Over dat overzicht even Mirage
![]()
In principe had ik in 1999 compleet overzicht over mijn toekomst. Alles leek in een rechte lijn vooruit te gaan. Bijna afgestudeerd op de Heao en alles pico bello in orde leek het wel. Mavo, havo, meao en heao en dat allemaal met economische vakken. Economische richting was mijn mekka en dat was ook mijn zekerheid.
Toen dus burn-out en alles op een zijspoor en in principe mis ik dus het complete overzicht van wat nu mijn mekka op dit moment is. Ik zie mensen en vrienden een bepaalde baan hebben en ik zie mensen vol vertrouwen en zekerheid en dan zie ik mezelf die 32.000 berichten op fok! heeft over de meest krankzinnige onderwerpen. Ik denk dan dat ik mensen vol vertrouwen en zekerheid zie, ik kan niet in die mensen kijken maar ik ga er dus altijd vanzelf vanuit dat die mensen veel vertrouwen hebben in alles. Misschien zie ik dan teveel vertrouwen wat ze hebben. Ik zie wellicht niet dat ieder mens te maken heeft met onzekerheden? Mijn situatie schat ik wellicht te slecht in en andermans situatie te goed?
Ik zie vaak mensen die weten wat ze doen en wat ze te wachten staat. En dan zit ik vaak te wurgen om mijn eigen perspectief te zien.
Was die burn-out niet naar voren gekomen dan was het op een ander moment gebeurt, zou ik nooit een burn out gekregen hebben dan zou ik waar zijn?
Voordeel is dat ik hier mensen op fok! heb leren kennen en voordeel is de toename van rust, ik kan tenminste eens rustig zitten op dit moment.
Maar overzicht
![]()
Ik denk dat jij meer overzicht hebt Mirage
![]()
Maar dat weet ik dus niet zeker. Op gebied van werk weet ik niet wat ik nu moet doen en de rest is ook onzeker te noemen. Kinderen kan dan wel staan voor hectiek, maar je hebt ze tenminste en je weet dat het bij je leven hoort omdat je ze gekregen hebt. ( Dan besef ik me dus ook dat kinderen hebben ook kan staan voor twijfel en onzekerheid en dan weet ik dat alles een keerzijde heeft)
Ik hou mezelf dus ook in met mijn berichten schrijven hier, vaak weet ik niet eens meer wat ik moet schrijven en voordat ik op invoeren druk denk ik eerst 10 keer na. Ik zie dus ook zeker geen heil meer in bewustzijns-verruimende topics.
Op dit moment zie ik heil in werk, relatie, kinderen en huisje boompje beestje
Hoe vreemd dat ook moge klinken. Afgelopen weken verteld mijn gevoel dat ik dus echt kan opkijken naar mensen die gebakken zitten op het werk en die een mooie relatie hebben. Mensen die het in mijn ogen geschopt hebben. Wie weet ben ik bezig met overwaarderen van het leven van anderen, maar toch........een mooi salaris, een leuke partner en kinderen die straks zorgen voor jou als je ouder wordt.
Dus echt het huisje boompje beestje gevoel
![]()
Een topic liep daarover, richting de 30. Je leven veranderd. Ik ben straks geen 20 meer en vanzelf ga ik serieuzer om met het leven.
De tienerjaren waren onzeker, de jaren 20 waren hectisch en wild en nu komen de jaren 30 waar ik richting de 40 ga. Wilde haren worden geknipt en er wordt actiever gezocht naar een manier van leven die voldoening en vertrouwen biedt.
Vertrouwen in werk en relatie en vertrouwen in de toekomst. Hoe kun je vertrouwen hebben in de toekomst zonder je te richten op werk en relatie als je leeft in een wereld die daarop gebaseerd is?
Zou ik in India leven dan zou ik misschien Monnik geworden zijn
Maar ook dat past niet bij me. Ik wil een leuke baan, een leuke vrouw en leuke kinderen. Dat is mijn doel. En wie weet kan dat ook gaan tegenvallen straks. In ieder geval lijkt mij dat de meest gangbare manier van richting de toekomst leven.
En dan heb ik dus zeker hoop daarop. Ondanks dat ik weet dat werk, relatie en kinderen ook kan zorgen voor grijze haren en zeker niet garant hoeft te staan voor een gelukkig leven.
Ik ben zoekende naar een gelukkig leven. Manische jaren boden geluk. Nu word ik 30 en wil ik zonder manie gelukkig zijn. De jaren 20 boden geluk omdat het alleen maar feesten was. Nu word ik 30 en is dat voorbij.
NormalNeo had het toevallig over het leven van een mens. Van 0 tot 10 van 10 tot 20 en van 20 tot 100.
Ieder decennia staat voor wat anders.
Dus wie weet is deze verandering van instelling wel normaal te noemen
![]()
Juni word ik dus 30, nu nog 29. En nu pas begin ik echt te beseffen wat ik nu wil en wat goed en slecht voor me is. Nog nooit zo erg bezig geweest daarmee.
En dan is het vaak een drempel die ik zelf creeer. Andermansleven opfleuren en eigen leven degraderen. Mensen inzien alsof ze geen moeite meer hoeven te doen vanwege het werk en de relaties die ze hebben en ondertussen zie ik mijn eigen situatie in waarbij ik 1000 keer meer inzet moet tonen als het ware.
Terwijl het bij alle mensen zo is dat ze inzet moeten tonen. Ik denk wel eens dat het bij een aantal mensen vanzelf gaat als het ware. Alsof ze maar hoeven te knippen met de vingers en het komt aanwaaien allemaal.
Maar zo gaat het dus niet of wel soms
![]()
Als ik dan zo denk dat het bij iedereen vanzelf gaat, dan heb ik al geen zin meer om 1 poot te verzetten dus
![]()
Iedere stap richting de toekomst kost teveel moeite omdat ik dan uitga van een bestaan waarbij het ook vanzelf gaat allemaal. Maar zo zijn we toch niet geboren?
Het ging vanzelf met inspanning, het ontspoorde en kost nu 10 keer zoveel inspanning. Dan moet ik maar leren tillen
![]()
Het kost dus zeker meer moeite als voorheen. Maar dat wil niet zeggen dat het niet meer mogelijk is.
Ontsporing. Het wordt tijd dat ik het spoor opnieuw ga leggen.
[ Bericht 6% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 17-03-2007 16:09:31 ]