Ken je dat geval dat alles als een last van je schouders valt? Dat je met angst naar de tandarts gaat en na binnenkomst na 5 minuten weer op straat staat met een niks aan het handje smile? Ik wel.
Ik had aan gister al een super gevoel overgehouden. Zo'n gevoel van onoverwinnelijkheid. 'Vandaag zouden we dat klusje wel even klaren', met dat gevoel stond ik vanmorgen op. Het was kwart over zes. Ik had zowaar zin om naar mijn werk te gaan. Niet dat ik daar normaal gesproken, en zeker de laatste weken niet, last van had. Maar vandaag zat voor mijn gevoel alles mee. Een heerlijk zonnetje scheen in mijn gezicht toen ik om 8.12 uur mijn huis verliet. De keuze tussen auto en fiets was vandaag een moeilijke. Ik haat normaal gesproken fietsen als de pest maar vandaag had ik er zowaar zin in. Maar toch koos ik voor de auto, voor mijn gevoel ging dat even sneller. Rond 8.30 uur reed ik de parkeerplaats op. Ik wil met een soepele beweging de deur van het kantoor openslingeren. Maar die was nog dicht. Collega's verslapen? ziek? Ziek bleek later. De klap die ik maakte tegen de deur doordat hij dicht zat zal ik maar even buiten beschouwing laten maar kwam vrij hard aan. Vooral voor zo'n zacht gekookt eitje die over thee zit te lullen op een internetforum. Maar nog net zo erg als die persoon die hier constant op wenst terug te komen, ondanks dat dit als bijzin was bedoeld. He dat lucht even op. Ja mensen RB-tje krijgt weer praatjes.
Een paar minuten later kwamen de eerste collega's. Gelukkig met sleutel. Als eerste ging de koffietap aan, om het eerste bakkie van vandaag burgemeester te kunnen maken. Zo gezegd zo gedaan. Daarna even de wedstrijd van gisteren geanalyseerd. Paar minuten later kwam M binnen. In een prachtige rode jas. Ja, mensen haar staat alles. Vanaf mijn enorme roze wolk gaf ik haar een compliment over de keuze. Wow sexy. Toen M haar thee pakte zag ze dat de koffiekantoortap klaar was voor gebruikt. Zo schonk een goede bak koffie voor mij in. Precies de goede verhouding koffie, melk en suiker. Precies zoals RB-tje het het liefst heeft. Zeker als zij het inschenkt. Na haar vriendelijk bedankt te hebben even een vrij sociaal praatje met haar aangeknoopt. Zo was het opeens 9 uur tijd om toch maar eens aan de arbeid te gaan. Ik gaf haar als een ware casanova nog wat complimentje en zichtbaar happy ging zij ook aan haar werk.
De altijd gezellig koffiepauze was voor ons eindelijk eens eentje van samen zijn. Ze vertelde ronduit over van alles en nog wat. Ik vertelde haar dat het internationale vrouwendag was vandaag. M had daar nog niks van meegekregen. Enigzins verbaast, gespeeld, vroeg ik haar of ze nog niets had gehad, bos bloemen etc, voor deze heugelijke dag. Nee was haar korte antwoord. Op dat moment wist ik nog niet dat ik even daarna de gelukkigste persoon op deze aardkloot zou worden. Een beetje pesterig zij ik dat ik dan maar voor haar moest koken als het niet anders kon. Tot mijn redelijk stomme verbazing reageerde ze niet afwijzend. Volgende week gaat dit gebeuren.
Van de rest van de dag weet ik weinig meer.... tot het moment dat ik rond 5 uur van mijn wolk afdonderde. Toen ik haar weg zag fietsen en wist dat ik haar voor morgenvroeg 8.30 niet meer zou zien.
Mochten jullie willen dat ik af en toe nog wat post over de gang van zaken dan lees ik dat wel.
muziek, m'n lust en mijn leven