PDD [Autisme, Asperger, PDD-NOS] deel 34

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 03:32 schreef Babbelvis het volgende:

1 voorbeeld was dat mijn moeder voor een operatie naar het ziekenhuis toe moest en ik als reactie op die informatie aangaf: "OK" .... Meer zei ik er niet over. Nu weet ik dat ik meelevend moet zijn [...]

Oww dat herken ik ten zeerste. Mijn broer heeft 2 kinderen maar toen hij aankondigde dat zijn vrouw zwanger was of toen de kinderen werden geboren.. ik had daar geen speciale gevoelens bij, eigenlijk helemaal niets. En iedereen reageert dan zo enthousiast. Voor de vorm zeg ik dan iets, wat ik eigenlijk niet meen.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 13:00 schreef RRGJL het volgende:
Hebben jullie trouwens ook weleens last van het ontbreken van een doel in het leven? Het lijkt wel een mid-life crisis waar ik al sinds een jaar of 16/17 in zit

Ja, ik heb eigenlijk helemaal geen doel. Wel universiteit af, maar daarna kommer en kwel zonder heil in arbeidsbemiddeling en sinds 2004 WAJONG waarbij ik ongemoeid wordt gelaten. Tis dat ik online nog wat creatieve dingen doe..

Best wrang om te constateren dat ik 20 jaar in schoolbanken heb gezeten, gewoon.. als veredelde LOI cursus eigenlijk, leuk voor persoonlijke ontwikkeling alleen.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 14:46 schreef Watmaaktzezichweerdruk het volgende:
En ik las hier ergens ook dat ASS-ers vaak contacten laten verwateren, maar het dan wel leuk vinden als een verwaterd contact weer belt of mailt. Wil iemand me uitleggen hoe dit werkt?

Ik laat alles en iedereen verwateren, tenzij iemand me goed genoeg kent en ook uit zichzelf online contact blijft zoeken. Dat komt omdat de "regels" van vriendschap zo onduidelijk zijn. Iets niet laten verwateren vergt dan ook meestens dat je uit jezelf spontaan belt, waarbij ik me dan meteen ga afvragen of ik me niet opdring, of het wel uitkomt etc.

Ik ben 1x erg teruggeschrokken omdat bleek dat een studievriendin vond dat ik teveel in haar buurt was, terwijl ik verwarrende signalen kreeg en zij ook zelf vaak contact zocht. Als zij er dan 1x over uitflipt, hakt het er goed in, bij mij tenminste

Vandaar dat het veilig is als anderen contact zoeken, dan weet je tenminste dat het niet ongewenst is.. en ja dat is dan zeker leuk, want de behoefte is er zeker wel. Alleen, dat tussen de regels door dingen afspreken en doen, dat zelf initiatief nemen, en niet passief zijn, dat vermogen ontbreekt.

quote:

Op maandag 1 februari 2010 13:59 schreef DeHovenier het volgende:

[..]

Ik had dat bij het AutismeCentrum, bij de GGZ kon ik binnen 1 maand terecht.

Is dat niet hetzelfde dan? De brief waarin stond dat ik 11 maanden moet wachten voor een intakegesprek komt van Centrum Autisme, en in de brief staat dat het onderdeel is van de plaatselijke GGZ.

quote:

tekst van babbelvis

Bedankt, jullie geven me meer inzicht.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 17:03 schreef Perico het volgende:
Ik laat alles en iedereen verwateren, tenzij iemand me goed genoeg kent en ook uit zichzelf online contact blijft zoeken. Dat komt omdat de "regels" van vriendschap zo onduidelijk zijn. Iets niet laten verwateren vergt dan ook meestens dat je uit jezelf spontaan belt, waarbij ik me dan meteen ga afvragen of ik me niet opdring, of het wel uitkomt etc.

Ik ben 1x erg teruggeschrokken omdat bleek dat een studievriendin vond dat ik teveel in haar buurt was, terwijl ik verwarrende signalen kreeg en zij ook zelf vaak contact zocht. Als zij er dan 1x over uitflipt, hakt het er goed in, bij mij tenminste

Vandaar dat het veilig is als anderen contact zoeken, dan weet je tenminste dat het niet ongewenst is.. en ja dat is dan zeker leuk, want de behoefte is er zeker wel. Alleen, dat tussen de regels door dingen afspreken en doen, dat zelf initiatief nemen, en niet passief zijn, dat vermogen ontbreekt.

Ja, ik kan me voorstellen dat je je dan afvraagt of je je niet opdringt. Aan de andere kant; geen contact zoeken is niet leuk voor de ander. Waarom kies je meestal voor geen contact (met kans op teleurstelling bij ander) ipv wel contact (met kans op opdringerig gevonden te worden). Voor het laatste (wel contact zoeken) bestaan een soort van 'standaard sociale regels', zodat je daar volgens mij (voor wat dat waard is..) geen hele grote "fouten" in kunt maken (of vergis ik me?). Of werkt het dan zo dat je, bij wel contact zoeken, bang bent om subtiele signalen te missen die aangeven dat men het contact zoeken toch opdringerig van je vindt?
_{Het voorgaande staat er misschien een beetje 'hard', maar is absoluut niet bedoeld als kritiek, ik wil het graag beter begrijpen, daarom vraag ik zo door}

[ Bericht 3% gewijzigd door Watmaaktzezichweerdruk op 02-02-2010 18:06:47 ]

Nog een vraagje aan alle mensen die werkloos thuiszitten, wat is de reden precies dat je niet actief werk aan het zoeken bent?

Zoals ik gister (oftewel 5 pagina's terug, pfff) schreef moet ik 11 maanden wachten op eerste intake gesprek bij GGZ/centrum autisme, en neem aan dat je toch een diagnose moet hebben voordat je WAJONG aan kan vragen.
Aangezien ik momenteel geen inkomsten heb, heb ik binnekort een gesprek bij UWV om bijstand aan te vragen, maar ik heb geen idee wat ik als reden moet geven waarom ik al 2 jaar thuis zit. M'n omgeving gelooft niet dat het door autisme komt maar dat ik gewoon lui ben, dus neem aan zo'n UWVambtenaartje al helemaal niet.. Iemand tips?

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 17:39 schreef Repulsor het volgende:
Nog een vraagje aan alle mensen die werkloos thuiszitten, wat is de reden precies dat je niet actief werk aan het zoeken bent?

Zoals ik gister (oftewel 5 pagina's terug, pfff) schreef moet ik 11 maanden wachten op eerste intake gesprek bij GGZ/centrum autisme, en neem aan dat je toch een diagnose moet hebben voordat je WAJONG aan kan vragen.
Aangezien ik momenteel geen inkomsten heb, heb ik binnekort een gesprek bij UWV om bijstand aan te vragen, maar ik heb geen idee wat ik als reden moet geven waarom ik al 2 jaar thuis zit. M'n omgeving gelooft niet dat het door autisme komt maar dat ik gewoon lui ben, dus neem aan zo'n UWVambtenaartje al helemaal niet.. Iemand tips?

echt een duidelijk antwoord kan ik niet geven. In mijn geval heb ik sinds november 2008 geen inkomsten, maar ben toen naar het buitenland geweest en toen in augustus teruggekomen. En omdat het emotioneel/psychologisch goed misging..en mijn moeder mij niet kan onderhouden(leeft ook van uitkering, arbeidsongeschikt)op haar iniatief allerlei papieren geregeld en bijstand aangevraad. Ik heb als reden voor de aanvraag aangegeven dat ik ivm psychische gezondheid momenteel niet kan werken en in behandeling zou gaan bij het riagg, wist toen wel op welke afdeling ik terecht zou komen en had al een contacpersoon..die info heb ik gewoon doorgegeven, ze vroeg wel wat er mis was psychisch..maar ik zei gewoon eerlijk dat ik geen idee had.
Vervolgens 2 maanden later berich dat ik de bijstand krijg...en daarna nooit meer iets van cwi vernomen.
En zit nu al ong. 4 maanden met bijstand...en in behandeling.

dubbel...

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 17:03 schreef Perico het volgende:

[..]

Oww dat herken ik ten zeerste. Mijn broer heeft 2 kinderen maar toen hij aankondigde dat zijn vrouw zwanger was of toen de kinderen werden geboren.. ik had daar geen speciale gevoelens bij, eigenlijk helemaal niets. En iedereen reageert dan zo enthousiast. Voor de vorm zeg ik dan iets, wat ik eigenlijk niet meen.

jah, je hele post is herkenbaar...

levert wel af en toe grappige situaties op, omdat het net door de beugel kan

ik was op een verjaardag, een meid die ik wel leuk vond zou ook komen (nu niet meer, THANK GOD! )

dus ik vraag aan een meid, die haar goed kent (das wel een toffe meid trouwens heeft helaas al een vriend )

ik: zeg, waar is <dinges> eigenlijk? ik had gedacht dat ze wel zou komen
zij: dr kat is dood.
ik: ja, dus?
zij: ...
ik: oooooooww, hahahaa
zij ook lachen, humor! (thank god dat er wel mensen bestaan met een leuke vorm van humor )
heb mezelf dus net aan gered

Pfffff.. zwaar overprikkeld door mijn afspraak bij de psych op een nieuwe locatie en de reis daar naar toe.. Nu moet ik het ff allemaal op een rij gaan zetten.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 18:29 schreef Autidude het volgende:
Pfffff.. zwaar overprikkeld door mijn afspraak bij de psych op een nieuwe locatie en de reis daar naar toe.. Nu moet ik het ff allemaal op een rij gaan zetten.

oww...das balen.

Ik mag morgen weer, naar de oude vertrouwde plek. EN hoop alleen dat 't wat beter weer is...hoewel als het zo regent kan ik de regenbroek die ik nu 4 maanden heb liggen eindelijk eens gebruiken...
Maar verder morgen een hele hoop te melden aan de psyc:
1.dat ik erdoorheen zit
2. dat ik het nut van daarheen gaan niet zie
3. dat ik nou eindelijk de resultaten wil
en nog een paar die ik liever voormezelf hou..

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 17:32 schreef Watmaaktzezichweerdruk het volgende:
Voor het laatste (wel contact zoeken) bestaan een soort van 'standaard sociale regels', zodat je daar volgens mij (voor wat dat waard is..) geen hele grote "fouten" in kunt maken (of vergis ik me?).

Nou, het gaat meer om: je belt op, en dan zegt de ander:
"Heey, komt niet zo goed uit, kun je me later terug bellen?"

Dat is dan lastig, want later, dat is niet gedefinieerd, en je belt nu al niet gelegen, dus kan zijn dat iemand later alweer in een situatie zit. Vaak vergt het al wat, om actief zelf te bellen. Later kan de drempel weer hoger zijn.

quote:

Of werkt het dan zo dat je, bij wel contact zoeken, bang bent om subtiele signalen te missen die aangeven dat men het contact zoeken toch opdringerig van je vindt?

Ik kan op zich alle subtiele signalen wel eruit filteren... alleen als iemand dan, als het om iets afspreken gaat, zich uit in vaagheden, of iets zegt van "misschien later, of bel me er later nog eens over op, dan weet ik het misschien"..

Dan wordt het lastig. Maar als het op een leuke manier gaat, en het is ook helder, qua afspraken bijvoorbeeld en dat hoeft echt niet op kleuter niveau.. dan is er niets aan de hand.

Maar bijvoorbeeld met mijn ex heb ik een heel ongedwongen contact, toch bel ik haar zelf niet, omdat er dan kans is dat haar vriend er zich mee gaat bemoeien. Dan wacht ik ook af tot zij belt ofzo.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 17:39 schreef Repulsor het volgende:
Nog een vraagje aan alle mensen die werkloos thuiszitten, wat is de reden precies dat je niet actief werk aan het zoeken bent?

Heb van 1998 - 2004 alle arbeidsbemiddelingstrajecten doorlopen zonder enig succes. Het UWV heeft me toen nadat ik op hun deur had gelopt, 80-100% afgekeurd, terwijl de Arbeitseinsatz aan de andere kant nog veel meer geld aan me had willen verdienen en hard aan me bleef trekken (ze wilde me aan de lopende band zetten).

quote:

M'n omgeving gelooft niet dat het door autisme komt maar dat ik gewoon lui ben, dus neem aan zo'n UWVambtenaartje al helemaal niet.. Iemand tips?

Ik heb 2 hele kundige en redelijke UWV mensen hier in Heerlen meegemaakt, een keuringsarts en een arbeidsdeskundige. Heel cooperatief ook.

Wat mij hielp is, dat ik niet op de GGZ heb gewacht, maar dat mijn familie mede een 6tal sessies bij een psycholoog heeft gefinancierd (waar ik meteen terecht kon) en nadat hij het al snel had gezien, een 4tal sessies bij een psychiater die dan een rapport opstelde, waar het UWV iets mee kon.

Het heeft een paar honderd euro gekost, maar zo stond ik wel sterk en bij de keuring woog dat rapport zwaar.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 18:34 schreef Perico het volgende:

[..]

Nou, het gaat meer om: je belt op, en dan zegt de ander:
"Heey, komt niet zo goed uit, kun je me later terug bellen?"

Dat is dan lastig, want later, dat is niet gedefinieerd, en je belt nu al niet gelegen, dus kan zijn dat iemand later alweer in een situatie zit. Vaak vergt het al wat, om actief zelf te bellen. Later kan de drempel weer hoger zijn.
[..]

Ik kan op zich alle subtiele signalen wel eruit filteren... alleen als iemand dan, als het om iets afspreken gaat, zich uit in vaagheden, of iets zegt van "misschien later, of bel me er later nog eens over op, dan weet ik het misschien"..

Dan wordt het lastig. Maar als het op een leuke manier gaat, en het is ook helder, qua afspraken bijvoorbeeld en dat hoeft echt niet op kleuter niveau.. dan is er niets aan de hand.

Maar bijvoorbeeld met mijn ex heb ik een heel ongedwongen contact, toch bel ik haar zelf niet, omdat er dan kans is dat haar vriend er zich mee gaat bemoeien. Dan wacht ik ook af tot zij belt ofzo.

dat je belt en dat ht ongelegen uitkomt is balen. Veel ervaring heb ik niet, want mijn telefoon is er puur voor de sier, en noodgevallen(die zich nog nooit hebben voorgedaan )
En als ik iemand dat is het echt zo van:
ik: hoi, hoe ist
ander:hallo, goed. Met jouw
ik: ook goed...belde ff om te groeten
de ander: ok, leuk...
en meestal is het dan vrij snel afgelopen...als ik telefoneer dan blok ik me een beetje..terwijl msn..dan kan ik bijna niet stoppen...

En dat je wacht tot je ex contact met jou opneemt logisch..je hebt geen zin in een pissed of, vriendje van der.
En miss is het toch makkelijker met je ex, omdat je gewoon meer met haar hebt gedeeld..en zij jou wat beter kent en miss snapt

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 18:45 schreef francis998 het volgende:
En miss is het toch makkelijker met je ex, omdat je gewoon meer met haar hebt gedeeld..en zij jou wat beter kent en miss snapt

Ja dat is het helemaal, ze is dan de enige die me door en door kent, en omdat ze zelf ADD-er is, herkent ze ook wel veel problemen enzo en kunnen we er ook om lachen.

Heb hetzelfde als jij, met MSN.. dat is wat overzichtelijker dan bellen, denken als je typt gaat beter dan meteen praten en luisteren.. ben veel opener met tekst dan met spraak.

quote:

Op maandag 1 februari 2010 22:42 schreef Stupendous76 het volgende:

[..]

Ja, veel te veel.
[..]

Gaat hand in hand met eerste quote.
[..]

Precies.
[..]

Waar ben je geweest? (Als in plaats, gebied?)

Bad Bentheim

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 18:52 schreef Perico het volgende:

[..]

Ja dat is het helemaal, ze is dan de enige die me door en door kent, en omdat ze zelf ADD-er is, herkent ze ook wel veel problemen enzo en kunnen we er ook om lachen.

Heb hetzelfde als jij, met MSN.. dat is wat overzichtelijker dan bellen, denken als je typt gaat beter dan meteen praten en luisteren.. ben veel opener met tekst dan met spraak.

juist ik ook. via schrijven/typen praat ik er op los. Maar in 't echt veel minder. Bij bepaalde mensen die ik heel goed ken, kan ik ook teveel praten...maar andersom kan ik ook te weinig praten. Zie bijv. verjaardagen enzo, ook al is de viering met een grotere groep familieleden..kan ik luisteren als een gek..en ook behoorlijk meelachen..maar echt meepraten..doe ik dan niet zo snel.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 17:39 schreef Repulsor het volgende:
Nog een vraagje aan alle mensen die werkloos thuiszitten, wat is de reden precies dat je niet actief werk aan het zoeken bent?

Zoals ik gister (oftewel 5 pagina's terug, pfff) schreef moet ik 11 maanden wachten op eerste intake gesprek bij GGZ/centrum autisme, en neem aan dat je toch een diagnose moet hebben voordat je WAJONG aan kan vragen.
Aangezien ik momenteel geen inkomsten heb, heb ik binnekort een gesprek bij UWV om bijstand aan te vragen, maar ik heb geen idee wat ik als reden moet geven waarom ik al 2 jaar thuis zit. M'n omgeving gelooft niet dat het door autisme komt maar dat ik gewoon lui ben, dus neem aan zo'n UWVambtenaartje al helemaal niet.. Iemand tips?

Ik heb gelukkig nog werk maar het is wel tijdelijk. En uitzicht op iets anders heb ik niet. Solliciteren kan ik mij de afgelopen maanden(lees jaar) niet toe zetten.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 14:46 schreef Watmaaktzezichweerdruk het volgende:
Waarom helpt een diagnose je zoveel vooruit?

Ik heb geen officiele diagnose, maar weet inmiddels voor mezelf wel zeker dat ik in dit topic thuishoor Dus nu weet ik 'wat ik heb', na jarenlang gevoel dat ik 'raar' was en er niet bij hoorde.

En hoe dat helpt is omdat ik nu mijn eigen gedrag beter begrijp en daardoor dingen makkelijker kan accepteren. Dat er dingen zijn waar ik nu beter mee om kan gaan, omdat ik nu ook beter begrijp waar het probleem zit, dat het niet ligt aan de mensen om me heen of dat er iets heel erg mis is met mij.

Vroeger had ik bijvoorbeeld veel meer moeite met fysiek contact - nu weet ik dat mensen dingen positief bedoelen als ze je bijvoorbeeld een schouderklopje geven terwijl ik eerst alleen maar dacht 'blijf met je klauwen van me af, engerd' (of zo) en ik heb nu ook mijn eigen manier om met fysiek contact om te gaan. Van mij hoeft het nog niet zo, over het algemeen, maar ik kan het nu 'buitensluiten' zeg maar, zodat ik niet overprikkeld raak van een omhelzing bijvoorbeeld. Je moet je voorstellen dat voor mij een zoen op m'n wang dezelfde intensiteit heeft als een klap in m'n gezicht, alleen dan op een niet-pijnlijke manier. Of dat een 'aai' over m'n arm net zo onverdraaglijk kan zijn als 'prikkeldraad'. Maar nu kan ik er beter mee omgaan omdat ik weet dat voor andere mensen dit niet zo is en zij ook niet weten dat dat bij mij wel zo is.

Ook heb ik altijd al veel rust nodig gehad en tijd alleen, dit begrepen andere mensen niet. Ik kreeg dan bijvoorbeeld commentaar van mijn ouders, waarom ik eigenlijk op woensdag vrij moest hebben van m'n werk om 'uit te rusten', want ik deed helemaal niets bijzonders vonden ze, dus ik had die rust niet nodig. En nu snap ik beter waarom ik die rust nodig heb, dus voel ik mezelf geen luie nietsnut meer omdat ik een dag niks doe. En ik weet beter hoe ik m'n energie moet verdelen, of welke dingen me erg veel energie kosten.

quote:

En ik las hier ergens ook dat ASS-ers vaak contacten laten verwateren, maar het dan wel leuk vinden als een verwaterd contact weer belt of mailt. Wil iemand me uitleggen hoe dit werkt?

Voor mij komt dit omdat ik niet zo heel veel behoefte heb aan contact vergeleken met andere mensen. Voor mijn gevoel heb ik iemand nog pas gesproken en dan blijkt dat al twee maanden geleden te zijn. En soms als ik me dat dan realiseer, durf ik ook eigenlijk iemand niet meer te bellen.

Soms kan ik ook moeilijk inschatten of iemand me aardig vindt of niet. Ik kan niet goed inschatten wanneer een kennis een vriend wordt, en dus wanneer het 'ok' is om iemand te bellen of te vragen mee naar de film te gaan of iets dergelijks. Dus daarom vraag ik dat niet snel. En als iemand mij iets vraagt, denk ik soms dat het uit beleefdheid is, of ik durf niet zo goed langs te gaan omdat ik niet weet wanneer het uitkomt, of omdat ik niet weet wat ik dan bij diegene thuis bijvoorbeeld moet doen.

Het is geen desinteresse in die zin dat ik het wel leuk vind om te weten hoe het met mensen gaat, maar ik kom er vaak niet op om iemand te vragen hoe het gaat. Bijvoorbeeld ook als ik weet dat iemand moet afrijden, vind ik het leuk voor diegene als ie geslaagd is, maar ik sta er niet bij stil om te vragen hoe zijn/haar examen gegaan is.

Dus wat helpt in mijn geval is duidelijkheid: niet aan drie mensen vragen of ze meegaan naar de film en dan aan mij 'ga je ook mee', want dan weet ik niet of iemand het nou alleen maar vraagt omdat ik erbij zit en hij/zij het bot vindt om mij over te slaan, of dat diegene mij er ook bij wil hebben. Maar gewoon 'ik zou het leuk vinden als je...', dan weet ik zeker wat ik kan verwachten. En ook niet 'zullen we wat afspreken', want dan moet ik opeens bepalen wat ik wil doen (wat ik sowieso meestal al niet weet) en inschatten of iemand anders dat ook leuk vindt, en bepalen wanneer dat dan moet en zo. Daardoor voel ik me altijd nogal opgelaten.

Als ik eenmaal iemand goed ken heb ik dat niet meer hoor, maar vooral bij nieuwe mensen word ik er nogal nerveus van.

Verder verwatert contact nogal eens als ik een keer mn best doe om het niet te laten verwateren en ik vraagiemand om iets te gaan doen en ik krijg een reactie als 'ja ik weet niet of ik kan' of iemand zegt later af, dan denk ik ook al snel dat het aan mij ligt. Dus voor mij is het eigenlijk voornamelijk dat ik niet goed weet wat ik moet verwachten en daarom niet goed initiatief durf te nemen.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 14:53 schreef Juup© het volgende:
Contacten laten verwateren is iets wat ik ook doe, maar als ik b.v. iemand 2 maanden niet gezien of gesproken heb dan moet ik zeg maar al opnieuw beginnen met contact maken alsof ware het de allereerste ontmoeting. Als ik iemand nog veel langer niet gezien heb maakt niet uit dan, zo'n 2 maanden is wel de grens van het verwateren. Leuk vind ik het wel als iemand dan contact op neemt, maar tevens vind ik het enorm eng want ik moet weer opnieuw beginnen met contact leggen en aftasten zeg maar.

Dat heb ik dus helemaal niet. Ik kan iemand twee jaar niet spreken en gewoon verdergaan waar ik gebleven was. Juist omdat ik mensen niet snel mis, vind ik bijvoorbeeld twee maanden helemaal niet zo lang, eerder alsof ik diegene gisteren nog gezien heb.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 15:38 schreef francis998 het volgende:
hmm...heb niet echt veel te melden nu..ik ben nog geen officiele autist..maar praat vaak mee.
En over het sociale deel heb ik niet veel te melden behalve dat bij mij contacten vaak verwateren iig de meeste...en meestal verwateren ze dan langere tijd, waarna het contact gewoon verwaterd blijft.
En met sommigen heb ik gewioon een verwaterd contact, dwz 1x per maand of per 2 maanden ff een gesprekje via msn ofzo..

Oh, dat vind ik nog best een hechte vriendschap.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 17:03 schreef Perico het volgende:
Oww dat herken ik ten zeerste. Mijn broer heeft 2 kinderen maar toen hij aankondigde dat zijn vrouw zwanger was of toen de kinderen werden geboren.. ik had daar geen speciale gevoelens bij, eigenlijk helemaal niets. En iedereen reageert dan zo enthousiast. Voor de vorm zeg ik dan iets, wat ik eigenlijk niet meen.

Herkenbaar. Ik heb dat vaak als iemands relatie over is. Ik ben dan toch te nuchter en denk dat er vanzelf wel weer een nieuwe vriend(in) komt langswaaien.

quote:

Best wrang om te constateren dat ik 20 jaar in schoolbanken heb gezeten, gewoon.. als veredelde LOI cursus eigenlijk, leuk voor persoonlijke ontwikkeling alleen.

Ik kom niet aan werk, denk dat dat dus ook te maken heeft met mijn problemen met sollicitatiegesprekken voeren en mijn onvermogen om te 'bluffen'. Idd klote.

quote:

Ik laat alles en iedereen verwateren, tenzij iemand me goed genoeg kent en ook uit zichzelf online contact blijft zoeken. Dat komt omdat de "regels" van vriendschap zo onduidelijk zijn. Iets niet laten verwateren vergt dan ook meestens dat je uit jezelf spontaan belt, waarbij ik me dan meteen ga afvragen of ik me niet opdring, of het wel uitkomt etc.

Ja dat.

quote:

Vandaar dat het veilig is als anderen contact zoeken, dan weet je tenminste dat het niet ongewenst is.. en ja dat is dan zeker leuk, want de behoefte is er zeker wel. Alleen, dat tussen de regels door dingen afspreken en doen, dat zelf initiatief nemen, en niet passief zijn, dat vermogen ontbreekt.

En dat.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 17:32 schreef Watmaaktzezichweerdruk het volgende:
Voor het laatste (wel contact zoeken) bestaan een soort van 'standaard sociale regels', zodat je daar volgens mij (voor wat dat waard is..) geen hele grote "fouten" in kunt maken (of vergis ik me?).

Eh, kun je ze meteen even uitleggen? Misschien helpt het? Mij zegt het niks namelijk.

Zo, ik ben weer een klein beetje bijgekomen.. maar raak alweer helemaal over de zeik door een borderline topic hier in RP.. Moet ik maar eventjes uit wegblijven

Er is veel gepost, en ik wil op veel reageren.. maar nu even niet, doe ik morgen wel als ik terug ben van het UWV en ik daar niet al te veel last van overhou.

Ik heb zware slaappillen gehad van de psych, ethisch gezien was hij het er eigenlijk niet mee eens om ze aan mij te geven.. dat had ik ook wel verwacht, maar we gaan het proberen en ik heb een kleine hoeveelheid.. maar evengoed wel genoeg om in coma te raken. Maar ik heb geen rare plannen.

En ik heb een urgentie verklaring voor het op me zelf gaan wonen Medische noodzaak erg hoog!
Dus ik denk dat het dit jaar eindelijk gaat gebeuren!! Een eigen plekje met rust!

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 20:15 schreef Autidude het volgende:
Zo, ik ben weer een klein beetje bijgekomen.. maar raak alweer helemaal over de zeik door een borderline topic hier in RP.. Moet ik maar eventjes uit wegblijven

Er is veel gepost, en ik wil op veel reageren.. maar nu even niet, doe ik morgen wel als ik terug ben van het UWV en ik daar niet al te veel last van overhou.

Ik heb zware slaappillen gehad van de psych, ethisch gezien was hij het er eigenlijk niet mee eens om ze aan mij te geven.. dat had ik ook wel verwacht, maar we gaan het proberen en ik heb een kleine hoeveelheid.. maar evengoed wel genoeg om in coma te raken. Maar ik heb geen rare plannen.

En ik heb een urgentie verklaring voor het op me zelf gaan wonen Medische noodzaak erg hoog!
Dus ik denk dat het dit jaar eindelijk gaat gebeuren!! Een eigen plekje met rust!

Dan hoop ik dat jij niet zulke buren krijgt als wij hebben en dat jouw toekomstige huisje ook niet zo gehorig is als hier.

[ Bericht 0% gewijzigd door Juup© op 02-02-2010 21:02:23 ]

Bedankt allemaal voor de uitleg, is verhelderend.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 19:48 schreef Maeghan het volgende:
Eh, kun je ze meteen even uitleggen? Misschien helpt het? Mij zegt het niks namelijk.

Paar voorbeelden (maar die ken je misschien al wel (?)) :

Als iemand contact zoekt die je nog niet zo goed kent, niet te snel en te enthousiast reageren (als in: Jaaaa, ik ga héél graag mee naar...), maar eerder reageren als "Ja, lijkt me leuk" en dan rustig verder iets afspreken.

Als ik iemand die ik nog niet zo lang ken uitnodig voor iets, geef ik vaak ook een makkelijke uitweg om 'nee' te zeggen. Dit om te voorkomen dat iemand zich overdonderd voelt. Ik doe dat bijvoorbeeld door iets heel specifieks te noemen waar ik graag naartoe wil en te vragen of diegene mee gaat. De ander kan dan makkelijk zeggen dat ie dat niet zo interessant vindt en hoeft dan niet te zeggen dat ie eigenlijk niet met mij daar naar toe wil gaan . Of ik zeg uit de losse pols iets als 'goh, ik ben dan en dan bij jou in de buurt, zullen we even koffie drinken'. De ander kan dan ook makkelijk zeggen dat het tijdstip niet zo handig is. Als de ander graag op een ander tijdstip iets wil afspreken komt er wel een tegenuitnodiging.

De vagere voorbeelden van Perico hierboven ( alleen als iemand dan, als het om iets afspreken gaat, zich uit in vaagheden, of iets zegt van "misschien later, of bel me er later nog eens over op, dan weet ik het misschien", dan wordt het lastig. ), die zijn voor mij ook vaag. Afhankelijk van de context zou ik het als een afwijzing beschouwen en er misschien nog één keer en daarna niet meer op terugkomen. Of ik zou vragen of de ander mij wil bellen wanneer het hem wel goed uit komt (met niet de nadruk op het woordje 'wél', want dat klinkt weer vijandig ).

Zijn dit voorbeelden waar je iets mee kan?
Als je verdere vragen hebt ("wat doe ik in die en die situatie?"), stel ze gerust. Het kan een paar dagen/week duren voordat ik kan reageren, maar ik vergeet het niet.

[ Bericht 0% gewijzigd door Watmaaktzezichweerdruk op 02-02-2010 20:39:30 ]

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 20:31 schreef Watmaaktzezichweerdruk het volgende:
Bedankt allemaal voor de uitleg, is verhelderend.
[..]

Paar voorbeelden (maar die zijn ook misschien wel logisch (?)) :

Als iemand contact zoekt die je nog niet zo goed kent, niet te snel en te enthousiast reageren (als in: Jaaaa, ik ga héél graag mee naar...), maar eerder reageren als "Ja, lijkt me leuk" en dan rustig verder iets afspreken.

Dan zeg je 'ja, lijkt me leuk' en dan zegt zoiemand 'nou, leuk, doen we een keertje' of 'nou, mail me er nog even over' en dan blijft dat maar in de lucht hangen, omdat ik niet goed weet wat er nou verwacht wordt. En het is voor mij gewoon een stap om er dan weer achteraan te gaan. Bijv. bij iemand thuis komen vind ik toch al ongemakkelijk, maar als ik dan zelf ook nog eens er achteraan moet om te vragen wanneer ik dan bij iemand thuis kan komen, dan wordt de stap nog groter.

Van nieuwe sociale gelegenheden word ik gewoon heel nerveus, dus het vraagt van mij heel wat om er zelf achteraan te gaan om wat af te spreken. Ik kan van een gewone afspraak waar andere mensen met plezier naartoe gaan, van tevoren heel nerveus zijn. In de zin van geen honger, misselijk, diarree, zweten, gewoon voor een feestje, een verjaardag, dat soort dingen. Niet bij mensen die ik al ken, maar in nieuwe situaties wel. Dan word ik ook van alles onzeker.

Als ik bijvoorbeeld bij jou langs zou komen terwijl ik jou net kende en niet wist waar je woonde, dan zou ik thuis al dagen van tevoren meerdere malen gecontroleerd hebben of het adres wel klopte, zodat ik het goed uit m'n hoofd zou kennen (voor als ik m'n briefje met het adres kwijt zou raken). Voor ik wegging, zou ik voor de zekerheid nog je mailtje uitprinten en voor de deur nog even controleren of er wel een naambordje hing, of even langs het huis lopen en naar binnen kijken, en nog even met het mailtje erbij kijken of het huisnummer écht wel klopt. Ook zou ik je telefoonnummer meenemen, zowel in m'n telefoon als op een los blaadje voor het geval mijn batterij uit zou vallen en ik je huis niet kon vinden. Ik zou de dag zelf waarschijnlijk een stuk of vijf keer in m'n agenda kijken of de datum en de tijd wel klopte. En vervolgens toch nog even in het mailtje kijken of ik het wel goed overgeschreven had. En misschien zou ik je nog sms'en, om te vragen of het echt wel zo laat was en of je het niet vergeten was, of dat je misschien per ongeluk de verkeerde dag/tijd had doorgemaild. Wat ik dan eigenlijk weer niet durf, omdat ik bang ben dat als ik sms om te vragen of het die dag is, dat het dan niet zo blijkt te zijn en iemand weet dat ik het dus verkeerd heb onthouden/opgeschreven.

De meeste mensen lopen volgens mij gewoon de deur uit en die zien wel, maar ik kan daar gewoon echt niet zo makkelijk mee omgaan.

quote:

Of ik zeg uit de losse pols iets als 'goh, ik ben dan en dan bij jou in de buurt, zullen we even koffie drinken'. De ander kan dan ook makkelijk zeggen dat het tijdstip niet zo handig is. Als de ander graag op een ander tijdstip iets wil afspreken komt er wel een tegenuitnodiging.

In dat geval zou ik dat niet doen, omdat ik dan denk 'diegene is dan niet in de buurt dus komt ie niet langs'.

quote:

Afhankelijk van de context zou ik het als een afwijzing beschouwen en er misschien nog één keer en daarna niet meer op terugkomen. Of ik zou vragen of de ander mij wil bellen wanneer het hem wel goed uit komt (met niet de nadruk op het woordje 'wél', want dat klinkt weer vijandig ).

Ik beschouw iets al heel snel als afwijzing. Ik weet echt niet of iemand wel of niet wil als ie zegt dat ie niet kan, dus ga ik er vanuit dat ie niet met mij af wil spreken. Onterecht misschien, maar zo werkt dat bij mij in ieder geval.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 19:05 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Solliciteren kan ik mij de afgelopen maanden(lees jaar) niet toe zetten.

Waarom niet?

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 20:51 schreef Repulsor het volgende:

[..]

Waarom niet?

Ik kan mij er gewoon weg niet toe zetten om vacatures te zoeken en daarop te reageren.

quote:

Op dinsdag 2 februari 2010 20:52 schreef tijnbrein het volgende:

[..]

Ik kan mij er gewoon weg niet toe zetten om vacatures te zoeken en daarop te reageren.

Maar waarom dan niet?