PDD [Autisme, Asperger, PDD-NOS] deel 34

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 13:00 schreef RRGJL het volgende:
Hebben jullie trouwens ook weleens last van het ontbreken van een doel in het leven? Het lijkt wel een mid-life crisis waar ik al sinds een jaar of 16/17 in zit
Dan baal ik er zo van dat het eigenlijk allemaal zo nutteloos is. Waar gaat het heen, dit leven? Waarom doe ik dit allemaal? Klinkt misschien depressief, maar dat valt op zich wel mee Het zijn gewoon serieuze vragen die ik mezelf stel maar waarmee ik niets kan behalve mezelf aanhoren.

Ja, maar daar heb ik me wel eens eerder over uitgelaten.

+1
sluit zich aan in het rijtje.

mijn theorie: mijn pubertijd heeft zich niet echt laten zien, en dat is het moment in je leven wanneer je je afvraagt: wie ben ik? wat wil ik? en het antwoord wat je dan vind, is je doel. mijn doel is vrij vaagjes, ik wil later mensen helpen, verzorgen, maar hoe?

dus, de tip van jullie is dat ik het soms wat meer moet loslaten.. hoe zeg je dat, het mes snijd aan 2 kanten, met zelfanalyse kan je dingen fixen, maar door dat juist niet te doen, kom je ook al een heel end.

o, en francis, als ik wat jij zegt (waar ik me in kan vinden) tegen me ouders zeg... dan krijg je een pittige discussie kortom, ik volg je, maar me oudjes zijn 180° anders. jeuj.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 13:40 schreef robuust89 het volgende:
+1
sluit zich aan in het rijtje.

mijn theorie: mijn pubertijd heeft zich niet echt laten zien, en dat is het moment in je leven wanneer je je afvraagt: wie ben ik? wat wil ik? en het antwoord wat je dan vind, is je doel. mijn doel is vrij vaagjes, ik wil later mensen helpen, verzorgen, maar hoe?

dus, de tip van jullie is dat ik het soms wat meer moet loslaten.. hoe zeg je dat, het mes snijd aan 2 kanten, met zelfanalyse kan je dingen fixen, maar door dat juist niet te doen, kom je ook al een heel end.

o, en francis, als ik wat jij zegt (waar ik me in kan vinden) tegen me ouders zeg... dan krijg je een pittige discussie kortom, ik volg je, maar me oudjes zijn 180° anders. jeuj.

okey..en kan je miss uitleggen welk deel van mijn post je precies bedoelt?
Aangezien ik het ook niet helemaal met mijn ouders kan bespreken..dan krijg ik een discussie die endigt in een ruzie.
Dus aub..welk deel bedoel je precies???


ps. zit nu een beetje te flippen..probeerde 2 bouses te ficen..maar ben het denk ik aan 't verknallen.

Blousjes fixen, denk ik

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 14:11 schreef Autidude het volgende:
Blousjes fixen, denk ik

juist dat bedoelde ik..

Tijn welkom terug ik begon mij al zorgen te maken, nog niet gezegd
(al dacht ik even dat je een heel topic had gemist en dat is ongehoord/ongekend maar dat vakt dus wel mee )

Ik ga niet overal op reageren, ben doodop, en kan me niet concentreren. Incl. reistijd is mijn dag vandaag van 06.30 tot en met 21.00 dus als ik vanavond thuis ben plof ik op de bank maar wie weet dat ik daarna nog ga reageren

Francis hoop dat je je snel wat lekkerder in je vel voelt, lastig dat.

Over een doel in het leven. Denk het niet. Of ik er last van heb.
Ik werk sinds mijn 15e, eerst bij burgerzaken, nu bij sociale zaken. Ik ben er 100% achter dat ik gewoon de dienstverlening in moet, ik ben erg mensgericht, houd van contacten en mensen helpen, dus nu zit ik op de juiste afdeling (hoewel ik bij burgerzaken meer plezier in mijn werk had) maar wat dat betreft is het alleen maar verder groeien. Aangezien ik alleen kan opgroeien naar hogere functies (supervisor, teammanager bijv.) en ik daar het contact met mensen verlies is dit niets voor mij. Een team leiden vind ik wel grandioos leuk, ik ben 22 en heb dit bij afwezigheid van mijn teamleider al gedaan (en weinig 22-jarigen die dat kunnen zeggen) maar kan daarbij geen dienstverlenende functie voor de burgers hebben. Enige wat ik dan nog kan doen, is mijzelf verbreden en daar ben ik altijd voor te porren vandaar dat ik een studie wil doen. Maar hoe of wat en wanneer geen idee, ik weet alleen dat ik niet uit de zorg/dienstverlening wil (voor 100%)
En op mijn 21e had ik het helemaal gepland, ik zou klantmanager worden, wilde voor mijn 25e als het mij gegunt was in ieder geval alvast 1 kindje, parttime gaan werken, huisje boompje beestje. En wat ben ik dankbaar dat ik dat allemaal niet heb doorgezet

Als ik iets van mijn relatie heb geleerd is het dat ik NIET wil plannen, mijzelf niet wil binden, maar gewoon 100% voor mijzelf kiezen, straks mijn eigen huisje, en de rest zie ik allemaal wel.
Nou heb ik natuurlijk toch nog wel toekomst plannen Maar mijn enige doel is zo lang mogelijk bij mijn huidige vriend blijven en de rest boeit me niet zo, dus alle subdoelen vervallen. Gelukkig is hij ook nog niet zo van de doelen stellen wat mij de tijd geeft om lekker te studeren en in mn eigen huisje te blijven hihi.
Maarrrrr de hamvraag.. Waar doe je t allemaal voor? Geen idee. Ik word er gelukkig van als ik mensen kan helpen. Maar het nut? Vraag dat maar aan mijn klanten, niet aan mij. Denk ik.
Overigens ben ik liever gelukkig in mijn werk dan op mijn salarisstrook

Wie ben ik en wat wil ik, dat heb ik wél gehad in de laatste periode voor en na de breuk met mijn ex. Ik was vrij jong toen we wat kregen en een hele periode. Hij vond niets leuk, probeerde mij continu te veranderen, trapte mij ook de grond in (als antwoord op de vraag van ikke) maar was bijv ook stinkend jaloers. Ik werd echt een grijs muisje. Toen heb ik er een punt achter gezet en ben daarna nog flink in de war geweest. Ik weet nog dat ik een goede vriend van me dageliojks mailde en echt héél onzeker was. Hij bleef me steunen gelukkig, en uiteindelijk ben ik alleen maar sterker geworden. Nu daar niet zo erg veel contact meer (volle agenda's) maar dat deert niet. En nóg iets later de partner tegen gekomen die mij een spiegel voor kan houden zonder mij de grond in te trappen Maar ook niet door mij op te hemelen maar door mij zelf dingen te laten ontdekken. In ieder geval een gouden combinatie en dat is erg veel waard. Maar daarom zei ik ook, degene die mij onzeker kan laten voelen is degene die mij t meest zeker doet voelen

quote:

Op dinsdag februari 2010 schreef ... het volgende:
Voor mijzelf heb ik dat overwonnen de afgelopen 2 jaar. ik weet pas 4 jaar dat ik Asperger heb. dus daarvoor wist ik dat ik wel anders dan anderen was maar ik dacht... ik ben gewoon een vreemde snuiter, deal with it.
Sinds ik het weet ben ik echter mijlenver vooruit gegaan. Met vooral het laatste jaar waar ik van 0 vrienden met 1 broer naar 5 goede vrienden en zo'n 50 kroegvrienden ben gegaan

Hoi, ik ben een vreemde eend in de bijt en heb (als dat mag) een paar vragen, niet voor mezelf maar voor iemand die ik ken.
Waarom helpt een diagnose je zoveel vooruit? Ga je jezelf anders beoordelen of ga je zaken anders aanpakken? En is het goed om een diagnose zo vroeg mogelijk te krijgen en, zo ja, waarom?
En ik las hier ergens ook dat ASS-ers vaak contacten laten verwateren, maar het dan wel leuk vinden als een verwaterd contact weer belt of mailt. Wil iemand me uitleggen hoe dit werkt?

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 14:46 schreef Watmaaktzezichweerdruk het volgende:

[..]

Hoi, ik ben een vreemde eend in de bijt en heb (als dat mag) een paar vragen, niet voor mezelf maar voor iemand die ik ken.
Waarom helpt een diagnose je zoveel vooruit? Ga je jezelf anders beoordelen of ga je zaken anders aanpakken? En is het goed om een diagnose zo vroeg mogelijk te krijgen en, zo ja, waarom?
En ik las hier ergens ook dat ASS-ers vaak contacten laten verwateren, maar het dan wel leuk vinden als een verwaterd contact weer belt of mailt. Wil iemand me uitleggen hoe dit werkt?

Mijn diagnose heeft mij veel vooruit geholpen omdat ik eindelijk wist waarom ik anders was.ben, en in dat opzicht heeft het mij veel rust en duidelijkheid gegeven waarom mijn leven zo is gegaan als het gegaan is.
Tevens was de diagnose goed omdat ik nu doelgerichte hulp kon vragen en krijgen. Een diagnose zo vroeg mogelijk krijgen is van belang zodat je al vroeg het "probleem" kan aanpakken zonder er eerst jaren mee te moeten sukkelen. Kan heel veel ellende en pijn besparen.

Contacten laten verwateren is iets wat ik ook doe, maar als ik b.v. iemand 2 maanden niet gezien of gesproken heb dan moet ik zeg maar al opnieuw beginnen met contact maken alsof ware het de allereerste ontmoeting. Als ik iemand nog veel langer niet gezien heb maakt niet uit dan, zo'n 2 maanden is wel de grens van het verwateren. Leuk vind ik het wel als iemand dan contact op neemt, maar tevens vind ik het enorm eng want ik moet weer opnieuw beginnen met contact leggen en aftasten zeg maar.

quote:

Mijn diagnose heeft mij veel vooruit geholpen omdat ik eindelijk wist waarom ik anders was.ben, en in dat opzicht heeft het mij veel rust en duidelijkheid gegeven waarom mijn leven zo is gegaan als het gegaan is.
Tevens was de diagnose goed omdat ik nu doelgerichte hulp kon vragen en krijgen. Een diagnose zo vroeg mogelijk krijgen is van belang zodat je al vroeg het "probleem" kan aanpakken zonder er eerst jaren mee te moeten sukkelen. Kan heel veel ellende en pijn besparen.

Aha. Waaruit kan die hulp zoal bestaan (ook op jonge leeftijd)? Op internet heb ik vanalles gelezen over hulp bij financiën of huishouden, maar ik ben meer geïnteresseerd in sociale hulp. Waar moet ik dan aan denken? Het is een algemenere vraag, misschien minder op jou van toepassing omdat jij (als ik het goed lees) pas later een diagnose hebt gekregen.

quote:

Contacten laten verwateren is iets wat ik ook doe, maar als ik b.v. iemand 2 maanden niet gezien of gesproken heb dan moet ik zeg maar al opnieuw beginnen met contact maken alsof ware het de allereerste ontmoeting. Als ik iemand nog veel langer niet gezien heb maakt niet uit dan, zo'n 2 maanden is wel de grens van het verwateren. Leuk vind ik het wel als iemand dan contact op neemt, maar tevens vind ik het enorm eng want ik moet weer opnieuw beginnen met contact leggen en aftasten zeg maar.

Bedankt voor je antwoord. Hoe werkt dit precies? Ben je na 2 maanden kwijt wat de karaktereigenschappen van deze persoon zijn of waar je hem/haar van kende?

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 15:03 schreef Watmaaktzezichweerdruk het volgende:

[..]

Aha. Waaruit kan die hulp zoal bestaan (ook op jonge leeftijd)? Op internet heb ik vanalles gelezen over hulp bij financiën of huishouden, maar ik ben meer geïnteresseerd in sociale hulp. Waar moet ik dan aan denken? Het is een algemenere vraag, misschien minder op jou van toepassing omdat jij (als ik het goed lees) pas later een diagnose hebt gekregen.
[..]

Bedankt voor je antwoord. Hoe werkt dit precies? Ben je na 2 maanden kwijt wat de karaktereigenschappen van deze persoon zijn of waar je hem/haar van kende?

De sociale hulp kan b.v. bestaan uit begeleiding door een hulpverlener die samen met jou gaat kijken waar jij problemen mee hebt en op die manier in kaart brengt waar jij mee geholpen zou willen worden. Daarna zal dmv gerichte hulpverlening geprobeerd kunnen worden het sociale aspect iets minder eng te maken en handvatten aan te leren die nuttig zijn om op sociaal vlak toch iets te gaan doen (al zal het vaak lastig blijven).

Als ik iemand b.v. 2 maanden niet heb gezien dan kan er veel gebeurd zijn, ik weet niet hoe iemand zich voelt of wat hij/zij die afgelopen tijd allemaal heeft gedaan dus ik kan ook niet anticiperen daarop. Een "normaal" mens vind dat niet erg en gaat gewoon verder waar men gebleven is, ik kan dat dus niet omdat ik bepaalde antennes mis waarmee ik b.v. het gesprek en de situatie afscan en zo anticipeer op de signalen die de ander uitzend. Ik zal dus ook altijd constant aan het scannen zijn naar raakvlakken en die dan proberen te gebruiken om in contact te blijven met een ander.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 13:09 schreef francis998 het volgende:

[..]

ik heb hier dus last van. Mijn doel in mijn leven is het afronden van een studie en een goede baan te hebben.
Maar om de zoveel verwerp ik dit doel, en vind ik aan studie en werken niks..en wil ik ook geen van beide. En dan kom ik weer in de problemen.
En zo vaak vraag ik me af wat het nut van alles is, geld verdienen, werken, leren enzo..als je het uieindelijk toch niet meeneemt in je kist...en nadat je van deze aarde vertrekt heb je er niks aan..
dus dan vraag ik me ook het nut af, van moeite doen..voor al die standaard dingen in het leven. En dan krijg ik zoiets van het leven zou moeten draaien om lol hebben..en alleen dat. terwijl werk een bijzaak zou moeten zijn, terwijl het in deze maatschappij eigenlijk juist hoofdzaak is..
ja..ik snap het als mijn posts wat verward zijn maar dat ben ik zelf nu..ik voel me net dronken...alleen ik heb geen slok op..raar...

deze post

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 15:33 schreef Juup© het volgende:
<knip>

Aha, bedankt voor de uitleg.

hmm...heb niet echt veel te melden nu..ik ben nog geen officiele autist..maar praat vaak mee.
En over het sociale deel heb ik niet veel te melden behalve dat bij mij contacten vaak verwateren iig de meeste...en meestal verwateren ze dan langere tijd, waarna het contact gewoon verwaterd blijft.
En met sommigen heb ik gewioon een verwaterd contact, dwz 1x per maand of per 2 maanden ff een gesprekje via msn ofzo..

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 15:36 schreef robuust89 het volgende:

[..]

deze post

hé, ik volg je ff niet meer robuust

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 13:55 schreef francis998 het volgende:

[..]

okey..en kan je miss uitleggen welk deel van mijn post je precies bedoelt?
Aangezien ik het ook niet helemaal met mijn ouders kan bespreken..dan krijg ik een discussie die endigt in een ruzie.
Dus aub..welk deel bedoel je precies???


ps. zit nu een beetje te flippen..probeerde 2 bouses te ficen..maar ben het denk ik aan 't verknallen.

en dan dus die post, snappes vous?

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 15:59 schreef robuust89 het volgende:

[..]

en dan dus die post, snappes vous?

em...ikke niet snappen...miss ben ik een beetje errug sloom ofzo..maar ik kan hem dus echt niet volgen...

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 16:09 schreef RRGJL het volgende:

[..]

Op de vraag 'wat bedoel je' antwoordde hij met 'deze post '

okey, ik volg hem nu grotendeels...maar ik bedoelde eigenlijk voordat ik de weg kwijt raakte,
welk stukje van mijn post hij dus bedoelde: over wat mijn doel is. Of wat het nut van alles is.
Als ik die post dus iun 2 deelde was mijn vraag dus eigenlijk op welk deel van onderstaande post hij zich refereerde, deel 1 of 2, ik heb voor de duidelijkheid mijn quote ff in 2 delen gesplitst..als ik het nu dus goed begrijp was er eigenlijk een beetje miscommunicatie

quote:

ik heb hier dus last van.
DEEL1: Mijn doel in mijn leven is het afronden van een studie en een goede baan te hebben.
Maar om de zoveel verwerp ik dit doel, en vind ik aan studie en werken niks..en wil ik ook geen van beide. En dan kom ik weer in de problemen.

DEEL2: En zo vaak vraag ik me af wat het nut van alles is, geld verdienen, werken, leren enzo..als je het uieindelijk toch niet meeneemt in je kist...en nadat je van deze aarde vertrekt heb je er niks aan..
dus dan vraag ik me ook het nut af, van moeite doen..voor al die standaard dingen in het leven. En dan krijg ik zoiets van het leven zou moeten draaien om lol hebben..en alleen dat. terwijl werk een bijzaak zou moeten zijn, terwijl het in deze maatschappij eigenlijk juist hoofdzaak is..
ja..ik snap het als mijn posts wat verward zijn maar dat ben ik zelf nu..ik voel me net dronken...alleen ik heb geen slok op..raar...

quote:

Op maandag 1 februari 2010 18:42 schreef Cassandra87 het volgende:

Over het eerste. Ik voel me daardoor aangesproken. Ik reageer soms inhoudelijk, soms wil ik mijn dag gewoon vertellen.

Maar ik vind juist dat dat moet kunnen ! Was niet bedoeld als verwijt, gewoon als voorbeeld. Het zou toch ironisch zijn, dat een topic van en over autisten, die voor de buitenwacht als gesloten te boek staan, moet sluiten omdat de mensen hier zich er in herkennen en teveel gaan praten?

Grappig.. dan is het toch juist een doorbraak..

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 14:46 schreef Watmaaktzezichweerdruk het volgende:

[..]

Hoi, ik ben een vreemde eend in de bijt en heb (als dat mag) een paar vragen, niet voor mezelf maar voor iemand die ik ken.
Waarom helpt een diagnose je zoveel vooruit? Ga je jezelf anders beoordelen of ga je zaken anders aanpakken? En is het goed om een diagnose zo vroeg mogelijk te krijgen en, zo ja, waarom?
En ik las hier ergens ook dat ASS-ers vaak contacten laten verwateren, maar het dan wel leuk vinden als een verwaterd contact weer belt of mailt. Wil iemand me uitleggen hoe dit werkt?

Bij mij heeft de diagnose geholpen door de begrijpen waarom je bepaalde dingen doet zoals je ze doet. Ook helpt het heel veel voor je omgeving. Ik zal mijn asperger nooit als excuus gebruiken maar soms maakt het het voor de ander ook makkelijker om je te begrijpen. Mijn hersenactiviteit is heel anders dan van bijvoorbeeld mijn broer terwijl wij qua doen en laten op 2 druppels water lijken. de informatie gaat over veel meer verbindingen dus ik heb langer de tijd om over dingen na te denken.

Maar door de diagnose kan je leren er mee om te gaan. Iemand die het al weet van kinds af aan groeit er mee op. Iemand die het op latere leeftijd weet zoals mij zal veel harder moeten werken aan zichzelf om toch qua socialiteit omhoog te krikken naar de standaard die de maatschappij al heeft.

Want wat ik van mijn eerste psych had begrepen is dat een autist altijd een autist zal blijven maar als je maar hard genoeg werkt aan de karakteristieken je alsnog gewoon heel goed in de maatschappij mee kan komen.

deel 2 is het

mag ik vragen naar je haarkleur? (ja, ik heb nogal flauwe humor )

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 16:44 schreef robuust89 het volgende:
deel 2 is het

mag ik vragen naar je haarkleur? (ja, ik heb nogal flauwe humor )

aan haarkleur licht het dus niet.
Ik heb donkerbruin tot zwartig haar