De kunst van het loslaten van je ex # 57

quote:

Op donderdag 22 mei 2008 16:38 schreef Cyberchill het volgende:

[..]

Dit is een aanname. Mijn laatste ex heeft het 2x uitgemaakt. 2 x had ik het gevoel dat ze het te snel opgaf (geen ruzie, maar zij zat met iets uit het verleden) na de 2x was ik er behoorlijk klaar mee omdat ik niet wist waar ik op kon vertrouwen.(de ene week wou ze geen contact, de andere week heel veel..)
Zij zoekt nu na een tijdje elke dag contact met mij en wil het mij weer terug...

Ik heb in deze situatie juist het gevoel er alles aan gedaan te hebben (dat geeft zij ook toe) En nu ik er echt helemaal klaar mee ben, "krabbelt"zij dus terug.

Denk niet dat het een mannen/vrouwen iets is dus. Soiezo vind ik je "wij" praat een beetje naief

Het is een aanname en een generalisatie. Iemand vroeg ook 'waarom vrouwen..'
Dat was mijn antwoord en over het algemeen klopt dit ook.

quote:

Op zaterdag 10 mei 2008 21:10 schreef Senias het volgende:
Het kan erger, na 3.5 jaar dat je ook denkt dat alles goed zit en niets in de gaten hebt en het vervolgens uitgaat en ze 3 dagen later een relatie begint met een 7 jaar ouwere negert zonder baan en school uit een achterstandswijk in Rotterdam. En vervolgens al meteen lekker erop los neukt en doet alsof ik niet besta en het enige contact wat we daarna hadden oppeens heel erg zakelijk was van haar kant, en niet eens een uitleg waarom ofzo.

Daar ga je pas goed van in de put zitten.

Nou, je weet tenminste waar je aan toe bent. Als die ander zegt, 'ja, leuk en aardig maar ik weet dat ik het nu niet wil maar misschien later' dan blijf je er mee zitten, dan kun je er niet fatsoenlijk mee omgaan, het niet afsluiten.
Nu kun je het verwerken. Het is een viezevuiletyfushoer, je had je vergist in haar, dat gebeurt. Pick yourself up and try again.

quote:

Op zondag 18 mei 2008 22:49 schreef skadhd het volgende:
Ik ben een boekje begonnen met hoeveel ik van hem hou en dat ik hem terug wil en al. Dat wil ik hem geven maar hij wil geen contact tot augustus...opsturen of wegstoppen en in augustus pas geven?. Ik ben bang dat het hem niks doet als hij onze break up al verwerkt heeft.
Zoals het nu gaat wil ik hem niet terug maar over een jaar wel als ons leven rustiger is. Daarom is het zo moeilijk af te sluiten omdat er misschien geen finaal einde aan zit.
Hoe kan ik het voor mezelf laten voelen dat het wel echt het einde is. Niet eraan denken dat het misschien nog goedkomt volgend jaar. Ik wil nu gewoon verder maar omdat die kans er is dat we later verdergaan is het moeilijk.
Iemand tips?

Iets vergelijkbaars gedaan, maar de reactie was 'nah, doe maar vrienden blijven.'
Oh well. De weg naar publicatie ligt open .

quote:

Op donderdag 22 mei 2008 00:51 schreef Ooster het volgende:
........als je nooit hebt kunnen geloven dat zo'n leuke meid ooit van jou zou kunnen houden, wat moet je dan als ze bij je weg gaat? Jezelf gelijk geven?..........

Zomaar een gedachte na een aantal drankjes............zucht

Oeh, goeie. Maar: vraag jezelf ook af: 'waarom heeft zij mij er nooit van kunnen overtuigen dat ze van me hield?'
Lag dat aan je zelfvertrouwen of aan haar?


Voor de duidelijkheid, ik voeg me ook weer toe aan uw rangen. Boekje waarom ik het weer zie werken geschreven, respons: 'misschien ooit, maar niet nu' - tijd om het te verwerken want ik ga daar niet op wachten.
Ach. Ik heb vaker met dit bijltje gehakt; ik kom er wel overheen. Zuigt, nu, maar weet dat als ik d'r weer een paar weken niet gezien heb dat het goed te hachelen is. Afleiding helpt. Massive Attack, Interpol, Open Hand, A Perfect Circle en Trent Reznor niet.

quote:

Op donderdag 22 mei 2008 17:04 schreef skadhd het volgende:

[..]

Het is een aanname en een generalisatie. Iemand vroeg ook 'waarom vrouwen..'
Dat was mijn antwoord en over het algemeen klopt dit ook.

Die is inderdaad jou antwoord, maar ik zie je 2x reageren met "wij". Je lijkt te spreken voor alle vrouwen. Vind ik wel erg mans. "Over het algemeen klopt het ook" Volgens mij ga je daar ook alleen maar uit van je eigen ervaringen en die van mensen om je heen... Of heb je een feitelijke bron?

Praat dan niet over "wij" maar over ik.
Sorry, ik heb de schurft aan aannames.

quote:

Op donderdag 22 mei 2008 12:46 schreef Wutangtony het volgende:
Ik heb zo de neiging om contact te maken met haar, om te zeggen dat het onrecthvaardig is wat ze doet.
Ik ben zo bang dat ze gewoon verder gaat met leven en nooit aan me denkt.
Maar ik moet de aankomende weken geen contact maken! Dat moet!
laat haar maar er in zakken....
Maar ik mis haar zo....
Life's a Bitch..

Beste oplossing idd. Ik heb precies hetzelfde gehad.
Zit er nog half in, maar ik wil zo graag duidelijk maken dat het anders bedoelt is. Maar er wordt niet geluisterd. Zij wil niets horen van me. Ik ben ook bang dat het nooit meer wordt zoals het was. Maar dit is maar afwachten.

Je moet iig GEEN contact maken ja, dat heb ik wel gedaan en dat stelt de periode waarin je hoop hebt dat het goedkomt alleen maar langer uit. Laat haar maar zien dat het misschien wel anders is. Laat het los en laat het gaan. Het is idd heel moeilijk, maar er komt een moment waarin ze gaat afvragen: "Heb ik het wel goed gedaan, heb ik het wel goed gezien, had ik wel gelijk?" Dat soort dingen wil je dan weten. Dan gaat ze contact zoeken, dan kan je het uitleggen en dan wil ze het ook weten. Op dit moment wil ze het niet horen.
Dan gaat het vanzelf op rolletjes hoop ik voor je.Ik zit in de fase van geen contact.
Al 2 weken is het stil gebleven, en het is moeilijk. Maar ergens komt het terug denk ik.
En of dat valse hoop is weet ik niet. Maar elke x als de tel gaat, of een smsje komt, komt die hoop weer bij me.
Tevergeefs, maar move on. Dat is het best, en ja, dat is moeilijk. Maar het verwaterd, en alhoewel ik de hoop nog heb ben ik er niet zoveel meer mee bezig dan dat ik eerst was.

Succes

quote:

Op donderdag 22 mei 2008 17:06 schreef oddman het volgende:
Oeh, goeie. Maar: vraag jezelf ook af: 'waarom heeft zij mij er nooit van kunnen overtuigen dat ze van me hield?'
Lag dat aan je zelfvertrouwen of aan haar?

Ja, nee fijn, nog meer twijfel, dat zetje richting de put kan er nog wel bij hoor! Nee, daar ga ik vanavond nog eens fijn mijn hoofd over breken

Denk niet dat het zo gegaan is overigens. Ik ben en was nooit een player en als je dan toch 'opeens' een echt leuke vriendin krijgt ben je echt heel gelukkig. Als je er dan opeens midden in zit kan je niet geloven dat iemand zo haar best voor je doet en het zo leuk laat zijn. Achter de facade van leukheid zat ook een skelet van nare eigenschappen maar dat zie je niet als je verliefd bent. Als ik me altijd had neergelegd bij de nare eigenschappen en het eigenlijke zieke karakter had het misschien langer kunnen duren. Dat heb ik niet gedaan, af en toe was voor mij de koek op en ik denk dat ze dat niet pikte.

maarja, om nu te zeggen dat in vier jaar mijn zelfvertrouwen, dankzij een leuke vriendin, richting vrouwen is toegenomen kan ik niet echt zeggen. Helaas.

[ Bericht 4% gewijzigd door Ooster op 22-05-2008 22:56:37 ]

quote:

Op donderdag 22 mei 2008 22:51 schreef Ooster het volgende:

[..]

Ja, nee fijn, nog meer twijfel, dat zetje richting de put kan er nog wel bij hoor! Nee, daar ga ik vanavond nog eens fijn mijn hoofd over breken

Denk niet dat het zo gegaan is overigens. Ik ben en was nooit een player geweest en als je dan toch 'opeens' een echt leuke vriendin krijgt ben je echt heel gelukkig. Als je er dan opeens midden in zit kan je niet geloven dat iemand zo haar best voor je doet en het zo leuk laat zijn. Achter de facade van leukheid zat ook een skelet van nare eigenschappen maar dat zie je niet als je verliefd bent. Als ik me altijd had neergelegd bij de nare eigenscappen en het eigenlijke zieke karakter had het misschien langer kunnen duren. Dat heb ik niet gedaan, af en toe was voormij de koek op en ik denk dat ze dat niet pikte.

maarja, om nu te zeggen dat in vier jaar mijn zelfvertrouwen, dankzij een leuke vriendin, richting vrouwen is toegenomen kan ik niet echt zeggen. Helaas.

man the fuck up

??

Fuck.. net naar een film geweest met vrienden. Erg leuk, maar toen ik de laatste 100 meter alleen naar huis liep overvielen me de blues alweer. Ik wist dat het eerste wat ik zou doen is kijken of er een berichtje is. En daarna niet weten of ik daar blij mee zou zijn of niet. Dit is een vreselijke tijd, ik balanceer steeds tussen geen contact willen en smachten naar contact.
Er is geen bericht.. dat is waarschijnlijk rustiger dan wel een bericht... maar ik wil geen rust, ik wil mijn vriendin terug. Ondanks dat ik weet dat het dan niet goed zou gaan.

Morgen is het 5 dagen geleden.. de tijd staat stil op dit hartverscheurende moment.. Kan iemand die klok een slinger geven?

ik kan dit niet hoor.... De laatste 3 weken zijn 1 grote nachtmerrie waar ik maar niet uit wakker schijn te worden... bij alles wat ik doe mis ik haar.., overal lijken herinneringen te zijn.
Als vluchttechniek nu maar een uurtje of 14 per dag aan het werk, maar dat helpt de laatste dagen ook al niet meer....

en voor wat betreft dat geen contact zoeken.... dat lukt redelijk. Het helpt alleen geen ruk

en nu ook nog weekend Gelukkig kan ik overwerken....

Vandaag zag ik haar, we keken elkaar verschikt aan maar toch uiteindelijk met een glimlach. We wisten
beide niet wat we moesten doen, en liepen door. Even later belde ze me op, na ruim 3 uur door de telefoon gepraat te hebben. Hebben we op onze oude plek afgesproken, waar we de hele middag en avond hebben gezeten, gepraat en gezoend. Hebben we afscheid genomen van elkaar, vanavond heeft ze een afspraak met een jongen van haar eigen cultuur waarnaar toe haar ouders hebben gedwongen. Het doet mij verschikkelijk pijn, dat ze nu bij iemand zit.

Afleiding zoeken is het beste,

quote:

Op vrijdag 23 mei 2008 20:56 schreef teamlead het volgende:
ik kan dit niet hoor.... De laatste 3 weken zijn 1 grote nachtmerrie waar ik maar niet uit wakker schijn te worden... bij alles wat ik doe mis ik haar.., overal lijken herinneringen te zijn.
Als vluchttechniek nu maar een uurtje of 14 per dag aan het werk, maar dat helpt de laatste dagen ook al niet meer....

en voor wat betreft dat geen contact zoeken.... dat lukt redelijk. Het helpt alleen geen ruk

en nu ook nog weekend Gelukkig kan ik overwerken....

Ik ken het gevoel. Ze zit in alles.. ik voel, ruik, proef haar.. zie haar vaak nog lopen, zitten en staan... Vooral de intieme momenten. Ik maak mezelf gek. Maar mijn vrienden zijn heilig. Ik wist het eigenlijk wel, maar ik kan blind op ze varen. Ik heb waarschijnlijk wel een kater aan eentje te danken, morgenvroeg.

quote:

Op vrijdag 23 mei 2008 21:52 schreef Nothings het volgende:
vanavond heeft ze een afspraak met een jongen van haar eigen cultuur waarnaar toe haar ouders hebben gedwongen. Het doet mij verschikkelijk pijn, dat ze nu bij iemand zit.

Afleiding zoeken is het beste,

Oef, sterkte zeg.. Volgens mij ligt het zeker niet aan jou, maar aan de ouders.

Ik heb goede en slechte momenten. Vandaag was moeilijk tot een collega begon te vragen. Daarna ging het eigenlijk best wel goed. Nu (bezopen en wel) is het weer wat moeilijker. Maar beter dan gisteren. Dat is best een goede maatstaf.

En nu maar eens wat gaan slapen. Kijken of ik geen Dinnetje dromen heb.

Ik hou zoveel van haar..

quote:

Op zaterdag 24 mei 2008 11:11 schreef Miesjel het volgende:
Ik hou zoveel van haar..

i know the feeling

quote:

Op zaterdag 17 mei 2008 12:13 schreef Alec690 het volgende:
Vorige week ging ik mijn inmiddels ex-vriendin ophalen van het station.

Omdat ik even moest wachten heb ik een foto met mijn mobiel gemaakt. Je ziet de bomen, de zon die bijna ondergaat. De lichten op de achtergrond.

Vervolgens kwam zij en knuffelde ze me zo intens en echt.

Na dat weekend is er teveel gebeurt en is het over. Ik heb het er moeilijk mee, kwel mezelf door naar die foto te kijken. Ik was zo gelukkig toen.

Het gevoel van definitief over is behoorlijk pijnlijk.

Anderen merken niets aan mij, ik ga niet op mijn kamer wegkwijnen en ben behoorlijk actief. De afleiding is heerlijk. Maar dan is het weer avond, moeite om mijn tranen in te houden. Net als 's ochtends, als ik niet wakker wordt met een sms van haar.

Achja, ik herken het gevoel. De medicijnen zijn tijd en een nieuwe liefde.

Om even een update te geven:

Twee weken geleden voltrok het drama zich. Zij wou me niet meer zien en spreken. Het kwam voor mij regelrecht uit de hemel (of moet ik zeggen hel?) vallen. Verbaasd en boos heb ik veelvuldig contact gezocht de eerste dagen; hopeloos.

De dagen daarna heb ik mezelf gedwongen om vooral geen contact meer te zoeken. Het bleef van haar kant ook stil, vreselijk. Afgelopen week heb ik mezelf langzaam uit die put gehaald, leuke dingen gedaan en vooral de voldoening uit mezelf proberen te halen. Blij zijn met wie je bent en achter je eigen staan.

Afgelopen vrijdag was eigenlijk de beste dag uit deze nare periode. Had een lekkere werkdag gehad, gezellig met collega's nog wat nagedronken én mezelf in wat nieuwe kleding gestoken. Ik voelde mezelf eindelijk weer eens echt goed.

Uit het niets (maar wel toevallig op het moment dat ik mezelf weer erg sterk voelde!) belde ze mij gisteravond. Ze mist me, wilt me graag zien en wil het min of meer opnieuw proberen.

Tevreden zijn met jezelf; het is zo ontzettend belangrijk.
Om een bekend citaat te quoten: 'Hoe kan iemand van je houden, als je niet van jezelf houdt?'

Mijn euforie is misschien deels omdat het er weer goed uit ziet, maar nog veel meer omdat ik weer een stuk wijzer ben geworden als het om relaties gaat.

quote:

Op donderdag 22 mei 2008 23:12 schreef Miesjel het volgende:
Fuck.. net naar een film geweest met vrienden. Erg leuk, maar toen ik de laatste 100 meter alleen naar huis liep overvielen me de blues alweer. Ik wist dat het eerste wat ik zou doen is kijken of er een berichtje is. En daarna niet weten of ik daar blij mee zou zijn of niet. Dit is een vreselijke tijd, ik balanceer steeds tussen geen contact willen en smachten naar contact.
Er is geen bericht.. dat is waarschijnlijk rustiger dan wel een bericht... maar ik wil geen rust, ik wil mijn vriendin terug. Ondanks dat ik weet dat het dan niet goed zou gaan.

Morgen is het 5 dagen geleden.. de tijd staat stil op dit hartverscheurende moment.. Kan iemand die klok een slinger geven?

Sterkte....
Gister is mijn man na 18 jaar vertrokken
Zit hier nu met mijn 2 kids een beetje wazig voor me uit te kijken.

quote:

Op zondag 25 mei 2008 12:03 schreef tweety71 het volgende:

[..]

Sterkte....
Gister is mijn man na 18 jaar vertrokken
Zit hier nu met mijn 2 kids een beetje wazig voor me uit te kijken.

pfoei... sterkte

ik kijk net op de hyvespagina van een gemeenschappelijke vriendin... lees daar dat ze met een vriendin een weekendje weg is en flink de beest uithangt..
En het zou me niet meer moeten raken... dat weet ik..... maar toch...

ik word hier ondertussen doodmoe..heb moeite met bijv naar de stad ofsow gaan, omdat ik veel dingen naar me hoofd geslingerd krijg. Dingen zoals "EEYYY!! EXVRIENDIN VAN ..." of "EEY DAARS DIE ZWANGERE HOER VAN ..." (ik ben niet eens zwanger geweest, dus waar die zeverpraat vandaan komt weet ik ni..zal ongetwijfeld van meneer af komen ).
Zucht..ik word er simpelweg schijtziek van.. laat mij ook doorgaan met mn leven ofsow.

Gelukkig ligt er misschien al weer wat moois in het verschiet..vrijdag heb ik iemand leren kennen.. Aankomende vrijdag zie ik hem weer...can't wait

@ DijnN

Moppie heel veel plezier vrijdag , zal voor je duimen

Ik zal hier ook wat meer over mezelf zeggen
pffff
ben op mijn 19 met mijn eerste vriendje getrouwd , en na 2 jaar kwam het eerste monstertje (love him verry much) en na 4 jaar de 2de.
Ons huwelijk was altijd al erg heftig, met flinke toppen en dalen, wij zijn zo'n tegen polen echt nie normaal (fucking) Dat is denk ik ook wat ons zo aan trekt aan elkaar maar soms ook zo afstoot van elkaar. Eergister kregen we een vette ruzie waar ik het nut niet van in zie (naar mijn mening) Ik heb zaterdag een tatoo op mijn onder rug laten zetten en wou daar de eerste letters van mijn kids in zetten en nu wou mijn hubby dat zijn letter er ook in kwam...... Ik zei now way........ je weet nooit wat er gebeurd en dan loop ik met jou naam op mijn rug. En dat is verkeerd op gepakt denk ik..... hij wou de tatoo ook niet zien toen ik terug was ................ terwijl ik toch zijn letter er ook in heb laten zetten. Hij heeft echt al zijn spullen ggepakt en is foetsie.... ik hoop dat hij terug komt.
Het is wel heel makkelijk om hem hier zwart te maken maar dat wil ik niet hij kan zich zo niet verdedigen................ en laat ik nu ook niet de heiligste zijn!!
Verder wens ik hier iedereen sterkte die met zo'n verlies zit............ zo vindt ik het......... het is net of er een stukje van je dood is.
xxxx

quote:

Op zondag 25 mei 2008 12:03 schreef tweety71 het volgende:

[..]

Sterkte....
Gister is mijn man na 18 jaar vertrokken
Zit hier nu met mijn 2 kids een beetje wazig voor me uit te kijken.

Heel veel sterkte. Hou ons een beetje op de hoogte hoe het gaat.

Gister en vandaag weer contact gehad. Ik heb besloten op haar te wachten tot ze er klaar voor is. En ik wil haar weer een keer zien. Contact via chat of bellen geeft heel veel ruis en onrust. Ik kan wel zeggen dat ik niet op haar wacht en mijn ogen open voor anderen.. maar dat is op dit moment nog een hele grote leugen. Ik hou nog steeds vreselijk veel van haar. Waarom zou ik verder gaan kijken als er nog best wel wat hoop is?

Bovenstaande is geen retorische vraag.. als iemand een goede reden voor of tegen heeft dan hoor ik het graag.

Oi, wat een naar topic eigenlijk..

Zit een klein beetje in de put, is de afgelopen maanden verschrikkelijk veel gebeurd.. Eerst werd m'n vader ziek, is een paar weken daarna overleden.. In die tijd had ik met een meisje waar ik best wel gek op was, maar het werkte gewoon niet.. Ze was net iets teveel met zichzelf bezig en maakte het voor mij alleen maar moeilijker, zeker toen het zo slecht ging met m'n vader.. Dat liep dus stuk, maar toen was er nog een ander meisje, een hele goede vriendin (waar ik wel heel veel aan heb gehad toen m'n vader ziek was), die een tijd iets met een goede vriend van me had gehad.. We vonden elkaar eigenlijk altijd al leuk, dus beide vrijgezel, veel met elkaar omgaan en verliefd worden.. Na veel afwegen vond ik het tijd om voor mezelf te kiezen, dus ben ik wetende dat het einde vriendschap met die jongen zou betekenen, iets met haar begonnen.. Maar dat ging al vrij snel minder allemaal, en das nu dus ook afgelopen.. Geen contact meer met de ex, vriendschap met m'n beste vriend kapot, dit meisje is ook weg, en m'n pa begin ik nu ik de rust een beetje heb toch ook wel erg te missen.. Wat een ellende..

quote:

Op zondag 25 mei 2008 22:33 schreef Miesjel het volgende:Waarom zou ik verder gaan kijken als er nog best wel wat hoop is?

Omdat, paradoxaal genoeg, juist de aandacht vestigen op die hoop de kans dat het lukt vermindert.

Zij wil geen zielig hoopvol hoopje ex, zij wil een gebalanceerde, zelfverzekerde vent die goed in de markt ligt.

Verdomme!

Is 't een maand uit (na 6,5 jaar) is ze schon wieder verliefd. Dat is toch wel snel of ben ik nu ouderwets? :p

quote:

Op maandag 26 mei 2008 11:16 schreef oddman het volgende:

[..]

Omdat, paradoxaal genoeg, juist de aandacht vestigen op die hoop de kans dat het lukt vermindert.

Zij wil geen zielig hoopvol hoopje ex, zij wil een gebalanceerde, zelfverzekerde vent die goed in de markt ligt.

Dat dus.

En waarom posten er maar zo weinig vrouwen in (dit soort) topic(s)? Het valt me eigenlijk best op.