Sociale verplichtingen in relaties; vrijheid of verplichting

Overigens zou ik wel balen van een afspraak terwijl het zo kort dag is, maar ik zou wel meegaan.

quote:

Op zaterdag 5 april 2008 21:17 schreef Swetsenegger het volgende:

[..]

Dat lijkt me inderdaad geen gezonde werkomgeving voor je. Maar iets anders waar al niet op voorhand vast staat dat het adhoc schakelen wordt is ook geen optie? Ambtenaar ofzo

Ambtenaar zou idd kunnen. Maar ik ben met een heel andere baan bezig. Ga binnenkort met opleidingen beginnen. Het betreft ondersteuning en begeleiding van mensen zoals ik, en dat is iets wat ik heel graag wil omdat ik goed kan begrijpen hoe soortgelijk mensen denken en redeneren.

quote:

Op zaterdag 5 april 2008 21:18 schreef leonieke het volgende:

[..]

Dan heb ik het inderdaad verkeerd begrepen. Sorry

Heb je enig idee hoe dit eigenlijk komt?

Ja, ik ben hoogfunctionerend autist En ik heb daardoor moeite met veranderingen, en zeker veranderingen op kort termijn.

quote:

Op zaterdag 5 april 2008 21:20 schreef Juup© het volgende:

[..]

Ambtenaar zou idd kunnen. Maar ik ben met een heel andere baan bezig. Ga binnenkort met opleidingen beginnen. Het betreft ondersteuning en begeleiding van mensen zoals ik, en dat is iets wat ik heel graag wil omdat ik goed kan begrijpen hoe soortgelijk mensen denken en redeneren.

Ja ik ben 5 maanden ambtenaar geweest. Hun idee van snel was "Ik bel je over een week of 6 om op korte termijn een afspraak te maken"

Succes met je nieuwe functie. Klinkt als iets dat op je lijf is geschreven.

quote:

Op zaterdag 5 april 2008 21:21 schreef Juup© het volgende:

[..]

Ja, ik ben hoogfunctionerend autist En ik heb daardoor moeite met veranderingen, en zeker veranderingen op kort termijn.

Had ik niet door. Sorry als ik wat hard overkwam misschien.

quote:

Op zaterdag 5 april 2008 21:25 schreef leonieke het volgende:

[..]

Had ik niet door. Sorry als ik wat hard overkwam misschien.

Kun jij niet weten, staat nergens in mijn profiel of zo

[ Bericht 0% gewijzigd door Juup© op 05-04-2008 21:40:55 ]

quote:

Op zaterdag 5 april 2008 21:27 schreef Juup© het volgende:

[..]

Kun jij niet weten, staat nergens in mijn profiel of

Ik zou het zelfs nooit nagekeken hebben. Je wilt niet weten hoe vaak ik al tegen een vrouw ben bezig geweest terwijl ik dacht dat het een man was en omgekeerd

Ik ben heel flexibel, dus last-minute uitnodigen zijn voor mij helemaal geen issue.
Wat bij ons wél een probleem is, is dat mijn vriend er een probleem van maakt als ik een keertje níet mee wil!
Zelfs als ik duidelijk echt niet lekker ben baalt hij er van dat ik niet meega. Ik voel me dan steevast enorm schuldig, waardoor ik vaak toch mee ga.
En dat terwijl ík regelmatig dingen zonder hem doe, en hij soms weigert als ik hem meevraag om iets te doen met 'mijn' mensen.

Hmz... hoe raar cinnamongirl. Zeker omdat je op het einde zegt dat hij zelf soms niet meegaat...
Het hangt natuurlijk wel van de gelegenheid af: dat je niet meegaat bij gewoon een drink op café kan ik verstaan, een huwelijk bv zou ik niet kunnen begrijpen.

quote:

Op zaterdag 5 april 2008 16:19 schreef SHE het volgende:
Ik vind ze persoonlijk nogal vervelend namelijk en wil niet de verplichting voelen ergens wel of niet te zijn.

Inderdaad, vrijheid blijheid.

quote:

Op zaterdag 5 april 2008 16:33 schreef DDBtje het volgende:
Hoe herkenbaar, zeker die vriend die 2 dagen (en dat is nog luxe bij de mijne) ineens beseft dat hij wat vergeten is en dan verwacht dat ik meteen mijn planning aan de kanten gooi om met hem mee te gaan.

BIj ons lopen dit soort dingen steenvast uit op ruzie, hij begrijpt dat echt niet wat het probleem is (dat iedereen het leuk vind en ik nooit krijg ik dan ook altijd als verwijt) en uiteindelijk geef ik 9 van de 10 keer toe en ga ik mee...en dit ritueel herhaalt zich al 7!!! jaar.

Dus het antwoord, ja volgens mij horen verplichtingen erbij. Zelfs een kalender waar ik zelfs echt de meest lullige dingen opzet (zoals vrijhouden: ik wil lekker niets doen) heeft geen zin, hij wil er niet naar kijken of ziet het niet en komt vervolgens gerust op zaterdagavond vertellen dat we op zondag met zijn hele familie uit eten gaan...wat al weken geleden gepland is.

Pff, daar zou ik ook niet van gediend zijn.
Wat is er gebeurd met overleggen??!

quote:

Op zaterdag 5 april 2008 22:22 schreef Chrrris het volgende:

[..]

Pff, daar zou ik ook niet van gediend zijn.
Wat is er gebeurd met overleggen??!

Waarom zou hij willen overleggen? Ze gaat al 7 jaar gewoon mee.

Bij overleggen komen altijd dezelfde punten naar boven als ik geen zin heb: dat alleen ik het niet leuk vind, dat ik nooit iets leuk vind, dat ik, ik , ik , etc, etc.

Ik heb het gewoon niet zo op die verplichte dingen. Ik krijg echt al de kriebels van dingen als kerst, moederdag, vaderdag, etc.

En dat ik dan toch meega...verder is hij wel heel lief.

quote:

Op zaterdag 5 april 2008 23:36 schreef DDBtje het volgende:
Bij overleggen komen altijd dezelfde punten naar boven als ik geen zin heb: dat alleen ik het niet leuk vind, dat ik nooit iets leuk vind, dat ik, ik , ik , etc, etc.

Ik heb het gewoon niet zo op die verplichte dingen. Ik krijg echt al de kriebels van dingen als kerst, moederdag, vaderdag, etc.

En dat ik dan toch meega...verder is hij wel heel lief.

Wat een verwijten van zijn kant. Jammer dat hij het niet van jouw kant kan of wil zien.

En die verplichte dagen moeten men afschaffen (ik heb het al gedaan ).

Lang leve de vrijheid en zeker in een relatie!
Als ik een hekel heb aan die verplichte etentjes, bowl-avonden of feestdagen doet de ander me logischerwijs weinig plezier met een uitnodiging.
Ergens is het wel logisch dat je de partner van een vriend(in) van je ook uitnodigd, maar dat moet nog niet als verplichting gaan voelen om daar ook daadwerkelijk naar toe te moeten natuurlijk.

Helaas vatten velen dat wel zo op en krijgen ze het idee dat het 'stom' is als je dan alleen aankomt, maar ieder z'n leven en ding wat mij betreft en als de ander wat anders/beters te doen heeft of gewoon totaal geen trek heeft om daar over de vloer te komen zal ik er niet mee zitten, of het moet echt iets speciaals zijn waar je je vriend of vriendin bij wilt hebben.
Herken de verplichtingen trouwens wel hoor, inclusief geweldige familiedagen bij de ouders van de ander, hoe geweldig is dat.
Soms moet je nou eenmaal wat water bij de wijn doen en moet je vrolijk en sociaal doen terwijl je liever thuis op de bank een dvd-tje zou kijken, maar dat hoort er blijkbaar toch bij.

Ik ben net zo autistisch en misschien wel erger, ik houd niet van sociale verplichtingen in het algemeen. Daarvan heb ik er doordeweeks al genoeg. Het weekend is voor mezelf en daarin doe ik alleen waar ik zin in heb. En als hij daar niet mee kan leven, is hij te afhankelijk van mij of sociale conventies

quote:

Op zaterdag 5 april 2008 21:14 schreef Swetsenegger het volgende:

[..]

Maar hoe doe je dat dan met werk en dergelijke? Ik heb in de afgelopen 7 jaar nog NOOIT mij dagplanning kunnen afmaken door ad-hoc werkzaamheden. Ik geef toe, dat is uitzonderlijk, maar in bijna elke werkkring staan planningen niet maanden van te voren vast.

Goed punt.

Ik ben er niet trots op dat ik inflexibel ben. Natuurlijk, het is vaak volstrekt onschuldig, bijvoorbeeld wanneer ik elke dag exact dezelfde route wandel (op dezelfde plaats oversteek en op dezelfde manier om een boom heen loop). Maar het kan me ook echt in de weg zitten, bijvoorbeeld als ik een verwachtingspatroon in m'n hoofd heb zitten waar m'n geliefde niets van weet en zich dus niet aan kan conformeren (los van het willen); daar raak ik erg gefrustreerd van.

Op m'n werk kan ik er aardig mee omgaan. Ik breng orde in chaos waar dat mogelijk is: ik ben vreselijk georganiseerd, mijn bureau is leeg (d.w.z.: opgeruimd leeg), en ik maak zoveel mogelijk afspraken vooruit. Als iets niet uitpakt zoals ik verwacht had, dan kan ik moeilijk afhaken. Slikken dus. Maar dat professionele masker ben ik kwijt op het moment dat ik naar huis ga. Dan kan ik niet meer iemand anders zijn dan mezelf. Dat is zó slopend.

Ik besef ook dat het voor anderen en mezelf slopend kan zijn om rigide (en vaak ook nog hoge) verwachtingen te hebben. Het blijft schipperen tussen de grenzen van mijn karakter en wat ik wél kan doen om mijn leven en ons leven samen soepeler te laten verlopen. Op welk punt verloochen ik mezelf, en op welk punt maak ik een drama van iets wat het niet waard is? Dat is een voortdurend wikken en wegen. _{Ik hoop dat het makkelijker wordt naarmate ik ouder word .}

Volgens mij worden mensen in de regel eerder minder flexibel naarmate ze ouder worden

quote:

Op zondag 6 april 2008 08:46 schreef Swetsenegger het volgende:
Volgens mij worden mensen in de regel eerder minder flexibel naarmate ze ouder worden

Ik mag toch hopen dat je jezelf beter leert kennen en beter met jezelf om leert gaan.

quote:

Op zondag 6 april 2008 08:55 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Ik mag toch hopen dat je jezelf beter leert kennen en beter met jezelf om leert gaan.

Maar leren anderen wel met jou om gaan?

quote:

Op zondag 6 april 2008 09:03 schreef Papierversnipperaar het volgende:

Maar leren anderen wel met jou om gaan?

Als ze me nu al dulden, dan kan het alleen maar beter worden.

quote:

Op zondag 6 april 2008 08:55 schreef Claudia_x het volgende:

[..]

Ik mag toch hopen dat je jezelf beter leert kennen en beter met jezelf om leert gaan.

Nee, ik denk eerder dat je berust in je karakter. Flexibiliteit is iets van jeugd.

quote:

Op zondag 6 april 2008 09:29 schreef Swetsenegger het volgende:

[..]

Nee, ik denk eerder dat je berust in je karakter. Flexibiliteit is iets van jeugd.

Wellicht als je kinderen neemt vooraleer je een zekere staat van verlichting bereikt. Dan wordt het accent verschoven van je eigen maakbaarheid naar die van de koters.

Ik heb overigens een meer aristoteliaanse visie op 'karakter': Het is dan ook duidelijk dat geen enkele voortreffelijkheid van karakter door natuurlijke aanleg in ons ontstaat. Berusting is luiheid.