Het grote 'rammelaars-topic', deel 22

Ik ben ook nogal 'kont tegen de krib-achtig' als ik lees 'bij twijfel niet doen', want waarom is dat niet 'bij twijfel wel doen'. Niet doen is (in mijn ogen) zo snel de 'easy way out'. (Geld alleen voor mij dan he! Dit zegt niks over een ander wmb.)

Maar ik vind Claudia's post wel een hele zinnige. Gewoon eens een post vanuit het perspectief van iemand die kan zeggen 'denk er goed over na, soms is een jaartje langer wachten echt niet gek'.

Klopt Rocka, daarom had ik ook het idee dat jij en Claudia een beetje langs elkaar heen aan het praten waren. Of het in ieder geval beiden anders bedoelden dan de ander het opvatte.

Brighteyes, de reden waarom je zou kunnen stellen dat het "Bij twijfel niet doen" zou moeten zijn, is denk ik dat als het toch niet goed zou blijken te gaan, je wel met een kind zit, een echt mens die van je afhankelijk is en waar je de rest van je leven verantwoordelijk voor bent. Het is geen huisdier wat je terug kunt brengen naar het asiel of zo. "Hm nee, bevalt toch niet zo goed, laat bij nader inzien maar" is natuurlijk geen optie.
Hangt er natuurlijk wel een beetje vanaf waar je over twijfelt. Echte zekerheid heb je toch nooit. Je kan ontslagen worden, je huis kan afbranden, je kan complicaties krijgen, je kind kan later ziek worden... Dus als dat de redenen voor twijfel zijn moet je die wel in het juiste perspectief zetten.
Als de reden is dat je gewoon echt geen geld hebt, of je bent nog erg jong of ernstig labiel, of je hebt een man die jou mishandelt, of je zit met ernstige erfelijke ziekten in je familie (ik noem maar wat heftige dingen als voorbeeld) dan denk ik dat je beter inderdaad kunt kiezen om het niet te doen.

Kortom: wat is de reden voor je twijfel, wat voor invloed kunnen die redenen hebben op het kind, en daar moet je dan denk ik een afweging tussen maken.

quote:

Op donderdag 30 juli 2009 12:06 schreef Pandora73 het volgende:
-knip-
Kortom: wat is de reden voor je twijfel, wat voor invloed kunnen die redenen hebben op het kind, en daar moet je dan denk ik een afweging tussen maken.

En daar zeg je het helemaal mee. ^{Waarom kon ik dat nu niet verzinnen}

quote:

Op donderdag 30 juli 2009 12:06 schreef Pandora73 het volgende:
Klopt Rocka, daarom had ik ook het idee dat jij en Claudia een beetje langs elkaar heen aan het praten waren. Of het in ieder geval beiden anders bedoelden dan de ander het opvatte.

Brighteyes, de reden waarom je zou kunnen stellen dat het "Bij twijfel niet doen" zou moeten zijn, is denk ik dat als het toch niet goed zou blijken te gaan, je wel met een kind zit, een echt mens die van je afhankelijk is en waar je de rest van je leven verantwoordelijk voor bent. Het is geen huisdier wat je terug kunt brengen naar het asiel of zo. "Hm nee, bevalt toch niet zo goed, laat bij nader inzien maar" is natuurlijk geen optie.
Hangt er natuurlijk wel een beetje vanaf waar je over twijfelt. Echte zekerheid heb je toch nooit. Je kan ontslagen worden, je huis kan afbranden, je kan complicaties krijgen, je kind kan later ziek worden... Dus als dat de redenen voor twijfel zijn moet je die wel in het juiste perspectief zetten.
Als de reden is dat je gewoon echt geen geld hebt, of je bent nog erg jong of ernstig labiel, of je hebt een man die jou mishandelt, of je zit met ernstige erfelijke ziekten in je familie (ik noem maar wat heftige dingen als voorbeeld) dan denk ik dat je beter inderdaad kunt kiezen om het niet te doen.

Kortom: wat is de reden voor je twijfel, wat voor invloed kunnen die redenen hebben op het kind, en daar moet je dan denk ik een afweging tussen maken.

Tuurlijk, en in geval van kinderwens vind ik het superlogisch dat er nog 6 keer extra over nagedacht wordt, maar je hoort het ook vaak over het kiezen van een opleiding, het wel of niet verbreken danwel aangaan van een relatie etc. etc. Zo bedoelde ik mijn kont-tegen-de-kribberig.

Ik denk dat ik het toppunt ben van een twijfelaar, zeker als het gaat over een kinderwens. Hoe vaak ik ook heel erg gerammeld heb en hoe vaak ik ook de pil door het raam wou flikkeren, ik moet nu wel toegeven dat ik het niet erg vind dat we toch iets meer de 'idealere' situatie hebben afgewacht. _{Ik plaats het tussen '' omdat ik niet denk dat er ooit een ideale situatie is om aan kinderen te beginnen, er zal altijd wel iets zijn.}

Ik denk dat je moet doen waar je je het beste bij voelt. Ik weet zeker dat veel mensen hier niet zo lang gingen gewacht hebben als wij. En soms heb ik wel eens het gevoel gehad dat ik me ervoor heb moeten verdedigen, maar je moet in zo'n geval echt doen wat je hart ingeeft, lijkt me. _{En ja, soms moet je dan die rammelende eierstokken even proberen te negeren}

quote:

Op donderdag 30 juli 2009 12:06 schreef Pandora73 het volgende:

Brighteyes, de reden waarom je zou kunnen stellen dat het "Bij twijfel niet doen" zou moeten zijn, is denk ik dat als het toch niet goed zou blijken te gaan, je wel met een kind zit, een echt mens die van je afhankelijk is en waar je de rest van je leven verantwoordelijk voor bent. Het is geen huisdier wat je terug kunt brengen naar het asiel of zo. "Hm nee, bevalt toch niet zo goed, laat bij nader inzien maar" is natuurlijk geen optie.

'Bij twijfel doen' is wat mij betreft het omdraaien van de 'bewijslast'. Het ouderschap is zo'n grote verantwoordelijkheid dat je van jezelf moet verlangen om er goed over na te denken, net zoals een verdachte onschuldig is tot een aanklager het tegendeel aannemelijk heeft gemaakt. Constateren dat het ouderschap te waardevol is om te laten schieten en dat je het proces ingaat is hierin het eindpunt van een proces en niet het uitgangspunt.

Volgens mij werkt de menselijke psyche ook zo dat wanneer je eenmaal positie hebt ingenomen het lastiger is om 'terug te krabbelen'. Als twee mensen bijvoorbeeld samen hebben besloten een huis te kopen en een van de twee gedurende dit proces twijfels krijgt, dan is het voor diegene lastig om wat in gang gezet is alsnog te stoppen. Er is immers door beiden (emotioneel) in geïnvesteerd.

Ik moet hierbij denken aan wat de filosoof Kuhn heeft geschreven over hoe zulke processen in de wetenschap eruit zien, vooral doordat Rockabella het had over vooruitgang. In de normale wetenschap worden paradigma's en hun theorieen niet in twijfel getrokken en hierdoor kan zo'n paradigma groeien. Wetenschappers investeren in de theorie, wijden er hun leven aan en proberen tegenargumenten te weerleggen. Alles staat in het teken van het inpassen van nieuwe vonsten in de reeds bestaande theorie. Pas als er te veel bezwaren zijn gevonden om een theorie vol te blijven houden vindt er een omwenteling plaats.

Goed, ik dwaal een beetje af. Wat ik maar wil zeggen is dat het volgens mij goed is om voor jezelf drempels op te werpen. Ik heb in de jaren dat ik in OUD meelees gemerkt dat er zelden het advies wordt gegeven om terughoudend te zijn in de keuze voor het ouderschap. Zoals Rockabella al zei: als je zelf weet hoe waardevol het moederschap is, hoe kun je een ander dan niet hetzelfde gunnen? In dat opzicht vormt OUD eigenlijk ook een soort paradigma waarin twijfels weerlegd worden om het leidende idee dat het goed en leuk is om kinderen te krijgen in stand te houden.

quote:

Kortom: wat is de reden voor je twijfel, wat voor invloed kunnen die redenen hebben op het kind, en daar moet je dan denk ik een afweging tussen maken.

Ja. En mijn ervaring is dat het dan alsnog een 'leap of faith' is. Hoe goed je er ook over hebt nagedacht, je weet niet wat voor kind je gaat krijgen, wat voor ouder je gaat zijn en wat de toekomst je gaat brengen. Er bestaat geen zekerheid en er bestaan geen garanties. Om die reden is het ook verleidelijk om te denken dat het geen zin heeft om een grondige afweging te maken, want uiteindelijk vormt iets onbestemds (ik noem het dus maar 'faith') de uiteindelijke doorslag. In mijn geval was dat een vertrouwen in mijn vermogen om het onbekende aan te kunnen.

Waarom er dan toch zo uitvoerig nadenken? Het onbekende wordt er iets minder onbekend door. Bovendien denk ik dat het goed is om dat vertrouwen dat je in jezelf hebt te toetsen. Hoe ben ik in het verleden omgegaan met tegenslagen? Hoe ga ik daar tegenwoordig mee om en wat kan ik daarvan in de toekomst verwachten?

Pandora, om nog even op jouw situatie in te gaan (want het wordt wel heel onpersoonlijk zo): ik herken het startpunt van je twijfels. Bij mij is het overlijden van mijn vader aanzet geweest tot het willen van een kind. Ik vond dat best lastig omdat aan de ene kant het verlangen om een kind te willen heel groot werd, maar ik ook aan mezelf toe moest geven dat het geen 'zuiver' motief was.

Voor mij was het heel nuttig dat mijn lief bijzonder terughoudend was, want daardoor werd ik gedwongen om te formuleren waarom ik een kind wilde en wat voor verwachtingen ik van de toekomst had. Nu kan ik zowel rouwen om mijn vader als blij zijn om de komst van ons kind - ik ben 6 maanden zwanger- zonder dat ik me schuldig hoef te voelen omdat ik het laatste nodig zou hebben om het eerste draaglijk te maken.

Jee Claudia wat ongelooflijk herkenbaar. Ik dacht dat het raar was dat kort na elkaar overlijden van mijn ouders (2007 en 2008), mijn kinderwens zo enorm toenam. Ben stiekem blij te horen dat er meer zijn die dat hebben. Kan er nog steeds geen verklaring voor geven in woorden. Misschien mis ik het deel uitmaken van een gezin, misschien mis ik na het jarenlange zorgen voor mijn ouders het zorgen voor iemand die mij lief is... ik weet het niet. Maar mijn kinderwens is in elk geval enorm gegroeid.
Maar aangezien ik mijn eigen kop niet op orde heb (het verwerken van zulke ingrijpende gebeurtenissen op je 23e valt niet mee) wil en moet ik wachten. Ik doe mijn kinderen geen plezier door ze nu te laten komen. Ik vergeet soms bijna voor mezelf te zorgen en zit vreselijk in de knoop met het feit dat ik hulp nodig heb, maar niet weet waar ik het moet zoeken.

Nu heb ik wat 'voorpret' door hier op het forum veel te lezen en te leren over zwangerschap, geboorte, opvoeding en andere dingen. Altijd verstandig zou ik zeggen, en het helpt mij ook om nog even te wachten met het echt doorzetten van mijn kinderwens. Ik zie namelijk mede door dit forum in dat ik er op dit moment nog niet toe in staat ben (maar het wel heel, heel graag wil). Daarbij woont mijn vriend in het buitenland en ben ik nog niet volledig die kant op geëmigreerd, kleinigheidje

Moeilijk allemaal die keuzes he....
Ik weet voor mezelf dat als de gyn groen licht geeft.
Ons niks mee kan tegen houden, geen werk of iets anders...dan gaan we er gewoon voor,
Maar ja, eerst maar eens zien weg te komen bij de gyn..

jolene, al uitzicht op een eind bij de gyn? hoe gaat het nu?

quote:

Op vrijdag 31 juli 2009 09:29 schreef Pyttpytt het volgende:
Jee Claudia wat ongelooflijk herkenbaar. Ik dacht dat het raar was dat kort na elkaar overlijden van mijn ouders (2007 en 2008), mijn kinderwens zo enorm toenam. Ben stiekem blij te horen dat er meer zijn die dat hebben. Kan er nog steeds geen verklaring voor geven in woorden. Misschien mis ik het deel uitmaken van een gezin, misschien mis ik na het jarenlange zorgen voor mijn ouders het zorgen voor iemand die mij lief is... ik weet het niet. Maar mijn kinderwens is in elk geval enorm gegroeid.

Nadine26 heeft hier ooit in Waarom kinderen # 2 iets over geschreven wat ik wel treffend vond:

quote:

Op woensdag 12 november 2008 17:48 schreef Nadine26 het volgende:

Om een beetje melodramatisch te eindigen: kinderen maken het leven, die hele cyclus, compleet. Bij de middelste fase horen kinderen - het maakt dat je terugkijkt op je eigen kindertijd en jeugd, dat je met andere ogen gaat kijken naar je ouders, en dat je jezelf ook beter begrijpt. Het is alsof je terugbladert door je leven, en tegelijkertijd blader je samen met je kinderen ook vooruit. Het heeft iets overkoepelends, het ouderschap. Iets dat diepte geeft aan het leven.

Voor mij werd het door het overlijden van mijn vader ineens een volstrekt logische stap om een kind te krijgen. De dood, nieuw leven, het hoort er allemaal bij.

quote:

Maar aangezien ik mijn eigen kop niet op orde heb (het verwerken van zulke ingrijpende gebeurtenissen op je 23e valt niet mee) wil en moet ik wachten. Ik doe mijn kinderen geen plezier door ze nu te laten komen. Ik vergeet soms bijna voor mezelf te zorgen en zit vreselijk in de knoop met het feit dat ik hulp nodig heb, maar niet weet waar ik het moet zoeken.

Ruim vier jaar geleden (drie jaar voor de dood van mijn vader) schreef ik in Het ouder worden van je ouders het volgende:

quote:

Op vrijdag 10 juni 2005 11:23 schreef Claudia_x het volgende:
Mijn vader kan alles: koken, wassen, strijken, carriere maken, computers repareren, stiften in hoefijzers van verzorgpony's draaien, fotograferen, laminaat leggen, elektriciteitsproblemen verhelpen, vrachtwagens besturen, vrouwen versieren, huizen bouwen, bergen verzetten. Hij is er altijd voor me. En niet alleen voor mij, maar ik zal hem het meest missen.

Ik heb geen flauw idee wat ik zonder hem moet, maar ik merk ook dat de natuur haar werk doet. Hij wordt niet alleen ouder, maar ik ook. Als er iets geboord moet worden, dan durf ik het nu m'n vriend te vragen. Hij kan het natuurlijk niet zo goed als m'n vader - hij gebruikt geen waterpas - maar een leven zonder mijn vader is zich al aan het vormgeven. Ik kan zonder m'n vader, maar ik heb nog steeds geen flauw idee wat ik zonder hem moet.

Ik ben zo rond mijn 24e afstand van hem gaan nemen en ik ben blij dat hij niet eerder dood is gegaan, want ik had niet geweten hoe ik daarmee om had moeten gaan. Het is nog steeds moeilijk, maar ik red mezelf wel. Met jou komt het ook wel goed.

Bedankt voor je uitgebreide reactie ! Ik ga de topics die je noemde eens doorlezen.

Ik weet dat het met mij, en mijn kinderwens wel goed komt. Er komt een tijd dat ik er nog meer klaar voor zal zijn dan nu, zodat het risico op een depressie of weet ik het wat een stuk kleiner is. Met name voor mijn kinderen dus, want ik gun ze geen moeder zoals ik nu ben. Ik hun ze het beste, en ik ben nu duidelijk niet op mijn best, dus is de keus duidelijk.

Kinderen horen inderdaad bij het leven. Na het overlijden van mijn vader en later ook van mijn moeder heb ik alle fotoalbums uit de kasten getrokken en ben ik op zoek gegaan naar wie mijn ouders waren en of ik mijzelf daarin herkende. Tevens ging ik op zoek naar mijn eigenk kindertijd. En dan loop je tegen veel dingen aan die je nooit te weten zal komen, omdat je er eerder niet naar hebt gevraagd, en omdat het nu domweg niet meer kan. En juist door het kijken naar deze foto's kreeg ik zo'n moederdrift zou ik haast zeggen, heel raar. Zo'n sterk verlangen om miijzelf als kind en mijn ouders in de opvoeding terug te vinden in mijn eigen kinderen en mijn opvoeding naar hen toe. En om zelf alle leuke dingem et mijn kinderen te ondernemen, die mijn ouders ook met mij hebben ondernomen. En juist deze dingen zullen voor mij het krijgen van kinderen zo leuk, maar ook zo confronterend maken over hoe groot het gemist van mijn ouders is.

Nog niet echt..het leek goed toen was het weer niet goed. Nu ziet het er weer beter uit en nu moet ik weer in mei.

Een beetje een ellendig iets...ik word bijna 33 dus ik ben al drie jaar bezig.
Daar baal ik een beetje van.

Jeetje jolene, wat duurt dat lang, al 3 jaar Kan me voorstellen dat je daar van baalt. Mocht het in mei goed zijn, kunnen jullie er dan voor gaan, of moet je dan nog wachten?

Ow, en 33 is nog lang niet oud, hoor. Tuurlijk wil je niet lang(er) wachten, maar met 33 heb je echt nog wel wat jaartjes te gaan voor je kinderwens een probleem zou worden, hoor

Gisteren liep ik met Annicka over de markt en ik zag af en toe van die hele kleintjes langs komen. Dan begint het hier ook weer een beetje te rammelen. Maar eerst sowieso maar eens afwachten tot Annicka een jaar is, ook in verband met de borstvoeding.

Tuurlijk 33 is nog niet oud...maar ik had het graag anders gezien hoor.
Nu rammelen we door.
Gaan netjes op kraamvisite en de ene keer is moeilijker dan de andere keer.
Nu eerst maar alles klaar maken voor het trouwen.

Ow maar Jolene zo bedoelde ik het niet, hoor
als je kinderwens om wat voor reden op welke leeftijd dan ook, niet in vervulling kan gaan, is dat gewoon naar en verdrietig. Kraamvisite is dan ook zeker geen onverdeeld leuk bezoek om af te leggen. Ik hoop echt heel erg voor je dat het in mei allemaal goed is en jullie ervoor kunnen gaan

wanneer is de bruiloft?

Ik ga woensdag naar de huisarts, om te kijken of het gezien mijn medische historie en alle medicijnen die ik slik, uberhaupt wel mogelijk is om zwanger te kunnen worden. Ik heb het er voor over om alles af te bouwen, qua medicijnen, maar dan nog moet ik wel weten hoe lang het duurt voor alles mijn lijf uit is (zal wel een maand of twee minimaal overheen gaan) en of het dan weer veilig is. Niet eens zo zeer voor mij, als wel voor het eventuele kindje.
Hopelijk zal dit geen al te grote problemen opleveren. Ik zou er echt ontzettend van balen (en dan zeg ik het heel voorzichtig) als dat stomme lijf van me, waar ik toch al zo veel gezeik mee heb, dit zou blokkeren. Het heeft in mijn ogen al veel te veel geblokkeerd...

Als ik te horen krijg dat het medisch gezien verantwoord is, of in ieder geval na afbouwen kan worden, dan wordt het pas zinnig om na te denken over de volgende stappen...

He Pandora.
Heel veel succes bij de HA.


Miss-sly, ik had gewoon een zwelgmoment. Niks aan de hand hoor.
Hihihi. Vrijdag is het zover..

jolene, dank je!
Enne... heeeeeel veel plezier op je trouwdag!

Succes morgen Pandora. Ik hoop voor je dat dit in elk geval geen 'probleem' oplevert voor je kinderwens.
Veel plezier Jolene.

Hier uiteindelijk toch maar getest. En nee ik ben niet zwanger. Die twijfel is nu dus weg. Ik ga het er wel met over hebben. Zo kan ik niet maand in maand uit doorgaan. Er moet duidelijkheid komen. En als hij er echt van overtuigd is dat ie niet nog een kindje wilt, dan denk ik dat ik hem ga vragen om 'knoopjes' te laten te leggen. Dan hoef ik ook niet meer te twijfelen aan/ stiekem te hopen dat de pil zijn werk niet doet. En uiteindelijk moet mijn kop het dan eens worden met mijn gevoel en het gerammel tot rust komen.

quote:

Op dinsdag 4 augustus 2009 10:09 schreef jolene het volgende:
He Pandora.
Heel veel succes bij de HA.


Miss-sly, ik had gewoon een zwelgmoment. Niks aan de hand hoor.
Hihihi. Vrijdag is het zover..

Vrijdag al
Alvast een hele mooie dag toegewenst! Het weer zit in elk geval mee!

Hallo

Rammelrammel.... over 2 maanden stop ik met de pil
Al vanaf mijn 21e echt de grote wens, nu 3 jaar later gaan we er voor, hoera!

Ik ben Suzanne, 24 jaar en mijn vriend is 27.
Ik werk vanuit huis enneh, verder weinig byzonders.
We hebben er zin in!!!