R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Sociale verplichtingen in relaties; vrijheid of verplichting
Hmz, ik vind ook niet dat de vrienden er zich moeten mee moeien. Dit is iets tussen partners.
Ik ben er me wel van bewust dat er veel zal veranderen eens er kinderen zouden zijn
Ik ben er me wel van bewust dat er veel zal veranderen eens er kinderen zouden zijn
Dat bedoel ik ook niet, natuurlijk moeten vrienden zich er niet mee bemoeien.
Wat ik bedoel is dat het bij die stelletjes gangbare praktijk is dat ze soms ergens met z'n tweeen naartoe gaan, en soms niet.
Wat ik bedoel is dat het bij die stelletjes gangbare praktijk is dat ze soms ergens met z'n tweeen naartoe gaan, en soms niet.
Volgens mij is dit helemaal dramatisch als je kinderen hebt. Nóg meer verplichte uitjes.
Mijn bewondering voor de ouders dit dat toch maar allemaal even doen.
Mijn vriendenkring doet er idd niet moeilijk over, maar die is ook enorm klein en kent mij en mijn nukken.
Zijn vriendenkring is volgens mij ook niet lastig hoor, het is meer mijn lief zelf, die zich altijd veel te druk maakt over wat fatsoenlijk is en wat niet.
Ik ben de anarchist van ons twee. Hij de principieel.
Mijn bewondering voor de ouders dit dat toch maar allemaal even doen.
Mijn vriendenkring doet er idd niet moeilijk over, maar die is ook enorm klein en kent mij en mijn nukken.
Zijn vriendenkring is volgens mij ook niet lastig hoor, het is meer mijn lief zelf, die zich altijd veel te druk maakt over wat fatsoenlijk is en wat niet.
Ik ben de anarchist van ons twee. Hij de principieel.
Is ook normaalquote:Op zaterdag 5 april 2008 20:43 schreef thaleia het volgende:
Dat bedoel ik ook niet, natuurlijk moeten vrienden zich er niet mee bemoeien.
Wat ik bedoel is dat het bij die stelletjes gangbare praktijk is dat ze soms ergens met z'n tweeen naartoe gaan, en soms niet.
Ik ben er mij van bewust dat mijn man waarschijnljik later niet meer zal meegaan naar de reünies (hij gaat nu niet altijd mee, maar meestal wel) aangezien hij dan niet meer zal moeten kiezen tussen een avondje bij schoonmama of avondje bij vrienden van vrouw
Ik denk dat het bij ons ook wel zo is dat we niet zo vaak ergens naartoe gaan, dus als we ergens heen gaan we het meestal samen doen
Maar dat hoeft zeker niet bij iedereen zo te zijn
Nee, met kinderen is het juist veel gangbaarder dat er maar een van de twee komt opdagen op een verjaardag/feestje/vergadering/whatever, want de ander past op de kinderen.
Tenminste, in mijn vriendenkring (zeg ik er voor de zekerheid maar weer bij, misschien is het elders anders). Mijn vrienden zijn trouwens wel wat ouder dan de gemiddelde Fokker, dat zal wel meespelen. Veelal hebben ze wel relaties gehad van het type "schat, gaan we nou naar huis, ik ben moe" en zijn nu meer van het "wel dol op elkaar, maar geen siamese tweeling"-principe.
Tenminste, in mijn vriendenkring (zeg ik er voor de zekerheid maar weer bij, misschien is het elders anders). Mijn vrienden zijn trouwens wel wat ouder dan de gemiddelde Fokker, dat zal wel meespelen. Veelal hebben ze wel relaties gehad van het type "schat, gaan we nou naar huis, ik ben moe" en zijn nu meer van het "wel dol op elkaar, maar geen siamese tweeling"-principe.
Verplichte uitjes? Net een excuus om ergens niet naartoe te moeten gaan, lijkt mequote:Op zaterdag 5 april 2008 20:45 schreef SHE het volgende:
Volgens mij is dit helemaal dramatisch als je kinderen hebt. Nóg meer verplichte uitjes.
Mijn bewondering voor de ouders dit dat toch maar allemaal even doen.
En een goed gesprek kan daar niets aan veranderen? (of die zijn er misschien al heel veel geweest?)quote:Mijn vriendenkring doet er idd niet moeilijk over, maar die is ook enorm klein en kent mij en mijn nukken.
Zijn vriendenkring is volgens mij ook niet lastig hoor, het is meer mijn lief zelf, die zich altijd veel te druk maakt over wat fatsoenlijk is en wat niet.
Ik ben de anarchist van ons twee. Hij de principieel.
Jawel, we hebben erover gepraat. Hij geeft aan mijn anti-sociale instelling niet te waarderen en ik geef aan zijn kortzichtige mening niet te waarderen. Kusje erop en klaar.
Ik begon alleen aan mezelf te twijfelen, omdat hij aangaf dat hij 'niemand kende die zo met verplichtingen om ging' , of 'die zo inflexibel is' .
Wij zijn absolute tegenpolen. Dat is soms fantastisch, maar als het botst, dan staan we ook lijnrecht tegenover elkaar en begrijpen elkaar voor geen meter.
Dat hoeft geen probleem te zijn overigens.
Maar nu moet ik echt de laptop even terzijde zetten. Anders heb ik voor jan lul voet bij stuk gehouden en alsnog mijn tijd zitten verdoen op internet
Ik begon alleen aan mezelf te twijfelen, omdat hij aangaf dat hij 'niemand kende die zo met verplichtingen om ging' , of 'die zo inflexibel is' .
Wij zijn absolute tegenpolen. Dat is soms fantastisch, maar als het botst, dan staan we ook lijnrecht tegenover elkaar en begrijpen elkaar voor geen meter.
Dat hoeft geen probleem te zijn overigens.
Maar nu moet ik echt de laptop even terzijde zetten. Anders heb ik voor jan lul voet bij stuk gehouden en alsnog mijn tijd zitten verdoen op internet
Ik zie in dit voorbeeld het probleem een stap eerder; dat vriend de sociale verplichting voelt samen te moeten komen. Zijn dan eerder die vrienden die niet echt sociaal zijn als ze het haar kwalijk nemen als ze met goede reden niet komt.quote:Op zaterdag 5 april 2008 16:19 schreef SHE het volgende:
Ik ben echt ontzettend benieuwd hoe mensen in het algemeen met sociale verplichtingen binnen relaties omgaan.
Vind je deze dingen aan eenieder om over te beslissen, of vind je dat je ergens verplicht bent om afspraken samen te maken?
Een voorbeeldje; twee maanden geleden is er een etentje gepland met vrienden van de vriend.
Vriendin is daarbij als vanzelfsprekend ook uitgenodigd.
Echter; door de maanden heen wordt de datum 'vergeten' en slechts 2 dagen voor de bewuste datum,, herinnert de vriend zich dit en meld een dag van tevoren aan de vriendin dat het etentje er is.
Vriend gaat er vanuit dat vriendin vanzelfsprekend mee gaat.
Vriendin geeft aan er niet zoveel zin in te hebben en wil graag de huishoudelijke romslomp afwerken en een beetje klooien thuis, zodat ze het weekend een beetje handig indeelt en de daarop volgende week niet meer zoveel 'moet' doen. ( Lees : was doen, strijken, administratie, koken etc )
Vriendin blijft dus bij 'sorry, geen tijd, eigenlijk ook niet zoveel zin..ander keertje? '
Vriend vind het 'anti-sociaal' , immers..afspraak stond al en sowieso is het lullig voor mensen als je niet komt na een uitnodiging.
Vriendin vind dit onzin en geeft aan dat ze dit te kort dag weet en echt beren op de weg ziet qua tijd/andere verplichtingen.
Vraag: Is vriendin idd anti-sociaal? Is er idd een soort ongeschreven regel dat sociale verplichtingen in een relatie altijd nagekomen moeten worden?
Hoe kijkt men in zijn algemeenheid tegen dit soort 'moetjes' aan?
Ik vind ze persoonlijk nogal vervelend namelijk en wil niet de verplichting voelen ergens wel of niet te zijn. ( waarvan ik me weer kan voorstellen dat mensen dat niet altijd leuk vinden. )
Hoe doet de Fokker dat zelf? En dan met name in een relatie?
Ik haat sociale verplichtingen en doe er niet aan mee. TENZIJ in goed overleg met mijn vrouw besloten wordt om het toch te doen om welke reden dan ook.quote:Op zaterdag 5 april 2008 16:19 schreef SHE het volgende:
[ lang verhaal ]
Als iemand 2 dagen van te voren aan komt zetten met een afspraak die al 2 maanden terug is afgesproken, dan is het vette pech. Ik kan die omschakeling niet maken dus ik zal er dan ook niet heengaan, ongeacht wie het is.
Welke omschakeling?quote:Op zaterdag 5 april 2008 21:00 schreef Juup© het volgende:
[..]
Ik haat sociale verplichtingen en doe er niet aan mee. TENZIJ in goed overleg met mijn vrouw besloten wordt om het toch te doen om welke reden dan ook.
Als iemand 2 dagen van te voren aan komt zetten met een afspraak die al 2 maanden terug is afgesproken, dan is het vette pech. Ik kan die omschakeling niet maken dus ik zal er dan ook niet heengaan, ongeacht wie het is.
Van geen afspraak naar wel een afspraak. In mijn hoofd c.q. planning staat op dat moment geen afspraak geplant, en ik kan niet zo snel een afspraak toevoegen omdat ik dan in de war raak.quote:
Maar stel nu dat een vriend van jou opbelt om met jou iets te gaan drinken binnen twee dagen? Kan je dan ook die omschakeling niet maken?quote:Op zaterdag 5 april 2008 21:07 schreef Juup© het volgende:
[..]
Van geen afspraak naar wel een afspraak. In mijn hoofd c.q. planning staat op dat moment geen afspraak geplant, en ik kan niet zo snel een afspraak toevoegen omdat ik dan in de war raak.
Kans is klein.quote:Op zaterdag 5 april 2008 21:08 schreef leonieke het volgende:
[..]
Maar stel nu dat een vriend van jou opbelt om met jou iets te gaan drinken binnen twee dagen? Kan je dan ook die omschakeling niet maken?
Meestal niet nee. Lastig maar het is niet anders.quote:Op zaterdag 5 april 2008 21:08 schreef Swetsenegger het volgende:
je kan niet anticiperen op 2 (twee!) dagen?
Ik zou het persoonlijk jammer vinden als al mijn afspraken maanden op voorhand moeten vast staan... Die onverwachte afspraken vind ik trouwens meestal leuker dan die die al maanden op voorhand vast liggen
Maar er is wel een kans.. terwijl er geen is als het om een afspraak gaat die eigenlijk via jouw vrouw tot stand zou komen.quote:
Vind ik persoonlijk toch wel schijnheilig en daar zou IK als partner niet mee om kunnen.
Alleen de gedachte al *ril*quote:Op zaterdag 5 april 2008 21:11 schreef leonieke het volgende:
Ik zou het persoonlijk jammer vinden als al mijn afspraken maanden op voorhand moeten vast staan... Die onverwachte afspraken vind ik trouwens meestal leuker dan die die al maanden op voorhand vast liggen
Maar hoe doe je dat dan met werk en dergelijke? Ik heb in de afgelopen 7 jaar nog NOOIT mij dagplanning kunnen afmaken door ad-hoc werkzaamheden. Ik geef toe, dat is uitzonderlijk, maar in bijna elke werkkring staan planningen niet maanden van te voren vast.quote:Op zaterdag 5 april 2008 21:11 schreef Juup© het volgende:
[..]
Meestal niet nee. Lastig maar het is niet anders.
Ook die kans is klein. Maar ik denk dat ik het verkeerd uitgedrukt heb, want mijn vrouw gaat ALTIJD voor. Maar zelfs als zij zo kort van te voren met iets aankomt wat zij allang wist is de kans klein tot nihil dat ik er mee akkoord ga.quote:Op zaterdag 5 april 2008 21:12 schreef leonieke het volgende:
[..]
Maar er is wel een kans.. terwijl er geen is als het om een afspraak gaat die eigenlijk via jouw vrouw tot stand zou komen.
Vind ik persoonlijk toch wel schijnheilig en daar zou IK als partner niet mee om kunnen.
Gelukkig kennen wij elkaar goed en weten wij hoe wij daar mee om moeten gaan, net als mijn "vrienden" die daar ook rekening mee houden.
Wat Juup zegt dus, het is precies die omschakeling waar ik moeite mee heb. Ik wil het niet/kan het niet.
Daarom werk ik ook niet. Bij mijn laatste baan werkte ik als storingsmonteur en was ik 24 uur per dag oproepbaar. Daar kon ik dus niet mee overweg en ben ik vast gelopen.quote:Op zaterdag 5 april 2008 21:14 schreef Swetsenegger het volgende:
[..]
Maar hoe doe je dat dan met werk en dergelijke? Ik heb in de afgelopen 7 jaar nog NOOIT mij dagplanning kunnen afmaken door ad-hoc werkzaamheden. Ik geef toe, dat is uitzonderlijk, maar in bijna elke werkkring staan planningen niet maanden van te voren vast.
Maar het gaat nu over mij en het topic is van SHE, dus ik hou mij op de achtergrond (tenzij zij het niet erg vindt).
Dat lijkt me inderdaad geen gezonde werkomgeving voor je. Maar iets anders waar al niet op voorhand vast staat dat het adhoc schakelen wordt is ook geen optie? Ambtenaar ofzoquote:Op zaterdag 5 april 2008 21:16 schreef Juup© het volgende:
[..]
Daarom werk ik ook niet. Bij mijn laatste baan werkte ik als storingsmonteur en was ik 24 uur per dag oproepbaar. Daar kon ik dus niet mee overweg en ben ik vast gelopen.
Maar het gaat nu over mij en het topic is van SHE, dus ik hou mij op de achtergrond (tenzij zij het niet erg vindt).
Dan heb ik het inderdaad verkeerd begrepen. Sorryquote:Op zaterdag 5 april 2008 21:14 schreef Juup© het volgende:
[..]
Ook die kans is klein. Maar ik denk dat ik het verkeerd uitgedrukt heb, want mijn vrouw gaat ALTIJD voor. Maar zelfs als zij zo kort van te voren met iets aankomt wat zij allang wist is de kans klein tot nihil dat ik er mee akkoord ga.
Gelukkig kennen wij elkaar goed en weten wij hoe wij daar mee om moeten gaan, net als mijn "vrienden" die daar ook rekening mee houden.
Heb je enig idee hoe dit eigenlijk komt?
quote:
Hoe verschillend mensen kunnen zijn! Ik krijg de rillingen van het idee dat ik 2 maanden van te voren een afspraak moet plannen. Ik heb al moeite met 2 dagen, omdat ik twee dagen van te voren echt niet weet of ik wel zin heb in een afspraak.Ontopic: je bent natuurlijk niet verplicht mee te gaan met een afspraak van je partner. Ik ga ook niet altijd mee. Wél als ik weet dat mijn partner het erg op prijs stelt als ik mee ga, dan ga ik we meel.
Geen zorgen voor de dag van morgen.
Ambtenaarquote:Op zaterdag 5 april 2008 21:17 schreef Swetsenegger het volgende:
[..]
Dat lijkt me inderdaad geen gezonde werkomgeving voor je. Maar iets anders waar al niet op voorhand vast staat dat het adhoc schakelen wordt is ook geen optie? Ambtenaar ofzo
zou idd kunnen. Maar ik ben met een heel andere baan bezig. Ga binnenkort met opleidingen beginnen. Het betreft ondersteuning en begeleiding van mensen zoals ik, en dat is iets wat ik heel graag wil omdat ik goed kan begrijpen hoe soortgelijk mensen denken en redeneren.
Ja, ik ben hoogfunctionerend autistquote:Op zaterdag 5 april 2008 21:18 schreef leonieke het volgende:
[..]
Dan heb ik het inderdaad verkeerd begrepen. Sorry
Heb je enig idee hoe dit eigenlijk komt?
En ik heb daardoor moeite met veranderingen, en zeker veranderingen op kort termijn.
Ik moet het anders formuleren denk..het heeft te maken met voorspelbaarheid.
Als alles voorspelbaar is, dan kan ik meebuigen. Als er dan iets 'plotseling' verandert, dan steekt er een soort storm op.
Het voelt als 'tegen de muur' gekwakt worden.
Er dan tegenin gaan, of mij met zachte dwang iets toch laten doen resulteert zelden in een positief effect.
Op uitjes bij mensen die ik niet al te goed ken, moet ik me echt voorbereiden. Dat zal ongetwijfeld ontzettend kneuzerig klinken, maar ik vind het echt vervelend.
Waarmee ik dus niet zeg dat ik niet van mensen houd. Waarom ik ook zijn 'anti-sociaal' niet begrijp.
Als alles voorspelbaar is, dan kan ik meebuigen. Als er dan iets 'plotseling' verandert, dan steekt er een soort storm op.
Het voelt als 'tegen de muur' gekwakt worden.
Er dan tegenin gaan, of mij met zachte dwang iets toch laten doen resulteert zelden in een positief effect.
Op uitjes bij mensen die ik niet al te goed ken, moet ik me echt voorbereiden. Dat zal ongetwijfeld ontzettend kneuzerig klinken, maar ik vind het echt vervelend.
Waarmee ik dus niet zeg dat ik niet van mensen houd. Waarom ik ook zijn 'anti-sociaal' niet begrijp.
Ben je gek. Het is toch óns internet?quote:Op zaterdag 5 april 2008 21:16 schreef Juup© het volgende:
[..]
Maar het gaat nu over mij en het topic is van SHE, dus ik hou mij op de achtergrond (tenzij zij het niet erg vindt).
Ja ik ben 5 maanden ambtenaar geweest. Hun idee van snel was "Ik bel je over een week of 6 om op korte termijn een afspraak te maken"quote:Op zaterdag 5 april 2008 21:20 schreef Juup© het volgende:
[..]
Ambtenaar
Succes met je nieuwe functie. Klinkt als iets dat op je lijf is geschreven.
Had ik niet door. Sorry als ik wat hard overkwam misschien.quote:Op zaterdag 5 april 2008 21:21 schreef Juup© het volgende:
[..]
Ja, ik ben hoogfunctionerend autist
Kun jij niet weten, staat nergens in mijn profiel of zoquote:Op zaterdag 5 april 2008 21:25 schreef leonieke het volgende:
[..]
Had ik niet door. Sorry als ik wat hard overkwam misschien.
[ Bericht 0% gewijzigd door Juup© op 05-04-2008 21:40:55 ]
Ik zou het zelfs nooit nagekeken hebben. Je wilt niet weten hoe vaak ik al tegen een vrouw ben bezig geweest terwijl ik dacht dat het een man was en omgekeerdquote:Op zaterdag 5 april 2008 21:27 schreef Juup© het volgende:
[..]
Kun jij niet weten, staat nergens in mijn profiel of
Ik ben heel flexibel, dus last-minute uitnodigen zijn voor mij helemaal geen issue.
Wat bij ons wél een probleem is, is dat mijn vriend er een probleem van maakt als ik een keertje níet mee wil!
Zelfs als ik duidelijk echt niet lekker ben baalt hij er van dat ik niet meega. Ik voel me dan steevast enorm schuldig, waardoor ik vaak toch mee ga.
En dat terwijl ík regelmatig dingen zonder hem doe, en hij soms weigert als ik hem meevraag om iets te doen met 'mijn' mensen.
Wat bij ons wél een probleem is, is dat mijn vriend er een probleem van maakt als ik een keertje níet mee wil!
Zelfs als ik duidelijk echt niet lekker ben baalt hij er van dat ik niet meega. Ik voel me dan steevast enorm schuldig, waardoor ik vaak toch mee ga.
En dat terwijl ík regelmatig dingen zonder hem doe, en hij soms weigert als ik hem meevraag om iets te doen met 'mijn' mensen.
Hmz... hoe raar cinnamongirl. Zeker omdat je op het einde zegt dat hij zelf soms niet meegaat...
Het hangt natuurlijk wel van de gelegenheid af: dat je niet meegaat bij gewoon een drink op café kan ik verstaan, een huwelijk bv zou ik niet kunnen begrijpen.
Het hangt natuurlijk wel van de gelegenheid af: dat je niet meegaat bij gewoon een drink op café kan ik verstaan, een huwelijk bv zou ik niet kunnen begrijpen.
Inderdaad, vrijheid blijheid.quote:Op zaterdag 5 april 2008 16:19 schreef SHE het volgende:
Ik vind ze persoonlijk nogal vervelend namelijk en wil niet de verplichting voelen ergens wel of niet te zijn.
Never in the entire history of calming down did anyone ever calm down after being told to calm down.
Pff, daar zou ik ook niet van gediend zijn.quote:Op zaterdag 5 april 2008 16:33 schreef DDBtje het volgende:
Hoe herkenbaar, zeker die vriend die 2 dagen (en dat is nog luxe bij de mijne) ineens beseft dat hij wat vergeten is en dan verwacht dat ik meteen mijn planning aan de kanten gooi om met hem mee te gaan.
BIj ons lopen dit soort dingen steenvast uit op ruzie, hij begrijpt dat echt niet wat het probleem is (dat iedereen het leuk vind en ik nooit krijg ik dan ook altijd als verwijt) en uiteindelijk geef ik 9 van de 10 keer toe en ga ik mee...en dit ritueel herhaalt zich al 7!!! jaar.
Dus het antwoord, ja volgens mij horen verplichtingen erbij. Zelfs een kalender waar ik zelfs echt de meest lullige dingen opzet (zoals vrijhouden: ik wil lekker niets doen) heeft geen zin, hij wil er niet naar kijken of ziet het niet en komt vervolgens gerust op zaterdagavond vertellen dat we op zondag met zijn hele familie uit eten gaan...wat al weken geleden gepland is.
Wat is er gebeurd met overleggen??!
Waarom zou hij willen overleggen? Ze gaat al 7 jaar gewoon mee.quote:Op zaterdag 5 april 2008 22:22 schreef Chrrris het volgende:
[..]
Pff, daar zou ik ook niet van gediend zijn.
Wat is er gebeurd met overleggen??!
Free Assange! Hack the Planet
[b]Op dinsdag 6 januari 2009 19:59 schreef Papierversnipperaar het volgende:[/b]
De gevolgen van de argumenten van de anti-rook maffia
[b]Op dinsdag 6 januari 2009 19:59 schreef Papierversnipperaar het volgende:[/b]
De gevolgen van de argumenten van de anti-rook maffia
Bij overleggen komen altijd dezelfde punten naar boven als ik geen zin heb: dat alleen ik het niet leuk vind, dat ik nooit iets leuk vind, dat ik, ik , ik , etc, etc.
Ik heb het gewoon niet zo op die verplichte dingen. Ik krijg echt al de kriebels van dingen als kerst, moederdag, vaderdag, etc.
En dat ik dan toch meega...verder is hij wel heel lief.
Ik heb het gewoon niet zo op die verplichte dingen. Ik krijg echt al de kriebels van dingen als kerst, moederdag, vaderdag, etc.
En dat ik dan toch meega...verder is hij wel heel lief.
Ik ben het misschien niet eens met jou, en jij bent het misschien niet eens met mij. Maar laten we het daar dan over eens zijn.
Wat een verwijten van zijn kant. Jammer dat hij het niet van jouw kant kan of wil zien.quote:Op zaterdag 5 april 2008 23:36 schreef DDBtje het volgende:
Bij overleggen komen altijd dezelfde punten naar boven als ik geen zin heb: dat alleen ik het niet leuk vind, dat ik nooit iets leuk vind, dat ik, ik , ik , etc, etc.
Ik heb het gewoon niet zo op die verplichte dingen. Ik krijg echt al de kriebels van dingen als kerst, moederdag, vaderdag, etc.
En dat ik dan toch meega...verder is hij wel heel lief.
En die verplichte dagen moeten men afschaffen (ik heb het al gedaan
).
Lang leve de vrijheid en zeker in een relatie!
Als ik een hekel heb aan die verplichte etentjes, bowl-avonden of feestdagen doet de ander me logischerwijs weinig plezier met een uitnodiging.
Ergens is het wel logisch dat je de partner van een vriend(in) van je ook uitnodigd, maar dat moet nog niet als verplichting gaan voelen om daar ook daadwerkelijk naar toe te moeten natuurlijk.
Helaas vatten velen dat wel zo op en krijgen ze het idee dat het 'stom' is als je dan alleen aankomt, maar ieder z'n leven en ding wat mij betreft en als de ander wat anders/beters te doen heeft of gewoon totaal geen trek heeft om daar over de vloer te komen zal ik er niet mee zitten, of het moet echt iets speciaals zijn waar je je vriend of vriendin bij wilt hebben.
Herken de verplichtingen trouwens wel hoor, inclusief geweldige familiedagen bij de ouders van de ander, hoe geweldig is dat.
Soms moet je nou eenmaal wat water bij de wijn doen en moet je vrolijk en sociaal doen terwijl je liever thuis op de bank een dvd-tje zou kijken, maar dat hoort er blijkbaar toch bij.
Als ik een hekel heb aan die verplichte etentjes, bowl-avonden of feestdagen doet de ander me logischerwijs weinig plezier met een uitnodiging.
Ergens is het wel logisch dat je de partner van een vriend(in) van je ook uitnodigd, maar dat moet nog niet als verplichting gaan voelen om daar ook daadwerkelijk naar toe te moeten natuurlijk.
Helaas vatten velen dat wel zo op en krijgen ze het idee dat het 'stom' is als je dan alleen aankomt, maar ieder z'n leven en ding wat mij betreft en als de ander wat anders/beters te doen heeft of gewoon totaal geen trek heeft om daar over de vloer te komen zal ik er niet mee zitten, of het moet echt iets speciaals zijn waar je je vriend of vriendin bij wilt hebben.
Herken de verplichtingen trouwens wel hoor, inclusief geweldige familiedagen bij de ouders van de ander, hoe geweldig is dat.
Soms moet je nou eenmaal wat water bij de wijn doen en moet je vrolijk en sociaal doen terwijl je liever thuis op de bank een dvd-tje zou kijken, maar dat hoort er blijkbaar toch bij.
Ik ben net zo autistisch en misschien wel erger, ik houd niet van sociale verplichtingen in het algemeen. Daarvan heb ik er doordeweeks al genoeg. Het weekend is voor mezelf en daarin doe ik alleen waar ik zin in heb. En als hij daar niet mee kan leven, is hij te afhankelijk van mij of sociale conventies
Goed punt.quote:Op zaterdag 5 april 2008 21:14 schreef Swetsenegger het volgende:
[..]
Maar hoe doe je dat dan met werk en dergelijke? Ik heb in de afgelopen 7 jaar nog NOOIT mij dagplanning kunnen afmaken door ad-hoc werkzaamheden. Ik geef toe, dat is uitzonderlijk, maar in bijna elke werkkring staan planningen niet maanden van te voren vast.
Ik ben er niet trots op dat ik inflexibel ben. Natuurlijk, het is vaak volstrekt onschuldig, bijvoorbeeld wanneer ik elke dag exact dezelfde route wandel (op dezelfde plaats oversteek en op dezelfde manier om een boom heen loop). Maar het kan me ook echt in de weg zitten, bijvoorbeeld als ik een verwachtingspatroon in m'n hoofd heb zitten waar m'n geliefde niets van weet en zich dus niet aan kan conformeren (los van het willen); daar raak ik erg gefrustreerd van.
Op m'n werk kan ik er aardig mee omgaan. Ik breng orde in chaos waar dat mogelijk is: ik ben vreselijk georganiseerd, mijn bureau is leeg (d.w.z.: opgeruimd leeg), en ik maak zoveel mogelijk afspraken vooruit. Als iets niet uitpakt zoals ik verwacht had, dan kan ik moeilijk afhaken. Slikken dus. Maar dat professionele masker ben ik kwijt op het moment dat ik naar huis ga. Dan kan ik niet meer iemand anders zijn dan mezelf. Dat is zó slopend.
Ik besef ook dat het voor anderen en mezelf slopend kan zijn om rigide (en vaak ook nog hoge) verwachtingen te hebben. Het blijft schipperen tussen de grenzen van mijn karakter en wat ik wél kan doen om mijn leven en ons leven samen soepeler te laten verlopen. Op welk punt verloochen ik mezelf, en op welk punt maak ik een drama van iets wat het niet waard is? Dat is een voortdurend wikken en wegen. Ik hoop dat het makkelijker wordt naarmate ik ouder word
.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Ik mag toch hopen dat je jezelf beter leert kennen en beter met jezelf om leert gaan.quote:Op zondag 6 april 2008 08:46 schreef Swetsenegger het volgende:
Volgens mij worden mensen in de regel eerder minder flexibel naarmate ze ouder worden
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Maar leren anderen wel met jou om gaan?quote:Op zondag 6 april 2008 08:55 schreef Claudia_x het volgende:
[..]
Ik mag toch hopen dat je jezelf beter leert kennen en beter met jezelf om leert gaan.
Free Assange! Hack the Planet
[b]Op dinsdag 6 januari 2009 19:59 schreef Papierversnipperaar het volgende:[/b]
De gevolgen van de argumenten van de anti-rook maffia
[b]Op dinsdag 6 januari 2009 19:59 schreef Papierversnipperaar het volgende:[/b]
De gevolgen van de argumenten van de anti-rook maffia
Als ze me nu al dulden, dan kan het alleen maar beter worden.quote:Op zondag 6 april 2008 09:03 schreef Papierversnipperaar het volgende:
Maar leren anderen wel met jou om gaan?
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
Nee, ik denk eerder dat je berust in je karakter. Flexibiliteit is iets van jeugd.quote:Op zondag 6 april 2008 08:55 schreef Claudia_x het volgende:
[..]
Ik mag toch hopen dat je jezelf beter leert kennen en beter met jezelf om leert gaan.
Wellicht als je kinderen neemt vooraleer je een zekere staat van verlichting bereikt. Dan wordt het accent verschoven van je eigen maakbaarheid naar die van de koters.quote:Op zondag 6 april 2008 09:29 schreef Swetsenegger het volgende:
[..]
Nee, ik denk eerder dat je berust in je karakter. Flexibiliteit is iets van jeugd.
Ik heb overigens een meer aristoteliaanse visie op 'karakter': Het is dan ook duidelijk dat geen enkele voortreffelijkheid van karakter door natuurlijke aanleg in ons ontstaat. Berusting is luiheid.
I make it a thing, to glance in window panes and look pleased with myself.
|
|
Sociale verplichtingen in relaties; vrijheid of verplichting
