OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
quote:Op dinsdag 29 september 2009 13:00 schreef ChilllayD het volgende:
Ik rammel niet meer, de pil is op.We gaan ervoor!
Ik ga nu naar het 2e streepjes topic!
Succes ermee! Spannend.
Ik vond het zelf heel raar, om mezelf niet alleen die wens toe te staan maar er ook daadwerkelijk voor te gaan. Het merendeel van het leven van een meisje/vrouw staat toch in het teken van alles eraan doen om NIET zwanger te raken. Dan is het ineens een hele omschakeling om het bewust onveilig te doen. Maar het is een gezellig geheim.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Dat lijkt me dan zo bizar...quote:Op dinsdag 29 september 2009 14:33 schreef Claudia_x het volgende:
Ik vond het zelf heel raar, om mezelf niet alleen die wens toe te staan maar er ook daadwerkelijk voor te gaan. Het merendeel van het leven van een meisje/vrouw staat toch in het teken van alles eraan doen om NIET zwanger te raken. Dan is het ineens een hele omschakeling om het bewust onveilig te doen. Maar het is een gezellig geheim.
Hopelijk komt hier dat moment ook snel! (heb de eerste tandartsbehandeling al gehad, elke keer is een stapje dichterbij naar mijn kinderwens)
*poef* nu is het weg
Ik denk dat vooral de eerste alinea helemaal in contrast stond met de rest van jouw post. Mijn mond viel ook een beetje open toen ik de eerste alinea had gelezenquote:Op dinsdag 29 september 2009 14:23 schreef Claudia_x het volgende:
[..]
Dan heb ik me ongelukkig uitgedrukt, want ik wilde juist duidelijk maken dat je helemaal niet maar tevreden moet zijn als je al een kind hebt! Voor mij is het moeilijk om het echt te begrijpen. Ik heb (nog) geen kind, het zwanger worden heeft weinig moeite gekost en ik ben relatief jong. Maar ik heb bij anderen gezien dat het verlangen naar een tweede (of een derde, vierde...) heel groot kan zijn. Ik vind het nu bijvoorbeeld moeilijk om me voor te stellen dat ik een tweede zou willen, maar ik houd er rekening mee dat dat gevoel na mijn bevalling volledig omslaat en het verlangen ineens erg groot wordt.
Ik wilde je eigenlijk een hart onder de riem steken - je gevoelens hebben bestaanrecht! - zonder de valse indruk te wekken dat ik je verlangen werkelijk begrijp. Ik had het beter aan de ervaringsdeskundigen over kunnen laten.
Maar je zegt het goed, hoor 
Hier hebben we altijd gezegd dat we al heel blij gaan zijn met één en die mening heb ik nog altijd. We zeiden ook altijd dat als we één kind hebben we de hele rompslomp niet meer zullen doorstaan en het gewoon bij één gaan houden. Maar nu denk ik soms: we hebben in totaal wel nog 'recht' op 4 IUI's en 6 IVF-pogingen, dus misschien toch niet helemaal afschrijven... Mijn man is zeker nog niet om
Maar misschien keer ik terug naar mijn oorspronkelijke mening als het kind er eenmaal is. Dat zie ik dan later wel. Maar ik kan me wel voorstellen dat Miss-sly weer rammelt en kan me ook helemaal vinden in haar redenen waarom ze het niet meer zou doen. Chapeau, dat wel
Een elftal gaan we niet meer halen, maar ik grapte gisteren naar m'n man dat we alle 12 eskimo's gaan opmaken (maar je weet natuurlijk nooit hoeveel er werkelijk tot een baby leiden natuurlijkquote:Op dinsdag 29 september 2009 15:32 schreef leonieke het volgende:
[..]
Ik denk dat vooral de eerste alinea helemaal in contrast stond met de rest van jouw post. Mijn mond viel ook een beetje open toen ik de eerste alinea had gelezen
Hier hebben we altijd gezegd dat we al heel blij gaan zijn met één en die mening heb ik nog altijd. We zeiden ook altijd dat als we één kind hebben we de hele rompslomp niet meer zullen doorstaan en het gewoon bij één gaan houden. Maar nu denk ik soms: we hebben in totaal wel nog 'recht' op 4 IUI's en 6 IVF-pogingen, dus misschien toch niet helemaal afschrijven... Mijn man is zeker nog niet om
Dat zie ik dan later wel. Maar ik kan me wel voorstellen dat Miss-sly weer rammelt en kan me ook helemaal vinden in haar redenen waarom ze het niet meer zou doen. Chapeau, dat wel
). Is toch zonde om ze weg te gooien he
Eskimo's... Hihihi....
Is dat net zo iets als een geadopteerd kindje uit China een afhaalchineesje noemen?
(Oftewel eigenlijk iets wat je niet mag zeggen maar stiekem toch best een beetje grappig is)
Is dat net zo iets als een geadopteerd kindje uit China een afhaalchineesje noemen?
(Oftewel eigenlijk iets wat je niet mag zeggen maar stiekem toch best een beetje grappig is)
Geluk is een richting,
geen punt
---Loesje---
geen punt
---Loesje---
Het zijn (voor de helftquote:
Eskimo's... Hihihi....
Is dat net zo iets als een geadopteerd kindje uit China een afhaalchineesje noemen?
(Oftewel eigenlijk iets wat je niet mag zeggen maar stiekem toch best een beetje grappig is)
) mijn zygotes, dus ik mag ze noemen zoals ik ze wil 
Maar afhaalchineesje klinkt wel wat minder respectvol dan eskimo. Da's toch meer een koosnaampje
Ik had alleen wat moeite met je eerste alinea, maar die heb ik misschien verkeerd gelezen.quote:
[..]
Dan heb ik me ongelukkig uitgedrukt, want ik wilde juist duidelijk maken dat je helemaal niet maar tevreden moet zijn als je al een kind hebt! Voor mij is het moeilijk om het echt te begrijpen. Ik heb (nog) geen kind, het zwanger worden heeft weinig moeite gekost en ik ben relatief jong. Maar ik heb bij anderen gezien dat het verlangen naar een tweede (of een derde, vierde...) heel groot kan zijn. Ik vind het nu bijvoorbeeld moeilijk om me voor te stellen dat ik een tweede zou willen, maar ik houd er rekening mee dat dat gevoel na mijn bevalling volledig omslaat en het verlangen ineens erg groot wordt.
Ik wilde je eigenlijk een hart onder de riem steken - je gevoelens hebben bestaanrecht! - zonder de valse indruk te wekken dat ik je verlangen werkelijk begrijp. Ik had het beter aan de ervaringsdeskundigen over kunnen laten.
Ik dacht voorheen ook dat ik geen tweede zou willen; niet alleen vanwege alle voor ons bestaande argumenten, maar 'gewoon' omdat wij 1 kind wilden, één, dus niet een. Leek ons gewelig, één kind om te zien opgroeien, zien ontwikkelen, helpen groot worden, dingen laten zien, vertellen, reizen maken, etc.
En dat lijkt me nog steeds geweldig, maar het lijkt me bijvoorbeeld eigenlijk ook fantastisch om te zien hoe Senna grote zus zou worden. Hoe ze zou reageren op een baby, of ze het leuk zouden hebben samen, en om dan al die dingen die me met 1 kind zo leuk lijken, met 2 kinderen mee te maken en te delen.
Maar soms moet je realistisch zijn, en moet je echt je gevoelens in de hand houden. Ik denk dat dit zo'n geval is.
Lishe
en ja, je kunt zo vreselijk gek zijn op een kind van je zus; ik ben gek op mijn neefjes, en dat is niet minder nu ik zelf moeder ben. Ik hoop met je mee!
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Ik heb juist vanaf begin af aan gezegd dat ik, indien alles gaat zoals gewenst uiteraard, minstens twee kinderen wil. Ik ben van mening dat je je kind geen groter plezier kan doen dan het een broertje of zusje te geven. Op vakantie en dergelijke hoeven ze dan niet zichzelf te vermaken, maar hebben ze gezelschap van elkaar. En mijn ervaring is dat enige kinderen sociaal iets minder sterk zijn, in elk geval als kind, dan kinderen met siblings (is daar een NL voor?) Dit is uiteraard niet wetenschappelijk onderbouwd, maar zo heb ik het in elk geval in mijn omgeving ervaren.
Twee kinderen heeft mij altijd ideaal geleken, maar wie weet besluiten we tegen die tijd nog wel voor een derde te gaan. Die keus zou dan ook zwaarder worden bepaald door de financien en bijvoorbeeld het huis. Maargoed, eerst maar eens zover komen dat we voor nummer 1 gaan. Pff geduld, geduld...
Twee kinderen heeft mij altijd ideaal geleken, maar wie weet besluiten we tegen die tijd nog wel voor een derde te gaan. Die keus zou dan ook zwaarder worden bepaald door de financien en bijvoorbeeld het huis. Maargoed, eerst maar eens zover komen dat we voor nummer 1 gaan. Pff geduld, geduld...
Toevallig lees ik hier en dit vind ik dan weer een gevaarlijke uitspraak. Ik ga er verder niet over nadenken, maar wil je wel de tip geven het irl niet zomaar tegen ouders van 1 kind te zeggen, kan behoorlijk aankomen.quote:Op dinsdag 29 september 2009 19:51 schreef Pyttpytt het volgende:
Ik heb juist vanaf begin af aan gezegd dat ik, indien alles gaat zoals gewenst uiteraard, minstens twee kinderen wil. Ik ben van mening dat je je kind geen groter plezier kan doen dan het een broertje of zusje te geven.
"wat een heerlijke yppiaanse reactie! Vol begrip, nooit veroordelend en zeker niet stekelig! #hulde"
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
NIet alleen kan het behoorlijk aankomen, het is ook, vind ik persoonlijk, een nogal loze uitspraak.quote:
[..]
Toevallig lees ik hier en dit vind ik dan weer een gevaarlijke uitspraak. Ik ga er verder niet over nadenken, maar wil je wel de tip geven het irl niet zomaar tegen ouders van 1 kind te zeggen, kan behoorlijk aankomen.
Bovendien neem ik aan dat je een kind, of twee, of drie, of vier, neemt, omdat je dat zelf wil. Een kind krijgen voor een ander kind lijkt me niet echt de juiste motivatie.
De opmerking dat kinderen zonder broertjes en/of zusjes minder sociaal zijn, is ook zo'n veelvoorkomend misverstand (daar ga ik dan maar even vanuit), dat ik niet eens zin heb daar nog eens op in te gaan.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Ik ga er maar vanuit dat mijn dochter blijer is met haar moeder dan met een broertje/zusje. Tenzij ze 16 is en op tijd thuis moet zijn natuurlijk.quote:Op dinsdag 29 september 2009 21:08 schreef ChilllayD het volgende:
Ik ben zelf ook alleen..........
En ik geef toe, ik had graag een broertje of zusje willen hebben
"wat een heerlijke yppiaanse reactie! Vol begrip, nooit veroordelend en zeker niet stekelig! #hulde"
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Waarom dan, Yppy? Of wil je daar liever niet op ingaan?
Ik blijf het lastig vinden dat je door over kinderen te praten voortdurend iemand kunt kwetsen. Als je zegt dat een kind krijgen het mooiste is dat je is overkomen, dan is dat natuurlijk zwaar om te horen voor mensen die geen kinderen kunnen krijgen. En mensen die geen kinderen willen kunnen zich ook geschoffeerd voelen. Je kunt ook maar beter niet duidelijk maken dat je makkelijk zwanger bent geraakt, of dat je een eenvoudige zwangerschap/bevalling hebt gehad.
Het is toch niet kwaad bedoeld? Zo ziet zij het ideaal voor zich, en iedereen mag dromen.
Ik blijf het lastig vinden dat je door over kinderen te praten voortdurend iemand kunt kwetsen. Als je zegt dat een kind krijgen het mooiste is dat je is overkomen, dan is dat natuurlijk zwaar om te horen voor mensen die geen kinderen kunnen krijgen. En mensen die geen kinderen willen kunnen zich ook geschoffeerd voelen. Je kunt ook maar beter niet duidelijk maken dat je makkelijk zwanger bent geraakt, of dat je een eenvoudige zwangerschap/bevalling hebt gehad.
Het is toch niet kwaad bedoeld? Zo ziet zij het ideaal voor zich, en iedereen mag dromen.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Ik ga me laten steriliseren. Omdat ik niet voor een tweede kind kan zorgen, dat zou helemaal mis gaan. Mijn dochter zal dus nooit een broertje of zusje krijgen. Als dat zou gebeuren, had ze geen moeder meer gehad. Het is dan moeilijk om te lezen dat ze liever een broertje of zusje zou hebben dan mij. Oftewel: ze heeft weinig tot niks aan me, een moeder van niks. Ik weet dat het niet zo bedoeld is, maar als iemand het irl tegen me zegt, is de kans groot dat de tranen in mijn ogen springen.quote:Op dinsdag 29 september 2009 21:12 schreef Claudia_x het volgende:
Waarom dan, Yppy? Of wil je daar liever niet op ingaan?
Ik blijf het lastig vinden dat je door over kinderen te praten voortdurend iemand kunt kwetsen. Als je zegt dat een kind krijgen het mooiste is dat je is overkomen, dan is dat natuurlijk zwaar om te horen voor mensen die geen kinderen kunnen krijgen. En mensen die geen kinderen willen kunnen zich ook geschoffeerd voelen. Je kunt ook maar beter niet duidelijk maken dat je makkelijk zwanger bent geraakt, of dat je een eenvoudige zwangerschap/bevalling hebt gehad.
Het is toch niet kwaad bedoeld? Zo ziet zij het ideaal voor zich, en iedereen mag dromen.
"wat een heerlijke yppiaanse reactie! Vol begrip, nooit veroordelend en zeker niet stekelig! #hulde"
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Gevaarlijk? Mwah... Die opmerking geldt voor mij he, een ander staat altijd vrij om het anders te doen.
Zoals anderen eerder uiteen zetten dat zij altijd aan 1 kind hebben gedacht, zet ik hier uiteen waarom ik altijd aan minstens twee heb gedacht...
Ik zou er zelf niet aan moeten denken om enig kind te zijn, dus waarom zou ik dat wel voor mijn kind wensen? Ik weet niet beter natuurlijk, maar zeker nu mijn ouders zijn weggevallen ben ik zo, zó blij dat ik niet alleen ben.
Ik zou nooit tegen ouders van 1 kind, direct op de man af zeggen: goh het is beter dat er twee zijn, als in: ik vind dat je er nog een moet 'nemen'. Uiteraard niet, wie ben ik om me daar tegenaan te bemoeien? Als iemand naar mijn wensen op kinder-gebied zal vragen dat zou ik wél vertellen waarom ik vind dat het (voor mij) beter is om er twee te hebben. Moet kunnen, vind ik, want daar vragen ze dan immders ook naar.
Zoals anderen eerder uiteen zetten dat zij altijd aan 1 kind hebben gedacht, zet ik hier uiteen waarom ik altijd aan minstens twee heb gedacht...
Ik zou er zelf niet aan moeten denken om enig kind te zijn, dus waarom zou ik dat wel voor mijn kind wensen? Ik weet niet beter natuurlijk, maar zeker nu mijn ouders zijn weggevallen ben ik zo, zó blij dat ik niet alleen ben.
Ik zou nooit tegen ouders van 1 kind, direct op de man af zeggen: goh het is beter dat er twee zijn, als in: ik vind dat je er nog een moet 'nemen'. Uiteraard niet, wie ben ik om me daar tegenaan te bemoeien? Als iemand naar mijn wensen op kinder-gebied zal vragen dat zou ik wél vertellen waarom ik vind dat het (voor mij) beter is om er twee te hebben. Moet kunnen, vind ik, want daar vragen ze dan immders ook naar.
Op zich heb je daar gelijk in, alleen gebruik je algemeenheden als argumente, zoals dat enig kinderen sociaal minde sterk zijn. Niet dat jij bang bent dat jouw kind sociaal minder sterk zal/zou zijn zonder broertje of zusje.quote:
Gevaarlijk? Mwah... Die opmerking geldt voor mij he, een ander staat altijd vrij om het anders te doen.
Zoals anderen eerder uiteen zetten dat zij altijd aan 1 kind hebben gedacht, zet ik hier uiteen waarom ik altijd aan minstens twee heb gedacht...
Ik zou er zelf niet aan moeten denken om enig kind te zijn, dus waarom zou ik dat wel voor mijn kind wensen? Ik weet niet beter natuurlijk, maar zeker nu mijn ouders zijn weggevallen ben ik zo, zó blij dat ik niet alleen ben.
Ik zou nooit tegen ouders van 1 kind, direct op de man af zeggen: goh het is beter dat er twee zijn, als in: ik vind dat je er nog een moet 'nemen'. Uiteraard niet, wie ben ik om me daar tegenaan te bemoeien? Als iemand naar mijn wensen op kinder-gebied zal vragen dat zou ik wél vertellen waarom ik vind dat het (voor mij) beter is om er twee te hebben. Moet kunnen, vind ik, want daar vragen ze dan immders ook naar.
En dat je een kind geen groter plezier kunt doen dan een broertje of zusje, en niet dat jij dat van je eigen kind denkt.
En ik denk dat je een kind wel een groter plezier kunt doen: een blije moeder die er wel kan zijn voor dit ene kind.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Het ligt op het moment nogal heftig hier, anders had ik niet eens op je post gereageerd en goed dat je irl niet zou zeggen. Tegen mij is het irl namelijk wel gezegd en dat kwam niet goed aan zeg maar. Meer dan eens. Dat mijn dochter zielig is, nu, alleen.
Overigens heb ik een zware tijd gehad met mijn ouders, maar 0,0% steun ervaren van mijn broertje en zusje, dat speelt voor mij dus niet mee.
Tegen mij is het irl namelijk wel gezegd en dat kwam niet goed aan zeg maar. Meer dan eens. Dat mijn dochter zielig is, nu, alleen.Overigens heb ik een zware tijd gehad met mijn ouders, maar 0,0% steun ervaren van mijn broertje en zusje, dat speelt voor mij dus niet mee.
"wat een heerlijke yppiaanse reactie! Vol begrip, nooit veroordelend en zeker niet stekelig! #hulde"
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Hm, ik had hier niet eens bij stilgestaan omdat ik het zelf helemaal niet zo belangrijk vind dat mijn kind een broertje of zusje krijgt. Ik heb zelf veel moeite gehad met mijn broertje en ook nu is hij een voortdurende zorg. Ik had hem niet willen missen, dat kun je immers niet zeggen van iemand die je al kent. Even goed kun je iemand die er nooit geweest is niet missen, lijkt mij. Ja, je kunt een ideaal hebben en daarvan zeggen: had ik dat maar gehad.quote:Op dinsdag 29 september 2009 21:15 schreef YPPY het volgende:
[..]
Ik ga me laten steriliseren. Omdat ik niet voor een tweede kind kan zorgen, dat zou helemaal mis gaan. Mijn dochter zal dus nooit een broertje of zusje krijgen. Als dat zou gebeuren, had ze geen moeder meer gehad. Het is dan moeilijk om te lezen dat ze liever een broertje of zusje zou hebben dan mij. Oftewel: ze heeft weinig tot niks aan me, een moeder van niks. Ik weet dat het niet zo bedoeld is, maar als iemand het irl tegen me zegt, is de kans groot dat de tranen in mijn ogen springen.
Had ik maar een grote broer gehad die MIJ kon beschermen, of een lief zusje dat me begreep.
Had ik maar een moeder gehad die even gewacht had met kinderen krijgen.
Had ik maar een pony gehad.
Maar zo zag mijn leven er niet uit en mijn ouders hebben me geleerd om het beste te maken van wat ik wel had. Dat is toch veel belangrijker?
Wat ongelooflijk moedig trouwens, om je om die reden te laten steriliseren.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
En inderdaad, aansluitend op wat Claudia zegt, moet je ook wel over het onderwerp kunnen praten. Met fatsoen uiteraard (niet zoals mijn tante uitspreken dat ze verwacht nog wel een keer oma te worden), maar je kan altijd wel iemand kwetsen. Je moet er ook van uit kunnen gaan dat iemand het goed bedoelt, en als het dan pijnlijk aankomt ja, dat gebeurt gewoon soms, helaas is dat het leven. Zo heb ik bijvoorbeeld geen ouders meer, maar er wordt vaak genoeg in het studentleven tegen mij gezegd: ga je nog naar je ouders van het weekend? Tja, niet iedereen kan altijd alles weten toch? soms schiet ik dan vol, en leg ik het uit, maar mijn situatie is nou eenmaal bijzonder, en ik kan niet verwachten dat iedereen er continu aan denkt, dat is niet reeel.
En over dat minder sociaal zijn van enige kinderen, daar heb ik toch bij geschreven dat dat míjn ervaring is, en geen wetenschappelijke uitspraak?!
En ik vind dat het beter is als er een broer-zus is voor een kind, ja, gebaseerd op wat ik in mijn omgeving heb gezien. En in dit topic, over rammelen en kinderwensen, moet ik dat ook gewoon kunnen zeggen. Maar dat wil niet zeggen dat dat voor jullie geldt, end at zeg ik daar ook niet mee. Dat zijn idealen... En zoals ik al eerder zei, ik zal nooit op de man af zeggen: miss sly, ik vind dat Senna een sibling moet krijgen, want dat is beter. Want daar weet ik niets vanaf.
En over dat minder sociaal zijn van enige kinderen, daar heb ik toch bij geschreven dat dat míjn ervaring is, en geen wetenschappelijke uitspraak?!
En ik vind dat het beter is als er een broer-zus is voor een kind, ja, gebaseerd op wat ik in mijn omgeving heb gezien. En in dit topic, over rammelen en kinderwensen, moet ik dat ook gewoon kunnen zeggen. Maar dat wil niet zeggen dat dat voor jullie geldt, end at zeg ik daar ook niet mee. Dat zijn idealen... En zoals ik al eerder zei, ik zal nooit op de man af zeggen: miss sly, ik vind dat Senna een sibling moet krijgen, want dat is beter. Want daar weet ik niets vanaf.
Voor mijzelf, zoals ik het nu zie, ga ik gewoon eerst voor 1 kindje. Wat er daarna gebeurd, ik heb werkelijk geen idee! Ik ben ook niet zo'n persoon die alles in de verre toekomst al helemaal voor zich ziet en uitgestippeld heeft zeg maar.
Ik heb zelf wel broertjes en zusjes, en ik denk dat zij ook allemaal wel heel betrokken gaan zijn als ik eenmaal een kindje zal krijgen (We hebben een erg close familie met ons gezin). Mochten zij dan in de toekomst ook kindjes krijgen misschien, dan is er dus genoeg familie om mijn eigen kindje heen. Ik denk zelf dat mijn kindje dan dus ook niet perse iets hoeft te missen als het geen broertje of zusje krijgt (Mijn eigen zusje bijvoorbeeld is nu nog erg jong, pas 10, zij zal dan zo'n beetje grote zus worden als ik nu een kindje zou krijgen). Maar wie weet wil ik opeens dan tegen die tijd zelf wel een tweede kindje. Daar kan ik nu echt niks over zeggen in mijn gevoel.
Het lijkt me wel heel moeilijk als de keuze voor je 'wordt' gemaakt, dus dat er iets met je lichaam gebeurd dat je geen kinderen (meer) kunt krijgen, of dat leeftijd een grotere rol gaat spelen bv.
Als je de keuze hebt, dan kun je in ieder geval zelf kiezen, maar als die keuze je wordt afgenomen, dan wordt het zomaar voor je beslist. Dan kun je helemaal niks kiezen, dan 'moet' je maar.
Weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen, maar hopelijk begrijpen mensen een beetje wat ik bedoel te zeggen.
Veel mensen om je heen kunnen de keuze nog wel maken, en als er dan iets gebeurd dat die keuze bij jou door iets anders (dan je gevoel of verstand) 'gemaakt' wordt, dan denk ik dat dat wel heel erg zwaar kan zijn. Ik denk in ieder geval dat dat mijzelf heel zwaar zou vallen. Mocht ik bijvoorbeeld opeens te horen krijgen dat ik geen kinderen kan krijgen bijvoorbeeld.. Misschien zelfs voor jonge mensen zonder kinderwens, zelfs dan lijkt me dat je er plotseling toch over na gaat denken.. Of desnoods later, als vriendinnen/mensen om je heen kinderen gaan krijgen. Je hebt dan nooit meer de mogelijkheid om je eigen keuze te herzien!
Of als er bij of na de bevalling iets gebeurd waardoor je geen tweede kindje kunt krijgen. Ook voor mensen die tot dan toe dachten maar 1 kind te willen.. Dan opeens wordt je ermee geconfronteerd. Ook al had je voor jezelf al een keuze gemaakt, dan nog als iets anders de mogelijkheid om überhaupt te kiezen onmogelijk maakt, dan ga je er toch weer bij stilstaan denk ik.. Lijkt me dat dat erg zwaar kan zijn.
Ik heb zelf wel broertjes en zusjes, en ik denk dat zij ook allemaal wel heel betrokken gaan zijn als ik eenmaal een kindje zal krijgen (We hebben een erg close familie met ons gezin). Mochten zij dan in de toekomst ook kindjes krijgen misschien, dan is er dus genoeg familie om mijn eigen kindje heen. Ik denk zelf dat mijn kindje dan dus ook niet perse iets hoeft te missen als het geen broertje of zusje krijgt (Mijn eigen zusje bijvoorbeeld is nu nog erg jong, pas 10, zij zal dan zo'n beetje grote zus worden als ik nu een kindje zou krijgen). Maar wie weet wil ik opeens dan tegen die tijd zelf wel een tweede kindje. Daar kan ik nu echt niks over zeggen in mijn gevoel.
Het lijkt me wel heel moeilijk als de keuze voor je 'wordt' gemaakt, dus dat er iets met je lichaam gebeurd dat je geen kinderen (meer) kunt krijgen, of dat leeftijd een grotere rol gaat spelen bv.
Als je de keuze hebt, dan kun je in ieder geval zelf kiezen, maar als die keuze je wordt afgenomen, dan wordt het zomaar voor je beslist. Dan kun je helemaal niks kiezen, dan 'moet' je maar.
Weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen, maar hopelijk begrijpen mensen een beetje wat ik bedoel te zeggen.
Veel mensen om je heen kunnen de keuze nog wel maken, en als er dan iets gebeurd dat die keuze bij jou door iets anders (dan je gevoel of verstand) 'gemaakt' wordt, dan denk ik dat dat wel heel erg zwaar kan zijn. Ik denk in ieder geval dat dat mijzelf heel zwaar zou vallen. Mocht ik bijvoorbeeld opeens te horen krijgen dat ik geen kinderen kan krijgen bijvoorbeeld.. Misschien zelfs voor jonge mensen zonder kinderwens, zelfs dan lijkt me dat je er plotseling toch over na gaat denken.. Of desnoods later, als vriendinnen/mensen om je heen kinderen gaan krijgen. Je hebt dan nooit meer de mogelijkheid om je eigen keuze te herzien!
Of als er bij of na de bevalling iets gebeurd waardoor je geen tweede kindje kunt krijgen. Ook voor mensen die tot dan toe dachten maar 1 kind te willen.. Dan opeens wordt je ermee geconfronteerd. Ook al had je voor jezelf al een keuze gemaakt, dan nog als iets anders de mogelijkheid om überhaupt te kiezen onmogelijk maakt, dan ga je er toch weer bij stilstaan denk ik.. Lijkt me dat dat erg zwaar kan zijn.
Ik zou niet zoveel in de OUD topics moeten lezen....... wat een schattige kindjes allemaal!!!
En de meeste van de moeders zijn helemaal niet veel ouder dan ik!!
de nostalgie in het SCbankje was voor mij allemaal overbekend 
wat een schattige kindjes allemaal!!!En de meeste van de moeders zijn helemaal niet veel ouder dan ik!!
de nostalgie in het SCbankje was voor mij allemaal overbekend
Yppy, ik ken je situatie niet helemaal, maar van wat ik er van begrijp: wat moedig van je om die beslissing te nemen, en wat ontzettend zwaar
Miss sly ook al zo'n moeilijke keuze. Kan me voorstellen dat je daar mee worstelt... hoewel ik me nog echt niet voor kan stellen dat je nu al aan het rammelen bent ik zit nog heel erg in de moet-er-niet-aan-denken fase
LadyBlack, hoe oud ben je dan? staat misschien wel ergens maar ben te lui om helemaal terug te lezen
Miss sly ook al zo'n moeilijke keuze. Kan me voorstellen dat je daar mee worstelt... hoewel ik me nog echt niet voor kan stellen dat je nu al aan het rammelen bent
ik zit nog heel erg in de moet-er-niet-aan-denken fase LadyBlack, hoe oud ben je dan? staat misschien wel ergens maar ben te lui om helemaal terug te lezen
26 
helemaal niet zó jong meer dus, maar van mijn goeie vriendinnen ben ik de enige die serieus aan kinderen toe is! Verder heb ik 1 vriendin met kindje, maar dat werd eigenlijk pas een vriendin toen ze bevallen was en ik maar al te graag op wilde passen Daarvoor zaten we gewoon in dezelfde vriendengroep
helemaal niet zó jong meer dus, maar van mijn goeie vriendinnen ben ik de enige die serieus aan kinderen toe is! Verder heb ik 1 vriendin met kindje, maar dat werd eigenlijk pas een vriendin toen ze bevallen was en ik maar al te graag op wilde passen Daarvoor zaten we gewoon in dezelfde vriendengroep
quote:Op donderdag 1 oktober 2009 17:16 schreef LadyBlack het volgende:
26
Hier ongeveer hetzelfde!
1 stel van de vriendengroep zijn nu dus zwanger. Voor de rest is het voor allemaal nog een beetje ver-van-mn-bed-show. Ik ben (denk ik) de enige die nu meteen wel een kindje zou willen krijgen. Maar dat weet ik natuurlijk niet zeker, want ik heb het er ook niet over met hen, dus zij misschien ook wel niet met mij
En je vriendje?
Oh dat valt idd hartstikke mee, dacht dat je 18 zou zeggen ofzoquote:Op donderdag 1 oktober 2009 17:16 schreef LadyBlack het volgende:
26
Maar met kijken naar je vriendengroep schiet je toch niet veel op? De één is er eerder klaar voor dan de ander. En ach d'r moet er eentje de eerste zijn
Ik ben ook de eerste/enige, maar ben dan ook 23
Valt mij ook op dat hier best wat jonge moeders rondhuppelen,wel leukquote:Op donderdag 1 oktober 2009 12:21 schreef LadyBlack het volgende:
Ik zou niet zoveel in de OUD topics moeten lezen.......
En de meeste van de moeders zijn helemaal niet veel ouder dan ik!!
maar het gaat in mijn hoofd dan ook zo van "ik ben dus niet jong! zij hebben ook een baby! ik wil een baby! nu! nu! NU!" 
Mijn vriend is 30, en in zijn vriendengroep is ook nog maar 1 stel met kindje. Dus laatst hadden we het erover met vrienden van hem die al 11 jaar bij elkaar zijn, enquote:
[..]
Hier ongeveer hetzelfde!
1 stel van de vriendengroep zijn nu dus zwanger. Voor de rest is het voor allemaal nog een beetje ver-van-mn-bed-show. Ik ben (denk ik) de enige die nu meteen wel een kindje zou willen krijgen. Maar dat weet ik natuurlijk niet zeker, want ik heb het er ook niet over met hen, dus zij misschien ook wel niet met mij
En je vriendje?
zei "Nou maar jullie hebben het eerste recht hoor, jullie mogen wel eerst", maar ik weet dat ze er nog lang niet aan willen beginnen, dus heb meteen geprotesteerd dat ze dan wel op moesten schieten! Ohja, en vriendje is er opzich wel aan toe, maar we hebben besloten nog even te wachten tot mijn spiraaltje verwijderd wordt (uiterlijk volgend jaar september). Het is tenslotte ook nog leuk met zn tweetjes en we zijn nog maar 2 jaar bij elkaar.
Ik heb nooit een uitgesproken kinderwens gehad, maar ik merk nu dat ik er open voor sta en vooral nieuwsgierig ben. Opeens is het een reeele optie, een wending die je aan je leven kunt geven. Ik bracht mezelf nooit in verband met moeder zijn en kinderen hebben, maar waarom eigenlijk niet? Ik heb altijd gedacht, waarom wel. En nu denk ik dus zo langzamerhand, waarom ook niet? Ik zei net voor de grap tegen vriend: ' zul;len we met de pil stoppen'? En hij zei: ' ja, oke!'. Voor de grap natuurlijk, maar opeens is het een gespreksonderwerp! Vooralsnog voet het ook zo: het is nu een ' onderwerp' in plaats van iets wat andere mensen doen.
Mijn eerste gedachte was ook: Zij hier??? Eens even kijken wat ze schrijft. 
Zonder je gelijk met tranen in mijn ogen om de hals te vallen met 'Meid, wat gewèldig' vind ik het toch wel leuk om te lezen.
Ik ben benieuwd of het nog een stap verder zal komen bij jou/jullie.
Zonder je gelijk met tranen in mijn ogen om de hals te vallen met 'Meid, wat gewèldig'
vind ik het toch wel leuk om te lezen. Ik ben benieuwd of het nog een stap verder zal komen bij jou/jullie.
***
Ik ben nu aan het oppassen, en ik vind het zó jammer dat het mannetje in bed ligt......
Maargoed, als ie straks wakker wordt zal ik het beleven denk ik, want hij heeft tandenpijn
heb de bijtring maar vast in de koelkast gelegd! (of helpt dat niet meer als ze al door aan het komen zijn?)
Maargoed, als ie straks wakker wordt zal ik het beleven denk ik, want hij heeft tandenpijn
heb de bijtring maar vast in de koelkast gelegd! (of helpt dat niet meer als ze al door aan het komen zijn?)
Hier een typje ala.. altijd gedacht gaat hem niet worden ivm medicijnen etc.
Nieuw vriendje etc.. die begint erover. Ik dacht nog.. ja dat loopt wel los.
Nu een akkoord van arts dat het kan met de meds ( aangepaste versie etc) en nu zie ik ook echt overal babies
wat is dat toch !!
typisch geval van rammelende eierstokken denk ik dus.
Nieuw vriendje etc.. die begint erover. Ik dacht nog.. ja dat loopt wel los.
Nu een akkoord van arts dat het kan met de meds ( aangepaste versie etc) en nu zie ik ook echt overal babies
wat is dat toch !!
typisch geval van rammelende eierstokken denk ik dus.
quote:Op vrijdag 2 oktober 2009 14:29 schreef Brighteyes het volgende:
Mijn eerste gedachte was ook: Zij hier??? Eens even kijken wat ze schrijft.
Zonder je gelijk met tranen in mijn ogen om de hals te vallen met 'Meid, wat gewèldig'
Ik ben benieuwd of het nog een stap verder zal komen bij jou/jullie.
Wie weet! Misschien gaat t ineens wel snel. Ben ook niet de jongste, 31, dus de wens/beslissing uitstellen kan niet heel veel langer duren. Ik heb ook nog wel mijn bedenkingen hoor. Zo lijkt het me vooral een gedoe. Ik vind mn leven nu soms al vermoeiend. Een kind is in die zin zeker niet iets wat in mijn leven ontbreekt, eerder n verstoring. En dan medisch. Ik heb chronische hoge bloeddruk en ben bang dat een zwangerschap medisch wordt. Nou ja, er is maar 1 manier om erachter te komen hoe het 'bevalt'!
Je posting is heel herkenbaar, Aventura. Het zijn altijd 'de anderen' die kinderen krijgen*. Over mezelf nadenken als moeder vond ik raar en voelde zelfs alsof ik iets deed wat niet mocht. Maar hoe meer ik erover na ging denken, hoe meer alle bezwaren verdwenen. Toen het eenmaal een gespreksonderwerp was geworden, was de beslissing gauw genomen!
Spannend! Ik ben benieuwd hoe het bij jullie gaat.
*Zelfs nu ik bijna 36 weken zwanger ben voel ik me nog niet thuis in OUD.
Spannend! Ik ben benieuwd hoe het bij jullie gaat.
*Zelfs nu ik bijna 36 weken zwanger ben voel ik me nog niet thuis in OUD.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Ik hou mijn mond maar even verder, want ik ben 1 wandelend reclame-blok vóór kinderen op het moment. Ik zit nog volop op die blauwe wolk en 'vind' dan ook dat iedereen dit mee 'moet' maken, zo mooi!
***
Mijn eerste ingeving was net als die van BE: wat leuk!quote:
[..]
Maar goed, het is nog maar een gespreksonderwerp, en wie weet waar je dat brengt.
Laat je iig door je leeftijd niet opjagen. 31 is niet meer piep, maar om nu te zeggen dat je echt al haast moet maken, is ook wat overdreven.
En ik ga verder ook maar mijn mond dichthouden, want ik ben ook helemaal pro
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
quote:
Ik hou mijn mond maar even verder, want ik ben 1 wandelend reclame-blok vóór kinderen op het moment. Ik zit nog volop op die blauwe wolk en 'vind' dan ook dat iedereen dit mee 'moet' maken, zo mooi!
Ik was laatst in de Hema met een zwangere vriendin op de babyafdeling en dat voelde zo gek. Zij leefde zich helemaal uit en deed of het de normaalste zaak van de wereld is. " Ja nee, het kind moet echt maatje 56 hebben hoor, straks'. Ik:quote:Op vrijdag 2 oktober 2009 16:30 schreef Claudia_x het volgende:
Je posting is heel herkenbaar, Aventura. Het zijn altijd 'de anderen' die kinderen krijgen*. Over mezelf nadenken als moeder vond ik raar en voelde zelfs alsof ik iets deed wat niet mocht. Maar hoe meer ik erover na ging denken, hoe meer alle bezwaren verdwenen. Toen het eenmaal een gespreksonderwerp was geworden, was de beslissing gauw genomen!
Spannend! Ik ben benieuwd hoe het bij jullie gaat.
*Zelfs nu ik bijna 36 weken zwanger ben voel ik me nog niet thuis in OUD.
Heb in het verleden ook weleens een testje gekocht (in geval van ongelukje) en dat voelde ook altijd heel illegaal. Alsof het eigenlijk niet om mij ging.Eigenlijk heeft juist die vriendin mij de ogen geopend. Zij, de nuchterheid zelve, totaal geen moederlijk type, nu zwanger! Toen kwam eigenlijk het gevoel bij mij op: 'waarom ik ook niet'?
Nou ja, ik vind het moeilijk te omschrijven wat ik nu wil. Zeker in dit topic waar de meesten toch wel een heel duidelijke kinderwens hebben. Als in een keuze, een recht. De meeste mensen zitten meer met vragen als wel of geen kinderen, wanneer, hoeveel. Ik heb nooit met een vraag of dilemma gezeten. Voor mij was het altijd: anderen wel, en ik niet (als in: niet dat ik het niet wou, maar gewoon 'ik niet'). Alsof het een gegeven was. En dat hele idee van mij staat nu op losse schroeven
Ha ha, jullie enthousiasme werkt in elk geval wel (een beetje) aanstekelijk!quote:Op vrijdag 2 oktober 2009 18:22 schreef miss_sly het volgende:
[..]
Mijn eerste ingeving was net als die van BE: wat leuk!
Maar goed, het is nog maar een gespreksonderwerp, en wie weet waar je dat brengt.
Laat je iig door je leeftijd niet opjagen. 31 is niet meer piep, maar om nu te zeggen dat je echt al haast moet maken, is ook wat overdreven.
En ik ga verder ook maar mijn mond dichthouden, want ik ben ook helemaal pro
Haast heb ik overigens niet hoor! Ik bedoelde meer te stellen dat ik me niet langer helemaal niet met het onderwerp meer kan bezighouden. Bij de koop van ons huis (tuin, 5 kamers) hebben we als dertigers (vriend is halverwege de 30) bijvoorbeeld wel rekening gehouden met een eventuele verandering in onze gezinssamenstelling. We hadden ook een hip appartement in een kerk gezien, met 3 vides en -tig wenteltrapjes. Ergens in ons achterhoofd hadden we dan toch maar bedacht dat dat huis op langere termijn wellicht niet geschikt zou kunnen zijn voor onze thuissituatie!
Wat grappig, dat er dan toch, hoewel je zelf altijd dacht 'nooit' daar dan toch een beetje rekening mee gehouden hebt.
Straks maar goed meekijken en luisteren met je zwangere vriendin, mss mag je haar kindje wel lenen om eens te kijken hoe of wat.
Straks maar goed meekijken en luisteren met je zwangere vriendin, mss mag je haar kindje wel lenen om eens te kijken hoe of wat.
***
Ja he, bij het maken van andere grote (levens)keuzes word je soms met een eventuele levensloop geconfronteerd. Ik vind het in elk geval wel een fijn gevoel dat alle opties open staan, en ons huis is een van die dingen die de weg nog vrij(er) maken!quote:Op vrijdag 2 oktober 2009 22:21 schreef Brighteyes het volgende:
Wat grappig, dat er dan toch, hoewel je zelf altijd dacht 'nooit' daar dan toch een beetje rekening mee gehouden hebt.
Straks maar goed meekijken en luisteren met je zwangere vriendin, mss mag je haar kindje wel lenen om eens te kijken hoe of wat.
En ja, ik wil zeker wel oppassen
Het lijkt me goed om weer 's een baby van dichtbij zien. Dat is bij mij zeker 13 jaar geleden., toen ik als student bijkluste als oppas. Ik heb gewoon nul baby's in mijn omgeving! (Zal ook wel meegespeeld hebben in het ontbreken van dit onderwerp in mijn leven tot nu toe).
Is het bij meerdere mensen zo dat op het werk vrij vijandig gereageerd word op het zwanger worden en kinderen hebben? Op mijn werk vliegen ze bijna tegen het dak als ze verdenken dat je een kinderwens hebt.
Dan ben je niet flexibel meer en vaak is het een onderliggende reden om iemands contract niet te verlengen.
Door de afwijking die ik heb koop ik regelmatig zwangerschapstesten omdat ik niet elke maand ongesteld word.
Toen ze via via erachter kwam dat ik teste moest ik op het matje komen.
Belachelijk,want dat is prive en hebben ze niks mee te maken en dat heb ik ze ook duidelijk gemaakt.
Ik heb bewust ook gewacht op mijn vast contract om echt te gaan rammelen....
Toen ik vorig jaar onverwachts zwanger raakte(miskraam) had ik zoveel stress erbij omdat ik toen nog net niet een contract had en daardoor ben ik een dag na de miskraam weer vol gaan werken terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet kon.
Nu heb ik meer de rust om serieus te gaan denken aan een kindje...
Eigenlijk zwaar bezopen zo, maar realiteit.
Dan ben je niet flexibel meer en vaak is het een onderliggende reden om iemands contract niet te verlengen.
Door de afwijking die ik heb koop ik regelmatig zwangerschapstesten omdat ik niet elke maand ongesteld word.
Toen ze via via erachter kwam dat ik teste moest ik op het matje komen.
Belachelijk,want dat is prive en hebben ze niks mee te maken en dat heb ik ze ook duidelijk gemaakt.
Ik heb bewust ook gewacht op mijn vast contract om echt te gaan rammelen....
Toen ik vorig jaar onverwachts zwanger raakte(miskraam) had ik zoveel stress erbij omdat ik toen nog net niet een contract had en daardoor ben ik een dag na de miskraam weer vol gaan werken terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet kon.
Nu heb ik meer de rust om serieus te gaan denken aan een kindje...
Eigenlijk zwaar bezopen zo, maar realiteit.
home is where doghair sticks to anything but the dog!
Winterstorm, dat klinkt idd als te belachelijk voor woorden zeg pff..
Wat denken ze wel niet!, Laat je niet gek maken hoor, mensen met kinderen zijn ook heel erg flexibel, maar dat zien bazen niet.
Naar mijn weten op eigen werk hier geen problemen, hooguit met draaien van bepaalde tijden.
Wat denken ze wel niet!, Laat je niet gek maken hoor, mensen met kinderen zijn ook heel erg flexibel, maar dat zien bazen niet.
Naar mijn weten op eigen werk hier geen problemen, hooguit met draaien van bepaalde tijden.
Ik denk niet dat het bij de meeste vrouwen zo gaat, hoor. Tegenwoordig heb je simpelweg te veel keuzes om het ouderschap als iets vanzelfsprekends te nemen. Met jouw leeftijd pas na gaan denken over de mogelijkheid lijkt me tegenwoordig eerder regel dan uitzondering (vooral onder hoogopgeleiden).quote:Op vrijdag 2 oktober 2009 22:05 schreef Aventura het volgende:
Nou ja, ik vind het moeilijk te omschrijven wat ik nu wil. Zeker in dit topic waar de meesten toch wel een heel duidelijke kinderwens hebben. Als in een keuze, een recht. De meeste mensen zitten meer met vragen als wel of geen kinderen, wanneer, hoeveel. Ik heb nooit met een vraag of dilemma gezeten. Voor mij was het altijd: anderen wel, en ik niet (als in: niet dat ik het niet wou, maar gewoon 'ik niet'). Alsof het een gegeven was. En dat hele idee van mij staat nu op losse schroeven
Ik (nu 28 jaar) zou er nog lang niet over nagedacht hebben als mijn vader niet overleden was. Door zijn dood begon ik te beseffen hoe fijn ik het altijd heb gevonden om deel uit te maken van een gezin, en dat ik heel graag een gezinnetje van mezelf wilde. Ik was echter ook niet bereid om m'n carrière aan de wilgen te hangen, dus we hebben veel gesproken over de praktische bezwaren.
Het is zo fijn dat je met je lief samen het wik-en-weeg-proces in kunt. Ik denk dat in veel gevallen opgaat dat de vrouw begint te twijfelen en dat zij uiteindelijk de man moet 'overhalen'.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Ik weet dat het makkelijk klinkt, maar ik zou niet voor zo'n werkgever willen werken. Als ze daar op je werk nu al zo moeilijk over doen, hoe zal dat later dan gaan als je bijvoorbeeld een dag minder wilt werken of als je kind ziek is en je onverwacht een dagje thuis wilt blijven?quote:Op zaterdag 3 oktober 2009 00:46 schreef winterstorm666 het volgende:
Is het bij meerdere mensen zo dat op het werk vrij vijandig gereageerd word op het zwanger worden en kinderen hebben? Op mijn werk vliegen ze bijna tegen het dak als ze verdenken dat je een kinderwens hebt.
Ik was zelf ook een klein beetje huiverig voor de reactie van mijn promotoren, aangezien mijn project een vrij strakke planning heeft en mijn eerste promotor andere verwachtingen van zijn promovendi heeft dan thuisblijfmoeder te worden. Gelukkig waren en zijn ze alleen maar erg blij voor me en moedigen ze de combinatie tussen een academische carrière en het ouderschap aan.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Onderzoek wijst trouwens ook uit dat het niet alleen onwaar is, het is (gechargeerd natuurlijk) juist zo dat enig kinderen sociaal vaak sterker blijken te zijn.quote:Op dinsdag 29 september 2009 21:03 schreef YPPY het volgende:
[..]
Toevallig lees ik hier en dit vind ik dan weer een gevaarlijke uitspraak. Ik ga er verder niet over nadenken, maar wil je wel de tip geven het irl niet zomaar tegen ouders van 1 kind te zeggen, kan behoorlijk aankomen.
http://www.ouders.nl/trouw/t2000024.htm
http://baby.blog.nl/feite(...)-kind-zielig-of-niet
http://www.mamaenzo.nl/zo(...)verwend-en-egostisch
[ Bericht 26% gewijzigd door Vivi op 03-10-2009 09:15:11 ]
Ik adem in en kalmeer. Ik adem uit en glimlach.
Enough research tends to support your theory.quote:Op zaterdag 3 oktober 2009 09:02 schreef Vivi het volgende:
[..]
Onderzoek wijst trouwens ook uit dat het niet alleen onwaar is, het is (gechargeerd natuurlijk) juist zo dat enig kinderen sociaal sterker blijken te zijn.
Zelfs als uit onderzoek zou blijken dat het over het algemeen beter* is om een tweede erbij te nemen, dan nog ben ik ervan overtuigd dat mijn gezinnetje en ik een uitzondering vormen op de regel. * Wat is eigenlijk 'beter'? Is sociaal sterk zijn heilig (als je al kunt definiëren wat 'sociaal sterk' is)? Berlusconi lijkt me sociaal sterk, maar ik zou niet zijn moeder willen zijn. Dat doet me trouwens denken aan deze passage uit een boek van Hornby (vervang 'dead people' voor 'enig kinderen' en 'alive people' voor 'kinderen met broer(s) en/of zus(sen)'):
Some dead people, people who were too sensitive to live: Sylvia Plath, Van Gogh, Virginia Woolf, Jackson Pollock, Primo Levi, Kurt Cobain, of course. Some alive people: George W. Bush, Arnold Schwarzenegger, Tony Blair, John Howard and Osama Bin Laden. Put a cross next to the people you might want to have a drink with, and then see whether they're on the dead or alive side. And, yeah, you could point out that that I have stacked the deck, that there are a couple of people missing from my 'alive' list who might fuck up my argument, a few poets and musicians and so on. And you could also point out that Stalin and Hitler weren't so great, and they're no longer with us. But indulge me anyway: you know what I'm talking about.
Berlusconi heeft een broer en een zus!
[ Bericht 1% gewijzigd door Claudia_x op 03-10-2009 09:25:18 ]
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Klopt hoor, maar ik krijg een beetje het zuur van dat eeuwig terugkerende "enig-kind-equals-zielig-gezemel". Want dat is het gewoon niet.quote:Op zaterdag 3 oktober 2009 09:18 schreef Claudia_x het volgende:
[..]
Enough research tends to support your theory.
Dat ga ik even rustig lezen zodra ik niet meer tussendoor hoef te souffleren voor Piep de Muis en Brumquote:Zelfs als uit onderzoek zou blijken dat het over het algemeen beter* is om een tweede erbij te nemen, dan nog ben ik ervan overtuigd dat mijn gezinnetje en ik een uitzondering vormen op de regel.
* Wat is eigenlijk 'beter'? Is sociaal sterk zijn heilig (als je al kunt definiëren wat 'sociaal sterk' is)? Berlusconi lijkt me sociaal sterk, maar ik zou niet zijn moeder willen zijn. Dat doet me trouwens denken aan deze passage uit een boek van Hornby (vervang 'dead people' voor 'enig kinderen' en 'alive people' voor 'kinderen met broer(s) en/of zus(sen)'):
Some dead people, people who were too sensitive to live: Sylvia Plath, Van Gogh, Virginia Woolf, Jackson Pollock, Primo Levi, Kurt Cobain, of course. Some alive people: George W. Bush, Arnold Schwarzenegger, Tony Blair, John Howard and Osama Bin Laden. Put a cross next to the people you might want to have a drink with, and then see whether they're on the dead or alive side. And, yeah, you could point out that that I have stacked the deck, that there are a couple of people missing from my 'alive' list who might fuck up my argument, a few poets and musicians and so on. And you could also point out that Stalin and Hitler weren't so great, and they're no longer with us. But indulge me anyway: you know what I'm talking about.
Berlusconi heeft een broer en een zus!
.
Ik adem in en kalmeer. Ik adem uit en glimlach.
Nou hier is het hoge woord er dan eindelijk uit! Ik heb verteld aan mijn vriendje wat er zoal door m'n hoofd spookt de laatste tijd. Gelukkig heb ik hem niet afgeschrikt met mijn gerammel. Hij weet nu hoe het voor mij zit, en nu kan hij er in zijn hoofd en gevoel ook eens mee aan de gang gaan. Gewoon rustig nadenken over hoe of wat hij het voor zich ziet. Dus nu kan ik er ook gewoon af en toe eens met hem over spreken en ik hoop dat hij er over een tijdje ook klaar voor zal zijn!
Tot die tijd rammel ik gewoon verder
Tot die tijd rammel ik gewoon verder
Ja ik weet het maar op dit moment ben ik erg voorzichtig met een andere baan .
Vaste contracten zijn toch wel een rustpunt voor mij en ik kan als het echt uit de hand loopt ook binnen het bedrijf switchen. Wij gaan toch hopenlijk binnekort een keer serieus kijken voor het kopen van een huis maar met tijdelijke contracten is het helemaal moeilijk een hypotheek rond te krijgen.
Moet je nagaan dat die baas bezig is om te adopteren...............
tsja!!!!
Vaste contracten zijn toch wel een rustpunt voor mij en ik kan als het echt uit de hand loopt ook binnen het bedrijf switchen. Wij gaan toch hopenlijk binnekort een keer serieus kijken voor het kopen van een huis maar met tijdelijke contracten is het helemaal moeilijk een hypotheek rond te krijgen.
Moet je nagaan dat die baas bezig is om te adopteren...............
tsja!!!!
quote:Op zaterdag 3 oktober 2009 08:53 schreef Claudia_x het volgende:
[..]
Ik weet dat het makkelijk klinkt, maar ik zou niet voor zo'n werkgever willen werken. Als ze daar op je werk nu al zo moeilijk over doen, hoe zal dat later dan gaan als je bijvoorbeeld een dag minder wilt werken of als je kind ziek is en je onverwacht een dagje thuis wilt blijven?
Ik was zelf ook een klein beetje huiverig voor de reactie van mijn promotoren, aangezien mijn project een vrij strakke planning heeft en mijn eerste promotor andere verwachtingen van zijn promovendi heeft dan thuisblijfmoeder te worden. Gelukkig waren en zijn ze alleen maar erg blij voor me en moedigen ze de combinatie tussen een academische carrière en het ouderschap aan.
home is where doghair sticks to anything but the dog!
quote:
Nou hier is het hoge woord er dan eindelijk uit! Ik heb verteld aan mijn vriendje wat er zoal door m'n hoofd spookt de laatste tijd. Gelukkig heb ik hem niet afgeschrikt met mijn gerammel. Hij weet nu hoe het voor mij zit, en nu kan hij er in zijn hoofd en gevoel ook eens mee aan de gang gaan. Gewoon rustig nadenken over hoe of wat hij het voor zich ziet. Dus nu kan ik er ook gewoon af en toe eens met hem over spreken en ik hoop dat hij er over een tijdje ook klaar voor zal zijn!
Tot die tijd rammel ik gewoon verder
Spannend
ik hoop dat er snel leuke gesprekjes van komen 
Voor in het leven dat ik leid, de manier waarop ik op vakantie ga (geen center parks maar verlaten campings), de plek/het land waar ik straks woon, de mensen waar ik mee omga, de familie in het buitenland, en vooral de personen die mijn vriend en ik zijn, vind ik het wél zielig voor mijn kind om alleen te zijn. En daar kun je het zuur van krijgen Vivi, maar dat heb je óók maar te respecteren, evenals ik de keus van anderen respecteer om maar 1 kind te krijgen. En ook daarvan mag ik ook denken dat ik het zielig vind. Wat weer iets anders is dan een ander zijn situatie veroordelen. Iemand die een moeilijk besluit heeft genomen constant vertellen dat jij iets zielig vind, is uiteraard onacceptabel. Maar dat is in dit topic niet ter sprake.quote:Op zaterdag 3 oktober 2009 09:43 schreef Vivi het volgende:
[..]
Klopt hoor, maar ik krijg een beetje het zuur van dat eeuwig terugkerende "enig-kind-equals-zielig-gezemel". Want dat is het gewoon niet.
[..]
Oh en baby.blog.nl dat verwijst naar vrouwonline is natuurlijk geen gedegen studie. De site mamaenzo.nl verwijst niet eens ergens naar en heeft kennelijk alleen onderzoek gedaan. Tja, Daar stel ik dan weer kritische vragen bij. Als ik dit soort Viva-krantjes als onderbouwing moet zien, vertrouw ik liever op mijn eigen ervaringen in mijn eigen omgeving met enige kinderen...
Verder is mijn emigratie in zicht, en kunnen mijn plannen langzaamaan meer vorm gaan krijen. Ik ga in het beste land van de wereld wonen aldus nu.nl
Maar waarom? Jij hebt voor jezelf kennelijk goede redenen om het voor je eigen kind in de omgeving waar het komt het zielig te vinden, maar je weet toch over het algemeen helemaal niet voldoende over andere kinderen zonder broertjes of zusjes en de omgeving waarin ze opgroeien en de ouders die ze hebben, om een gegronde reden te hebben om het zielig te vinden? Dat is dan toch alleen gebaseerd op jouw ideeen, maar toch niet op feiten?quote:
En ook daarvan mag ik ook denken dat ik het zielig vind.
Je kent mij, mijn omgeving, mijn vriend, mijn kind en ons leven niet, dus waarom zou jij nu kunnen vinden dat mijn kind zielig is?
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Ik vind toch ook helemaal niet dat jouw kind zielig is? Ik ken alleen kinderen in mijn omgeving die enig kind zullen blijven (en ja die ken ik dan heus goed genoeg om er iets over te kunnen zeggen), waarvan ik oprecht denk dat ze beter af zullen zijn met een broertje of zusje. Hun ouders denken voornamelijk aan werk en de kinderen hangen er thuis een beetje bij, en vervelen zich vaak stierlijk. Deze ouders hebben niet altijd de tijd om met het kind bezig te zijn, met als gevolg dat deze kinderen continu zichzelf moeten vermaken. En deze kinderen gaven zelf ook aan graag een broertje of zusje te hebben. Ik baseer mij dus wel degelijk op feiten.
En ook op het feit dat 3 van de 20 kinderen uit mijn klas vroeger enig kind waren, en het waren juist deze drie en alleen deze drie die totaal niet mee konden komen met de rest. Het contact liep moeilijk, ze waren erg op zichzelf en lieten anderen lastig toe. Dat zegt voor mij genoeg. Ook al is deze groep niet representatief voor alle kinderen, dan nog vind ik het voor mij persoonlijk voldoende.
En ik zeg toch niet dat ik het in elk geval zielig vind? In sommige gevallen vind ik het zielig. En ik vind dat ik dat, zonder me ergens mee te bemoeien, gewoon mag vinden.
En ook op het feit dat 3 van de 20 kinderen uit mijn klas vroeger enig kind waren, en het waren juist deze drie en alleen deze drie die totaal niet mee konden komen met de rest. Het contact liep moeilijk, ze waren erg op zichzelf en lieten anderen lastig toe. Dat zegt voor mij genoeg. Ook al is deze groep niet representatief voor alle kinderen, dan nog vind ik het voor mij persoonlijk voldoende.
En ik zeg toch niet dat ik het in elk geval zielig vind? In sommige gevallen vind ik het zielig. En ik vind dat ik dat, zonder me ergens mee te bemoeien, gewoon mag vinden.
Nogmaals, ik ben ook enig kind (althans, geweest tot mijn 11e en nooit, nu nog niet, veel contact met mijn halfbroer) en ik ben sociaal nu niet echt zwak te noemen. Ik ken ook een aantal enig kinderen die het prima doen in het leven en zelfs enkelen die blíj zijn dat ze enig kind zijn. Ik vond het vroeger heerlijk om, als ik bij een vriendinnetje met broers en/of zussen was geweest, thuis te komen en niet het gekrijs en geruzie en lawaai te hebben dat er in zo'n huis was. Als we op vakantie gingen had ik binnen no-time vriendjes en vriendinnetjes omdat ik wist dat ik zelf contact moest maken ipv dat het me kwam aanwaaien. Dus het ligt helemaal aan je persoonlijkheid.
Ik adem in en kalmeer. Ik adem uit en glimlach.
Maar dit is toch sws een vreemde situatie dan? Dan moeten de ouders maar een sibling maken zodat het "oorspronkelijke" kind niet eenzaam is. Lekkere druk leg je dan op zo'n kind zeg.quote:Op maandag 5 oktober 2009 13:55 schreef Pyttpytt het volgende:
Ik vind toch ook helemaal niet dat jouw kind zielig is? Ik ken alleen kinderen in mijn omgeving die enig kind zullen blijven (en ja die ken ik dan heus goed genoeg om er iets over te kunnen zeggen), waarvan ik oprecht denk dat ze beter af zullen zijn met een broertje of zusje. Hun ouders denken voornamelijk aan werk en de kinderen hangen er thuis een beetje bij, en vervelen zich vaak stierlijk. Deze ouders hebben niet altijd de tijd om met het kind bezig te zijn, met als gevolg dat deze kinderen continu zichzelf moeten vermaken. En deze kinderen gaven zelf ook aan graag een broertje of zusje te hebben. Ik baseer mij dus wel degelijk op feiten. [
Ik adem in en kalmeer. Ik adem uit en glimlach.
Dit intrigeert me nogal, leg eens uit?quote:Op maandag 5 oktober 2009 12:04 schreef Pyttpytt het volgende:
[..]
Voor in het leven dat ik leid, de manier waarop ik op vakantie ga (geen center parks maar verlaten campings), de plek/het land waar ik straks woon, de mensen waar ik mee omga, de familie in het buitenland, en vooral de personen die mijn vriend en ik zijn, vind ik het wél zielig voor mijn kind om alleen te zijn.
Ik adem in en kalmeer. Ik adem uit en glimlach.
Dat vind ik idd ook wel een beetje een 'vreemde' reden om eventueel meer kinderen te willen. Dan zijn diezelfde ouders evengoed nog veel met werk en/of andere zaken bezig en hebben nog steeds geen tijd om zich met hun kroost bezig te houden?
Ik heb een blauw snoepje en ik heb een roze snoepje
Ik vond het vroeger ook wel lekker dat ik geen vervelend klein broertje had zoals de meeste van mijn vriendinnetjes De keerzijde is dat die vriendinnen nu vaak wel een goede band met hun inmiddels ook volwassen broers hebben, en dat zou ik ook best graag willen
Maar je kunt het er denk ik het beste op houden dat elk kind anders is, en dat ook elke ouder anders is, en dat je dus niet kunt zeggen wat beter is. Zou dat niet een heel fijn eind van deze discussie zijn?
De keerzijde is dat die vriendinnen nu vaak wel een goede band met hun inmiddels ook volwassen broers hebben, en dat zou ik ook best graag willen Maar je kunt het er denk ik het beste op houden dat elk kind anders is, en dat ook elke ouder anders is, en dat je dus niet kunt zeggen wat beter is. Zou dat niet een heel fijn eind van deze discussie zijn?
Waarom ik, door hoe vriend en ik zijn, vind dat het voor ons gezin later beter is om twe kinderen te hebben?
Ja.quote:Op maandag 5 oktober 2009 14:09 schreef Pyttpytt het volgende:
Waarom ik, door hoe vriend en ik zijn, vind dat het voor ons gezin later beter is om twe kinderen te hebben?
Ik adem in en kalmeer. Ik adem uit en glimlach.
Nou, zo stel je het wel wat vreemd, maar je kind staat voorop, en als dat eenzaam is doordat je als ouder vaker van huis dan thuis bent, dan denk ik dat het de overweging een tweede kind te nemen waard is. Als je kind daar gelukkiger van zou worden? Dan zou ik dat doen. Ik zie niet in hoe dit druk op een kind legt...?quote:Op maandag 5 oktober 2009 14:04 schreef Vivi het volgende:
[..]
Maar dit is toch sws een vreemde situatie dan? Dan moeten de ouders maar een sibling maken zodat het "oorspronkelijke" kind niet eenzaam is. Lekkere druk leg je dan op zo'n kind zeg.
Zo zou ik ook, mocht blijken dat mijn eerste kind om wat voor reden dan ook ongelukkig zou worden van een sibling, er voor kiezen niet voor een tweede te gaan. Geluk van de kinderen staat voorop bij mij.
Als je als ouders geen tijd voor je kinderen vrij wil maken, meot je er niet aan beginnen.
Wat een belachelijke redenatie zeg.
Sorry maar
Wat een belachelijke redenatie zeg.
Sorry maar
Engaging Infinite Improbability Drive..
Dan zou het oudere kind al min of meer de zorg voor het jongere kind krijgen. In ieder geval krijgen ze de zorg voor elkaar wat betreft het afwenden van de eenzaamheid. Lijkt me geen gezonde insteek voor een tweede kind. Sowieso denk ik dat je een tweede kind alleen moet nemen omdat je dat als ouders zelf wilt, niet omdat je kind dat wil.quote:
[..]
Nou, zo stel je het wel wat vreemd, maar je kind staat voorop, en als dat eenzaam is doordat je als ouder vaker van huis dan thuis bent, dan denk ik dat het de overweging een tweede kind te nemen waard is. Als je kind daar gelukkiger van zou worden? Dan zou ik dat doen. Ik zie niet in hoe dit druk op een kind legt...?
Zo zou ik ook, mocht blijken dat mijn eerste kind om wat voor reden dan ook ongelukkig zou worden van een sibling, er voor kiezen niet voor een tweede te gaan. Geluk van de kinderen staat voorop bij mij.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Dat iemand een broer of zus heeft wil niet zeggen dat er ook automatisch goed contact is, als mijn zusje m'n buurvrouw zou zijn, dan zou ik er niet op de koffie gaan, nu komen we elkaar ook alleen met verjaardagen tegen.quote:
Ik vond het vroeger ook wel lekker dat ik geen vervelend klein broertje had zoals de meeste van mijn vriendinnetjes
Maar je kunt het er denk ik het beste op houden dat elk kind anders is, en dat ook elke ouder anders is, en dat je dus niet kunt zeggen wat beter is. Zou dat niet een heel fijn eind van deze discussie zijn?
We hebben geen hekel aan elkaar, we hebben elkaar alleen weinig te melden.
Overigens vind ik het de grootste kul die je kunt verzinnen dat ouders een brusje kweken zodat de eerste niet zo eenzaam is omdat papa en mama geen tijd hebben ivm druk, druk, druk met hun werk.
Zo'n kind kan wel roepen dat hij/zij graag een brusje wil, maar papa en mama hebben ook geen tijd als er een tweede kind is, de kinderen doen er dan alles aan om aandacht van papa en mama te scoren, en dan blijkt negatieve aandacht vaak het best te werken (daarvoor onderbreken ze druk, druk, druk namelijk wel) en welke roep om negatieve aandacht is makkelijker voor een kind dan een stevig potje ouderwetse sibling rivalry?!
Ok ik zal een poging doen zonder te persoonlijk te worden, zeg maar.quote:
Beide komen we uit een heerlijk hecht gezin, beide met twee kinderen. Beiden hechten we veel waarde aan broer en zus, die naarmate we ouder werden ook vrienden werden. In mijn geval is dat nog eens extra doordat we in korte tijd door overlijden van de ouders ineens samen over waren. Als ik haar niet had gehad... Tja, kan ik haast niet in woorden uitleggen. Voel me nu al gruwelijk eenzaam, laat staan als zij er niet was. Mocht er iets met vriend en mij gebeuren later, dan wil ik gewoon niet dat mijn kind alleen achterblijft. Ons beiden families zijn klein, waarvan de mijne dan dus in het buitenland, de zijn op 1 uur vliegen heen... Een soort angnet, eigenlijk. Of al de kinderen klein zijn en er gebeurt zoiets, dan delen ze in elk geval nog iets. We zeggen wel eens tegen elkaar: niemand snapt ons, we snappen alleen elkaar. Dat wil ik mijn kind niet ontnemen... Beetje vaag misschien, hoop dat je t een beetje begrijpt
Daarbij houden we geen van beiden van bijvoorbeeld ge-enterainde toestanden, we zijn liever op onszelf in een hutje in de wildernis, dan op een schreeuwerige centerparks. In de wildernis zijn er geen vriendjes, in tegenstelling tot bijvoorbeeld centerparks. Nou kunnen paps en mams het kind vermaken natuurlijk, maar das toch wezenlijk anders dan een leeftijdsgenootje. Plus dat we later ws niet in de stad gaan wonen, maar afgelegen. Lijkt me gezelliger voor mezelf, maar ook voor kindjelief om een sibling te hebben.
En verder is het gewoon ons ideaal, een gezin van 4 of 5. Hebben we allebei altijd al voor ons gezien, dus voor ons is het volomen logisch om daarvoor te gaan.
de grootste melij die ik met dat kind heb, is ook wel gebaseerd op deze kansloze ouders hoor, niet zozeer op haar eenzaamheid, begrijp me niet verkeerd.quote:Op maandag 5 oktober 2009 14:15 schreef _evenstar_ het volgende:
Als je als ouders geen tijd voor je kinderen vrij wil maken, meot je er niet aan beginnen.
Wat een belachelijke redenatie zeg.
Sorry maar
Zodat ze samen de ouderlijke aandacht kunnen missen?quote:Op maandag 5 oktober 2009 14:13 schreef Pyttpytt het volgende:
[..]
Nou, zo stel je het wel wat vreemd, maar je kind staat voorop, en als dat eenzaam is doordat je als ouder vaker van huis dan thuis bent, dan denk ik dat het de overweging een tweede kind te nemen waard is. Als je kind daar gelukkiger van zou worden? Dan zou ik dat doen. Ik zie niet in hoe dit druk op een kind legt...?
. En dan nog wat, wie zegt dat ze wel met elkaar kunnen opschieten?Maar dat wéét je dus niet vantevoren.quote:Zo zou ik ook, mocht blijken dat mijn eerste kind om wat voor reden dan ook ongelukkig zou worden van een sibling, er voor kiezen niet voor een tweede te gaan. Geluk van de kinderen staat voorop bij mij.
Ik adem in en kalmeer. Ik adem uit en glimlach.
Gedeelde smart is halve smart toch?quote:
Zodat ze samen de ouderlijke aandacht kunnen missen?
Oh, bedoel je dat met "sociaal sterk zijn"?quote:Op maandag 5 oktober 2009 14:24 schreef Pyttpytt het volgende:
[..]
Ok ik zal een poging doen zonder te persoonlijk te worden, zeg maar.
Beide komen we uit een heerlijk hecht gezin, beide met twee kinderen. Beiden hechten we veel waarde aan broer en zus, die naarmate we ouder werden ook vrienden werden. In mijn geval is dat nog eens extra doordat we in korte tijd door overlijden van de ouders ineens samen over waren. Als ik haar niet had gehad... Tja, kan ik haast niet in woorden uitleggen. Voel me nu al gruwelijk eenzaam, laat staan als zij er niet was. Mocht er iets met vriend en mij gebeuren later, dan wil ik gewoon niet dat mijn kind alleen achterblijft. Ons beiden families zijn klein, waarvan de mijne dan dus in het buitenland, de zijn op 1 uur vliegen heen... Een soort angnet, eigenlijk. Of al de kinderen klein zijn en er gebeurt zoiets, dan delen ze in elk geval nog iets. We zeggen wel eens tegen elkaar: niemand snapt ons, we snappen alleen elkaar.
.Nou, nee. Ik snap de insteek wel, maar ik ben ook net 6 mnd geleden mijn moeder verloren en ik heb weinig steun aan mijn broer. Het contact is niet slecht hoor, maar we zijn gewoon totaal verschillende persoonlijkheden. Ik heb veel meer steun aan mijn partner en vriendinnen, als ik eerlijk ben. Dus ik denk dat het idee wat je hebt wel leuk is, als het idd zo'n volmaakt plaatje is, maar dat dat helemaal niet zo hoeft te gaan, tussen broers en zussen.quote:Dat wil ik mijn kind niet ontnemen... Beetje vaag misschien, hoop dat je t een beetje begrijpt
Omdat het jou leuk lijkt! Nou, dat lijkt me een prima reden. Al die anderen vind ik een beetje makkelijk te weerleggen, eigenlijk.quote:Daarbij houden we geen van beiden van bijvoorbeeld ge-enterainde toestanden, we zijn liever op onszelf in een hutje in de wildernis, dan op een schreeuwerige centerparks. In de wildernis zijn er geen vriendjes, in tegenstelling tot bijvoorbeeld centerparks. Nou kunnen paps en mams het kind vermaken natuurlijk, maar das toch wezenlijk anders dan een leeftijdsgenootje. Plus dat we later ws niet in de stad gaan wonen, maar afgelegen. Lijkt me gezelliger voor mezelf, maar ook voor kindjelief om een sibling te hebben.
En verder is het gewoon ons ideaal, een gezin van 4 of 5. Hebben we allebei altijd al voor ons gezien, dus voor ons is het volomen logisch om daarvoor te gaan.
Ik adem in en kalmeer. Ik adem uit en glimlach.
Dat bedoel ik helemaal niet met sociaal sterk zijn. Wat een rare link die je daar legt. Wat heeft het onbegrip van de buitenwereld jegens onze situatie te maken met sociale vaardigheden? Ten eerste ligt de situatie iets geompliceerder dan hier even kort geschetst, maar dat gaat verder geen ziel hier ook maar iets aan. En ten tweede is het sociaal sterk staan voor mij o.a. het eenvoudig contact leggen en kunnen (onder)houden met anderen.quote:Op maandag 5 oktober 2009 15:07 schreef Vivi het volgende:
[..]
Oh, bedoel je dat met "sociaal sterk zijn"?
[..]
Nou, nee. Ik snap de insteek wel, maar ik ben ook net 6 mnd geleden mijn moeder verloren en ik heb weinig steun aan mijn broer. Het contact is niet slecht hoor, maar we zijn gewoon totaal verschillende persoonlijkheden. Ik heb veel meer steun aan mijn partner en vriendinnen, als ik eerlijk ben. Dus ik denk dat het idee wat je hebt wel leuk is, als het idd zo'n volmaakt plaatje is, maar dat dat helemaal niet zo hoeft te gaan, tussen broers en zussen.
[..]
Omdat het jou leuk lijkt! Nou, dat lijkt me een prima reden. Al die anderen vind ik een beetje makkelijk te weerleggen, eigenlijk.
En jammer dat jij geen steun aan je broer hebt, ik wel, mijn lief wel en zou niet inzien waarom dat voor onze kinderen anders zou zijn. Zo wel, nou zien we dan wel weer. Ik zie niet in waarom ik er van uit moet gaan dat ze in een goede gezinssituatie een kutrelatie zouden krijgen. En dat het verschillende persoonlijkheden zouden zijn hoeft de relatie niet slecht te beïnvloeden natuurlijk.
En leuk voor je dat je mijn argumenten kan weerleggen. Wat wil je daarmee zeggen, dat het slechte redenen zijn? Dat jij het anders zou doen? Ik heb het hier over mezelf he, want daar vroeg je naar, je hoeft het zelf niet te doen.
Nee zeker weten doe je nooit, maar stel dat ik een meervoudig gehandicapt kind krijgt, dat zeer intensieve zorg nodig heeft, dan zou het zo maar eens kunnen zijn dat ik besluit het er bij maar 1 te houden, in belang van het eerste kind, en zodat dat niet ten nadele komt van het tweede. Dus tot op zekere hoogte kun je dat wél van tevoren inschatten.quote:Op maandag 5 oktober 2009 15:01 schreef Vivi het volgende:
[..]
Zodat ze samen de ouderlijke aandacht kunnen missen?
[..]
Maar dat wéét je dus niet vantevoren.
quote:Op zaterdag 3 oktober 2009 09:43 schreef Vivi het volgende:
[..]
Klopt hoor, maar ik krijg een beetje het zuur van dat eeuwig terugkerende "enig-kind-equals-zielig-gezemel". Want dat is het gewoon niet.
Nee, jij VINDT het niet zielig. Jij hebt makkelijk praten, ja, je bent zoveel jaar enig kind geweest, maar hebt inmiddels een broertje. Klinkt een beetje als iemand die niet blind is die zegt dat blind zijn niet erg is.
Er zijn zat redenen waarom het WEL vervelend is om enig kind te zijn, net zoals er ook zat redenen zijn waarom het dat NIET is, of waarom het WEL vervelend is broers of zussen te hebben. Maar laat iedereen even voor zichzelf beslissen of men het zielig vindt of niet.
(en dan vind ik zielig eigenlijk een verkeerde benaming).
Mijn keuze op meer kinderen is (mede) gebaseerd op mijn omgeving, waarin ik heel veel enig kinderen zie dat alleen de zorg van ouders op zich moeten nemen en daar volledig in verdrinken en het niet aankunnen en nergens met hun gevoelens terecht kunnen. Het vaker hulp aan anderen moeten vragen omdat het voor 1 persoon gewoon niet te regelen is. En daarnaast zie ik gezinnen waar meerdere broers en zussen de zorg voor de ouders op zich nemen, wat ook niet altijd vlekkeloos gaat (lees: er is altijd wel gezeik), maar waar de mensen onderling steun aan elkaar hebben.
En ja, dan ken ik ook nog de gezinnen met meerdere kinderen waar de kinderen niet goed met elkaar kunnen opschieten, maar desondanks wel zorgen voor de ouders.
Dat is dan ook de reden waarom ik altijd gezegd heb, of geen kinderen, of twee of meer.
[ Bericht 0% gewijzigd door Troel op 05-10-2009 16:04:45 ]
troel (de ~ (v.), ~en)
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
Ik reageer naar aanleding van wat je schrijft, en ik vind het helemaal geen rare vergelijking.quote:Op maandag 5 oktober 2009 15:44 schreef Pyttpytt het volgende:
[..]
Dat bedoel ik helemaal niet met sociaal sterk zijn. Wat een rare link die je daar legt. Wat heeft het onbegrip van de buitenwereld jegens onze situatie te maken met sociale vaardigheden? Ten eerste ligt de situatie iets geompliceerder dan hier even kort geschetst, maar dat gaat verder geen ziel hier ook maar iets aan
Nogmaals, ik denk dat je daar als enig kind misschien wel meer "oefening"in krijgt dan als een kind met broers en zussen. Dat contact is er sws, namelijk.quote:En ten tweede is het sociaal sterk staan voor mij o.a. het eenvoudig contact leggen en kunnen (onder)houden met anderen.
Wie heeft het over ene kutrelatie dan?! Dat zeg ik toch helemaal niet. Alleen het rooskleurige plaatje wat jij schetst hoeft ook helemaal niet zo te zijn, ik geef alleen maar aan dat de statement die jij placht te maken onderhevig zijn aan zoveel andere factoren dat ik je stelling dat enig kinderen zielig zouden zijn en contactueel zwak, pertinente nonsens vind.quote:En jammer dat jij geen steun aan je broer hebt, ik wel, mijn lief wel en zou niet inzien waarom dat voor onze kinderen anders zou zijn. Zo wel, nou zien we dan wel weer. Ik zie niet in waarom ik er van uit moet gaan dat ze in een goede gezinssituatie een kutrelatie zouden krijgen.
Klopt, misschien vinden ze elkaar geweldig, misschien vinden ze elkaar helemaal niks en misschien hebben ze geen hekel aan elkaar, maar ook niet zoveel raakvlakken dat er een diepe band overblijft later, het kan allemaal, zomaar!quote:En dat het verschillende persoonlijkheden zouden zijn hoeft de relatie niet slecht te beïnvloeden natuurlijk.
quote:En leuk voor je dat je mijn argumenten kan weerleggen.
! Word eens volwassen zeg! Dit heet gewoon een discussie voeren, kan ik het helpen dat jij je persoonlijk in je wiek geschoten voelt. En laat die smiley ook maar achterwege hoor.
Ik adem in en kalmeer. Ik adem uit en glimlach.
Euh, nou...alleen die bloedband geeft nog geen familiegevoel hoor. In praktisch opzicht ben ik gewoon enig kind, behalve met kerst en mijn verjaardag, dan zit er ineens iemand in de kamer om mee bij te praten.quote:Op maandag 5 oktober 2009 15:52 schreef Troel het volgende:
[..]
Nee, jij VINDT het niet zielig. Jij hebt makkelijk praten, ja, je bent zoveel jaar enig kind geweest, maar hebt inmiddels een broertje. Klinkt een beetje als iemand die niet blind is die zegt dat blind zijn niet erg is.
Mee eens. Ik vind het alleen niet zielig om enig kind te zijn, net zoals ik het niet zielig vind om broers en zussen te hebben. Ik denk dat het zielig zijn zit in andere factoren die met dat feit gepaard gaan.quote:Er zijn zat redenen waarom het WEL vervelend is om enig kind te zijn, net zoals er ook zat redenen zijn waarom het dat NIET is, of waarom het WEL vervelend is broers of zussen te hebben. Maar laat iedereen even voor zichzelf beslissen of men het zielig vindt of niet.
(en dan vind ik zielig eigenlijk een verkeerde benaming).
Waar héb je het over? Kinderen die voor ouders moeten zorgen? Je bedoelt als ze oud zijn neem ik aan? Al had ik 6 kinderen, dan nóg hoeven ze niet voor mij te zorgen als ik oud ben hoor, ik ga wel in een verzorgingstehuis en ga daar niet mijn kinderen mee belasten!quote:Mijn keuze op meer kinderen is gebaseerd op mijn omgeving, waarin ik heel veel enig kinderen zie dat alleen de zorg van ouders op zich moeten nemen en daar volledig in verdrinken en het niet aankunnen en nergens met hun gevoelens terecht kunnen. Het vaker hulp aan anderen moeten vragen omdat het voor 1 persoon gewoon niet te regelen is. En daarnaast zie ik gezinnen waar meerdere broers en zussen de zorg voor de ouders op zich nemen, wat ook niet altijd vlekkeloos gaat (lees: er is altijd wel gezeik), maar waar de mensen onderling steun aan elkaar hebben.
En ja, dan ken ik ook nog de gezinnen met meerdere kinderen waar de kinderen niet goed met elkaar kunnen opschieten, maar desondanks wel zorgen voor de ouders.
Dat is dan ook de reden waarom ik altijd gezegd heb, of geen kinderen, of twee of meer.
Ik adem in en kalmeer. Ik adem uit en glimlach.
Ik vind het persoonlijk jammer dat ik enig kind ben, maar ook omdat ik zie hoeveel verdriet dat mijn ouders doet. Het heeft wel degelijk zijn voordelen gehad (en nog steeds)quote:Op maandag 5 oktober 2009 15:59 schreef Vivi het volgende:
[..]
Mee eens. Ik vind het alleen niet zielig om enig kind te zijn, net zoals ik het niet zielig vind om broers en zussen te hebben. Ik denk dat het zielig zijn zit in andere factoren die met dat feit gepaard gaan.
Ja, maar je wilt als kind dan toch ook bij je ouders op bezoek en dergelijke? En wie zegt dat er straks in onze tijd uberhaupt plek voor ons is in zo'n huis. En al zitten we in een tehuis, dan nog zullen er boodschappen gedaan moeten worden en noem maar op. Was het allemaal maar zo dat alles geregeld werd door zo'n tehuis!quote:[..]
Waar héb je het over? Kinderen die voor ouders moeten zorgen? Je bedoelt als ze oud zijn neem ik aan? Al had ik 6 kinderen, dan nóg hoeven ze niet voor mij te zorgen als ik oud ben hoor, ik ga wel in een verzorgingstehuis en ga daar niet mijn kinderen mee belasten!
troel (de ~ (v.), ~en)
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
quote:
ik VIND bij je keuze voor konderen rekening houden met de zorg voour jou als ouder een heel vreemde, persoonlijk. Is in mijn hoofd nog niet een keer opgekomen.
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Hoe bedoel je?quote:Op maandag 5 oktober 2009 16:02 schreef Troel het volgende:
[..]
Ik vind het persoonlijk jammer dat ik enig kind ben, maar ook omdat ik zie hoeveel verdriet dat mijn ouders doet. Het heeft wel degelijk zijn voordelen gehad (en nog steeds)
Nou, dan komen ze toch op bezoekquote:Ja, maar je wilt als kind dan toch ook bij je ouders op bezoek en dergelijke? En wie zegt dat er straks in onze tijd uberhaupt plek voor ons is in zo'n huis. En al zitten we in een tehuis, dan nog zullen er boodschappen gedaan moeten worden en noem maar op. Was het allemaal maar zo dat alles geregeld werd door zo'n tehuis!
En sorry, maar ik vind alles wat je opnoemt geen steekhoudende argumentatie...meerdere kinderen nemen zodat je op je oude dag verzorgt wordt... Ik vind het een beetje raar hoor 
. Ik zou iig niet zo'n verwachting op de schouders van mijn kind willen leggen. Hij heeft zijn eigen leven en is niet mijn oudedagsvoorziening. Ik zie me al staan later, als ie zelf een gezin heeft, met mijn koffertje op de stoep .
Ik adem in en kalmeer. Ik adem uit en glimlach.
Dat is ook niet de enige reden, maar voor mij wel iets wat meespeeltquote:Op maandag 5 oktober 2009 16:03 schreef miss_sly het volgende:
[..]
ik VIND bij je keuze voor konderen rekening houden met de zorg voour jou als ouder een heel vreemde, persoonlijk. Is in mijn hoofd nog niet een keer opgekomen.
Mocht het later echt zo zijn dat er nog geen plek is in een verpleegtehuis en dat wel nodig is en er geen thuiszorg of wat dan ook is, dan wil ik niet dat mijn enige kind zich daar compleet zijn nek over zou breken. Dan liever meerdere kinderen die proberen het samen op te lossen (al dan niet tijdelijk). Ik wil voorkomen dat alles dan bij 1 persoon terecht komt.(maar dat komt dus voort uit wat ik in mijn directe omgeving geien heb, ik denk dat dat ook wel meespeelt).
troel (de ~ (v.), ~en)
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
ik heb ook genoeg gezien en gehoord, en toch vind ik het een vreemde overweging en bovndien leg je je kind nogal wat op.quote:
[..]
Dat is ook niet de enige reden, maar voor mij wel iets wat meespeelt
(maar dat komt dus voort uit wat ik in mijn directe omgeving geien heb, ik denk dat dat ook wel meespeelt).
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Nou, ik had het best leuk gevonden om een broer of zus (of meerdere) te hebben, om niet met sinterklaas altijd met zijn drietjes te zijn en dergelijke. Om een wat grotere familie te hebben (en nee, dan bedoel ik niet zoals mijn oom en tante 7 kinderen, dat hoeft nou ook weer nietquote:
). Aan de andere kant is het voor een gezinsuitje altijd makkelijk geweest: stukken goedkoper dan met een groot gezin en ja, ik ben qua geld en goederen meer verwend dan als ik broers of zussen had gehad. Dus ja, het heeft op zich ook zijn voordelen Het speelgoed wat bij mijn ouders op zolder staat is mijn oude speelgoed, dus ik hoef geen "gevecht" aan met een broer of zus wie de lego wil of wat dan ook, ook dat is weer een voordeel. Geen gezeik over wie wat krijgt bij een erfenis, wat in veel families voor breuken zorgt.
Maar, het is heel simpel: Alles heeft zijn voor- en nadelen, zo ook dit
En wat voor de een een groot voordeel is, is voor de ander weer een groot nadeel De keuzes die ik maak (of gemaakt heb), hebben een bepaalde achtergrond, net zoals die van jou ook een achtergrond hebben. En voor een ander kan dat dus best raar klinken, omdat ze die achtergrond niet gewend zijn.
troel (de ~ (v.), ~en)
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
En dan heb je straks een elftal met kinderen willen ze als ze volwassen zijn niks meer met je te doen hebben. Zit je daar met je goeie gedrag te verhongeren achter de bloempjes omdat niemand je boodschappen kna doen
Good mums have sticky floors, dirty ovens and happy kids!!
Tja, laat maar. Ik dacht dat ik weloverwogen redenen had gegeven voor de keus van vriendlief en mij om voor twee kinderen of meer te gaan. Die vast wel te weerleggen zijn (voor zover zoiets inhoud heeft), maar ach, gelukkig ben ik de enige die in mijn schoenen staat.
Laten we vooral allemaal doen wat we niet laten kunnen. Ik ga lekker verder met rammelen over mijn perfecte gezinnetje met twee schatten van kinderen in het mooiste land van de wereld, die mocht het fout gaan met mij tenminste ook nog een beetje overeind kunnen bljven. En wat Troel al zei, daar had ik dan nog niet eens goed over nagedacht, als lief en ik het geluk mogen hebben oud te worden (hopenhopenhopen) dan kan de zorg en de zorgen in elk geval gedeeld worden. En da's een groot goed en een geruststellende gedachte.
Laten we vooral allemaal doen wat we niet laten kunnen. Ik ga lekker verder met rammelen over mijn perfecte gezinnetje met twee schatten van kinderen in het mooiste land van de wereld, die mocht het fout gaan met mij tenminste ook nog een beetje overeind kunnen bljven. En wat Troel al zei, daar had ik dan nog niet eens goed over nagedacht, als lief en ik het geluk mogen hebben oud te worden (hopenhopenhopen) dan kan de zorg en de zorgen in elk geval gedeeld worden. En da's een groot goed en een geruststellende gedachte.
Ik hoop dat er gewoon tzt een plekje voor mij is ergens in een tehuis (nouja, eigenlijk hoop ik gewoon op een fijne manier oud te worden en dan zonder al te veel gedoe in mijn slaap te overlijden zodat dit nooit nodig zal zijn zeg maar).quote:Op maandag 5 oktober 2009 16:09 schreef miss_sly het volgende:
[..]
ik heb ook genoeg gezien en gehoord, en toch vind ik het een vreemde overweging en bovndien leg je je kind nogal wat op.
Maar ik zie bij mijn opa en bij Berts oma dat het veel fijner is om met meerdere mensen te zijn. De ene die helpt met de financien van opa, de ander doet de boodschappen, een derde zorgt ervoor dat er 1 keer in de week een busje langskomt om naar de gym te gaan en na afloop er gegeten wordt in huiselijke kring, dat zijn meer de zaken die ik bedoel.
Ik zou het heel erg vinden als mijn kinderen later mijn luier zouden moeten verschonen ofzo, dat is zeker niet iets waar ik meer kinderen voor zou willen hebben
(maar ik kan me dan wel weer voorstellen dat als dat echt nodig zou zijn, dat de kinderen liever 20 broers en zussen zouden hebben )
troel (de ~ (v.), ~en)
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
1 [inf.] vrouw of meisje
2 trut
Ik vond het heerlijk om voor mijn ouders te zorgen. Ja, ook hun stront op te ruimen. Want vlak daarna kon ik ze een knuffel geven, ze hoefden niet op overbezette zusters te wachten, voor ze vechten om euthanasie voor elkaar te krijgen, iets terugdoen voor alle enorm goede zorgen die zij mij 24 jaar hebben gegeven. Ik vond het fijn. En wat had ik dat graag nog 10 jaar gedaan. Ze voelden zich wat belast in het begin, maar ze vonden het wel tig keer fijner dan door een vreemde voor wie je een nummer bent...
Maar je kunt er niet vanuit gaan dat jouw kinderen dat ook doen. Misschien is er uiteindelijk maar eentje die dat doet, of misschien wel geen een.quote:
Ik vond het heerlijk om voor mijn ouders te zorgen. Ja, ook hun stront op te ruimen. Want vlak daarna kon ik ze een knuffel geven, ze hoefden niet op overbezette zusters te wachten, voor ze vechten om euthanasie voor elkaar te krijgen, iets terugdoen voor alle enorm goede zorgen die zij mij 24 jaar hebben gegeven. Ik vond het fijn. En wat had ik dat graag nog 10 jaar gedaan. Ze voelden zich wat belast in het begin, maar ze vonden het wel tig keer fijner dan door een vreemde voor wie je een nummer bent...
Punt is dat je NOOIT voor je kinderen kunt bepalen hoe ze iets zullen ervaren. Dat geldt zowel bij het kiezen voor 1 kind als voor meerdere kinderen.
Dat zeg ik ook niet, ik ga nergens vanuit, maar met die post wilde ik alleen maar zeggen dat het helemaal een belasting hóeft te zijn en dat de kinderen het ook nog wel eens fijn kunnen vinden. Ik schreef namelijk IK en niet MEN, of ALLE KINDEREN... En nee ik weet niet hoe mijn kinderen zullen worden en nee ze kunnen wel eens kuttige etterbakken blijken. Kenneijk moet je bij elke post hier een * zetten dat je het over jezelf hebt, je speculeert, fantaseert en dat het ook wel een anders kan zijn en en en ... spreekt zoiets niet voor zich?!
Blijkbaar niet.quote:
Dat zeg ik ook niet, ik ga nergens vanuit, maar met die post wilde ik alleen maar zeggen dat het helemaal een belasting hóeft te zijn en dat de kinderen het ook nog wel eens fijn kunnen vinden. Ik schreef namelijk IK en niet MEN, of ALLE KINDEREN... En nee ik weet niet hoe mijn kinderen zullen worden en nee ze kunnen wel eens kuttige etterbakken blijken. Kenneijk moet je bij elke post hier een * zetten dat je het over jezelf hebt, je speculeert, fantaseert en dat het ook wel een anders kan zijn en en en ... spreekt zoiets niet voor zich?!
Ik snap de hele discussie ook niet, want er valt niets te discussieren. Persoon A kiest er om wat voor reden dan ook voor om maar 1 kind te nemen. Persoon B juist om er meerdere te nemen. Daar doe je in geen van beide gevallen iemand kwaad mee, dus heeft het geen zin of de ander van jouw standpunt te overtuigen of je aangevallen te voelen in je eigen standpunt.
Just my two cents...
Kunnen we nu weer ontopic?
Just my two cents...
Kunnen we nu weer ontopic?
quote:
Ik snap de hele discussie ook niet, want er valt niets te discussieren. Persoon A kiest er om wat voor reden dan ook voor om maar 1 kind te nemen. Persoon B juist om er meerdere te nemen. Daar doe je in geen van beide gevallen iemand kwaad mee, dus heeft het geen zin of de ander van jouw standpunt te overtuigen of je aangevallen te voelen in je eigen standpunt.
Just my two cents...
Kunnen we nu weer ontopic?
Nou, laten we hopen dan dat je verwachting uitkomt, aangezien je al bijzonder overspannen reageert als hier op een normale manier je uitlatingen aan de tand worden gevoeld.quote:Op maandag 5 oktober 2009 16:15 schreef Pyttpytt het volgende:
Tja, laat maar. Ik dacht dat ik weloverwogen redenen had gegeven voor de keus van vriendlief en mij om voor twee kinderen of meer te gaan. Die vast wel te weerleggen zijn (voor zover zoiets inhoud heeft), maar ach, gelukkig ben ik de enige die in mijn schoenen staat.
Laten we vooral allemaal doen wat we niet laten kunnen. Ik ga lekker verder met rammelen over mijn perfecte gezinnetje met twee schatten van kinderen in het mooiste land van de wereld, die mocht het fout gaan met mij tenminste ook nog een beetje overeind kunnen bljven.
En verder vond ik de laatste post van Troel een mooie afsluiter!
Ik adem in en kalmeer. Ik adem uit en glimlach.
Dat dus. Ieder z'n eigen keuze.quote:
Ik snap de hele discussie ook niet, want er valt niets te discussieren. Persoon A kiest er om wat voor reden dan ook voor om maar 1 kind te nemen. Persoon B juist om er meerdere te nemen. Daar doe je in geen van beide gevallen iemand kwaad mee, dus heeft het geen zin of de ander van jouw standpunt te overtuigen of je aangevallen te voelen in je eigen standpunt.
Just my two cents...
Kunnen we nu weer ontopic?
Ik vind het een rare discussie voor een topic over rammelende eierstokken eigenlijk.
quote:Op maandag 5 oktober 2009 18:25 schreef innepin het volgende:
[..]
Ik vind het een rare discussie voor een topic over rammelende eierstokken eigenlijk.
Mee eens....
Mijn man en ik hadden de afspraak om te wachten to na december, ook ivm behandelingen in het ziekenhuis. Maar.............. ik ga volgende week eens met de arts overleggen of het al wel kan. Wij nemen wel aan dat het niet kan, maar is dat ook wel zo? Mocht zij groen licht geven dan gaan we ervoor. Mijn man rammelt nu net zo hard mee!!!
*poef* nu is het weg
Leuk leuk leuk!!quote:Op maandag 5 oktober 2009 18:55 schreef kaatjejannie het volgende:
[..]
Mee eens....
Mijn man en ik hadden de afspraak om te wachten to na december, ook ivm behandelingen in het ziekenhuis. Maar.............. ik ga volgende week eens met de arts overleggen of het al wel kan. Wij nemen wel aan dat het niet kan, maar is dat ook wel zo? Mocht zij groen licht geven dan gaan we ervoor. Mijn man rammelt nu net zo hard mee!!!
Rammelende teelballenquote:
[..]
Mee eens....
Mijn man en ik hadden de afspraak om te wachten to na december, ook ivm behandelingen in het ziekenhuis. Maar.............. ik ga volgende week eens met de arts overleggen of het al wel kan. Wij nemen wel aan dat het niet kan, maar is dat ook wel zo? Mocht zij groen licht geven dan gaan we ervoor. Mijn man rammelt nu net zo hard mee!!!
Spannend
Klinkt super positief toch>quote:Op maandag 5 oktober 2009 18:55 schreef kaatjejannie het volgende:
[..]
Mee eens....
Mijn man en ik hadden de afspraak om te wachten to na december, ook ivm behandelingen in het ziekenhuis. Maar.............. ik ga volgende week eens met de arts overleggen of het al wel kan. Wij nemen wel aan dat het niet kan, maar is dat ook wel zo? Mocht zij groen licht geven dan gaan we ervoor. Mijn man rammelt nu net zo hard mee!!!
Voor hetzelfde geld krijg je nu al groen licht, hehe lekker doorrammelen heur
