PDD [Autisme, Asperger, PDD-NOS] deel 34

quote:

Op vrijdag 29 januari 2010 21:49 schreef francis998 het volgende:
ik volg het nu niet meer. Heb geen idee waar ijmuiden eigenlijk ligt..
En idd...tijn is verdwenen..hij was hier gisteren of vanochtend nog ff maar zeer weinig..
Nu we toch kijken..wie wonen er omstreken r'dam?

Ik was een weekendje weg. Wandelen in Duitsland. Fijn dat ik gemist word

ja, want tijn heeft altijd zulke waardevolle bijdragen aan het topic

(ja, sarcasme )

haha geintje tijn, good to have you back

quote:

Op maandag 1 februari 2010 18:52 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Ik was een weekendje weg. Wandelen in Duitsland. Fijn dat ik gemist word

wel lang weekendje moet ik zeggen dan...

Verder..tja...ik kocht meestal ook gewoon goedkope kleding..maar met broeken is het lastig, ik ben kort en een beetje rondig..kwa buik..daar slaat al mijn vet zich op
En verder shirts enzo..koop ik in opruiming..pas 2 blouses gekocht..die nu toch iets te krap zitten..dus ga ik ze zelf ff fixen op een hele simpele manier...zodat ze iets losser zitten.

Nu we het toch over kleding hebben..morgen ga ik ff mijn kast opruimen..en wat ouwe kleren eruit gooien

en nu ga ik bruine bonen eten..met stukje gebakken vlees..doeiiiiiiiiiiii

@ cassandra..je bent niet degene die de sc veroorzaakt.,.iedereen doet eraan mee..ik zelf ook wel..want ben zover ik weet nog steeds nt'er. Dus is het toch lastig meepraten...aangezien ik niet weet of mijn "probleempjes" deels oorzaak zijn van autisme..daarom kom ik ook hier..

quote:

Op maandag 1 februari 2010 19:01 schreef ikke043 het volgende:
Zijn er hier veel mensen met weinig zelfvertrouwen? Ik hoor het soms(lees: elk topic) wel eens langskomen namelijk

ik wel wat...vroeger veel erger..maar ik ben gewoon een te grote twijfelaar..en dat zorgt weer onzekerheid..en ook wel eens kwa uiterlijk..enzo.
Maar ik schudt dat grotendeels van me af..soms heb ik er last van..maar weinig.

Maar hoe je het wendt of keert..ja, ik ben onzeker..dus wat minder zelfvertrouwen..maar in bepaalde zaken heb ik jjuist teveel zelfvertrouwen..dusdanig dat ik nogal arrogant kan overkomen

quote:

Op maandag 1 februari 2010 19:01 schreef ikke043 het volgende:
Zijn er hier veel mensen met weinig zelfvertrouwen? Ik hoor het soms(lees: elk topic) wel eens langskomen namelijk

Niet echt. Ik weet wel waar ik goed in ben en waarin niet. Al word ik van sommige situaties wel heel onzeker, maar dat lijkt me niks vreemds.

quote:

Op maandag 1 februari 2010 19:01 schreef ikke043 het volgende:
Zijn er hier veel mensen met weinig zelfvertrouwen? Ik hoor het soms(lees: elk topic) wel eens langskomen namelijk

Vetrouwen heb ik niet. Niet in mijzelf en al helemaal niet in andere. Ik vind het altijd raar om te horen dat ik bepaalde dingen goed kan.
Als ik meer zelfvertrouwen zou hebben dat zouden er veel meer dingen gelukt zijn.

quote:

Op maandag 1 februari 2010 19:01 schreef francis998 het volgende:

[..]

wel lang weekendje moet ik zeggen dan...

Verder..tja...ik kocht meestal ook gewoon goedkope kleding..maar met broeken is het lastig, ik ben kort en een beetje rondig..kwa buik..daar slaat al mijn vet zich op
En verder shirts enzo..koop ik in opruiming..pas 2 blouses gekocht..die nu toch iets te krap zitten..dus ga ik ze zelf ff fixen op een hele simpele manier...zodat ze iets losser zitten.

Nu we het toch over kleding hebben..morgen ga ik ff mijn kast opruimen..en wat ouwe kleren eruit gooien

en nu ga ik bruine bonen eten..met stukje gebakken vlees..doeiiiiiiiiiiii

@ cassandra..je bent niet degene die de sc veroorzaakt.,.iedereen doet eraan mee..ik zelf ook wel..want ben zover ik weet nog steeds nt'er. Dus is het toch lastig meepraten...aangezien ik niet weet of mijn "probleempjes" deels oorzaak zijn van autisme..daarom kom ik ook hier..

Kei lang ik ben echt dagen weg geweest. Zaterdagmorgen na het ontbijt naar Duitsland gegaan en zondagavond voor het avondeten was ik weer in Nederland.
Voor het eerst sinds bijna 2,5 half jaar weer bij mijn ouders geslapen. Dat was best raar eigenlijk. Sowieso is het raar om in een vreemd bed te slapen. Dan slaap ik om een of andere reden een stuk slechter.

Ik kan mij indenken dat sommige autisten daarom liever niet ergens anders slapen.

Kleren tsja ik draag kleren omdat het moet enzo verder boeit mij kleren helemaal niets.

quote:

Op maandag 1 februari 2010 19:30 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Vetrouwen heb ik niet. Niet in mijzelf en al helemaal niet in andere. Ik vind het altijd raar om te horen dat ik bepaalde dingen goed kan.
Als ik meer zelfvertrouwen zou hebben dat zouden er veel meer dingen gelukt zijn.
[..]

dan is er toch iets niet goed bij jou. Ik mis miss wat vertrouwen maar iedereen heeft de basis aan vertrouwen nodig in zichzelf en anderen.
Ik vertrouw redelijk veel anderen, maar niet altijd.

quote:

Op maandag 1 februari 2010 20:17 schreef francis998 het volgende:

[..]

dan is er toch iets niet goed bij jou. Ik mis miss wat vertrouwen maar iedereen heeft de basis aan vertrouwen nodig in zichzelf en anderen.
Ik vertrouw redelijk veel anderen, maar niet altijd.

Zo erg als het daar zeg is het niet hoor.

wat betreft vertrouwen, meestal heb ik schijt aan anderen. Gek genoeg is degene die me onzeker krijgt ook degene die me t meest vertrouwen geeft Ben wel onzeker, dat wordt je wel met een ex als ik had. Maar ik begin ook dat steeds meer achter mij te laten.

Ik heb ook volledige schijt aan wat mensen over mij denken. Dat scheelt al een heleboel.

quote:

Op maandag 1 februari 2010 18:52 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Ik was een weekendje weg. Wandelen in Duitsland. Fijn dat ik gemist word

Als kiespijn

quote:

Op maandag 1 februari 2010 21:30 schreef De_Logica het volgende:
Ik heb ook volledige schijt aan wat mensen over mij denken. Dat scheelt al een heleboel.

dat heb ik ook wel. Alleen soms ben ik het toch erg zat, dat mensen meestal zo'n stom beeld creeren..op basis van allerlei fysieke kenmerken.
En ach..tja...voor mij is belangerijk wat ik, mijn ma, en mijn familie denken..de rest intereseert me eigenlijk geen moer, maar toch krijgt het me soms wel van mn stokje

quote:

Op maandag 1 februari 2010 19:01 schreef ikke043 het volgende:
Zijn er hier veel mensen met weinig zelfvertrouwen? Ik hoor het soms(lees: elk topic) wel eens langskomen namelijk

Ja, veel te veel.

quote:

Op maandag 1 februari 2010 19:20 schreef RRGJL het volgende:
Ohja en ik heb best wel last van faalangst. Als ik onder druk word gezet gaat het fout.

Gaat hand in hand met eerste quote.

quote:

Op maandag 1 februari 2010 19:30 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Vetrouwen heb ik niet. Niet in mijzelf en al helemaal niet in andere. Ik vind het altijd raar om te horen dat ik bepaalde dingen goed kan.
Als ik meer zelfvertrouwen zou hebben dat zouden er veel meer dingen gelukt zijn.
[..]

Precies.

quote:

Kei lang ik ben echt dagen weg geweest. Zaterdagmorgen na het ontbijt naar Duitsland gegaan en zondagavond voor het avondeten was ik weer in Nederland.
Voor het eerst sinds bijna 2,5 half jaar weer bij mijn ouders geslapen. Dat was best raar eigenlijk. Sowieso is het raar om in een vreemd bed te slapen. Dan slaap ik om een of andere reden een stuk slechter.

Ik kan mij indenken dat sommige autisten daarom liever niet ergens anders slapen.

Kleren tsja ik draag kleren omdat het moet enzo verder boeit mij kleren helemaal niets.

Waar ben je geweest? (Als in plaats, gebied?)

Even reageren dan maar. Ben al zo'n 3 weken op een enkele avond na altijd ergens te vinden behalve thuis.

Aan de ene kant wel heerlijk hoor om elke avond wat doen te hebben en mij onder de mensen te mengen, maar het is de afgelopen weken meer om voor dingen weg te lopen dan dat ik ze op een goede manier op wil lossen. Ik zit de laatste tijd nogal met een kutgevoel in mijn hoofd wat moet slijten i.p.v. dat ik het kan oplossen, dus ik probeer zo weinig mogelijk alleen te zitten, want als ik alleen zit ga ik nadenken
Normaal vind ik nadenken heerlijk om dingen te verwerken of juist om op dagelijkse beslommeringen die ik zoal tegen kom een passende manier kan vinden over hoe ik daar op kan handlen. Ik heb namelijk zelf zo dat alles nieuw is en ik dus niet weet hoe ik er mee om moet gaan. Zoiets als het rijden op een fiets zeg maar, dat moet je ook leren.

Dus alles wat ik meemaak wat ik nog niet eerder heb meegemaakt daarvan weet ik niet hoe ik er op moet reageren en moet ik dat mijzelf aanleren. (vallen en opstaan methode)

De psych waar ik toen 4 jaar geleden een aantal keer ben geweest zei dat dat wel vaker voorkomt bij auti's. Wat bij de niet auti's als "common-sense" is moet ik dan eerst een keer hebben meegemaakt voordat ik er een reactie of op kan geven. Dus ik ben dan ook al 4 jaar bezig om een soort van actie-reactie database op te bouwen met dingen wat ik tegen kom zodat ik daar bij een volgende keer wel actie op kan ondernemen zonder als stijve hork over te komen die geen gevoel lijkt te hebben. (niets is minder waar, ik heb meer gevoelens dan je denkt en bij de juiste personen schaam ik mij ook niet om dat te tonen)

Er zijn zoveel voorbeelden te noemen maar misschien herkennen jullie het wel zonder een voorbeeld
1 voorbeeld was dat mijn moeder voor een operatie naar het ziekenhuis toe moest en ik als reactie op die informatie aangaf: "OK" .... Meer zei ik er niet over. Nu weet ik dat ik meelevend moet zijn en als iemand zoiets meedeelt ga ik mij dus inleven en denken dat ik dat zou moeten doen en dan kan je je in 1x wel inleven en er dan dus wel een beter antwoord op kan geven, want ik zou het zelf ook wel fijn vinden als iemand echt in je geïnteresseerd is.


maar anyway... ff reageren op een aantal vragen in dit topic:

quote:

Op maandag 1 februari 2010 15:35 schreef Autidude het volgende:
Hebben jullie eigenlijk ook dat je zeg maar erg vast houd aan bepaalde kledingstukken, en dat je weinig kleding koopt?

Ik deed rustig net zo lang met kleding totdat het uit elkaar viel omdat het mij niet interesseerde.

Ik heb een keer gehad toen moest ik een broek kopen terwijl de broek die ik aan had dusdanige gaten had dat je het geen broek meer mag noemen maar een lapje stof wat rond je zaakje hangt

Maar tegenwoordig ben ik mij wat meer modebewust. Het is maar net waar je je prio's neerlegt. Ik probeer tegenwoordig wat meer uit mijn schelpje te komen om niet alleen oud te worden en dan moet je er gewoon goed uitzien. Overigens hoeft een pak of dure merkkleding voor mij niet hoor. Een simpel wit of andere kleur shirt van zo'n 10E ziet er ook gewoon (casual) net uit. Al zijn wel alle vesten die ik heb van Nickelson gewoon omdat zij kwaliteit hebben wat mij ook nog eens aanspreekt. En omdat ik vaak een kleding stuk zo lekker vind zitten en het draag totdat het echt niet meer kan koop ik tegenwoordig veel dingen in meervoud. Ik heb bv. 1 vest maar dan heb ik 'm 4x 2x wit/ 2x zwart

Ik had eerder altijd zoiets van.... als ik later groot ben (uitgegroeid dus) en genoeg geld heb koop ik van 1 outfit 50 kopieën, dan hoef ik mij de rest van mijn leven niet meer druk om te maken om wat ik aan zal trekken.

quote:

Op maandag 1 februari 2010 19:01 schreef ikke043 het volgende:
Zijn er hier veel mensen met weinig zelfvertrouwen? Ik hoor het soms(lees: elk topic) wel eens langskomen namelijk

Nee, (lees: niet meer) Eerder was ik hardstikke onzeker over mij zelf, Altijd als ik iemand iets tegen een ander hoorde of zag zeggen en ze keken even mijn kant op, of beter gezegd ze keken even rond dan dacht ik altijd dat het over mij ging, en dan niet in de positieve zin.

Voor mijzelf heb ik dat overwonnen de afgelopen 2 jaar. ik weet pas 4 jaar dat ik Asperger heb. dus daarvoor wist ik dat ik wel anders dan anderen was maar ik dacht... ik ben gewoon een vreemde snuiter, deal with it.
Sinds ik het weet ben ik echter mijlenver vooruit gegaan. Met vooral het laatste jaar waar ik van 0 vrienden met 1 broer naar 5 goede vrienden en zo'n 50 kroegvrienden ben gegaan

Overigens ben ik pas zelfverzekerder geworden dankzij mijn vorige hobby. Doordat ik zo goed met pc's ben wilt iedereen je hebben voor het systeem beheer. Dus doordat ik altijd over de pc's kon praten kwam ik vaak bij mensen over de vloer en hoe vaker ik ergens kwam over hoe meer dingen je gaat praten. Dus na een tijdje hing je rustig een half uur aan de telefoon te praten over andere dingen waarna je pas op het onderwerp kwam waar mensen eigenlijk voor bellen

^{Zo dat was wel weer genoeg tekst voor vanavond en dat terwijl ik eigenlijk alleen wou reageren op die 2 vragen}

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 03:32 schreef Babbelvis het volgende:
Even reageren dan maar. Ben al zo'n 3 weken op een enkele avond na altijd ergens te vinden behalve thuis.

Aan de ene kant wel heerlijk hoor om elke avond wat doen te hebben en mij onder de mensen te mengen, maar het is de afgelopen weken meer om voor dingen weg te lopen dan dat ik ze op een goede manier op wil lossen. Ik zit de laatste tijd nogal met een kutgevoel in mijn hoofd wat moet slijten i.p.v. dat ik het kan oplossen, dus ik probeer zo weinig mogelijk alleen te zitten, want als ik alleen zit ga ik nadenken
Normaal vind ik nadenken heerlijk om dingen te verwerken of juist om op dagelijkse beslommeringen die ik zoal tegen kom een passende manier kan vinden over hoe ik daar op kan handlen. Ik heb namelijk zelf zo dat alles nieuw is en ik dus niet weet hoe ik er mee om moet gaan. Zoiets als het rijden op een fiets zeg maar, dat moet je ook leren.

Dus alles wat ik meemaak wat ik nog niet eerder heb meegemaakt daarvan weet ik niet hoe ik er op moet reageren en moet ik dat mijzelf aanleren. (vallen en opstaan methode)

De psych waar ik toen 4 jaar geleden een aantal keer ben geweest zei dat dat wel vaker voorkomt bij auti's. Wat bij de niet auti's als "common-sense" is moet ik dan eerst een keer hebben meegemaakt voordat ik er een reactie of op kan geven. Dus ik ben dan ook al 4 jaar bezig om een soort van actie-reactie database op te bouwen met dingen wat ik tegen kom zodat ik daar bij een volgende keer wel actie op kan ondernemen zonder als stijve hork over te komen die geen gevoel lijkt te hebben. (niets is minder waar, ik heb meer gevoelens dan je denkt en bij de juiste personen schaam ik mij ook niet om dat te tonen)

Er zijn zoveel voorbeelden te noemen maar misschien herkennen jullie het wel zonder een voorbeeld
1 voorbeeld was dat mijn moeder voor een operatie naar het ziekenhuis toe moest en ik als reactie op die informatie aangaf: "OK" .... Meer zei ik er niet over. Nu weet ik dat ik meelevend moet zijn en als iemand zoiets meedeelt ga ik mij dus inleven en denken dat ik dat zou moeten doen en dan kan je je in 1x wel inleven en er dan dus wel een beter antwoord op kan geven, want ik zou het zelf ook wel fijn vinden als iemand echt in je geïnteresseerd is.


maar anyway... ff reageren op een aantal vragen in dit topic:
[..]

[..]

Nee, (lees: niet meer) Eerder was ik hardstikke onzeker over mij zelf, Altijd als ik iemand iets tegen een ander hoorde of zag zeggen en ze keken even mijn kant op, of beter gezegd ze keken even rond dan dacht ik altijd dat het over mij ging, en dan niet in de positieve zin.

Voor mijzelf heb ik dat overwonnen de afgelopen 2 jaar. ik weet pas 4 jaar dat ik Asperger heb. dus daarvoor wist ik dat ik wel anders dan anderen was maar ik dacht... ik ben gewoon een vreemde snuiter, deal with it.
Sinds ik het weet ben ik echter mijlenver vooruit gegaan. Met vooral het laatste jaar waar ik van 0 vrienden met 1 broer naar 5 goede vrienden en zo'n 50 kroegvrienden ben gegaan

Overigens ben ik pas zelfverzekerder geworden dankzij mijn vorige hobby. Doordat ik zo goed met pc's ben wilt iedereen je hebben voor het systeem beheer. Dus doordat ik altijd over de pc's kon praten kwam ik vaak bij mensen over de vloer en hoe vaker ik ergens kwam over hoe meer dingen je gaat praten. Dus na een tijdje hing je rustig een half uur aan de telefoon te praten over andere dingen waarna je pas op het onderwerp kwam waar mensen eigenlijk voor bellen

^{Zo dat was wel weer genoeg tekst voor vanavond en dat terwijl ik eigenlijk alleen wou reageren op die 2 vragen}

goedemorgen ik ben er weer bij. Nog steeds een beetje in een rare/depri bui, maar dat weerhoudt mij niet van het hier posten


Ik moet zeggen babbel, dat ik me in het eerste deel van je post deels herken, volgens mijn moeder moet ik constant bezig zijn om niet te denken...omdat ik dan aan mijn grootste problemen moet denken..en ik lbijf dan maar in een circeltje hangen..En ik stop dan eigenlijk niet met denken..terwijl als ik iets anders doe dan gaat het wat beter en denk ik wat minder.

Hoewel op sommige momenten mijn gedachten toch doorbreken..en ik zowat vanmijn stokje val...en dus niet meer kan stoppen..raar genoeg is dat bijna altijd 's avonds en in de vorm van gesprekken met anderen(in mijn hoofd). Die gesprekken welke ik nu echt zat begin te worden.


En tja...zelfverzekerdheid is een lastig thema..iedere puber heeft wel last van onzekerheid, alleen zijn demeesten hier geen puber meer. Ik zelf iig niet, en ach...ik kan ook heel goed sociaal zijn, maar tegelijk ook slecht.
EN dat van die gesprekken met ok, heb ik zo regelmatig...dan heb/weet ik eigenlijk niks terug te zeggen..en hou ik het op een ok...aha, ja..ahh.. ofzo..maar echt verder kom ik niet.

Nu moet ik ff naar de super..en heb er geenzin in...in de regen .
Ben zo terug

ik vind het raar.

ik ben gediagnosticeerd op mijn 10e, 8 jaar niks mee gedaan (je rolt van de ene situatie in de andere, de Engelse term is "aloof") alles ging wel zo zn gangetje.
http://dictionary.reference.com/browse/aloof

en nu doe ik er wat mee, en het wordt opeens lastig. je wordt er erg zelfbewust van, je gaat nogal nadenken over hoe je overkomt op de wereld, en hoe je dus het beste uit jezelf kan halen. which is tricky.

vroeger was alles beter, non?

ach, geef me even de tijd, en dan trap ik kont! ik heb denk ik gewoon wat meer tijd nodig dan 'normale' mensen

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 12:16 schreef robuust89 het volgende:
ik vind het raar.

ik ben gediagnosticeerd op mijn 10e, 8 jaar niks mee gedaan (je rolt van de ene situatie in de andere, de Engelse term is "aloof") alles ging wel zo zn gangetje.
http://dictionary.reference.com/browse/aloof

en nu doe ik er wat mee, en het wordt opeens lastig. je wordt er erg zelfbewust van, je gaat nogal nadenken over hoe je overkomt op de wereld, en hoe je dus het beste uit jezelf kan halen. which is tricky.

vroeger was alles beter, non?

ach, geef me even de tijd, en dan trap ik kont! ik heb denk ik gewoon wat meer tijd nodig dan 'normale' mensen

deels geef ik je gelijk. Als je meer bewust bent van alles kan je het miss makkelijker fixen, maar het word ook lastiger..omdat je miss meer energie gaat steken in het fixen. En uiteindelijk kan het een obsessie worden..of je gaat je er teveel op richten dat je er gewoon teveel tijd/aandacht/energie erin steekt die je in andere dingen kan steken.
Teveel van iets is slecht.

En vroeger wat niet alles beter, maar gewoon heel anders. zowel goede dingen als slechte dingen. Vroeger was alles harder had je een handicap hoefde je niet zoals nu te rekenen op professionele hulp

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 13:00 schreef RRGJL het volgende:
Hebben jullie trouwens ook weleens last van het ontbreken van een doel in het leven? Het lijkt wel een mid-life crisis waar ik al sinds een jaar of 16/17 in zit
Dan baal ik er zo van dat het eigenlijk allemaal zo nutteloos is. Waar gaat het heen, dit leven? Waarom doe ik dit allemaal? Klinkt misschien depressief, maar dat valt op zich wel mee Het zijn gewoon serieuze vragen die ik mezelf stel maar waarmee ik niets kan behalve mezelf aanhoren.

ik heb hier dus last van. Mijn doel in mijn leven is het afronden van een studie en een goede baan te hebben.
Maar om de zoveel verwerp ik dit doel, en vind ik aan studie en werken niks..en wil ik ook geen van beide. En dan kom ik weer in de problemen.
En zo vaak vraag ik me af wat het nut van alles is, geld verdienen, werken, leren enzo..als je het uieindelijk toch niet meeneemt in je kist...en nadat je van deze aarde vertrekt heb je er niks aan..
dus dan vraag ik me ook het nut af, van moeite doen..voor al die standaard dingen in het leven. En dan krijg ik zoiets van het leven zou moeten draaien om lol hebben..en alleen dat. terwijl werk een bijzaak zou moeten zijn, terwijl het in deze maatschappij eigenlijk juist hoofdzaak is..
ja..ik snap het als mijn posts wat verward zijn maar dat ben ik zelf nu..ik voel me net dronken...alleen ik heb geen slok op..raar...

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 13:00 schreef RRGJL het volgende:
Hebben jullie trouwens ook weleens last van het ontbreken van een doel in het leven? Het lijkt wel een mid-life crisis waar ik al sinds een jaar of 16/17 in zit
Dan baal ik er zo van dat het eigenlijk allemaal zo nutteloos is. Waar gaat het heen, dit leven? Waarom doe ik dit allemaal? Klinkt misschien depressief, maar dat valt op zich wel mee Het zijn gewoon serieuze vragen die ik mezelf stel maar waarmee ik niets kan behalve mezelf aanhoren.

Ja, maar daar heb ik me wel eens eerder over uitgelaten.

+1
sluit zich aan in het rijtje.

mijn theorie: mijn pubertijd heeft zich niet echt laten zien, en dat is het moment in je leven wanneer je je afvraagt: wie ben ik? wat wil ik? en het antwoord wat je dan vind, is je doel. mijn doel is vrij vaagjes, ik wil later mensen helpen, verzorgen, maar hoe?

dus, de tip van jullie is dat ik het soms wat meer moet loslaten.. hoe zeg je dat, het mes snijd aan 2 kanten, met zelfanalyse kan je dingen fixen, maar door dat juist niet te doen, kom je ook al een heel end.

o, en francis, als ik wat jij zegt (waar ik me in kan vinden) tegen me ouders zeg... dan krijg je een pittige discussie kortom, ik volg je, maar me oudjes zijn 180° anders. jeuj.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 13:40 schreef robuust89 het volgende:
+1
sluit zich aan in het rijtje.

mijn theorie: mijn pubertijd heeft zich niet echt laten zien, en dat is het moment in je leven wanneer je je afvraagt: wie ben ik? wat wil ik? en het antwoord wat je dan vind, is je doel. mijn doel is vrij vaagjes, ik wil later mensen helpen, verzorgen, maar hoe?

dus, de tip van jullie is dat ik het soms wat meer moet loslaten.. hoe zeg je dat, het mes snijd aan 2 kanten, met zelfanalyse kan je dingen fixen, maar door dat juist niet te doen, kom je ook al een heel end.

o, en francis, als ik wat jij zegt (waar ik me in kan vinden) tegen me ouders zeg... dan krijg je een pittige discussie kortom, ik volg je, maar me oudjes zijn 180° anders. jeuj.

okey..en kan je miss uitleggen welk deel van mijn post je precies bedoelt?
Aangezien ik het ook niet helemaal met mijn ouders kan bespreken..dan krijg ik een discussie die endigt in een ruzie.
Dus aub..welk deel bedoel je precies???


ps. zit nu een beetje te flippen..probeerde 2 bouses te ficen..maar ben het denk ik aan 't verknallen.

Blousjes fixen, denk ik

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 14:11 schreef Autidude het volgende:
Blousjes fixen, denk ik

juist dat bedoelde ik..

Tijn welkom terug ik begon mij al zorgen te maken, nog niet gezegd
(al dacht ik even dat je een heel topic had gemist en dat is ongehoord/ongekend maar dat vakt dus wel mee )

Ik ga niet overal op reageren, ben doodop, en kan me niet concentreren. Incl. reistijd is mijn dag vandaag van 06.30 tot en met 21.00 dus als ik vanavond thuis ben plof ik op de bank maar wie weet dat ik daarna nog ga reageren

Francis hoop dat je je snel wat lekkerder in je vel voelt, lastig dat.

Over een doel in het leven. Denk het niet. Of ik er last van heb.
Ik werk sinds mijn 15e, eerst bij burgerzaken, nu bij sociale zaken. Ik ben er 100% achter dat ik gewoon de dienstverlening in moet, ik ben erg mensgericht, houd van contacten en mensen helpen, dus nu zit ik op de juiste afdeling (hoewel ik bij burgerzaken meer plezier in mijn werk had) maar wat dat betreft is het alleen maar verder groeien. Aangezien ik alleen kan opgroeien naar hogere functies (supervisor, teammanager bijv.) en ik daar het contact met mensen verlies is dit niets voor mij. Een team leiden vind ik wel grandioos leuk, ik ben 22 en heb dit bij afwezigheid van mijn teamleider al gedaan (en weinig 22-jarigen die dat kunnen zeggen) maar kan daarbij geen dienstverlenende functie voor de burgers hebben. Enige wat ik dan nog kan doen, is mijzelf verbreden en daar ben ik altijd voor te porren vandaar dat ik een studie wil doen. Maar hoe of wat en wanneer geen idee, ik weet alleen dat ik niet uit de zorg/dienstverlening wil (voor 100%)
En op mijn 21e had ik het helemaal gepland, ik zou klantmanager worden, wilde voor mijn 25e als het mij gegunt was in ieder geval alvast 1 kindje, parttime gaan werken, huisje boompje beestje. En wat ben ik dankbaar dat ik dat allemaal niet heb doorgezet

Als ik iets van mijn relatie heb geleerd is het dat ik NIET wil plannen, mijzelf niet wil binden, maar gewoon 100% voor mijzelf kiezen, straks mijn eigen huisje, en de rest zie ik allemaal wel.
Nou heb ik natuurlijk toch nog wel toekomst plannen Maar mijn enige doel is zo lang mogelijk bij mijn huidige vriend blijven en de rest boeit me niet zo, dus alle subdoelen vervallen. Gelukkig is hij ook nog niet zo van de doelen stellen wat mij de tijd geeft om lekker te studeren en in mn eigen huisje te blijven hihi.
Maarrrrr de hamvraag.. Waar doe je t allemaal voor? Geen idee. Ik word er gelukkig van als ik mensen kan helpen. Maar het nut? Vraag dat maar aan mijn klanten, niet aan mij. Denk ik.
Overigens ben ik liever gelukkig in mijn werk dan op mijn salarisstrook

Wie ben ik en wat wil ik, dat heb ik wél gehad in de laatste periode voor en na de breuk met mijn ex. Ik was vrij jong toen we wat kregen en een hele periode. Hij vond niets leuk, probeerde mij continu te veranderen, trapte mij ook de grond in (als antwoord op de vraag van ikke) maar was bijv ook stinkend jaloers. Ik werd echt een grijs muisje. Toen heb ik er een punt achter gezet en ben daarna nog flink in de war geweest. Ik weet nog dat ik een goede vriend van me dageliojks mailde en echt héél onzeker was. Hij bleef me steunen gelukkig, en uiteindelijk ben ik alleen maar sterker geworden. Nu daar niet zo erg veel contact meer (volle agenda's) maar dat deert niet. En nóg iets later de partner tegen gekomen die mij een spiegel voor kan houden zonder mij de grond in te trappen Maar ook niet door mij op te hemelen maar door mij zelf dingen te laten ontdekken. In ieder geval een gouden combinatie en dat is erg veel waard. Maar daarom zei ik ook, degene die mij onzeker kan laten voelen is degene die mij t meest zeker doet voelen

quote:

Op dinsdag februari 2010 schreef ... het volgende:
Voor mijzelf heb ik dat overwonnen de afgelopen 2 jaar. ik weet pas 4 jaar dat ik Asperger heb. dus daarvoor wist ik dat ik wel anders dan anderen was maar ik dacht... ik ben gewoon een vreemde snuiter, deal with it.
Sinds ik het weet ben ik echter mijlenver vooruit gegaan. Met vooral het laatste jaar waar ik van 0 vrienden met 1 broer naar 5 goede vrienden en zo'n 50 kroegvrienden ben gegaan

Hoi, ik ben een vreemde eend in de bijt en heb (als dat mag) een paar vragen, niet voor mezelf maar voor iemand die ik ken.
Waarom helpt een diagnose je zoveel vooruit? Ga je jezelf anders beoordelen of ga je zaken anders aanpakken? En is het goed om een diagnose zo vroeg mogelijk te krijgen en, zo ja, waarom?
En ik las hier ergens ook dat ASS-ers vaak contacten laten verwateren, maar het dan wel leuk vinden als een verwaterd contact weer belt of mailt. Wil iemand me uitleggen hoe dit werkt?

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 14:46 schreef Watmaaktzezichweerdruk het volgende:

[..]

Hoi, ik ben een vreemde eend in de bijt en heb (als dat mag) een paar vragen, niet voor mezelf maar voor iemand die ik ken.
Waarom helpt een diagnose je zoveel vooruit? Ga je jezelf anders beoordelen of ga je zaken anders aanpakken? En is het goed om een diagnose zo vroeg mogelijk te krijgen en, zo ja, waarom?
En ik las hier ergens ook dat ASS-ers vaak contacten laten verwateren, maar het dan wel leuk vinden als een verwaterd contact weer belt of mailt. Wil iemand me uitleggen hoe dit werkt?

Mijn diagnose heeft mij veel vooruit geholpen omdat ik eindelijk wist waarom ik anders was.ben, en in dat opzicht heeft het mij veel rust en duidelijkheid gegeven waarom mijn leven zo is gegaan als het gegaan is.
Tevens was de diagnose goed omdat ik nu doelgerichte hulp kon vragen en krijgen. Een diagnose zo vroeg mogelijk krijgen is van belang zodat je al vroeg het "probleem" kan aanpakken zonder er eerst jaren mee te moeten sukkelen. Kan heel veel ellende en pijn besparen.

Contacten laten verwateren is iets wat ik ook doe, maar als ik b.v. iemand 2 maanden niet gezien of gesproken heb dan moet ik zeg maar al opnieuw beginnen met contact maken alsof ware het de allereerste ontmoeting. Als ik iemand nog veel langer niet gezien heb maakt niet uit dan, zo'n 2 maanden is wel de grens van het verwateren. Leuk vind ik het wel als iemand dan contact op neemt, maar tevens vind ik het enorm eng want ik moet weer opnieuw beginnen met contact leggen en aftasten zeg maar.

quote:

Mijn diagnose heeft mij veel vooruit geholpen omdat ik eindelijk wist waarom ik anders was.ben, en in dat opzicht heeft het mij veel rust en duidelijkheid gegeven waarom mijn leven zo is gegaan als het gegaan is.
Tevens was de diagnose goed omdat ik nu doelgerichte hulp kon vragen en krijgen. Een diagnose zo vroeg mogelijk krijgen is van belang zodat je al vroeg het "probleem" kan aanpakken zonder er eerst jaren mee te moeten sukkelen. Kan heel veel ellende en pijn besparen.

Aha. Waaruit kan die hulp zoal bestaan (ook op jonge leeftijd)? Op internet heb ik vanalles gelezen over hulp bij financiën of huishouden, maar ik ben meer geïnteresseerd in sociale hulp. Waar moet ik dan aan denken? Het is een algemenere vraag, misschien minder op jou van toepassing omdat jij (als ik het goed lees) pas later een diagnose hebt gekregen.

quote:

Contacten laten verwateren is iets wat ik ook doe, maar als ik b.v. iemand 2 maanden niet gezien of gesproken heb dan moet ik zeg maar al opnieuw beginnen met contact maken alsof ware het de allereerste ontmoeting. Als ik iemand nog veel langer niet gezien heb maakt niet uit dan, zo'n 2 maanden is wel de grens van het verwateren. Leuk vind ik het wel als iemand dan contact op neemt, maar tevens vind ik het enorm eng want ik moet weer opnieuw beginnen met contact leggen en aftasten zeg maar.

Bedankt voor je antwoord. Hoe werkt dit precies? Ben je na 2 maanden kwijt wat de karaktereigenschappen van deze persoon zijn of waar je hem/haar van kende?

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 15:03 schreef Watmaaktzezichweerdruk het volgende:

[..]

Aha. Waaruit kan die hulp zoal bestaan (ook op jonge leeftijd)? Op internet heb ik vanalles gelezen over hulp bij financiën of huishouden, maar ik ben meer geïnteresseerd in sociale hulp. Waar moet ik dan aan denken? Het is een algemenere vraag, misschien minder op jou van toepassing omdat jij (als ik het goed lees) pas later een diagnose hebt gekregen.
[..]

Bedankt voor je antwoord. Hoe werkt dit precies? Ben je na 2 maanden kwijt wat de karaktereigenschappen van deze persoon zijn of waar je hem/haar van kende?

De sociale hulp kan b.v. bestaan uit begeleiding door een hulpverlener die samen met jou gaat kijken waar jij problemen mee hebt en op die manier in kaart brengt waar jij mee geholpen zou willen worden. Daarna zal dmv gerichte hulpverlening geprobeerd kunnen worden het sociale aspect iets minder eng te maken en handvatten aan te leren die nuttig zijn om op sociaal vlak toch iets te gaan doen (al zal het vaak lastig blijven).

Als ik iemand b.v. 2 maanden niet heb gezien dan kan er veel gebeurd zijn, ik weet niet hoe iemand zich voelt of wat hij/zij die afgelopen tijd allemaal heeft gedaan dus ik kan ook niet anticiperen daarop. Een "normaal" mens vind dat niet erg en gaat gewoon verder waar men gebleven is, ik kan dat dus niet omdat ik bepaalde antennes mis waarmee ik b.v. het gesprek en de situatie afscan en zo anticipeer op de signalen die de ander uitzend. Ik zal dus ook altijd constant aan het scannen zijn naar raakvlakken en die dan proberen te gebruiken om in contact te blijven met een ander.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 13:09 schreef francis998 het volgende:

[..]

ik heb hier dus last van. Mijn doel in mijn leven is het afronden van een studie en een goede baan te hebben.
Maar om de zoveel verwerp ik dit doel, en vind ik aan studie en werken niks..en wil ik ook geen van beide. En dan kom ik weer in de problemen.
En zo vaak vraag ik me af wat het nut van alles is, geld verdienen, werken, leren enzo..als je het uieindelijk toch niet meeneemt in je kist...en nadat je van deze aarde vertrekt heb je er niks aan..
dus dan vraag ik me ook het nut af, van moeite doen..voor al die standaard dingen in het leven. En dan krijg ik zoiets van het leven zou moeten draaien om lol hebben..en alleen dat. terwijl werk een bijzaak zou moeten zijn, terwijl het in deze maatschappij eigenlijk juist hoofdzaak is..
ja..ik snap het als mijn posts wat verward zijn maar dat ben ik zelf nu..ik voel me net dronken...alleen ik heb geen slok op..raar...

deze post

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 15:33 schreef Juup© het volgende:
<knip>

Aha, bedankt voor de uitleg.

hmm...heb niet echt veel te melden nu..ik ben nog geen officiele autist..maar praat vaak mee.
En over het sociale deel heb ik niet veel te melden behalve dat bij mij contacten vaak verwateren iig de meeste...en meestal verwateren ze dan langere tijd, waarna het contact gewoon verwaterd blijft.
En met sommigen heb ik gewioon een verwaterd contact, dwz 1x per maand of per 2 maanden ff een gesprekje via msn ofzo..

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 15:36 schreef robuust89 het volgende:

[..]

deze post

hé, ik volg je ff niet meer robuust

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 13:55 schreef francis998 het volgende:

[..]

okey..en kan je miss uitleggen welk deel van mijn post je precies bedoelt?
Aangezien ik het ook niet helemaal met mijn ouders kan bespreken..dan krijg ik een discussie die endigt in een ruzie.
Dus aub..welk deel bedoel je precies???


ps. zit nu een beetje te flippen..probeerde 2 bouses te ficen..maar ben het denk ik aan 't verknallen.

en dan dus die post, snappes vous?

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 15:59 schreef robuust89 het volgende:

[..]

en dan dus die post, snappes vous?

em...ikke niet snappen...miss ben ik een beetje errug sloom ofzo..maar ik kan hem dus echt niet volgen...

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 16:09 schreef RRGJL het volgende:

[..]

Op de vraag 'wat bedoel je' antwoordde hij met 'deze post '

okey, ik volg hem nu grotendeels...maar ik bedoelde eigenlijk voordat ik de weg kwijt raakte,
welk stukje van mijn post hij dus bedoelde: over wat mijn doel is. Of wat het nut van alles is.
Als ik die post dus iun 2 deelde was mijn vraag dus eigenlijk op welk deel van onderstaande post hij zich refereerde, deel 1 of 2, ik heb voor de duidelijkheid mijn quote ff in 2 delen gesplitst..als ik het nu dus goed begrijp was er eigenlijk een beetje miscommunicatie

quote:

ik heb hier dus last van.
DEEL1: Mijn doel in mijn leven is het afronden van een studie en een goede baan te hebben.
Maar om de zoveel verwerp ik dit doel, en vind ik aan studie en werken niks..en wil ik ook geen van beide. En dan kom ik weer in de problemen.

DEEL2: En zo vaak vraag ik me af wat het nut van alles is, geld verdienen, werken, leren enzo..als je het uieindelijk toch niet meeneemt in je kist...en nadat je van deze aarde vertrekt heb je er niks aan..
dus dan vraag ik me ook het nut af, van moeite doen..voor al die standaard dingen in het leven. En dan krijg ik zoiets van het leven zou moeten draaien om lol hebben..en alleen dat. terwijl werk een bijzaak zou moeten zijn, terwijl het in deze maatschappij eigenlijk juist hoofdzaak is..
ja..ik snap het als mijn posts wat verward zijn maar dat ben ik zelf nu..ik voel me net dronken...alleen ik heb geen slok op..raar...

quote:

Op maandag 1 februari 2010 18:42 schreef Cassandra87 het volgende:

Over het eerste. Ik voel me daardoor aangesproken. Ik reageer soms inhoudelijk, soms wil ik mijn dag gewoon vertellen.

Maar ik vind juist dat dat moet kunnen ! Was niet bedoeld als verwijt, gewoon als voorbeeld. Het zou toch ironisch zijn, dat een topic van en over autisten, die voor de buitenwacht als gesloten te boek staan, moet sluiten omdat de mensen hier zich er in herkennen en teveel gaan praten?

Grappig.. dan is het toch juist een doorbraak..

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 14:46 schreef Watmaaktzezichweerdruk het volgende:

[..]

Hoi, ik ben een vreemde eend in de bijt en heb (als dat mag) een paar vragen, niet voor mezelf maar voor iemand die ik ken.
Waarom helpt een diagnose je zoveel vooruit? Ga je jezelf anders beoordelen of ga je zaken anders aanpakken? En is het goed om een diagnose zo vroeg mogelijk te krijgen en, zo ja, waarom?
En ik las hier ergens ook dat ASS-ers vaak contacten laten verwateren, maar het dan wel leuk vinden als een verwaterd contact weer belt of mailt. Wil iemand me uitleggen hoe dit werkt?

Bij mij heeft de diagnose geholpen door de begrijpen waarom je bepaalde dingen doet zoals je ze doet. Ook helpt het heel veel voor je omgeving. Ik zal mijn asperger nooit als excuus gebruiken maar soms maakt het het voor de ander ook makkelijker om je te begrijpen. Mijn hersenactiviteit is heel anders dan van bijvoorbeeld mijn broer terwijl wij qua doen en laten op 2 druppels water lijken. de informatie gaat over veel meer verbindingen dus ik heb langer de tijd om over dingen na te denken.

Maar door de diagnose kan je leren er mee om te gaan. Iemand die het al weet van kinds af aan groeit er mee op. Iemand die het op latere leeftijd weet zoals mij zal veel harder moeten werken aan zichzelf om toch qua socialiteit omhoog te krikken naar de standaard die de maatschappij al heeft.

Want wat ik van mijn eerste psych had begrepen is dat een autist altijd een autist zal blijven maar als je maar hard genoeg werkt aan de karakteristieken je alsnog gewoon heel goed in de maatschappij mee kan komen.

deel 2 is het

mag ik vragen naar je haarkleur? (ja, ik heb nogal flauwe humor )

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 16:44 schreef robuust89 het volgende:
deel 2 is het

mag ik vragen naar je haarkleur? (ja, ik heb nogal flauwe humor )

aan haarkleur licht het dus niet.
Ik heb donkerbruin tot zwartig haar