De kunst van het loslaten van je ex # 57

quote:

Op dinsdag 13 mei 2008 11:44 schreef DjinN het volgende:

[..]

Je zult het niet geloven, maar de arme jongen is 21 Maar als je ziet hoe kinderachtig hij bezig is, zou je idd denken dat ie 14 is ofsow
Met het verdriet valt het nu dus wel mee, alleen gister nog ff een flinke jankbui gehad. Maja, toen ie dus gister begon met moddergooien en die stomme streken had ik achteraf wel zoiets van "mijn god...waar ben je nou allemaal toch mee bezig "

Slapen is me prima gelukt (weliswaar heeeeeeeeeeeeeel laat maja ), eten gaat wat minder goed. En ik heb wel zoals jij ook van die buien dat ik overal naartoe wil om maar ff weg te zijn, maar zodra ik dan daadwerkelijk weg ben word ik meteen weer onrustig en wil ik weer naar huis ofsow

21.. phoe..

Ik vind de ochtenden en avonden erg moeilijk. Daar tussen weet ik me nog wel bezig te houden. Maar 's ochtends eten.. ik heb meer het gevoel dat ik over moet geven. Ik word te vroeg wakker en kan alleen maar aan haar denken... In alles zit ze.. in al mijn dromen... Als ik iets leuk beleef wil ik meteen bellen, maar dat kan/mag niet dus is eigenlijk niets meer leuk.
En dit gaat over??

quote:

Op dinsdag 13 mei 2008 17:48 schreef Miesjel het volgende:

[..]

En dit gaat over??

Ja. Maar dat heeft tijd nodig. Hoeveel tijd kan je alleen zelf bepalen. En laat je vooral niet opnaaien door anderen die aankomen kakken met "ach joh, het is nu al X-tijd geleden, get over it!", of "er zijn nog meer vissen in de zee". Als er iets niet helpt dan zijn het wel dat soort opmerkingen.

quote:

Op dinsdag 13 mei 2008 17:48 schreef Miesjel het volgende:

[..]

21.. phoe..

Ik vind de ochtenden en avonden erg moeilijk. Daar tussen weet ik me nog wel bezig te houden. Maar 's ochtends eten.. ik heb meer het gevoel dat ik over moet geven. Ik word te vroeg wakker en kan alleen maar aan haar denken... In alles zit ze.. in al mijn dromen... Als ik iets leuk beleef wil ik meteen bellen, maar dat kan/mag niet dus is eigenlijk niets meer leuk.
En dit gaat over??

Dat heb ik ook! Ook met sms. Stuurde soms gewoon een sms met alleen: Kus. of iets in die trend. Zelfs dat mis ik om te doen.

quote:

Op dinsdag 13 mei 2008 19:46 schreef Modjopower het volgende:

[..]

Dat heb ik ook! Ook met sms. Stuurde soms gewoon een sms met alleen: Kus. of iets in die trend. Zelfs dat mis ik om te doen.

Pijnlijk herkenbaar.
Ik heb het telefoonnummer uit mijn mobieltje gehaald en aan een goede vriendin gegeven (die trouwens heilig verklaard mag worden). Ik moet met heel goede redenen komen om die weer terug te krijgen. En dat kan ze prima inschatten.

Iedere keer kijk ik naar mijn mail en mijn mobiel of er toch nog een berichtje is.

Het stomme is dat ik nog steeds denk dat we echt iets moois zouden kunnen hebben. We houden van elkaar, waarom krijgen we het dan niet werkend?

quote:

Op dinsdag 13 mei 2008 23:45 schreef Miesjel het volgende:

[..]

Pijnlijk herkenbaar.
Ik heb het telefoonnummer uit mijn mobieltje gehaald en aan een goede vriendin gegeven (die trouwens heilig verklaard mag worden). Ik moet met heel goede redenen komen om die weer terug te krijgen. En dat kan ze prima inschatten.

Iedere keer kijk ik naar mijn mail en mijn mobiel of er toch nog een berichtje is.

Het stomme is dat ik nog steeds denk dat we echt iets moois zouden kunnen hebben. We houden van elkaar, waarom krijgen we het dan niet werkend?

Haha zo herkenbaar inderdeed. Call me soft, maar zij heeft zo'n indruk op me gemaakt.

mensen ik herken zo fucking veel in jullie verhalen he...

quote:

Op dinsdag 13 mei 2008 18:13 schreef Elegy het volgende:

[..]

Ja. Maar dat heeft tijd nodig. Hoeveel tijd kan je alleen zelf bepalen. En laat je vooral niet opnaaien door anderen die aankomen kakken met "ach joh, het is nu al X-tijd geleden, get over it!", of "er zijn nog meer vissen in de zee". Als er iets niet helpt dan zijn het wel dat soort opmerkingen.

tsja.. dat pijnlijke gaat over, maar de vraag is eigenlijk voor mij dan: waarom zou je het willen vergeten?

Het is weer ochtend. Ik zal moeten eten, maar het is echt dwingen. Ik ga er niet alleen geestelijk aan kapot.

quote:

Op woensdag 14 mei 2008 02:14 schreef ebeaydojraes het volgende:

[..]

tsja.. dat pijnlijke gaat over, maar de vraag is eigenlijk voor mij dan: waarom zou je het willen vergeten?

Je hoeft het niet te vergeten, waarom zou je. Er zijn ook mooie herinneringen en die blijven. Het is meer een kwestie van het een plaatsje kunnen geven en er mee kunnen leven zonder elke keer als je er aan terugdenkt in treurnis te vervallen. Voor mij was het moment dat ik er "overheen was" het moment dat ik alle herinneringen terug kon halen en er met een glimlach aan terug kon denken.

Maar dat heeft dus tijd nodig, afhankelijk van je persoonlijkheid (en wellicht het vinden van een nieuwe liefde) kan dat lang duren of heel snel gaan. Voor de gedumpte kant is het meestal het moeilijkste.

quote:

Op woensdag 14 mei 2008 08:19 schreef Elegy het volgende:

[..]

Je hoeft het niet te vergeten, waarom zou je. Er zijn ook mooie herinneringen en die blijven. Het is meer een kwestie van het een plaatsje kunnen geven en er mee kunnen leven zonder elke keer als je er aan terugdenkt in treurnis te vervallen. Voor mij was het moment dat ik er "overheen was" het moment dat ik alle herinneringen terug kon halen en er met een glimlach aan terug kon denken.

Maar dat heeft dus tijd nodig, afhankelijk van je persoonlijkheid (en wellicht het vinden van een nieuwe liefde) kan dat lang duren of heel snel gaan. Voor de gedumpte kant is het meestal het moeilijkste.

Ha, nou ik ben inmiddels 3 maanden verder, ik denk er inderdaad met een glimlach aan terug, maar ondertussen is het nog steeds net zo zuur als 3 maanden geleden (in de zin van: ik wéét gewoon dat het wat had kunnen zijn, als we maar is wat beter praatten (lag vooral aan haar), en wat andere dingetjes van haar kant.) Allemaal leuk en aardig, maar ík denk dus steeds dat het wat had kunnen worden, ook al had zij van die eigenaardigheden (die wel leuk waren juist). Het maakt het er niet makkelijker op... Ben vandaag maar gestopt met roken, nadat ik sinds het uit was gegaan een pakje per dag ben gaan roken

quote:

Op woensdag 14 mei 2008 11:28 schreef r_AW het volgende:

[..]

Ha, nou ik ben inmiddels 3 maanden verder, ik denk er inderdaad met een glimlach aan terug, maar ondertussen is het nog steeds net zo zuur als 3 maanden geleden (in de zin van: ik wéét gewoon dat het wat had kunnen zijn, als we maar is wat beter praatten (lag vooral aan haar), en wat andere dingetjes van haar kant.) Allemaal leuk en aardig, maar ík denk dus steeds dat het wat had kunnen worden, ook al had zij van die eigenaardigheden (die wel leuk waren juist). Het maakt het er niet makkelijker op... Ben vandaag maar gestopt met roken, nadat ik sinds het uit was gegaan een pakje per dag ben gaan roken

De grote "Wat als...?" vraag. Het ultieme zelfkwellingsmiddel. Aan de ene kant leuk omdat je lekker in je fantasie kan uitleven maar aan de andere kant de bron van nog meer ellendig gevoel.

Je bent in elk geval al gestopt met roken, da's een mooie grote stap voorwaarts

Ooohhh... Kut, ik ga kapot.. Ik weet niet wat ik moet doen, hoe ik moet denken, wat ik kan en mag hopen. Vanmiddag ramde me het idee op de borst dat ik haar best eens voor altijd kwijt kan zijn. Geen leuke dingen samen doen. Niet samen van de kleine dingen genieten. En ik snap nog steeds niet waarom niet... volgens mij kunnen wij het echt heel erg leuk hebben.

Dit is een dipje in een slechte tijd.

quote:

Op woensdag 14 mei 2008 14:57 schreef Miesjel het volgende:
Ooohhh... Kut, ik ga kapot.. Ik weet niet wat ik moet doen, hoe ik moet denken, wat ik kan en mag hopen. Vanmiddag ramde me het idee op de borst dat ik haar best eens voor altijd kwijt kan zijn. Geen leuke dingen samen doen. Niet samen van de kleine dingen genieten. En ik snap nog steeds niet waarom niet... volgens mij kunnen wij het echt heel erg leuk hebben.

Dit is een dipje in een slechte tijd.

*same*

Oeh, gisteren met elkaar gesproken en we hebben hopelijk een weg gevonden. We gaan iig verder. Michel is een blij man!

tvp

quote:

Op donderdag 15 mei 2008 06:43 schreef Miesjel het volgende:
Oeh, gisteren met elkaar gesproken en we hebben hopelijk een weg gevonden. We gaan iig verder. Michel is een blij man!

super ey ! Kben blij voor je ! Khoop echt dat het dit keer goed blijft gaan

quote:

Op donderdag 15 mei 2008 06:43 schreef Miesjel het volgende:
Oeh, gisteren met elkaar gesproken en we hebben hopelijk een weg gevonden. We gaan iig verder. Michel is een blij man!

super voor je!

helaas kan ik niet hetzelfde zeggen gisteren met elkaar gesproken en de deur is definitief dicht
Vandaag dus als een zombie door het leven...

quote:

Op donderdag 15 mei 2008 23:49 schreef teamlead het volgende:

[..]

super voor je!

helaas kan ik niet hetzelfde zeggen gisteren met elkaar gesproken en de deur is definitief dicht
Vandaag dus als een zombie door het leven...

Sterkte. Voordeel van deze tijd is dat je weg komt met veel dingen. Vrienden lastig vallen midden in de nacht, teveel drinken etc.

quote:

Op woensdag 14 mei 2008 12:04 schreef Elegy het volgende:

[..]

De grote "Wat als...?" vraag. Het ultieme zelfkwellingsmiddel. Aan de ene kant leuk omdat je lekker in je fantasie kan uitleven maar aan de andere kant de bron van nog meer ellendig gevoel.

Je bent in elk geval al gestopt met roken, da's een mooie grote stap voorwaarts

zoooo herkenbaar.. 'wat als' daar kwel ik me altijd maanden mee. en stoppen met roken.. no way

Vorige week ging ik mijn inmiddels ex-vriendin ophalen van het station.

Omdat ik even moest wachten heb ik een foto met mijn mobiel gemaakt. Je ziet de bomen, de zon die bijna ondergaat. De lichten op de achtergrond.

Vervolgens kwam zij en knuffelde ze me zo intens en echt.

Na dat weekend is er teveel gebeurt en is het over. Ik heb het er moeilijk mee, kwel mezelf door naar die foto te kijken. Ik was zo gelukkig toen.

Het gevoel van definitief over is behoorlijk pijnlijk.

Anderen merken niets aan mij, ik ga niet op mijn kamer wegkwijnen en ben behoorlijk actief. De afleiding is heerlijk. Maar dan is het weer avond, moeite om mijn tranen in te houden. Net als 's ochtends, als ik niet wakker wordt met een sms van haar.

Achja, ik herken het gevoel. De medicijnen zijn tijd en een nieuwe liefde.

Waarom zou je de tranen inhouden? Al helemaal als er niemand is?

quote:

Op zaterdag 17 mei 2008 12:13 schreef Alec690 het volgende:

Na dat weekend is er teveel gebeurt en is het over. Ik heb het er moeilijk mee, kwel mezelf door naar die foto te kijken. Ik was zo gelukkig toen.

Foto niet weggooien.. Maar wellicht wel van je mobiel afhalen en op je pc opslaan.. Sterkte.

Haha

Ja niks te lachen eigenlijk, want bij mij is het ook sinds 2 maanden uit (relatie van 8 maand dus valt nog mee opzich) maar je eigen verdriet lijkt natuurlijk het ergste verdriet op de wereld...

Maar ik moet zeggen, jullie berichten doen me goed ! We zijn niet de enigen die zich k*t voelen na het uitgaan van een relatie. Ook de nuchterheid waarmee geschreven en gereageerd wordt is erg grappig en vooral relativerend! Kan er best steun in vinden, bedankt voor jullie berichten !

En eten gaat ook nog slecht.. ben paar kilo's kwijt geraakt.. Positieve bijkomstigheid van de ellende zullen we maar zeggen

quote:

Op zaterdag 17 mei 2008 18:26 schreef Elegy het volgende:
Waarom zou je de tranen inhouden? Al helemaal als er niemand is?

Ik heb ze een keertje laten gaan, dat luchtte wel enigzins op. Je laat je depressieve emoties dan helemaal gaan en dan kan het daarna alleen maar beter worden.

Ben nu vanavond met wat vrienden en aanhang wezen stappen (gewoon relaxte kroegjes e.d. waar rustig gepraat kon worden). Het was een leuke avond, veel lol gehad, maar het blijft gigantisch knagen. Alles waar zij niet bij is, of wat ik haar niet meer kan vertellen, is zijn waarde verloren.

Het minst goede van alles is dat de deur eigenlijk nog op een kier staat. Ze heeft aangegeven voorlopig even niets te willen. Er is geen ander in het spel, maar ik ben in mijn ogen een onschuldige belofte niet nagekomen. Ze mist het vertrouwen in mij nu.

Ik weet eigenlijk niet wat ik moet doen nu. Haar continue kenbaar blijven maken dat ik het heel graag opnieuw wil proberen, of verder met mijn leven en niets meer van me laten horen. Ik wil haar zo onwijs graag terug. Het is een kleine kans, maar hij is aanwezig. Vraag voor mij is nu alleen welke manier de meeste kans maakt.

Kan iemand me tips geven over hoe ik een stap terug moet doen? Ze komt net uit een hele lange relatie en heeft nog tijd nodig dat te verwerken. Verder veranderen er heel veel dingen om haar heen. Op dit moment is ze nog niet toe aan een relatie. Het idee is nu dat we eerst vrienden gaan zijn.
Ik ben heel erg voor dit idee. We hebben even een periode van geen contact gehad, maar dan mis ik mijn beste vriendin. Zij mist mij dan ook als een vriend. Ik wil graag contact houden. Maar het moet dan wel anders. Geen "ik hou van je" berichtjes, maar "vrienden" berichtjes. Op zich moet dat ook nog niet zo'n probleem zijn.
Maar ik heb vannacht niet geslapen. Ik vind het echt een vreselijk eng idee om een stap terug te moeten doen. Ik ben bang, vreselijk bang haar kwijt te raken. Ik zoek een manier om het te zien als stap vooruit.

Nogmaals, heeft iemand een goede tip voor mij?

Ik ben een boekje begonnen met hoeveel ik van hem hou en dat ik hem terug wil en al. Dat wil ik hem geven maar hij wil geen contact tot augustus...opsturen of wegstoppen en in augustus pas geven?. Ik ben bang dat het hem niks doet als hij onze break up al verwerkt heeft.
Zoals het nu gaat wil ik hem niet terug maar over een jaar wel als ons leven rustiger is. Daarom is het zo moeilijk af te sluiten omdat er misschien geen finaal einde aan zit.
Hoe kan ik het voor mezelf laten voelen dat het wel echt het einde is. Niet eraan denken dat het misschien nog goedkomt volgend jaar. Ik wil nu gewoon verder maar omdat die kans er is dat we later verdergaan is het moeilijk.
Iemand tips?

quote:

Op zondag 18 mei 2008 22:49 schreef skadhd het volgende:
Ik ben een boekje begonnen met hoeveel ik van hem hou en dat ik hem terug wil en al. Dat wil ik hem geven maar hij wil geen contact tot augustus...opsturen of wegstoppen en in augustus pas geven?. Ik ben bang dat het hem niks doet als hij onze break up al verwerkt heeft.
Zoals het nu gaat wil ik hem niet terug maar over een jaar wel als ons leven rustiger is. Daarom is het zo moeilijk af te sluiten omdat er misschien geen finaal einde aan zit.
Hoe kan ik het voor mezelf laten voelen dat het wel echt het einde is. Niet eraan denken dat het misschien nog goedkomt volgend jaar. Ik wil nu gewoon verder maar omdat die kans er is dat we later verdergaan is het moeilijk.
Iemand tips?

liefde is kut en niet zoveel meer dan dat... ik ken het probleem met het niet durven af te sluiten, het einde ontwijken.. het heeft mij een jaar gekost voordat ik er eindelijk overheen was... het resultaat was hetzeflde als aan het begin: niets!

Ik wilde er vanaf, dus ik heb aan het einde alle momenten gepakt dat ze me voorloog om me 'langer vast te houden' (ze kickte op aandacht geloof ik) en die even op elkaar gestapeld, mezelf heel boos gemaakt en toen verteld dat ik haar nooit meer wilde zien. De reactie erop was zoals ik hoopte, ze werd boos op me omdat ze het niet begreep en ze dacht dat het over iets anders ging. Zij wilde ook gelijk geen contact meer met mij en daardoor heb ik nu ook nooit een moeilijk moment waarin ik contact ontwijk, want het contact is gewoon weg.

Al zou ze contact zoeken zou ik het wel weer proberen.. ik hou echt van haar en zou haar nooit willen kwetsen... maar dingen die gezegd zijn zijn gezegd. De ene dag roepen dat je van iemand houd, en dan de andere dag roepen dat je spijt hebt van de relatie die je had... dat doet veel met je gevoel.

Soms moet je gewoon iemand loslaten, en soms kost dat heel veel kracht. Maar zie het probleem als een pleister: als je hard en snel trekt, is de pijn ook snel voorbij. Als je het langzaam doet ben je een stuk verder in huis..

Je moet niet zomaar het contact van de een op andere dag verbreken, want dan gaat de ander zich afvragen hoe en wat, en voor je het weet krijg je veel aandacht van de ander en kan je daar niet mee omgaan. Dan val je weer terug, want je ziet die aandacht aan voor gevoel, liefde, gemis.

Back to your case: Misschien heb je het gevoel wel van dat je dan maar aan hem moet vertellen dat het voorbij is in jou ogen, maar dat is nooit bevredigend. Als hij geen reactie geeft vergeet je dat je dat ooit hebt gezegd. als hij wel een reactie geeft zal het betekenen dat je er langer aan vast zit, of dat je zo gevoellig geraakt wordt dat het echt pijn doet. In alle 3 de gevallen is het niet bevredigend. Wat je wil is namelijk dat hij niet wilt dat het contact verbreekt, ergo: je wilt dat hij je terug wilt.. ergo: je wilt dat hij pijn voelt om jou, omdat je wilt weten wat hij nog voor jou voelt.

een tip? ga door met dat boek schrijven.... maar begin nu met hoofdstukken over hem en al zijn slechte eigenschappen, leugens die hij heeft verteld, gevoel dat hij je gaf, dingen die hij heeft geflikt. schrijf het van je af, maar verstuur het nooit. Hou het zelf, lees het niet terug tot over een half jaar. Dan kan je beter je gevoel relativeren..

dacht ik net van em af te zijn...krijg nu weer allemaal kloterige mailtjes en smsjes, blijf alle mailadressen maar blokkeren, maja..hij maakt zo weer een nieuwe aan...kutzooi altijd, word er langzamerhand schijtziek van ! Hoe moet ik hem nou vergeten als ie zo bezig blijft?

quote:

Op maandag 19 mei 2008 14:31 schreef ottoaanmnstokkos het volgende:

[..]

liefde is kut en niet zoveel meer dan dat... ik ken het probleem met het niet durven af te sluiten, het einde ontwijken.. het heeft mij een jaar gekost voordat ik er eindelijk overheen was... het resultaat was hetzeflde als aan het begin: niets!

Ik wilde er vanaf, dus ik heb aan het einde alle momenten gepakt dat ze me voorloog om me 'langer vast te houden' (ze kickte op aandacht geloof ik) en die even op elkaar gestapeld, mezelf heel boos gemaakt en toen verteld dat ik haar nooit meer wilde zien. De reactie erop was zoals ik hoopte, ze werd boos op me omdat ze het niet begreep en ze dacht dat het over iets anders ging. Zij wilde ook gelijk geen contact meer met mij en daardoor heb ik nu ook nooit een moeilijk moment waarin ik contact ontwijk, want het contact is gewoon weg.

Al zou ze contact zoeken zou ik het wel weer proberen.. ik hou echt van haar en zou haar nooit willen kwetsen... maar dingen die gezegd zijn zijn gezegd. De ene dag roepen dat je van iemand houd, en dan de andere dag roepen dat je spijt hebt van de relatie die je had... dat doet veel met je gevoel.

Soms moet je gewoon iemand loslaten, en soms kost dat heel veel kracht. Maar zie het probleem als een pleister: als je hard en snel trekt, is de pijn ook snel voorbij. Als je het langzaam doet ben je een stuk verder in huis..

Je moet niet zomaar het contact van de een op andere dag verbreken, want dan gaat de ander zich afvragen hoe en wat, en voor je het weet krijg je veel aandacht van de ander en kan je daar niet mee omgaan. Dan val je weer terug, want je ziet die aandacht aan voor gevoel, liefde, gemis.

Back to your case: Misschien heb je het gevoel wel van dat je dan maar aan hem moet vertellen dat het voorbij is in jou ogen, maar dat is nooit bevredigend. Als hij geen reactie geeft vergeet je dat je dat ooit hebt gezegd. als hij wel een reactie geeft zal het betekenen dat je er langer aan vast zit, of dat je zo gevoellig geraakt wordt dat het echt pijn doet. In alle 3 de gevallen is het niet bevredigend. Wat je wil is namelijk dat hij niet wilt dat het contact verbreekt, ergo: je wilt dat hij je terug wilt.. ergo: je wilt dat hij pijn voelt om jou, omdat je wilt weten wat hij nog voor jou voelt.

een tip? ga door met dat boek schrijven.... maar begin nu met hoofdstukken over hem en al zijn slechte eigenschappen, leugens die hij heeft verteld, gevoel dat hij je gaf, dingen die hij heeft geflikt. schrijf het van je af, maar verstuur het nooit. Hou het zelf, lees het niet terug tot over een half jaar. Dan kan je beter je gevoel relativeren..

Bedankt.
Vanmiddag kwam hij het boek ophalen. En die rotmongool wil me terug. Hij heeft zich zo leeg gevoeld de laatste 3 weken en wil niet wachten die tijd. Als we door deze tijd heenkomen zijn we ijzersterk en als we wachten is hij bang dat het nooit meer lukt.
Ik twijfel nu, of hij me nog wel kan geven wat ik wil.
Heel stom, maar nu wil ik even bedenktijd...ik wil niet weer overnieuw beginnen met verwerken...

quote:

Op maandag 19 mei 2008 20:32 schreef skadhd het volgende:

[..]

Bedankt.
Vanmiddag kwam hij het boek ophalen. En die rotmongool wil me terug. Hij heeft zich zo leeg gevoeld de laatste 3 weken en wil niet wachten die tijd.

waarom krabbelen mannen soms wel en vrouwen bijna nooit terug? dat vind ik nou raar he. overal om me heen is het bijna altijd de man die nadat hij het heeft uitgemaakt terug wil.
zijn vrouwen onbarmhartiger, is dat het?

Als een vrouw het uitmaakt is ze echt aan het eind van haar kunnen. Wij maken het pas uit als we alles geprobeerd hebben. Misschien dat we ook meer in touch zijn met onze gevoelens. Bij mannen is t vaak....ja, ik wist niet dat ik je zo kon missen blabla

quote:

Op maandag 19 mei 2008 21:42 schreef skadhd het volgende:
Als een vrouw het uitmaakt is ze echt aan het eind van haar kunnen. Wij maken het pas uit als we alles geprobeerd hebben. Misschien dat we ook meer in touch zijn met onze gevoelens. Bij mannen is t vaak....ja, ik wist niet dat ik je zo kon missen blabla

ok kan ik wel begrijpen, maar waarom hebben vrouwen in 90% van de gevallen (als ze geen kids hebben) gelijk een ander, bang om alleen te zijn?

ik denk om over iemand heen te komen...zolang je de leegte niet voelt mis je hem niet..
dat hopen we tenminste

We zijn gisteren echt uit elkaar gegaan. Ik hou vreselijk veel van haar, en ik weet dat ze ook heel veel van mij houd. Maar ze is nog niet klaar voor een nieuwe relatie. We hebben het geprobeerd, maar we worden er beide heel erg onzeker en ongelukkig van.
Maar ik hoop zo dat ze uiteindelijk toch bij me terug komt als ze klaar voor iemand is.

Eerst maar even wat tijd en afstand tussen ons proberen te krijgen. Er zijn heel veel wonden die moeten genezen. Ik vind het heel moeilijk de hoop te laten varen. Maar het is de enige manier. Ik heb iig heel erg veel zin in mijn verjaardag morgen (NOT)

quote:

Op maandag 19 mei 2008 21:42 schreef skadhd het volgende:
Als een vrouw het uitmaakt is ze echt aan het eind van haar kunnen. Wij maken het pas uit als we alles geprobeerd hebben. Misschien dat we ook meer in touch zijn met onze gevoelens. Bij mannen is t vaak....ja, ik wist niet dat ik je zo kon missen blabla

Mjah...zo ben ik echt op en top...ik maak het nooit uit, zonder gevochten te hebben, ik vecht altijd net zolang door totdat ik er zelf bijna aan onderdoor ga Of totdat iemand anders me wegtrekt en zegt "en nu is het afgelopen".

quote:

Op maandag 19 mei 2008 21:53 schreef skadhd het volgende:
ik denk om over iemand heen te komen...zolang je de leegte niet voelt mis je hem niet..
dat hopen we tenminste

jep..zo is et bij mij vaak wel En na een tijdje vergeet ik de andere vaneigens..en ben ik weer happy met de nieuwe persoon totdat de geschiedenis zich weer herhaalt..en vervolgens blijf ik maar in kringetjes doorgaan.

En Miesjel, sterkte ermeej...

quote:

Op dinsdag 20 mei 2008 18:41 schreef DjinN het volgende:

En Miesjel, sterkte ermeej...

Dank je wel. Ik kan het wel gebruiken. Ik moet mezelf dwingen niet te bellen en te horen dat zij het er ook moeilijk mee heeft. Ik weet beter, ik moet het laten gaan. ik moet ons de tijd geven te genezen. Phoe, ik klink bijna rationeel. Wellicht komt het nog wel goed.

Zo, ik ben officieel in de rouw. Ik heb even genoeg van relaties.. volgende week weer.

Net weer even contact gehad.. Heel fijn om even te tjetten, maar ik mis haar nu veel meer dan voor het gesprek. Ik weet rationeel dat ik de hoop moet laten varen. Maar het laait nu zo op. En dat maakt het niet makkelijker.

Kut, ik wil haar niet kwijt.. ik wil niet alleen..

Mijn inbreng:

7,5 jaar gehad. 3 week uit. ga kapot

Ben sinds ruim twee maanden ook weer vrijgezel.
Omdat zij zo nodig met een ander er vandoor wilde gaan.

Ze had allerlij wilde plannen van samenwonen en trouwen en zo, maar ik was daar nog niet aan toe en wilde gewoon een LAT relatie.

Ik had daarvoor eerst een relatie gehad van 3 jaar waar het nodige is misgegaan, en helaas ook huislijk geweld bij is gekomen van beide kanten.
Ex doet aangifte tegen me en ik had na een bezoek bij de politierechter een taakstraf te pakken.
Ik weet dat ik fout zat, en heb mijn straf gehad.

Dus nu durf ik eigenlijk niet meer zo aan relatie's te denken, maar toch mis ik weer iets in mijn leven.

Beste Allemaal,

Ik heb even de behoefte om mijn verhaal kwijt te raken.

Na vorige week ruim 5 jaar een relatie hebben gehad met me ex waarvan 2 jaar vriendschappelijk en de andere 3 jaar een relatie, begint de klap steeds harder aan te komen. 3 jaar lang hebben we geen enkele dag
zonder elkaar geleefd, en nu is dit de 6de dag dat we elkaar niet spreken en ook niet spreken kunnen.
Ik kan wel zeggen dat het pijn doet, heel erg pijn zelfs !

Vooral omdat we niet uit onze eigen wil uit elkaar zijn gegaan, 2 verschillende culturen waarvan mijn ouders
haar niet accepteren en haar ouders mij niet accepteren. We wisten beide toen we aan de relatie begon dat dit ook zal gebeuren. Na 2 jaar lang gewoon bevriend met elkaar geweest te zijn en eigenlijk elkaar
probeerde aftestoten toen we begonnen te merken dat er meer was dan alleen vriendschap. Begon het toch te bloeien naar een relatie. Nu is het voorbij terwijl we voor elkaar waren en het liefst altijd bij elkaar wilden zijn.

Ik mis haar en hou zielsveel van haar, wat maakt liefde het leven toch moeilijk.

........als je nooit hebt kunnen geloven dat zo'n leuke meid ooit van jou zou kunnen houden, wat moet je dan als ze bij je weg gaat? Jezelf gelijk geven?..........

Zomaar een gedachte na een aantal drankjes............zucht

quote:

Op donderdag 22 mei 2008 00:51 schreef Ooster het volgende:
........als je nooit hebt kunnen geloven dat zo'n leuke meid ooit van jou zou kunnen houden, wat moet je dan als ze bij je weg gaat? Jezelf gelijk geven?..........

Zomaar een gedachte na een aantal drankjes............zucht

Wow.. erg mooi geschreven..
Maar je zult eerst van jezelf moeten leren houden.. en dan op zoek naar degene die daar bij past. Sterkte ermee.

Ik wil geen contact, ik wil geen contact, ik wil... ja ik wil het wel, maar daarna ben ik weer terug bij hoopvol. Dus ik wil geen contact, ik wil geen contact..

quote:

Op donderdag 22 mei 2008 07:09 schreef Miesjel het volgende:
Ik wil geen contact, ik wil geen contact, ik wil... ja ik wil het wel, maar daarna ben ik weer terug bij hoopvol. Dus ik wil geen contact, ik wil geen contact..

*hard schopt*

Niet doen dus

Ik heb zo de neiging om contact te maken met haar, om te zeggen dat het onrecthvaardig is wat ze doet.
Ik ben zo bang dat ze gewoon verder gaat met leven en nooit aan me denkt.
Maar ik moet de aankomende weken geen contact maken! Dat moet!
laat haar maar er in zakken....
Maar ik mis haar zo....
Life's a Bitch..

het leven is nou eenmaal kut als je iemand 100% vertrouwen geeft, je leven deelt, en dan plots uit elkaar moet gaan. Vanaf het moment dat je je leven deelt, deelt zij haar leven ook met jou, Je hebt een stuk aan haar gegeven, net zoals je een stukje van haar hebt gekregen. Als je dan uit elkaar gaat, wat doe je dan met dat stukje van elkaar?

Tuurlijk heb je verdriet, het stukje van haar dat je nog hebt, mist nieuwe aanvulling.. voornamelijk omdat je weet dat het stukje wat je nu hebt, het stukje zal blijven, en er geen nieuwe stukjes zullen bijkomen. Langzaamaan zal het weggaan, plaatsmaken voor dingen die belangrijker zijn dan herinneringen aan haar. Dat gebeurd meestal pas bij een nieuwe relatie, omdat het een apart gevoel is.. een gevoel dat je eerst moet evenaarden voordat je je eroverheen kan zetten.

Ook boeit het je enorm wat zij doet met het stukje dat ze van jou heeft.. jou herinneringen, de gevoelens voor jou, haar liefde, haar haat. Doet ze net alsof het niets was?

Liefde is kut, maar je had het kunnen weten hoe het zou voelen voordat je eraan begon. Elk stukje gevoel dat je geeft, kan ook negatief weer terug komen.

Ik ben van haar af, de gedachten die ik van haar heb koester ik voor het moment dat ze er nog zijn. Ondertussen weet ik ook wel dat ze langzaam aan minder worden, en dat vind ik niet zo'n groot probleem. Als ik haar nu zie borrelt het nog wel op, maar het ene gevoel is soms iets heftiger dan het andere.. soms het gemis, soms de liefde, soms de haat, soms de pijn.. maarja ik moet er toch mee leren leven, hoezo is het dan zo lastig te accepteren? ook al zit ik in een nieuwe relatie, soms als ik mijn ogen sluit zie ik haar weer voor me...

accepteren, laten gaan, helder na denken.. je weet vaak best wat je moet doen als je zegt dat je haar wilt vergeten... maar wil je dat ook wel?

quote:

Op donderdag 22 mei 2008 10:41 schreef Elegy het volgende:

[..]

*hard schopt*

Niet doen dus

*hinkel*

dank je, dat had ik nodig.. Morgen weer een schop?

quote:

Op maandag 19 mei 2008 21:42 schreef skadhd het volgende:
Als een vrouw het uitmaakt is ze echt aan het eind van haar kunnen. Wij maken het pas uit als we alles geprobeerd hebben. Misschien dat we ook meer in touch zijn met onze gevoelens. Bij mannen is t vaak....ja, ik wist niet dat ik je zo kon missen blabla

Dit is een aanname. Mijn laatste ex heeft het 2x uitgemaakt. 2 x had ik het gevoel dat ze het te snel opgaf (geen ruzie, maar zij zat met iets uit het verleden) na de 2x was ik er behoorlijk klaar mee omdat ik niet wist waar ik op kon vertrouwen.(de ene week wou ze geen contact, de andere week heel veel..)
Zij zoekt nu na een tijdje elke dag contact met mij en wil het mij weer terug...

Ik heb in deze situatie juist het gevoel er alles aan gedaan te hebben (dat geeft zij ook toe) En nu ik er echt helemaal klaar mee ben, "krabbelt"zij dus terug.

Denk niet dat het een mannen/vrouwen iets is dus. Soiezo vind ik je "wij" praat een beetje naief

quote:

Op donderdag 22 mei 2008 16:38 schreef Cyberchill het volgende:

[..]

Dit is een aanname. Mijn laatste ex heeft het 2x uitgemaakt. 2 x had ik het gevoel dat ze het te snel opgaf (geen ruzie, maar zij zat met iets uit het verleden) na de 2x was ik er behoorlijk klaar mee omdat ik niet wist waar ik op kon vertrouwen.(de ene week wou ze geen contact, de andere week heel veel..)
Zij zoekt nu na een tijdje elke dag contact met mij en wil het mij weer terug...

Ik heb in deze situatie juist het gevoel er alles aan gedaan te hebben (dat geeft zij ook toe) En nu ik er echt helemaal klaar mee ben, "krabbelt"zij dus terug.

Denk niet dat het een mannen/vrouwen iets is dus. Soiezo vind ik je "wij" praat een beetje naief

herkenbaar... voornamelijk situaties waar je gek van wordt