleem. Als ik ergens buiten afspreek heb ik er veel minder last van en met grotere groepen ook minder - met meetings via internetfora bijv. heb ik ook niet zo'n groot probleem, omdat je daar makkelijk weg kan, er geen verwachtingen zijn en het vaak buiten is (bijv bbq, picknick) of je in ieder geval in eerste instantie buiten afspreekt, en er is altijd wel iemand om mee te praten. Al ben je met iedereen in vijf minuten door je stof heen, als je met dertig mensen bent kun je nog steeds 2 1/2 uur volpraten, of je kan gewoon luisteren naar de rest en een beetje intelligent kijken. Ik spreek liever af met dertig mensen dan met een of twee.

Ik moet denken aan m'n eerste afspraakje met m'n vriend. In de categorie 'filmpjes waar je om zou lachen als je ze terug kon kijken' zou dat het ook goed doen denk ik. Ik was zo nerveus dat ik constant de andere kant op keek, hij me niet aan durfde te kijken omdat ik daar zo nerveus van werd, en ik zat constant aan m'n horloge te frunniken. De tweede keer dat we afspraken was ik bang dat ik hem niet zou herkennen, omdat ik me dus niet kon herinneren hoe hij eruit zag, omdat ik dus amper naar 'm gekeken had.
_{Ik was overigens wel zo slim geweest om iets plats te eten te bestellen, en geen hoog broodje waar alles tussenuit schiet als je er in bijt. Dat vond ik dan wel goed. Eten met iemand anders tegenover me die ik niet 100% vertrouw is nl. ook een probleem, maar helaas is dat nu eenmaal de 'normale' tafelopstelling.}

hmm...er is weer heel wat gepost. Hier al wakker een beetje aan 't balen daarvan..het is veels te vroeg. Moet pas om 2 uur bij de psych wezen en ben daar binnen 10 minutjes fietsen.
Gisteren trouwens laat in slaap gevallen...ach..ik haal het vanavond wel weer in.

Als reactie op al die posts: auti...voor zover ik weet hebben die medicatie een kalmerende werking, ik had zelf iets heel anders van de ha gekregen toen ik door stress niet kon slapen..een soort kalmeringsmiddel waardoor ik zonder emoties kon denken over alles..maar uiteindelijk viel ik dan toch in slaap.. Hopelijk is ;t slapen vannacht een beetje gelukt.

Verder hier nog iemand die redelijk nerveus kan worden bij ontmoetingen..ik zelf heb dan zoiets dat ik er redelijk nerveus van word, maar die zenuwen camoufleer ik dan weer, zodat niemand het merkt. Ik word dan juist extra rustig/mezelf. Terwijl ik wel de kriebels voel/krijg.
Maar verder is het voor mij juist om met onbekenden samen te zijn, bijvoorbeeld de eerste pauzes in een nieuwe klas...waar geen bekenden zitten...o..dat werkt zo in op mijn zenuwen.
Of bij een meet ofzo, met heel veel mensen...die ik niet ken.
Terwijl als er wel iemand tussen zit die ik ken, dan gaat het wat makkelijker..want dan stap ik op die persoon af..en daarna valt het wel mee..maar als die persoon weggaat...baal ik meestal..tenzij er nog andere personen bijstaan.

Verder tijdens de meeste sociale gelegenheden, ben ik gewoon vrij stil...maar bij mij heeft de plek/omgeving ook heel vele invloed. Des te drukker de omgeving des te rustiger ik probeer te blijven.