OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
Sugar moedig dat je er zo bewust mee bezig bent nu, dat je erkent dat er problemen zijn, je doet zo je best, ik ben trots op je, for what it's worth, echt waar, keitrots! Je komt er wel meis
moedig dat je er zo bewust mee bezig bent nu, dat je erkent dat er problemen zijn, je doet zo je best, ik ben trots op je, for what it's worth, echt waar, keitrots! Je komt er wel meis 
Wat ik me al een paar keer afvroeg, zijn er nog anderen die met dit soort dingen worstelen? Ik vind het gek voelen dat het nu zo "mijn" topic lijkt.
Mochten er mensen zijn die over dit onderwerp ook hun ei kwijt willen: graag. Niet dat ik degene ben die daartoe mensen moet uitnodigen, maar misschien is een zetje soms nodig. Ik vind het alleen maar "fijn" als dit niet alleen over mij gaat.
Mochten er mensen zijn die over dit onderwerp ook hun ei kwijt willen: graag. Niet dat ik degene ben die daartoe mensen moet uitnodigen, maar misschien is een zetje soms nodig. Ik vind het alleen maar "fijn" als dit niet alleen over mij gaat.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Sugar, ik denk doordat het komt doordat het van jou erg actueel is, het speelt nu. Voor mij is het grotendeels verleden, behalve op stressmomenten, op dit moment heb ik er de tijd en puf niet voor om heel erg uit te weiden over mezelf, hoewel ik dat soms wel graag wil, maar dat komt nog wel..quote:Op donderdag 1 februari 2007 15:02 schreef Sugar het volgende:
Wat ik me al een paar keer afvroeg, zijn er nog anderen die met dit soort dingen worstelen? Ik vind het gek voelen dat het nu zo "mijn" topic lijkt.
Mochten er mensen zijn die over dit onderwerp ook hun ei kwijt willen: graag. Niet dat ik degene ben die daartoe mensen moet uitnodigen, maar misschien is een zetje soms nodig. Ik vind het alleen maar "fijn" als dit niet alleen over mij gaat.
Watvoor dingen bedoel je?
Eetproblemen of ppd-problemen?
Met het eerste, ja. Het tweede, nee. Maar het topic heet 'depressief door hormonen', dus ik denk niet dat dat zozeer hier thuis hoort. Nou heb ik niet echt de behoefte erover te praten, ik accepteer het bestaan ervan gewoon als iets wat zich ooit, jaren geleden ontwikkelt heeft en nu gewoon bij mij hoort. Wat vaak ook helemaal niet speelt, maar wel altijd zal blijven sluimeren.
Eetproblemen of ppd-problemen?
Met het eerste, ja. Het tweede, nee. Maar het topic heet 'depressief door hormonen', dus ik denk niet dat dat zozeer hier thuis hoort. Nou heb ik niet echt de behoefte erover te praten, ik accepteer het bestaan ervan gewoon als iets wat zich ooit, jaren geleden ontwikkelt heeft en nu gewoon bij mij hoort. Wat vaak ook helemaal niet speelt, maar wel altijd zal blijven sluimeren.
-If I know I'm going crazy, I must not be insane-!
Igraine, ik bedoelde inderdaad de depressie. Ik vind zelf ook dat die eetproblemen hier niet horen eigenlijk.
Wel knap trouwens hoe je het bestaan als sluimerend iets kunt accepteren en er verder niet zoveel mee hoeft. En fijn bovendien.
Fuente, is oké natuurlijk. Als jij er wat aan hebt, meld je je wel, toch?
Wel knap trouwens hoe je het bestaan als sluimerend iets kunt accepteren en er verder niet zoveel mee hoeft. En fijn bovendien.
Fuente, is oké natuurlijk. Als jij er wat aan hebt, meld je je wel, toch?
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Sugar, misschien moet je maar zo denken: Gelukkig maar dat dit momenteel 'jouw' topic is. In de zin van: dat er niet veel zijn die dit meemaken. Hoe minder in dit topic hoe liever eigenlijk toch?
En het kan voor nieuwelingen toch best een hoge drempel zijn om zoiets hier neer te zetten. Ik sta versteld hoe openhartig jij bent. Ik schrik er regelmatig van, maar vind het ook knap dat je het kan. Niet iedereen durft dat denk ik.
En het kan voor nieuwelingen toch best een hoge drempel zijn om zoiets hier neer te zetten. Ik sta versteld hoe openhartig jij bent. Ik schrik er regelmatig van, maar vind het ook knap dat je het kan. Niet iedereen durft dat denk ik.
Als je niet lacht, ben je dood.
Jammer dat het zo verkeerd over kwam Sugar. Mij helpt die 'wiskunde' altijd.
't Schijnt trouwens dat zo'n 10% vd vrouwen normaalgesproken depressief is, en 10% een PPD krijgt, dus er zullen hier vast wel meer rondlopen idd al heeft mss niet iedereen zin om hier mee te posten. Of herkent het niet bij zichzelf als PPD.
't Schijnt trouwens dat zo'n 10% vd vrouwen normaalgesproken depressief is, en 10% een PPD krijgt, dus er zullen hier vast wel meer rondlopen idd al heeft mss niet iedereen zin om hier mee te posten. Of herkent het niet bij zichzelf als PPD.
Fijn dat je er nog even op terugkomt, poemojn.
Het kwam een beetje bagatelliserend over en dat vind ik niet fijn, nee. Ik ben ook erg analytisch, maar het zat 'm meer in de toon die me stoorde.
Het kwam een beetje bagatelliserend over en dat vind ik niet fijn, nee. Ik ben ook erg analytisch, maar het zat 'm meer in de toon die me stoorde.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Bagatelliseren wil ik 't echt niet hoor. Iemand die ik ken kreeg een PPD was wel nadat haar baby kort na de geboorte overleed dus meer dan 'alleen' hormonen en dat draaide uiteindelijk uit op manische depressiviteit. Maar ik hoop dat dat nu duidelijk is.
(Ik had je reactie wel eerder al gelezen maar dat was op een laptop waarmee ik niet zo makkelijk terugtyp dus vandaar de late reactie.)
(Ik had je reactie wel eerder al gelezen maar dat was op een laptop waarmee ik niet zo makkelijk terugtyp dus vandaar de late reactie.)
Het is oké natuurlijk. Ik heb je gewoon verkeerd begrepen, denk ik.
[ Bericht 65% gewijzigd door Sugar op 03-02-2007 20:56:49 ]
[ Bericht 65% gewijzigd door Sugar op 03-02-2007 20:56:49 ]
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Natuurlijk zijn er meer. Ik bijvoorbeeld twee keer. Maar ik kon en wilde er niet zo goed en open over posten als jij. Overigens zie ik in OUD wel vaker posts van anderen langskomen waardoor ik het vermoeden van een depressie krijg.quote:Op donderdag 1 februari 2007 15:02 schreef Sugar het volgende:
Wat ik me al een paar keer afvroeg, zijn er nog anderen die met dit soort dingen worstelen? Ik vind het gek voelen dat het nu zo "mijn" topic lijkt.
Mochten er mensen zijn die over dit onderwerp ook hun ei kwijt willen: graag. Niet dat ik degene ben die daartoe mensen moet uitnodigen, maar misschien is een zetje soms nodig. Ik vind het alleen maar "fijn" als dit niet alleen over mij gaat.
Geen zorgen voor de dag van morgen.
't Was ook vooral een manier om uit te spreken dat ik helemaal niet 'wil' dat ik hier alleen schrijf, dat het mijn ego-topic wordt. Ik hoop dat er verder niemand hier met dit gevoel zit. Maar het feit dat het meer mensen overkomt, is me natuurlijk ook bekend.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
En toen moest ik toch zelf maar weer mijn ei kwijt.
Ik walg van mezelf, van dat dikker wordende lijf.
Ik heb deze week maar 2 dagen de kindjes alleen, vandaag en morgen. En toch is het me nu al te veel. Binnen, te warm in huis, te veel spullen, Storm huilt, ik voel die tranen voortdurend en ik heb een totaal lege dag voor me. Geen afspraken, geen plannen. Maken dus, maar ik wéét het niet meer, heb geen ideeën meer. Morgen is ook nog leeg en er is al steeds dat stomme en zinloze gevecht (stemmetje: ik wil weer heel goed op eten letten, want niet dik willen worden... ) Bah, wat een kutzooi is het soms.
Ik walg van mezelf, van dat dikker wordende lijf.
Ik heb deze week maar 2 dagen de kindjes alleen, vandaag en morgen. En toch is het me nu al te veel. Binnen, te warm in huis, te veel spullen, Storm huilt, ik voel die tranen voortdurend en ik heb een totaal lege dag voor me. Geen afspraken, geen plannen. Maken dus, maar ik wéét het niet meer, heb geen ideeën meer. Morgen is ook nog leeg en er is al steeds dat stomme en zinloze gevecht (stemmetje: ik wil weer heel goed op eten letten, want niet dik willen worden... ) Bah, wat een kutzooi is het soms.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Sugar, ga desnoods gewoon een end wandelen met de wagen. Dan heb je wat te doen en heb je gelijk het idee dat je goed bezig bent voor je lijf. Blijf alsjeblieft eten want zoals je zelf zei: dat is de enige manier!
Houd moed
Houd moed
Ik heb een blauw snoepje en ik heb een roze snoepje
straks lekker jezelf inpakken, incl je kindjes, en gewoon lekker gaan lopen. ga naar een speeltuin, of kinderboerderij. even lekker in de buitenlucht, misschien doet het je even goed voor vandaag.
Ik zou willen dat ik een mooie post kan schrijven die maakt dat je je dag met goede moed kan beginnen. Ik weet het gewoonweg niet. Van wat je schrijft herken ik overigens wel veel, zij het in minder heftige mate.
Begin maar gewoon, op hoop van zegen.
Begin maar gewoon,hier en nu.
Je kunt niet alles voorzien.
Begin er maar gewoon aan te werken.
Begin maar gewoon,hier en nu.
Je kunt niet alles voorzien.
Begin er maar gewoon aan te werken.
Jelief, ik herinner me dat je ooit zoiets schreef. Rotgevoel is het, he?
Ik ga elke dag al een flinke wandeling maken met ze. Naar een boerderij, naar de stad, naar een speeltuintje. Maar dat zal het wel weer worden, ja.
Ik zie het gewoon weer niet, sorry dat het zo negatief is.
Ik ga elke dag al een flinke wandeling maken met ze. Naar een boerderij, naar de stad, naar een speeltuintje. Maar dat zal het wel weer worden, ja.
Ik zie het gewoon weer niet, sorry dat het zo negatief is.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Heel veel sterkte vandaag Sugar .
Zolang de klok blijft tikken gaat ook deze dag weer voorbij... Hou je taai!
Zolang de klok blijft tikken gaat ook deze dag weer voorbij... Hou je taai!
Fake it till you make it...
lekker naar buiten idd en als ze slapen zelf ff niks doen, boekie lezen of juist wat in huis doen als dat prettig voelt. en eten! Ik wil dat je eet sugar!
als een psych gevonden?
als een psych gevonden?
stormy waters...
sailin'
sailin'
Soms wil ik je zo graag door elkaar rammelen en tegen je zeggen dat je alles helemaal verkeerd ziet. Dat je een lieve man hebt en twee superkinderen en dat je er geweldig uitziet en niet zo moet zeuren. Maar ik weet dat je niet zeurt en dat het voor jou op dit moment echt zo voelt. Ze zeggen altijd dat achter de wolken altijd de zon schijnt en ik hoop dat jij binnenkort van een heerlijk warm zonnetje mag gaan genieten. Ga vandaag lekker naar buiten en neem Belana's advies ter harte, lekker iets voor jezelf doen als ze slapen
Oops! Did I just roll my eyes out loud?
♥ Huisje, boompje, fietstas ♥
♥ There is no way to happiness, happiness is the way ♥
♥ Huisje, boompje, fietstas ♥
♥ There is no way to happiness, happiness is the way ♥
Het is niet écht bemoedigend, maar wat Nijna zegt is wél waar.quote:Op maandag 5 februari 2007 09:11 schreef Nijna het volgende:
Zolang de klok blijft tikken gaat ook deze dag weer voorbij...
Suug, jij zit nu in een helingsproces (klinkt wat zweverig, maar soit ). En dat heeft tijd nodig. Veel tijd. Je hebt je goede en je slechte dagen. En dit lijkt weer zo'n afschuwelijke slechte dag te gaan worden. Het enige dat erop zit is die dag uit te zitten. Of wandelen. De tijd doden. Vergeet ondertussen de dagen niet dat je je wel degelijk beter hebt gevoeld, ook al voelt dat nu heeeeel ver weg. Jouw tijd om weer écht te leven komt. Heus!
). En dat heeft tijd nodig. Veel tijd. Je hebt je goede en je slechte dagen. En dit lijkt weer zo'n afschuwelijke slechte dag te gaan worden. Het enige dat erop zit is die dag uit te zitten. Of wandelen. De tijd doden. Vergeet ondertussen de dagen niet dat je je wel degelijk beter hebt gevoeld, ook al voelt dat nu heeeeel ver weg. Jouw tijd om weer écht te leven komt. Heus!Ik herken zo veel! Dat vreselijk lege gevoel. Alles is zinloos. Alleen had ik indertijd geen kindertjes om voor te zorgen, hetgeen het 'makkelijker' voor me maakte eea over me heente laten komen.
"Bloemen zijn rood jongeman... "
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
Nijna en Moonah, die klok is er gelukkig, ja. Die zorgt dat ook de rotdagen voorbij gaan.
Bedankt allemaal voor de bemoedigende woorden, die werken net zoals die klok: het lezen van reacties en heel even die reacties in je opnemen, dat duwt je soms ook door een uurtje heen.
Ik voel me gewoon erg waardeloos en niks lukt echt. Ik heb (weer) behoefte aan heel veel tijd alleen, denk ik. Maar ik leef juist bijna alleen voor Maria en Storm, dus alleen zijn zal ook niks zijn, denk ik.
Ik wil in een groot leeg huis. Ik wil dun zijn. Ik wil kunnen gaan en staan waar ik wil. Ik wil frisse lucht. Ik wil weer liefde voelen voor mijn man (en alle anderen om me heen). Ik wil weer iets kunnen. Ik wil 3 jaar verder zijn en dan maar hopen dat er toch nog veel over is.
Bedankt allemaal voor de bemoedigende woorden, die werken net zoals die klok: het lezen van reacties en heel even die reacties in je opnemen, dat duwt je soms ook door een uurtje heen.
Ik voel me gewoon erg waardeloos en niks lukt echt. Ik heb (weer) behoefte aan heel veel tijd alleen, denk ik. Maar ik leef juist bijna alleen voor Maria en Storm, dus alleen zijn zal ook niks zijn, denk ik.
Ik wil in een groot leeg huis. Ik wil dun zijn. Ik wil kunnen gaan en staan waar ik wil. Ik wil frisse lucht. Ik wil weer liefde voelen voor mijn man (en alle anderen om me heen). Ik wil weer iets kunnen. Ik wil 3 jaar verder zijn en dan maar hopen dat er toch nog veel over is.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Sugar, ik hoop ook echt dat we over 3 jaar op een terrrasje in Den bosch lekker zitten te kletsen over je mooie nieuwe huis, Dat het goed gaat met Maria en Storm en dat je net een heerlijk weekendje weg geweest bent met S. Gewoon, omdat je zo verliefd op hem bent. (En je kleren zitten heerlijk natuurlijk, gezien de tassenvol die net geshopt zijn. )
Tot die tijd hoop ik dat de dagen steeds sneller gaan. Weer een beetje vanzelf, zonder dat je zo na hoeft te denken.
Tot die tijd hoop ik dat de dagen steeds sneller gaan. Weer een beetje vanzelf, zonder dat je zo na hoeft te denken.
Geluk zit in een klein Wolkje
Wil degene die vroeg om een witte kerst ook even vragen naar een mooie zomer?
Wil degene die vroeg om een witte kerst ook even vragen naar een mooie zomer?
Is er ook een gevoel van schaamte bij jou? (omdat je je excuses bijv. of all people aan ons aanbiedt) Schaam je je dat je je zo voelt? Dat je het even niet meer ziet?quote:Op maandag 5 februari 2007 08:37 schreef Sugar het volgende:
Jelief, ik herinner me dat je ooit zoiets schreef. Rotgevoel is het, he?
Ik ga elke dag al een flinke wandeling maken met ze. Naar een boerderij, naar de stad, naar een speeltuintje. Maar dat zal het wel weer worden, ja.
Ik zie het gewoon weer niet, sorry dat het zo negatief is.
Als je niet lacht, ben je dood.
Lishe
Dutchie, nee, meer het idee dat het vast niet echt 'leuk' is dit soort berichten alsmaar te lezen van mij. Terwijl ik het wel nodig heb om mijn hart te luchten hier, maar ik kan me ook voorstellen dat iedereen dan weer even flink zit te zuchten achter zijn pc.
Dutchie, nee, meer het idee dat het vast niet echt 'leuk' is dit soort berichten alsmaar te lezen van mij. Terwijl ik het wel nodig heb om mijn hart te luchten hier, maar ik kan me ook voorstellen dat iedereen dan weer even flink zit te zuchten achter zijn pc.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Om eerlijk te zijn denk ik dat mensen die "geen zin" hebben in berichtjes van de depressieve moeder niet op dit topic klikken. Ga er dus maar van uit dat iedereen die in dit topic leest open staat voor jouw verhalen, je wilt steunen en dat dat zuchten ook erg meevalt. Het enige waar ik om zucht is dat je je nu loopt te verontschuldigen om iets waarvoor je je niet hoeft te verontschuldigen.quote:Op maandag 5 februari 2007 13:09 schreef Sugar het volgende:
Lishe
Dutchie, nee, meer het idee dat het vast niet echt 'leuk' is dit soort berichten alsmaar te lezen van mij. Terwijl ik het wel nodig heb om mijn hart te luchten hier, maar ik kan me ook voorstellen dat iedereen dan weer even flink zit te zuchten achter zijn pc.
En nee. "leuk" is het niet om je berichten te lezen. We hopen daarom ook allemaal dat de ouderwetse, vrolijke, gelukkige Sugar bent die je diep in hart bent snel weer naar buiten komt.
Doorzetten en eten meid! Je kunt het!
Geen zorgen voor de dag van morgen.
Sugar, daar is dit topic toch voor! Ik neem aan dat mensen die dit niet willen lezen, dit topic niet openen. Blijf vooral schrijven! Echt
Ik heb een blauw snoepje en ik heb een roze snoepje
Sugar lekker je hart luchten. Als mensen het niet willen lezen slaan ze dit topic wel over.
Ben helemaal verliefd op je signature
Zeiden we met zijn 3en tegelijk
Ben helemaal verliefd op je signature
Zeiden we met zijn 3en tegelijk
Liefde
Rij nooit harder dan je beschermengel kan vliegen!!
Rij nooit harder dan je beschermengel kan vliegen!!
Het is idd niet leuk om dit soort berichten te lezen, dat klopt. Maar ik geloof niet dat iemand hier om zit te zuchten. Men wil graag dat het beter met je gaat, maar dat gaat toch niet zonder terugslag? Ik zou het je heel erg gunnen dat je de berg alleen maar op klimt. Maar hoe steiler de wand, des te vaker verstap je je waardoor je weer een paar stappen terug kunt beginnen.
Dus denk niet dat 'iedereen' zoals jij zo mooi zegt, genoeg heeft van jouw berichten. We willen alleen maar dat het beter met je gaat en 'iedereen' snapt ook dat dat niet zonder slag of stoot gaat.
Dus denk niet dat 'iedereen' zoals jij zo mooi zegt, genoeg heeft van jouw berichten. We willen alleen maar dat het beter met je gaat en 'iedereen' snapt ook dat dat niet zonder slag of stoot gaat.
Als je niet lacht, ben je dood.
Ik wil zo graag dat het beter met je en jullie gaat. Maar ik kan alleen maar 'luisteren' wanneer je verteld en af en toe reageren.
Persoonlijk vind ik het heel fijn dat je je goede en slechte momenten deelt. Juist omdat je zoveel met elkaar deelt dat ik het eerder fijn vindt om te lezen hoe het vandaag met je gaat dan hoe het gisteren met je ging.
Moedige vrouw ben je, omdat je je problemen te lijf gaat. (Letterlijk!)
Blijf eten, blijf praten en blijf ook knuffelen (ook met S. ) Wees lijfelijk. Daarmee blijf je in ieder geval thuis bij jezelf en bij degenen die van je houden, denk ik.
Persoonlijk vind ik het heel fijn dat je je goede en slechte momenten deelt. Juist omdat je zoveel met elkaar deelt dat ik het eerder fijn vindt om te lezen hoe het vandaag met je gaat dan hoe het gisteren met je ging.
Moedige vrouw ben je, omdat je je problemen te lijf gaat. (Letterlijk!)
Blijf eten, blijf praten en blijf ook knuffelen (ook met S. ) Wees lijfelijk. Daarmee blijf je in ieder geval thuis bij jezelf en bij degenen die van je houden, denk ik.
Oké, ik geeft het toe. Ik zucht wel eens. Ik heb genoeg van je berichten. Maar dan op een hele andere manier dan waarop jij het bedoelt. Ik wil gewoon zo graag dat je inderdaad over een paar jaar met Lishe op een terrasje zit en over je nieuwe huis aan het kletsen bent en dat je dan terugkijkt op een hele zware, moeilijke periode die helemaal achter je ligt. Ik wil gewoon graag tot je doordringen, dat je inziet dat dit ooit voorbij gaat en als ik dan lees hoe moeilijk je het hebt dan word ik verdrietig want ik gun je zoveel moois.
Oops! Did I just roll my eyes out loud?
♥ Huisje, boompje, fietstas ♥
♥ There is no way to happiness, happiness is the way ♥
♥ Huisje, boompje, fietstas ♥
♥ There is no way to happiness, happiness is the way ♥
Lieve Sugar,
Ik sluit me bij de anderen aan. Blijf juist je hart luchten! Ik vind het knap hoe je alle opschrijft, zowel positief als negatief. Heel duidelijk.
Ik wil ook graag dat het beter met je gaat. ik heb zoveel in mn hoofd zitten, wat ik wil neerzetten. Maar het komt er niet goed uit, dus doe ik het niet. Klinkt misschien vaag. Hopelijk snap je het.
Ik sluit me bij de anderen aan. Blijf juist je hart luchten! Ik vind het knap hoe je alle opschrijft, zowel positief als negatief. Heel duidelijk.
Ik wil ook graag dat het beter met je gaat. ik heb zoveel in mn hoofd zitten, wat ik wil neerzetten. Maar het komt er niet goed uit, dus doe ik het niet. Klinkt misschien vaag. Hopelijk snap je het.
Die klok heeft mij ook door rotdagen heen geholpen...quote:Op maandag 5 februari 2007 13:00 schreef Sugar het volgende:
Nijna en Moonah, die klok is er gelukkig, ja. Die zorgt dat ook de rotdagen voorbij gaan.
Ik gun het je zo, dat het weer beter gaat, je je lekkerder voelt.
Blijf vechten, en als het je helpt blijf vooral van je af schrijven!
Kus
Fake it till you make it...
Sugar, je signature is o zo waar: bestaat er een waardevoller vracthje dan het mijne.quote:Op maandag 5 februari 2007 13:00 schreef Sugar het volgende:
Nijna en Moonah, die klok is er gelukkig, ja. Die zorgt dat ook de rotdagen voorbij gaan.
Bedankt allemaal voor de bemoedigende woorden, die werken net zoals die klok: het lezen van reacties en heel even die reacties in je opnemen, dat duwt je soms ook door een uurtje heen.
Ik voel me gewoon erg waardeloos en niks lukt echt. Ik heb (weer) behoefte aan heel veel tijd alleen, denk ik. Maar ik leef juist bijna alleen voor Maria en Storm, dus alleen zijn zal ook niks zijn, denk ik.
Ik wil in een groot leeg huis. Ik wil dun zijn. Ik wil kunnen gaan en staan waar ik wil. Ik wil frisse lucht. Ik wil weer liefde voelen voor mijn man (en alle anderen om me heen). Ik wil weer iets kunnen. Ik wil 3 jaar verder zijn en dan maar hopen dat er toch nog veel over is.
Maar jij bent ook waardevol!
Sta je er wel eens bij stil dat er mensen zijn die een reactie van je lezen (ongeacht welk topic) en denken: ''wat schrijft ze dat toch weer goed en treffend''? Die uitkijken naar wat je te melden hebt...een leuke foto van je schatten, of een mooie foto van jezelf. Ik ben zo'n lezer. En jij bent verdorie een prachtvrouw.
Ook de mensen in je directe familie en vriendenkring denken dat. Ongetwijfeld. Alleen jij (nog!!!!) niet.
Moonah beschrijft het perfect. Het gáát voorbij. Elke dag een stapje dichterbij. Af en toe een klein stapje terug, maar dat is niet erg, want we zijn niet perfect. Elke dag een klein hapje lucht. Je man heeft genoeg liefde voor twee. Vertrouw daar op.
Over 3 jaar kijk je terug en zeg je tegen Lishe: ''zo, ik heb 't 'm maar mooi geflikt''. En tegen de ober: ''twee stukken appeltaart graag!''
Zet hem op Sugar, ik denk aan je!
LW
Je kunt beter spijt hebben van de dingen die je wél gedaan hebt dan van de dingen die je niet gedaan hebt...
Erg lieve reacties, dankjulliewel.
We hebben gegeten bij Ikea, ik wilde er gewoon wat van maken en besloot het te proberen. Maar nu voel ik me ellendig uiteraard. Laat die psychotherapie alsjeblieft vlug beginnen, want ik krijg steeds vaker de neiging mezelf door de plee te spoelen. Ik zie gewoon niks leuks meer!
Ik lig 's nachts wakker, omdat ik op mezelf inpraat: morgen beter opletten, morgen mager eten en niet snoepen. Gewoon weer opletten echt. En sporten. Met die dwangmatige gedachten houd ik mezelf wakker, ik heb onrust, omdat ik dingen bedenk die nog móeten gebeuren. In de loop van de dag doe ik dat dan of heb ik 's ochtends gesport. Dan gaat het soms wat beter. Maar vóórdat ik gesport heb (lijf weer op orde) of vóórdat er geen koekjes meer in huis zijn (verleidingen weg) is er aldoor enorm veel onrust en ontevredenheid (of walging?) over mezelf.
Morgen weer een dag. En dan beter dan vandaag, in godsnaam.
We hebben gegeten bij Ikea, ik wilde er gewoon wat van maken en besloot het te proberen. Maar nu voel ik me ellendig uiteraard. Laat die psychotherapie alsjeblieft vlug beginnen, want ik krijg steeds vaker de neiging mezelf door de plee te spoelen. Ik zie gewoon niks leuks meer!
Ik lig 's nachts wakker, omdat ik op mezelf inpraat: morgen beter opletten, morgen mager eten en niet snoepen. Gewoon weer opletten echt. En sporten. Met die dwangmatige gedachten houd ik mezelf wakker, ik heb onrust, omdat ik dingen bedenk die nog móeten gebeuren. In de loop van de dag doe ik dat dan of heb ik 's ochtends gesport. Dan gaat het soms wat beter. Maar vóórdat ik gesport heb (lijf weer op orde) of vóórdat er geen koekjes meer in huis zijn (verleidingen weg) is er aldoor enorm veel onrust en ontevredenheid (of walging?) over mezelf.
Morgen weer een dag. En dan beter dan vandaag, in godsnaam.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Lieve Sugar, niemand verdient dit en jij al helemaal niet. En je hebt nog een weg te gaan, dat weet je zelf ook. En dat laatste vind ik juist zo knap van je, je durft je zo te openen (tenminste hier op Fok) en zo dapper te vertellen hoe je je voelt.
Wat LWS zegt, je kan zo mooi schrijven en vertellen. En nee, dat is niet genoeg, maar ik hoop dat je met zulke kleine dingetjes het vertrouwen in jezelf wat meer kun gaan zien.
Hoe gaat het nu met de hapto, of was je daar nu even mee gestopt?
Wat LWS zegt, je kan zo mooi schrijven en vertellen. En nee, dat is niet genoeg, maar ik hoop dat je met zulke kleine dingetjes het vertrouwen in jezelf wat meer kun gaan zien.
Hoe gaat het nu met de hapto, of was je daar nu even mee gestopt?
...maar weI in de aap gelogeerd :P
*
Ik stuur al sinds oktober 2006 PM's, word ik dan nu PM-woman?
Laat maar: PMS-girl it is.....
*
Ik stuur al sinds oktober 2006 PM's, word ik dan nu PM-woman?
Laat maar: PMS-girl it is.....
Juist, je besloot het te proberen. Geweldig gedaan meid. Je had ook kunnen zeggen: mwoah, ik ga niet mee. Maar nee, je was sterk en ging.quote:Op maandag 5 februari 2007 20:10 schreef Sugar het volgende:
Erg lieve reacties, dankjulliewel.
We hebben gegeten bij Ikea, ik wilde er gewoon wat van maken en besloot het te proberen. Maar nu voel ik me ellendig uiteraard. Laat die psychotherapie alsjeblieft vlug beginnen, want ik krijg steeds vaker de neiging mezelf door de plee te spoelen. Ik zie gewoon niks leuks meer!
Ik lig 's nachts wakker, omdat ik op mezelf inpraat: morgen beter opletten, morgen mager eten en niet snoepen. Gewoon weer opletten echt. En sporten. Met die dwangmatige gedachten houd ik mezelf wakker, ik heb onrust, omdat ik dingen bedenk die nog móeten gebeuren. In de loop van de dag doe ik dat dan of heb ik 's ochtends gesport. Dan gaat het soms wat beter. Maar vóórdat ik gesport heb (lijf weer op orde) of vóórdat er geen koekjes meer in huis zijn (verleidingen weg) is er aldoor enorm veel onrust en ontevredenheid (of walging?) over mezelf.
Morgen weer een dag. En dan beter dan vandaag, in godsnaam.
Het slaat misschien nergens op, want een bezoekje (in dit geval m.n. het hapje eten) aan de Ikea is voor de meesten waarschijnlijk heel gewoon, maar ik vind dit zó goed om te lezen. Dat die wil er is, dat is al een hele stap!!
Je bent echt bang om controle te verliezen hè? 's Nachts alle mogelijke scenario's bedenkend wat er die dag/dagen zou kunnen gebeuren qua gedrag van Maria en Storm, je eetpatroon. Zodat je overal op kan anticiperen. Mén, wat moet dit een onrust geven.
Ik hoop ook dat de pychotherapie snel begint, zodat je logisch denkvermogen (en dat heb je als geen ander) weer de overhand krijgt en houdt. En inziet dat je een geweldige moeder bent, een lieve echtgenote die het beste met iedereen en zichzelf voor heeft, een goede fotografe, een begenadigd schrijfster, gewoon...Sugar. Oja, en niet dik is. De dag dat je dat gaat zien roep ik bij deze uit tot feestdag. Hebben wij ook Suikerfeest.
Vandaag weer een nieuwe, verse dag. En die ga je wederom halen.
Sterkte lieve Sugar
LW
Je kunt beter spijt hebben van de dingen die je wél gedaan hebt dan van de dingen die je niet gedaan hebt...
Vandaag begon rot, maar we kregen Luchtbel en Jolie op bezoek en dat was gewoon goed.
Nu weer wankel, maar de dag duurt niet meer zo lang.
Mantra: ik moet mezelf accepteren en niet iemand willen zijn die ik niet ben. Dat is eeuwig strijd.
Ik meen het wel, hoor.
Jullie lieve steun-berichten doen me goed, jongens.
Nu weer wankel, maar de dag duurt niet meer zo lang.
Mantra: ik moet mezelf accepteren en niet iemand willen zijn die ik niet ben. Dat is eeuwig strijd.
Ik meen het wel, hoor.
Jullie lieve steun-berichten doen me goed, jongens.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
vandaag was dus goed, met andere mensen er nog bij zelfs.
betere mantra: ik accepteer mezelf...punt.
betere mantra: ik accepteer mezelf...punt.
stormy waters...
sailin'
sailin'
Lieve Suiker, ik wil je nog even laten weten dat ik het fijn vind dat het 'gewoon goed' was even toen vandaag. Het was goed om je eventjes met kinderen te zien nu. En weet je wat pas gewoon goed is, hoe die kinderen zijn joh. Marietje nog steeds dat lieve ukje maar met zoveel praatjes en geinige dingetjes sinds de vorige keer. En Storm, ik had nog steeds dat hele kleine babietje in m'n hoofd. Ondanks de foto's. Maar wat een ventje is het al. Lief, blij en een lawaaipapegaai. Zie je hoe hij steeds naar je kijkt? En ontzettend hard moet lachen. Hij is zo open, hij weet wel hoe je van hem gaat houden.
Ik zou willen dat je zou voelen dat je echt goed bent zoals je bent. Je bent goed zoals je bent als moeder, vast en zeker als vrouw, dochter, zus, en zeker ook als vriendin. Met eigenschappen en karakter, mankeer je net zoveel als ieder ander. En daarom ben je goed zoals je bent.
Wat niet goed is, is hoe jij je nu voelt. Door hormonen en depressie. Door dingen die nog niet goed zitten. En ondanks dat het rot is, niemand ziet graag verdriet, is het ook gewoon oke dat je nu zo bent. Niemand hoeft er om te zuchten, om hoe dit nu is, om wie je bent in al deze ellende. Mensen moeten vast wel zuchten om de situatie, omdat het rot is en verdrietig en frustrerend. Maar niet om jou. Daarom is het nooit erg om het van je af te schrijven, om hulp te vragen, om te zeggen wat er aan de hand is.
Over drie jaar is er weer van alles. En waarschijnlijk is er nog veel meer, grote en kleine dingen. Veranderingen en herinneringen. En vooral jij zelf. Met de dingen die jij nodig hebt voor een fijn leven. En hopelijk een hele andere blik op jezelf, het leven en de wereld. Zodat het weer fijn is.
En ik wil dit nog even aan je laten lezen.
Mijn moeder is mijn naam vergeten
mijn moeder is mijn naam vergeten,
mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?
Noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.
Voor wie ik liefheb, wil ik heten.
Neeltje Maria Min (1944)
Je kent het vast wel maar toch en misschien zegt het je niks. Mij zegt het naast een persoonlijke lading, nog één ding; het is moeilijk om een balans te vinden in nodig zijn en nodig hebben. Dat is altijd moeilijk. Om jouw plek te vinden tussen zoveel mensen en zoveel dingen. Om de goede weg te vinden naar jezelf en jouw eigen mensen en jouw eigen dingen te bereiken en te behouden. Het is heel normaal en soms voelt het zwaarder en erger. Zoals nu. Het komt wel goed straks. Volhouden en aangeven wat je nodig hebt. Aan jezelf en aan andere mensen.
Zodra de agenda zegt dat het goed is spreken we weer samen af, zonder kindjes, met praten en uitwaaien.
[ Bericht 0% gewijzigd door Luchtbel op 06-02-2007 21:08:54 ]
Ik zou willen dat je zou voelen dat je echt goed bent zoals je bent. Je bent goed zoals je bent als moeder, vast en zeker als vrouw, dochter, zus, en zeker ook als vriendin. Met eigenschappen en karakter, mankeer je net zoveel als ieder ander. En daarom ben je goed zoals je bent.
Wat niet goed is, is hoe jij je nu voelt. Door hormonen en depressie. Door dingen die nog niet goed zitten. En ondanks dat het rot is, niemand ziet graag verdriet, is het ook gewoon oke dat je nu zo bent. Niemand hoeft er om te zuchten, om hoe dit nu is, om wie je bent in al deze ellende. Mensen moeten vast wel zuchten om de situatie, omdat het rot is en verdrietig en frustrerend. Maar niet om jou. Daarom is het nooit erg om het van je af te schrijven, om hulp te vragen, om te zeggen wat er aan de hand is.
Over drie jaar is er weer van alles. En waarschijnlijk is er nog veel meer, grote en kleine dingen. Veranderingen en herinneringen. En vooral jij zelf. Met de dingen die jij nodig hebt voor een fijn leven. En hopelijk een hele andere blik op jezelf, het leven en de wereld. Zodat het weer fijn is.
En ik wil dit nog even aan je laten lezen.
Mijn moeder is mijn naam vergeten
mijn moeder is mijn naam vergeten,
mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?
Noem mij, bevestig mijn bestaan,
laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.
Voor wie ik liefheb, wil ik heten.
Neeltje Maria Min (1944)
Je kent het vast wel maar toch en misschien zegt het je niks. Mij zegt het naast een persoonlijke lading, nog één ding; het is moeilijk om een balans te vinden in nodig zijn en nodig hebben. Dat is altijd moeilijk. Om jouw plek te vinden tussen zoveel mensen en zoveel dingen. Om de goede weg te vinden naar jezelf en jouw eigen mensen en jouw eigen dingen te bereiken en te behouden. Het is heel normaal en soms voelt het zwaarder en erger. Zoals nu. Het komt wel goed straks. Volhouden en aangeven wat je nodig hebt. Aan jezelf en aan andere mensen.
Zodra de agenda zegt dat het goed is spreken we weer samen af, zonder kindjes, met praten en uitwaaien.
[ Bericht 0% gewijzigd door Luchtbel op 06-02-2007 21:08:54 ]
Wat is dat toch een prachtig gedicht, he? Dat vind ik ook echt. Bijna het mooiste dat ik ken.
Lieve Luchtbel, ik vertrouw je alles altijd toe, omdat ik weet hoe open en oprecht jij reageert. Dat geeft vertrouwen, zoveel, dat ik durf te laten zien wat ik voel. Hoe je nu weer dit voor me schrijft, dat is zo écht ingeleefd. Je begrijpt het altijd, wonderbaarlijk is dat. (En ook gewoon stom, want het betekent vaak dat je het kent. Dat je dat rotgevoel herkent. )
Ik ben heel benieuwd naar die andere blik op mezelf. Zou het echt zoveel schelen? Zou ik er echt een ontspannen en gelukkiger mens door worden? Ik hoop het. En als ik denk aan hoe het eerst was, dan moet het haast wel. Ik wist toch wat het was: gelukkig zijn?
Lieve Luchtbel, ik vertrouw je alles altijd toe, omdat ik weet hoe open en oprecht jij reageert. Dat geeft vertrouwen, zoveel, dat ik durf te laten zien wat ik voel. Hoe je nu weer dit voor me schrijft, dat is zo écht ingeleefd. Je begrijpt het altijd, wonderbaarlijk is dat. (En ook gewoon stom, want het betekent vaak dat je het kent. Dat je dat rotgevoel herkent. )
Ik ben heel benieuwd naar die andere blik op mezelf. Zou het echt zoveel schelen? Zou ik er echt een ontspannen en gelukkiger mens door worden? Ik hoop het. En als ik denk aan hoe het eerst was, dan moet het haast wel. Ik wist toch wat het was: gelukkig zijn?
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
En dat zul je weer weten . Echt.quote:Op dinsdag 6 februari 2007 23:08 schreef Sugar het volgende:
Ik wist toch wat het was: gelukkig zijn?
Je weet dat ik weinig van mezelf blootgeef hier, en dat zal ik nu ook niet doen, maar echt, op een dag komt het goed. En tot die dag doe je het stapje voor stapje, met vallen en opstaan, en niet perfect, maar wel menselijk.
Sterkte meid!
Losing love is like a window in your hart,
everybody sees you're blown apart, everbody sees the wind blow.
everybody sees you're blown apart, everbody sees the wind blow.
Oeh, Sugar en Luchtbel....
Jullie onderlinge epistels heen en weer ontroeren me.... Prachtig.
Voor beiden een dikke .
Jullie onderlinge epistels heen en weer ontroeren me.... Prachtig.
Voor beiden een dikke .
"Bloemen zijn rood jongeman... "
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
Je wist zeker wat het was, ik kan zo twintig dingen opnoemen waaruit dat blijkt maar dat doe ik niet hier. En ja, het zal heel veel schelen. Je had de sleutel naar succes, remember. Komt wel weer, echt. Tot gauwquote:Op dinsdag 6 februari 2007 23:08 schreef Sugar het volgende:
Ik ben heel benieuwd naar die andere blik op mezelf. Zou het echt zoveel schelen? Zou ik er echt een ontspannen en gelukkiger mens door worden? Ik hoop het. En als ik denk aan hoe het eerst was, dan moet het haast wel. Ik wist toch wat het was: gelukkig zijn?
Vandaag begin ik de dag met sporten, dat werkt altijd. Goede moed dus.
En wat ik vooral kwam zeggen nog:
LW, je maakt me wel aan het blozen met je lofzang. Grinnikend blozen, want wat je schrijft vind ik zo lief overdreven. Dankjewel, hoor lieve LW, gulle complimentenstrooister.
En wat ik vooral kwam zeggen nog:
LW, je maakt me wel aan het blozen met je lofzang. Grinnikend blozen, want wat je schrijft vind ik zo lief overdreven. Dankjewel, hoor lieve LW, gulle complimentenstrooister.
Dankjewel, hoor lieve LW, gulle complimentenstrooister.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Kijk, zo begint een dag goed. Het doet me goed dit te lezen.quote:Op woensdag 7 februari 2007 08:51 schreef Sugar het volgende:
Een lach
Hoop.
Als je niet lacht, ben je dood.
Goed dat je gaat sporten! Zou ik ook moeten doen
Helaas ging het sporten niet door ('juf' ziek), maar de moed heb ik nog.
Spuug, inderdaad, sporten zou je ook moeten doen. Ga nu ongeveer 3 keer per week en dat is fijn!
Spuug, inderdaad, sporten zou je ook moeten doen. Ga nu ongeveer 3 keer per week en dat is fijn!
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Spuug en M@x, dankjulliewel allebei voor die lieve kaartjes.
En nu is 'het' er weer.
Net lunch gegeten en te veel. Te veel voor mijn hoofd in elk geval. En dan het niet-sporten van vandaag. Nu hakt het erin, voel ik me dik, wil sporten, baal, baal, baal. Vanavond zouden we bij mijn schoonouders eten, omdat we ook de kinderen op gaan halen daar. Maar nu zie ik als enige optie: gaan sporten vanavond. Ik stel mezelf zo teleur gewoon.
En nu is 'het' er weer.
Net lunch gegeten en te veel. Te veel voor mijn hoofd in elk geval. En dan het niet-sporten van vandaag. Nu hakt het erin, voel ik me dik, wil sporten, baal, baal, baal. Vanavond zouden we bij mijn schoonouders eten, omdat we ook de kinderen op gaan halen daar. Maar nu zie ik als enige optie: gaan sporten vanavond. Ik stel mezelf zo teleur gewoon.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Kan je niet thuis oefeningen doen, of een rondje hardlopen?
Ik weet niet of dat stomme ideeën zijn maar misschien helpt het.
Ik weet niet of dat stomme ideeën zijn maar misschien helpt het.
Ik heb een blauw snoepje en ik heb een roze snoepje
Dat zijn geen stomme ideeën, Snoop, helemaal niet. Ik neem het alleen nooit serieus als ik zelf dat soort oefeningen thuis doe. Dan is het altijd maar half en helpt het dus niet echt. Maar ik ga er ook nu over ophouden. Dingen doen. Dat helpt. Al is het maar de was vouwen en even boodschappen doen. En vanavond ga ik gewoon met mijn kinderen zijn. Dat is belangrijker dan sporten weer.
Mezelf overtuigen was dit.
Mezelf overtuigen was dit.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Ik ben wel overtuigt iig
Maar goed om zo te denken over dingen doen.
Maar goed om zo te denken over dingen doen.
Ik heb een blauw snoepje en ik heb een roze snoepje
Sjoeg,
Afgelopen week zag ik bij Netwerk een item over een jonge vrouw met een eetstoornis. Ik wist er niet zoveel van, maar door deze uitzending is het iets duidelijker geworden, al zal ik het nooit echt kunnen begrijpen natuurlijk.
Het viel me op, dat het “controle-aspect” zo belangrijk was, en dit herken ik wel wat bij jou. Veel dingen heb je niet in de hand, behalve dan hoeveel je eet, en wanneer. Dat kun je wel zelf bepalen, en dat geeft je dan nog een beetje het gevoel dat je controle hebt.
Iets anders dat ik heb geleerd van de uitzending is, is dat een eetstoornis nooit over gaat. Je kan er eigenlijk niet van genezen, je kan er hooguit mee leren omgaan. Dit vond ik echt schokkerend! Het betreffende meisje had een langdurige en intensieve therapie gehad, en maakte nu een redelijk stabiele indruk.
Ik wil haar situatie niet helemaal vergelijken met die van jou, dat kan ik ook niet beoordelen, maar ik kreeg wel de indruk dat een dergelijke stoornis een heel gemeen, geniepig en altijd loerend gevaar is.
En alsof dat niet al genoeg is, heb je ook nog te maken met een depressie. Geen wonder dat je het zo moeilijk hebt. Maar daarom vind ik het wel extra dapper van je dat je strijdlustig bent !
En natuurlijk gaat je dit de ene dag beter af dan de andere. Dat vind ik vrij logisch, je kan geen ijzer met handen breken. Ik hoop dat je die vechtlust vasthoudt, dat je in staat zult zijn dat nare stemmetje in je hoofd tot zwijgen te brengen zodra het zijn mond open doet!
Eigenlijk vertel ik niets nieuws, maar ik wilde je toch ook even een hart onder de riem steken. En ik heb nog even nagedacht over wat mij zou kunnen helpen als ik in zo’n soort situatie zou zitten (voor zover ik dat kan invoelen). Want het controle-aspect is wel iets waar ik mezelf een beetje in herken. Ik denk dat ik dan voor mezelf een tabelletje zou maken, statistiekjes zo je wil, waarin ik elke dag een cijfer zou geven (van 0-10). En elke dag dat er een voldoende staat, zou me hoopvol stemmen. Een bewijs dat het mogelijk is, en een motivatie om steeds meer voldoendes te scoren. Ik weet nog dat ik zo’n tabelletje bijhield toen Danyel zoveel huilde in zijn eerste weken. Ik turfde zijn huiluurtjes en zijn niet-huiluurtjes. In gedachten maakte ik er een grafiek van, die uiteindelijk uitliep in een gunstige curve. Dat gaf houvast. Hoe stom het ook klinkt, hoe vergezocht het ook is, ik heb hier destijds veel aan gehad.
Maar eigenlijk maakt het mee niets uit wát het zal zijn dat jou helpt, als je dat ene, dat voor jou werkt, maar vindt. Ook hier wordt het je enorm gegund. Hang in there !
Afgelopen week zag ik bij Netwerk een item over een jonge vrouw met een eetstoornis. Ik wist er niet zoveel van, maar door deze uitzending is het iets duidelijker geworden, al zal ik het nooit echt kunnen begrijpen natuurlijk.
Het viel me op, dat het “controle-aspect” zo belangrijk was, en dit herken ik wel wat bij jou. Veel dingen heb je niet in de hand, behalve dan hoeveel je eet, en wanneer. Dat kun je wel zelf bepalen, en dat geeft je dan nog een beetje het gevoel dat je controle hebt.
Iets anders dat ik heb geleerd van de uitzending is, is dat een eetstoornis nooit over gaat. Je kan er eigenlijk niet van genezen, je kan er hooguit mee leren omgaan. Dit vond ik echt schokkerend! Het betreffende meisje had een langdurige en intensieve therapie gehad, en maakte nu een redelijk stabiele indruk.
Ik wil haar situatie niet helemaal vergelijken met die van jou, dat kan ik ook niet beoordelen, maar ik kreeg wel de indruk dat een dergelijke stoornis een heel gemeen, geniepig en altijd loerend gevaar is.
En alsof dat niet al genoeg is, heb je ook nog te maken met een depressie. Geen wonder dat je het zo moeilijk hebt. Maar daarom vind ik het wel extra dapper van je dat je strijdlustig bent !
En natuurlijk gaat je dit de ene dag beter af dan de andere. Dat vind ik vrij logisch, je kan geen ijzer met handen breken. Ik hoop dat je die vechtlust vasthoudt, dat je in staat zult zijn dat nare stemmetje in je hoofd tot zwijgen te brengen zodra het zijn mond open doet!
Eigenlijk vertel ik niets nieuws, maar ik wilde je toch ook even een hart onder de riem steken. En ik heb nog even nagedacht over wat mij zou kunnen helpen als ik in zo’n soort situatie zou zitten (voor zover ik dat kan invoelen). Want het controle-aspect is wel iets waar ik mezelf een beetje in herken. Ik denk dat ik dan voor mezelf een tabelletje zou maken, statistiekjes zo je wil, waarin ik elke dag een cijfer zou geven (van 0-10). En elke dag dat er een voldoende staat, zou me hoopvol stemmen. Een bewijs dat het mogelijk is, en een motivatie om steeds meer voldoendes te scoren. Ik weet nog dat ik zo’n tabelletje bijhield toen Danyel zoveel huilde in zijn eerste weken. Ik turfde zijn huiluurtjes en zijn niet-huiluurtjes. In gedachten maakte ik er een grafiek van, die uiteindelijk uitliep in een gunstige curve. Dat gaf houvast. Hoe stom het ook klinkt, hoe vergezocht het ook is, ik heb hier destijds veel aan gehad.
Maar eigenlijk maakt het mee niets uit wát het zal zijn dat jou helpt, als je dat ene, dat voor jou werkt, maar vindt. Ook hier wordt het je enorm gegund. Hang in there !
... ♥ ik mis je ♥
Lief dat je me zo probeert te begrijpen. Het heeft inderdaad heel veel te maken met controle hebben en een doel hebben. En gewoon met ergens goed in zijn ook. Dat ik dat heb losgelaten kost me zoveel meer moeite dan het vasthouden. Ik heb nu niet de garantie dat ik me oké voel, omdat ik dunner aan het worden ben. Nee, ik moet nu juist elke keer dingen wegslikken en accepteren, omdat gewoon eten nu eenmaal de weg is naar de toekomst. En tegelijkertijd sla ik regelmatig door in het eten en is dat natuurlijk een reden om weer van mezelf te walgen. Ik hoop gewoon echt dat ik snel de balans vind, want nu heb ik totaal geen grip en dat voelt ook echt niet goed. Wil iemand even zeggen dat ik heus straks wel op een gewone manier kan zorgen dat ik lekker in mijn vel zit en gewoon mijn kleren blijf passen?
Zo'n grafiek is misschien ook best een goeie voor mij, Fluf. Dan zie ik ook goed wanneer het gewoon wel oké gaat. De rotmomenten zijn soms zo overheersend rot, dat de positieve momenten er gewoon niet tegen op kunnen. Misschien komt er door zo'n tabelletje wel meer evenwicht.
Ik kreeg van mijn zus een doosje met 'eigenwijsjes': kaartjes om positief te denken. Elke dag kan ik er eentje trekken en daar staat da bijvoorbeeld op: 'ik mag fouten maken' of 'ik kom voor mezelf op'. Grappig wel, soms kan ik 't ook best in mijn oren knopen en doen. Handig om zomaar een 'motto' te hebben, opgelegd door die kaartjes.
Zo'n grafiek is misschien ook best een goeie voor mij, Fluf. Dan zie ik ook goed wanneer het gewoon wel oké gaat. De rotmomenten zijn soms zo overheersend rot, dat de positieve momenten er gewoon niet tegen op kunnen. Misschien komt er door zo'n tabelletje wel meer evenwicht.
Ik kreeg van mijn zus een doosje met 'eigenwijsjes': kaartjes om positief te denken. Elke dag kan ik er eentje trekken en daar staat da bijvoorbeeld op: 'ik mag fouten maken' of 'ik kom voor mezelf op'. Grappig wel, soms kan ik 't ook best in mijn oren knopen en doen. Handig om zomaar een 'motto' te hebben, opgelegd door die kaartjes.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Jij zult straks op een gewone manier ervoor kunnen zorgen dat je lekker in je vel zit en gewoon je kleren blijft passen!quote:Op donderdag 8 februari 2007 20:45 schreef Sugar het volgende:
Lief dat je me zo probeert te begrijpen. Het heeft inderdaad heel veel te maken met controle hebben en een doel hebben. En gewoon met ergens goed in zijn ook. Dat ik dat heb losgelaten kost me zoveel meer moeite dan het vasthouden. Ik heb nu niet de garantie dat ik me oké voel, omdat ik dunner aan het worden ben. Nee, ik moet nu juist elke keer dingen wegslikken en accepteren, omdat gewoon eten nu eenmaal de weg is naar de toekomst. En tegelijkertijd sla ik regelmatig door in het eten en is dat natuurlijk een reden om weer van mezelf te walgen. Ik hoop gewoon echt dat ik snel de balans vind, want nu heb ik totaal geen grip en dat voelt ook echt niet goed. Wil iemand even zeggen dat ik heus straks wel op een gewone manier kan zorgen dat ik lekker in mijn vel zit en gewoon mijn kleren blijf passen?
Jeroen heeft vroeger wel eens zo'n blöde verkoperscursus gedaan, waarbij ze de taak kregen om op de spiegel te schrijven (of een briefje op te plakken): Hello Tiger, I Love You! Moest ik opeens aan denken toen ik dit las van die kaartjes. Overigens heeft BE een geweldige spiegel in d'r badkamer, heeft ze laatst een foto van geplaatst. Heb je die toevallig gezien? Zo nee, dan moet je er echt even om vragen.quote:Zo'n grafiek is misschien ook best een goeie voor mij, Fluf. Dan zie ik ook goed wanneer het gewoon wel oké gaat. De rotmomenten zijn soms zo overheersend rot, dat de positieve momenten er gewoon niet tegen op kunnen. Misschien komt er door zo'n tabelletje wel meer evenwicht.
Ik kreeg van mijn zus een doosje met 'eigenwijsjes': kaartjes om positief te denken. Elke dag kan ik er eentje trekken en daar staat da bijvoorbeeld op: 'ik mag fouten maken' of 'ik kom voor mezelf op'. Grappig wel, soms kan ik 't ook best in mijn oren knopen en doen. Handig om zomaar een 'motto' te hebben, opgelegd door die kaartjes.
... ♥ ik mis je ♥
Ik moest er al aan denken nog voor ik je laatste zinnen las Phluph.
Dit is een foto Sugar.
Staan heel veel ware dingen over jou op!
Dit is een foto Sugar.
Staan heel veel ware dingen over jou op!
***
Je kan straks heus wel op een gewone manier zorgen dat je lekker in je vel zit en je blijft gewoon je kleren passen.
Ik heb een blauw snoepje en ik heb een roze snoepje
Sugar, hoe raar het ook voelt, je bent ergens goed in. Je bent zelfs ergens zoveel beter in dan de meeste mensen! Je hebt de kracht een eetstoornis recht in de ogen te kijken en te zeggen "nee, ik wil jou niet, jij helpt me van de wal in de sloot". Er zijn maar weinig mensen die dat zo kunnen, die zomaar hun monster durven te confronteren. De controle heb je, je laat 't niet gebeuren. Da's niet makkelijk, er is nog nooit iemand zonder slag of stoot van de een op de andere dag van een eetstoornis weer 100% gezond gaan eten. Dat is een proces en dat kost tijd. Jij kunt dat. Die balans ken je, die had je voordat Storm geboren werd, die zal je weer terugvinden. En zodra jij weer gewoon lekker je boterhammetjes eet, je kaakje bij de thee neemt, je aardappeltjes op je bordje prikt heb je pas écht de controle: de controle over de toekomst die je zo graag liever vandaag dan morgen zou zien. Die kleding, dat komt echt wel goed!quote:Op donderdag 8 februari 2007 20:45 schreef Sugar het volgende:
Lief dat je me zo probeert te begrijpen. Het heeft inderdaad heel veel te maken met controle hebben en een doel hebben. En gewoon met ergens goed in zijn ook. Dat ik dat heb losgelaten kost me zoveel meer moeite dan het vasthouden. Ik heb nu niet de garantie dat ik me oké voel, omdat ik dunner aan het worden ben. Nee, ik moet nu juist elke keer dingen wegslikken en accepteren, omdat gewoon eten nu eenmaal de weg is naar de toekomst. En tegelijkertijd sla ik regelmatig door in het eten en is dat natuurlijk een reden om weer van mezelf te walgen. Ik hoop gewoon echt dat ik snel de balans vind, want nu heb ik totaal geen grip en dat voelt ook echt niet goed. Wil iemand even zeggen dat ik heus straks wel op een gewone manier kan zorgen dat ik lekker in mijn vel zit en gewoon mijn kleren blijf passen?
En ik wéét dat jij nu denkt, ach, jij hebt makkelijk praten. Jij voelt niet wat ik voel. Jij voelt niet dat vet overal, jij ziet dat lijf niet elke dag. Nee, dat klopt, ik heb makkelijk praten als het om jou gaat, want ik vind jou een hele mooie vrouw. En ik weet dat je dat op een dag zelf ook weer gaat vinden.
Ja, dat is echt waarop ik moet gaan vertrouwen en de ene dag gaat me dat beter af dan de andere dag. En dingen hakken er gewoon heel, heel hard in nog. Ruzie met mijn man is meteen een reden me helemaal terug bij af te voelen. Dat is echt zo heftig meteen. En kleinere dingen, mezelf net iets te dik zien weerspiegelen in een raam, een broek die niet soepel genoeg aan gaat, verpesten het goede gevoel dat er soms wél even was. Dat maakt me heel verdrietig en ook vaak boos op de hele wereld.quote:Op vrijdag 9 februari 2007 09:24 schreef innovative het volgende:
Die balans ken je, die had je voordat Storm geboren werd, die zal je weer terugvinden.
Ik kreeg van Étoile een heel goede boekentip: Uit de ban van eetbuien. Dat gaat niet alleen over eetbuien (daarvan heb ik niet echt last), maar wel over verstoord eetgedrag en irrationele gedachten. Ik herken er heel veel in (alles haast) en het geeft me in elk geval wel duidelijk de bevestiging dat ik niet normaal omga met eten en met mijn lijf, en vooral dat dat dus anders kan. Ik weet alleen totaal niet hoe, maar dat zal psychotherapie hopelijk ook wel aanpakken. Ik heb in elk geval wel de wil om normaal om te gaan met dat allemaal. En vooral hoop ik gewoon echt vurig dat ik weer kan genieten van dingen en uit meer ga bestaan dan alleen maar dit.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Sugar, ik beloof je dat er een moment komt dat je dat weer kan. Ook al kan je je dat nu niet voorstellen. Echt meissie, je bent op de goede weg. Niet te streng zijn voor jezelf, vergeef jezelf voor alles wat je in je eigen ogen niet perfect doet, en vergeef jezelf ook je perfectionisme . Nog even en de lente komt eraan, en dan wordt het allemaal waarschijnlijk ook weer een stukje makkelijker. Echt, er komt en dag dat je weer gewoon zomaar kunt genieten, zonder dat je jezelf daar steeds aan moet herinneren.
mooi he, alles
Ik zit pag. 2 van het fototopic te bekijken en Sugar, als er weer zo'n dag is dat je het gewoon niet meer weet kijk naar deze foto's en denk terug hoe het toen was.
En deze hele waardevolle:
Dit is jouw gezin Sugar, deze mensen houden van je onvoorwaardelijk. Hierom vecht je.
En deze hele waardevolle:
Dit is jouw gezin Sugar, deze mensen houden van je onvoorwaardelijk. Hierom vecht je.
Als je niet lacht, ben je dood.
Nu nog onvoorwaardelijk van jezelf gaan houden Suug!quote:Op dinsdag 13 februari 2007 17:21 schreef dutchie het volgende:
Dit is jouw gezin Sugar, deze mensen houden van je onvoorwaardelijk. Hierom vecht je.
Dat komt, echt, dat komt!
"Bloemen zijn rood jongeman... "
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
Hier dan maar. De psychiater was erg duidelijk vanochtend. Psychiatrisch patient. Het klinkt niet leuk, had ik nooit van mezelf verwacht.
Ze was wel aardig en op zich was het geen vervelend gesprek. Anna was mee, want m'n schoonouders weten nog van niks en alleen thuis laten is ze echt nog te jong voor.
Ze wilde veel weten, over vanalles. Ze was duidelijk in haar conclusie, net als de huisarts. Denkt wel dat het met medicijnen goed op te lossen is. (meer daarover in het bv topic) Nu weet ik het niet meer zo goed. Morgen belt ze over wanneer het eerste gesprek is met een psycholoog.
Een vraag voor anderen met een depressie, hoe open zijn jullie geweest naar je omgeving? Ik heb het liefste dat niemand iets weet, nu kan ik nog mooi weer spelen. Maar dat is niet goed. J. wil het wel vertellen. Dat is misschien beter, maar ik weet niet goed wat ik dan moet zeggen. Op m'n werk zeg ik niks en dat blijft zo, maar familie, vrienden en kennissen? M'n beste vriendin wist van mijn afspraak vanochtend. Verder niemand.
Ze was wel aardig en op zich was het geen vervelend gesprek. Anna was mee, want m'n schoonouders weten nog van niks en alleen thuis laten is ze echt nog te jong voor.
Ze wilde veel weten, over vanalles. Ze was duidelijk in haar conclusie, net als de huisarts. Denkt wel dat het met medicijnen goed op te lossen is. (meer daarover in het bv topic) Nu weet ik het niet meer zo goed. Morgen belt ze over wanneer het eerste gesprek is met een psycholoog.
Een vraag voor anderen met een depressie, hoe open zijn jullie geweest naar je omgeving? Ik heb het liefste dat niemand iets weet, nu kan ik nog mooi weer spelen. Maar dat is niet goed. J. wil het wel vertellen. Dat is misschien beter, maar ik weet niet goed wat ik dan moet zeggen. Op m'n werk zeg ik niks en dat blijft zo, maar familie, vrienden en kennissen? M'n beste vriendin wist van mijn afspraak vanochtend. Verder niemand.
"wat een heerlijke yppiaanse reactie! Vol begrip, nooit veroordelend en zeker niet stekelig! #hulde"
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Yppy, mijn schoonzus heeft psychische klachten. Dat weten wij niet . Maar ondertussen dus wel, want het is gewoon te merken aan allerlei kleine dingetjes, en via via wordt er wel over gepraat. Ik zou het heel fijn vinden als het niet zo'n taboe voor haar was. Maar ik snap ook wel dat het confronterend is om 'toe te moeten geven'. En toch denk ik dat het beter is: begrip kweken en begrip krijgen, en er over praten.
Verder las ik je verhaal in het bv topic. Ik kan niet invoelen hóe belangrijk bv voor je is, maar het kan nooit belangrijker zijn dan jouw welzijn hoor! Ik schrijf het met schroom op, omdat ik vind dat ik én over depressie én over bv niet te veel kan zeggen, maar jij bent héél belangrijk! Anna is bijna 6 maanden en je hebt zo ontzettend veel al aan haar gegeven. En dat is veel meer dan voeding alleen
Verder las ik je verhaal in het bv topic. Ik kan niet invoelen hóe belangrijk bv voor je is, maar het kan nooit belangrijker zijn dan jouw welzijn hoor! Ik schrijf het met schroom op, omdat ik vind dat ik én over depressie én over bv niet te veel kan zeggen, maar jij bent héél belangrijk! Anna is bijna 6 maanden en je hebt zo ontzettend veel al aan haar gegeven. En dat is veel meer dan voeding alleen
Lieve Yppy. Ik hoop dat je het je omgeving wel verteld. Zij kunnen jou ook steunen, en af en toe 's voor Anna zorgen zodat jij even rustig aan kan doen. Er zijn voor J. Hij moet zijn verhaal ook kwijt kunnen. Maar wat je ook doet, vooral heel veel succes. Ik hoop dat de therapie je helpt en dat je je snel wat beter gaat voelen.
Geluk zit in een klein Wolkje
Wil degene die vroeg om een witte kerst ook even vragen naar een mooie zomer?
Wil degene die vroeg om een witte kerst ook even vragen naar een mooie zomer?
Lieve YPPY: een eerste stapje heb je gemaakt door het (deels) te erkennen. Dat is heel goed! Verder ben ik het eens met de kleine lettertjes van Linda. Ik durfde er niets van te zeggen maar ben blij dat zij dat wel gedaan heeft. Luister goed naar je lichaam en ook naar J want hij heeft echt het beste met je voor. Sterkte en denk aan jezelf.
In het begin heb ik het voor me gehouden gewoon omdat ik vond dat het een ander niets aan gingmotto mensen denken dat ik gek ben geworden maar heb toch ervaren door er over te praten veel prettiger is. Het verklaard een hoop dingen in je gedrag en je komt mensen tegen met steun en tips.quote:Op donderdag 15 februari 2007 13:03 schreef YPPY het volgende:
Een vraag voor anderen met een depressie, hoe open zijn jullie geweest naar je omgeving? Ik heb het liefste dat niemand iets weet, nu kan ik nog mooi weer spelen. Maar dat is niet goed. J. wil het wel vertellen. Dat is misschien beter, maar ik weet niet goed wat ik dan moet zeggen. Op m'n werk zeg ik niks en dat blijft zo, maar familie, vrienden en kennissen? M'n beste vriendin wist van mijn afspraak vanochtend. Verder niemand.
Yppy, je moet doen waar jij je goed bij voelt. Vergeet alleen niet dat je hier samen in staat met J. De hele wereld hoeft het niet te weten, maar gewoon je directe omgeving. Ik ben het wel eens met wat Lishe zegt. Dat hij ook een uitlaatklep kan vinden.
Maar belangrijker is:
Ik denk dat het voor jou heel moeilijk is om te vertellen, maar ms helpt het je juist om een paar keer je verhaal hardop te vertellen. Het kan opluchten. En vooral bij de mensen die je lief zijn. Niemand ziet het als een falen, ze zullen er gewoon voor je zijn om je te helpen.
Sterkte Yp, je komt op mij over als een sterk persoon die weet wat ze wil. Ik hoop dat dit voor je 'te dragen' is.
[ Bericht 33% gewijzigd door dutchie op 15-02-2007 14:02:54 (even de post iets meer genuanceerd) ]
Maar belangrijker is:
Ik denk dat het voor jou heel moeilijk is om te vertellen, maar ms helpt het je juist om een paar keer je verhaal hardop te vertellen. Het kan opluchten. En vooral bij de mensen die je lief zijn. Niemand ziet het als een falen, ze zullen er gewoon voor je zijn om je te helpen.
Sterkte Yp, je komt op mij over als een sterk persoon die weet wat ze wil. Ik hoop dat dit voor je 'te dragen' is.
[ Bericht 33% gewijzigd door dutchie op 15-02-2007 14:02:54 (even de post iets meer genuanceerd) ]
Als je niet lacht, ben je dood.
Lieve Yppy besef je wel dat dat etiketje "psychiatrisch patient" een tijdelijke is? En besef je ook wel dat je hier niets aan kunt doen maar dat je lichaam je gewoon even in de steek laat met stofjes aanmaken?
Je klinkt zo vol schaamte en zelfverwijt, terwijl je juist hartstikke trots moet zijn dat je het durft te erkennen en hulp durft te zoeken.
Je klinkt zo vol schaamte en zelfverwijt, terwijl je juist hartstikke trots moet zijn dat je het durft te erkennen en hulp durft te zoeken.
En als ze lacht, dan lacht de wereld met haar mee....
Eva ♥ en Iris ♥
Eva ♥ en Iris ♥
Lieve Lois, fijn dat je die woorden weer zegt nu. Dat is zo waar en het hielp mij enorm dat je dit toen voor mij opschreef.
Yppy, wat een ellende is het toch. Lijkt wel alsof er nu meer mis is dan een week geleden toen je je kop nog in het zand stak, he? En zo is het ook, onder ogen zien is dan een heel vervelende, maar ontzettend noodzakelijke eerste stap. Echt hoor, dat heb je alvast heel goed gedaan.
Ik denk dat je niet bang moet zijn voor de reactie van de omgeving, maar misschien heb ik makkelijk praten. Ik heb altijd vertrouwen gehad in de mensen met wie ik het deel(de) en niemand heeft 'plat' gereageerd. Wel hebben sommigen de depressie in twijfel getrokken, dat vond ik heel moeilijk. Anderen heb ik moeten uitleggen dat een pnd niet altijd betekent dat je je kind wilt doden. Dat denken toch veel mensen en het maakt het ook moeilijker dan voor hen zich voor te stellen dat jij dat hebt. Ze zien je immers altijd vrolijk?
Ik zou er wel met een aantal mensen over praten of eigenlijk vooral zorgen dat een aantal mensen het weet. Dan hoeft er verder niet over gepraat te worden, maar is er begrip als het even helemaal niet meer gaat. Met jou óf met Jarno.
Goed dat medicijnen meteen besproken zijn. Jeetje, lieve Yppy, ik vind het echt heel naar voor je. Maar het gaat goedkomen, echt waar. Ik pm je zo nog even.
Yppy, wat een ellende is het toch. Lijkt wel alsof er nu meer mis is dan een week geleden toen je je kop nog in het zand stak, he? En zo is het ook, onder ogen zien is dan een heel vervelende, maar ontzettend noodzakelijke eerste stap. Echt hoor, dat heb je alvast heel goed gedaan.
Ik denk dat je niet bang moet zijn voor de reactie van de omgeving, maar misschien heb ik makkelijk praten. Ik heb altijd vertrouwen gehad in de mensen met wie ik het deel(de) en niemand heeft 'plat' gereageerd. Wel hebben sommigen de depressie in twijfel getrokken, dat vond ik heel moeilijk. Anderen heb ik moeten uitleggen dat een pnd niet altijd betekent dat je je kind wilt doden. Dat denken toch veel mensen en het maakt het ook moeilijker dan voor hen zich voor te stellen dat jij dat hebt. Ze zien je immers altijd vrolijk?
Ik zou er wel met een aantal mensen over praten of eigenlijk vooral zorgen dat een aantal mensen het weet. Dan hoeft er verder niet over gepraat te worden, maar is er begrip als het even helemaal niet meer gaat. Met jou óf met Jarno.
Goed dat medicijnen meteen besproken zijn. Jeetje, lieve Yppy, ik vind het echt heel naar voor je. Maar het gaat goedkomen, echt waar. Ik pm je zo nog even.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Yppy, depressie is volksziekte no. 1 in Nederland. Ik weet hoe gek het voelt om 'aan de andere kant' van de zorg terecht te komen. Tijdens het laatste jaar van mijn muziektherapiestudie kreeg ik de diagnose winterdepressie. Opeens was ik degene die het leven niet meer aankon en de grip kwijt was, en de ander degene waaraan ik mezelf moest toevertrouwen om alles weer op de rit te krijgen. Ik moest net zoveel vertrouwen in mijn behandelaars krijgen als ik ooit in mezelf en mijn cliënten had. Ik denk dat ik door mijn ervaring/scholing misschien geen makkelijke patiënt ben geweest, maar wel een mondige die er ook snel bovenop was.quote:Op donderdag 15 februari 2007 13:03 schreef YPPY het volgende:
Hier dan maar. De psychiater was erg duidelijk vanochtend. Psychiatrisch patient. Het klinkt niet leuk, had ik nooit van mezelf verwacht.
Ze was wel aardig en op zich was het geen vervelend gesprek. Anna was mee, want m'n schoonouders weten nog van niks en alleen thuis laten is ze echt nog te jong voor.
Ze wilde veel weten, over vanalles. Ze was duidelijk in haar conclusie, net als de huisarts. Denkt wel dat het met medicijnen goed op te lossen is. (meer daarover in het bv topic) Nu weet ik het niet meer zo goed. Morgen belt ze over wanneer het eerste gesprek is met een psycholoog.
Een vraag voor anderen met een depressie, hoe open zijn jullie geweest naar je omgeving? Ik heb het liefste dat niemand iets weet, nu kan ik nog mooi weer spelen. Maar dat is niet goed. J. wil het wel vertellen. Dat is misschien beter, maar ik weet niet goed wat ik dan moet zeggen. Op m'n werk zeg ik niks en dat blijft zo, maar familie, vrienden en kennissen? M'n beste vriendin wist van mijn afspraak vanochtend. Verder niemand.
Wat ik doe is het aan mensen die me echt goed kennen vertellen, want ze merken toch wel dat ik op dat moment niet lekker draai. En het is fijn om er over te kunnen praten, of niet over te hoeven zwijgen. Op het werk vertel ik het als het m'n werk beïnvloedt.
Aan anderen vertel ik het als het zo ter sprake komt, zoals nu hier. Ik heb ook zeker tien jaar lang iedere winter meegewerkt aan interviews in de media over mijn aandoening. (Heb mezelf nu met 'pensioen' gestuurd.) Als ik vertel wat me scheelt doe ik dat heel feitelijk en vertel ik er ook meteen bij dat het goed behandeld kan worden, en hoe ik dat doe. Dat scheelt veel doorgevraag.
[ Bericht 0% gewijzigd door Macka66 op 15-02-2007 17:17:04 ]
DancingPhoebe op <a href="http://forum.fok.nl/topic/1352192/3/51#73971988" target="_blank" >23/10/09</a>:[/b]
God, wat is het toch een dunne scheidslijn tussen een vrije geest zijn en je plek in het universum niet kennen :')
God, wat is het toch een dunne scheidslijn tussen een vrije geest zijn en je plek in het universum niet kennen :')
Jullie hebben wel gelijk, het is beter als anderen het weten. Ook voor J. Het is nu inderdaad moeilijker dan vorige week Sugar. Angst voor het onbekende en om de problemen aan te pakken denk ik.
Bij mijn vorige baan verwees ik wel eens door naar activiteiten voor psychiatisch patienten en als ik daar dan kwam, was dat een stelletje dakloze drugsverslaafden bij elkaar. Vandaar mijn negatieve associatie denk ik. Vanochtend zei de psychiater ook al: "de een krijgt suikerziekte door een zwangerschap, jij krijgt dit". Het is raar, omdat ik normaal gesproken aan de andere kant van de zorg sta, wat jij al schrijft Macka. Ik ben altijd degene die andermans problemen te horen krijgt en/of op moet lossen. Ik hoor verhalen aan over vanalles wat niet goed is. Het voelt zo gek om dan andersom te zijn.
Ik ben nu ziek, maar de weg naar beter worden is begonnen. De cb arts vanmiddag zei wat rake dingen, ik heb nieuwe stof tot nadenken en tot inbrengen bij de psycholoog als ik daarheen ga.
Bij mijn vorige baan verwees ik wel eens door naar activiteiten voor psychiatisch patienten en als ik daar dan kwam, was dat een stelletje dakloze drugsverslaafden bij elkaar. Vandaar mijn negatieve associatie denk ik. Vanochtend zei de psychiater ook al: "de een krijgt suikerziekte door een zwangerschap, jij krijgt dit". Het is raar, omdat ik normaal gesproken aan de andere kant van de zorg sta, wat jij al schrijft Macka. Ik ben altijd degene die andermans problemen te horen krijgt en/of op moet lossen. Ik hoor verhalen aan over vanalles wat niet goed is. Het voelt zo gek om dan andersom te zijn.
Ik ben nu ziek, maar de weg naar beter worden is begonnen. De cb arts vanmiddag zei wat rake dingen, ik heb nieuwe stof tot nadenken en tot inbrengen bij de psycholoog als ik daarheen ga.
"wat een heerlijke yppiaanse reactie! Vol begrip, nooit veroordelend en zeker niet stekelig! #hulde"
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Goedzo, Yppy. En echt mens, gebruik me gerust als uitlaatklep, he?
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Petje af voor je YPPY, en voor Sugar ook, dat jullie het probleem zo te lijf gaan. Echt niks moeilijkers dan te erkennen en er mee aan de slag te gaan. Dapper!
Ik wens jullie echt allebei toe dat de dingen snel weer beter worden
Ik wens jullie echt allebei toe dat de dingen snel weer beter worden
Ik heb een blauw snoepje en ik heb een roze snoepje
Yppy, ik herken je schrik van het etiketje.
"Ik ben toch niet gek???" Nee, ben je ook niet.
Maar weet je, het zijn je eigen ideeën die je hebt over 'psychiatrische patienten'. Het etiketje doet er niet toe. Het gaat erom dat je hebt ingezien dat er iets niet lekker zit in je gevoelsleven en dat je dat gaat aanpakken. En dat is knap en dapper. Maar geeft ook aan dat het je blijkbaar erg ging opbreken. Immers, kop in het zand en 'yadayadayada ik ben er lekker niet' helpt niet meer. Wellicht duurt het een poos (een langere poos wrs dan je zelf hoopt) voor je er weer bovenop bent, maar dat gaat je wél lukken.
Net zoals dat Sugarbeeb gaat lukken!
For what's worth it: je hebt mij ontmoet. Maak ik op jou de indruk van een psychiatrisch patient? Nee toch! Toch val ik daar officieel nog steeds onder. Het gaat erom dat je inzicht krijgt in hoe je functioneert en dat je ermee om leert gaan zodat je weer lekker in je vel zit. Mij is het gelukt! En dat etiket kan me werkelijk niets schelen.
"Ik ben toch niet gek???" Nee, ben je ook niet.
Maar weet je, het zijn je eigen ideeën die je hebt over 'psychiatrische patienten'. Het etiketje doet er niet toe. Het gaat erom dat je hebt ingezien dat er iets niet lekker zit in je gevoelsleven en dat je dat gaat aanpakken. En dat is knap en dapper. Maar geeft ook aan dat het je blijkbaar erg ging opbreken. Immers, kop in het zand en 'yadayadayada ik ben er lekker niet' helpt niet meer. Wellicht duurt het een poos (een langere poos wrs dan je zelf hoopt) voor je er weer bovenop bent, maar dat gaat je wél lukken.
Net zoals dat Sugarbeeb gaat lukken!
For what's worth it: je hebt mij ontmoet. Maak ik op jou de indruk van een psychiatrisch patient? Nee toch! Toch val ik daar officieel nog steeds onder. Het gaat erom dat je inzicht krijgt in hoe je functioneert en dat je ermee om leert gaan zodat je weer lekker in je vel zit. Mij is het gelukt! En dat etiket kan me werkelijk niets schelen.
"Bloemen zijn rood jongeman... "
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
Zo. Dan witte gullie dè ôk wir.
Yppy sterkte! Ik heb het aan mijn ouders en goede vrienden verteld. Ook aan Djeez ouders helaas.
De meesten reageerden wel normaal en lief.
Gelukkig kun jij wel snel terecht. Ik ben ook wel een beetje bang voor het etiket. Bij mij is het waarschijnlijk deels door hormonen.
En wat ik me afvroeg, moest jij ook allemaal formulieren van tevoren invullen?
[ Bericht 12% gewijzigd door Ingrid19 op 15-02-2007 19:47:13 ]
De meesten reageerden wel normaal en lief.
Gelukkig kun jij wel snel terecht. Ik ben ook wel een beetje bang voor het etiket. Bij mij is het waarschijnlijk deels door hormonen.
En wat ik me afvroeg, moest jij ook allemaal formulieren van tevoren invullen?
[ Bericht 12% gewijzigd door Ingrid19 op 15-02-2007 19:47:13 ]
Tuurlijk kan dat ook, JM.
Toch wel hormonaal, Ingrid? Zei je huisarts dat? Het is natuurlijk nooit precies te bepalen, bij mij niet, bij Yppy ook niet. Maar soms is de link wel heel duidelijk en soms werken hormonen ook echt.
Bij mij niet, denk ik. Ik voel me wel beter dan de eerste 3 maanden, dat godzijdank wel! Maar ik vraag me af of dat niet veel meer te maken heeft met Storm die makkelijker is, hormonen die wegtrekken uit mijn lijf en niet te vergeten het feit dat ik nu weer helemaal ben zoals ik was voor de zwangerschappen (qua lijf). Ik denk er ook over om binnenkort te gaan praten met mijn huisarts over afbouwen. Als het misgaat weer helemaal kan ik altijd terug, denk ik. Even bekijken nog.
.
Yppy en Ingrid en alle anderen: ga maar niet met Eileen Engels in zee. Ik kwam deze week op internet (ja ja, dat van die leken, bedreigend enzo) iemand tegen op wie ze net zo vinnig had gereageerd. Deze vrouw had ook gezegd dat ze niet echt iets eraan had. Het knaagt aan mij soms nog best hoe dat is gegaan, ik ben 'blij' dat ik nu iemand tegenkwam die precies dezelfde ervaring heeft.
Toch wel hormonaal, Ingrid? Zei je huisarts dat? Het is natuurlijk nooit precies te bepalen, bij mij niet, bij Yppy ook niet. Maar soms is de link wel heel duidelijk en soms werken hormonen ook echt.
Bij mij niet, denk ik. Ik voel me wel beter dan de eerste 3 maanden, dat godzijdank wel! Maar ik vraag me af of dat niet veel meer te maken heeft met Storm die makkelijker is, hormonen die wegtrekken uit mijn lijf en niet te vergeten het feit dat ik nu weer helemaal ben zoals ik was voor de zwangerschappen (qua lijf). Ik denk er ook over om binnenkort te gaan praten met mijn huisarts over afbouwen. Als het misgaat weer helemaal kan ik altijd terug, denk ik. Even bekijken nog.
.
Yppy en Ingrid en alle anderen: ga maar niet met Eileen Engels in zee. Ik kwam deze week op internet (ja ja, dat van die leken, bedreigend enzo) iemand tegen op wie ze net zo vinnig had gereageerd. Deze vrouw had ook gezegd dat ze niet echt iets eraan had. Het knaagt aan mij soms nog best hoe dat is gegaan, ik ben 'blij' dat ik nu iemand tegenkwam die precies dezelfde ervaring heeft.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
kussen voor yppy en ook voor sugar.
Ingrid ik vind het zo naar voor je dat het tussen jou en je schoonouders niet zo lekker zit.
Het lijkt uit je verhalen of ze je 'niet goed genoeg' vinden voor djeez. En ze hebben vaak aanmerkingen op hoe je het doet met kim en alles.
Echt heel vervelend, ik hoop niet dat je daar zo ongelukkig van word, probeer voor jezelf te bedenken waarom je bepaalde dingen doet die zij afkeuren, want wat je doet is nooit fout! Voel je je er niet minder door hoor! laat je niet intimideren.
Ingrid ik vind het zo naar voor je dat het tussen jou en je schoonouders niet zo lekker zit.
Het lijkt uit je verhalen of ze je 'niet goed genoeg' vinden voor djeez. En ze hebben vaak aanmerkingen op hoe je het doet met kim en alles.
Echt heel vervelend, ik hoop niet dat je daar zo ongelukkig van word, probeer voor jezelf te bedenken waarom je bepaalde dingen doet die zij afkeuren, want wat je doet is nooit fout! Voel je je er niet minder door hoor! laat je niet intimideren.
erf de ogen van je kind - kijk erdoor
Klopt als een bus. Dat gevoel word steeds erger. Vanaf het begin heb ik al het gevoel dat ze me niet volledig accepteren. DAt ik depressief ben bv is maar onzin. Ik moet maar elke dag een stukje buiten lopen, gaat het vanzelf wel over. En nog wel meer opmerkingen. Ook veel over Kim en wat mijn taak als huivrouw is etc.quote:Op donderdag 15 februari 2007 21:06 schreef pinquit het volgende:
kussen voor yppy en ook voor sugar.
Ingrid ik vind het zo naar voor je dat het tussen jou en je schoonouders niet zo lekker zit.
Het lijkt uit je verhalen of ze je 'niet goed genoeg' vinden voor djeez. En ze hebben vaak aanmerkingen op hoe je het doet met kim en alles.
Echt heel vervelend, ik hoop niet dat je daar zo ongelukkig van word, probeer voor jezelf te bedenken waarom je bepaalde dingen doet die zij afkeuren, want wat je doet is nooit fout! Voel je je er niet minder door hoor! laat je niet intimideren.
Djeez zegt ook steeds vaker dat hij zijn moeder mist. (is overleden toen hij 9 was) Die was veel leuker en liever. Zijn vader is door zijn stiefmoe erg verandert zegt hij.
Sugar, de ha denkt dat de hormonen misschien de aanzet hebben gegeven.
Ik hoop maar dat de psychiater kan helpen.
Ik vind het trouwens goed en duidelijk hoe je je ervaringen, gedachten etc opschrijft Sugar.
vind ik dit topic posten ineens raar, omdat ik geen pnd oid heb, weet niet goed of ik hier of hoe gaat het met de moeders mag posten
ik wil alle dames hier even een hart onder de riem steken en veel sterkte toewensen!
Inhakende op Ingrids betoog: Gelukkig maar dat mijn ouders in Duitsland wonen en we geen auto hebben. Een mooi excuus om er zo weinig mogelijk over de vloer te komen. met auto kwamen we er slechts twee keer in het jaar, nu misschien nog minder. Zelf komen ze ook sporadisch langs hier, ze komen eik alleen hier op verjaardagen, en als ze in de buurt moeten zijn. We zien elkaar dus eens in de drie maanden ofzo. Voor mijn moeders overlijden was mijn pa een goeie kerel, en soms als ik hem alleen spreek is het nog wel een beste kerel. Maarja, dat loeder van een stiefmoe is alleen maar om de centen met hem getrouwd en heeft mijn vader helaas zo erg ingepalmd, dat het een saaie loser is geworden die heel streng en kortzichtig is.
Inhakende op Ingrids betoog: Gelukkig maar dat mijn ouders in Duitsland wonen en we geen auto hebben. Een mooi excuus om er zo weinig mogelijk over de vloer te komen. met auto kwamen we er slechts twee keer in het jaar, nu misschien nog minder. Zelf komen ze ook sporadisch langs hier, ze komen eik alleen hier op verjaardagen, en als ze in de buurt moeten zijn. We zien elkaar dus eens in de drie maanden ofzo. Voor mijn moeders overlijden was mijn pa een goeie kerel, en soms als ik hem alleen spreek is het nog wel een beste kerel. Maarja, dat loeder van een stiefmoe is alleen maar om de centen met hem getrouwd en heeft mijn vader helaas zo erg ingepalmd, dat het een saaie loser is geworden die heel streng en kortzichtig is.
Op woensdag 10 juli 2013 01:46 schreef Littlerabbit het volgende:
Djeez is een literaire grootheid. Hij weet op een poëtische wijze zelfs de schoonheid in een kinderverkrachting bloot te leggen. Tuinbeeld kopen?
Djeez is een literaire grootheid. Hij weet op een poëtische wijze zelfs de schoonheid in een kinderverkrachting bloot te leggen. Tuinbeeld kopen?
Je ziet ze nooit, maar welke elke 3 maanden ongeveer... wat klopt er niet.....quote:Op donderdag 15 februari 2007 23:26 schreef Djeez het volgende:
Gelukkig maar dat mijn ouders in Duitsland wonen en we geen auto hebben. Een mooi excuus om er zo weinig mogelijk over de vloer te komen. met auto kwamen we er slechts twee keer in het jaar, nu misschien nog minder. Zelf komen ze ook sporadisch langs hier, ze komen eik alleen hier op verjaardagen, en als ze in de buurt moeten zijn. We zien elkaar dus eens in de drie maanden ofzo. Voor mijn moeders overlijden was mijn pa een goeie kerel, en soms als ik hem alleen spreek is het nog wel een beste kerel. Maarja, dat loeder van een stiefmoe is alleen maar om de centen met hem getrouwd en heeft mijn vader helaas zo erg ingepalmd, dat het een saaie loser is geworden die heel streng en kortzichtig is.
en soms ja soms moet je stiefmoeders een kans geven, ik ga de mijne ook zeker niet prijzen, maar ze heeft ook haar goede kanten, en ze heeft punten waar ik soms in kan komen
En vergeet niet dat door een overlijden van een voor je vaders grote liefde, er ook een deel van je vader is meegestorven...
En dat draagt tie bij zich, waardoor een persoonlijkheid door kan veranderen
Herinnering is een vorm van ontmoeting.
Yppy, wat rot dat je hier doorheen moet gaan. Ik hoop dat het je lukt om het toch aan wat mensen te vertellen. Ook al lijkt het vaak anders te zijn omdat die gevoelens in jezelf zitten, het scheelt vaak wel wat als mensen je helpen met dragen daarvan en als het nodig is kunnen helpen, met wat dan ook. Hopelijk zul snel goede hulp vinden. Sterkte.
[ Bericht 21% gewijzigd door Luchtbel op 16-02-2007 01:11:11 ]
[ Bericht 21% gewijzigd door Luchtbel op 16-02-2007 01:11:11 ]
Ik wil even alle dames hier een knuffel geven, heel veel sterkte, en het komt echt weer goed!!
Over wel of niet vertellen..
Ik had dan geen pnd, maar een 'gewone' depressie, maar in het begin heb ik ook niemand erover verteld, alleen mijn ouders, zus en mijn beste vriendin wisten ervan. Ik was ook bang dat ik het etiket 'gek' opgeplakt kreeg door de omgeving. Toen het langer duurde ben ik heel voorzichtig anderen erover gaan vertellen, en ik heb alleen maar fijne reacties gehad. Er was meteen meer begrip, en ik voelde me niet meer zo gedwongen om dingen leuk te moeten vinden. Achteraf denk ik: ik had veel eerder erover moeten vertellen!
Het is natuurlijk je eigen keuze en als je je er niet prettig bij voelt moet je het zeker niet doen. Maar het kan wel heel fijn zijn en 'mooi weer' spelen kost veel energie, energie die je beter in je herstel kan stoppen!
Over wel of niet vertellen..
Ik had dan geen pnd, maar een 'gewone' depressie, maar in het begin heb ik ook niemand erover verteld, alleen mijn ouders, zus en mijn beste vriendin wisten ervan. Ik was ook bang dat ik het etiket 'gek' opgeplakt kreeg door de omgeving. Toen het langer duurde ben ik heel voorzichtig anderen erover gaan vertellen, en ik heb alleen maar fijne reacties gehad. Er was meteen meer begrip, en ik voelde me niet meer zo gedwongen om dingen leuk te moeten vinden. Achteraf denk ik: ik had veel eerder erover moeten vertellen!
Het is natuurlijk je eigen keuze en als je je er niet prettig bij voelt moet je het zeker niet doen. Maar het kan wel heel fijn zijn en 'mooi weer' spelen kost veel energie, energie die je beter in je herstel kan stoppen!
Wat fijn dat het zo ging. Bij mij ook vooral begrip, hoor.quote:Op vrijdag 16 februari 2007 02:22 schreef MissPink het volgende:
Toen het langer duurde ben ik heel voorzichtig anderen erover gaan vertellen, en ik heb alleen maar fijne reacties gehad. Er was meteen meer begrip, en ik voelde me niet meer zo gedwongen om dingen leuk te moeten vinden.
Maar een paar keer heb ik wel het gevoel gekregen dat het stickertje 'pnd' of 'ppd' niet serieus werd genomen. En het stomme is dat altijd die negatieve reacties blijven hangen of in elk geval me meer raken. Het voelt zo naar als je mensen moet gaan zeggen dat je je wél echt zo rot voelt als past bij dat stickertje. Ook al deel ik het niet in volle glorie met mensen en zien ze me daardoor vaak als sterk, dat wil niet zeggen dat ik dat echt ben. En dat er dus niet zoveel aan de hand is. Ik kan alles allemaal prima vertellen (vind het laten zien van emoties veeeeeeeel moeilijker) en dat heeft soms het 'nadeel' dat mensen denken dat het wel gaat en niet heel erg is. Opboksen tegen zo'n oordeel is wel echt veel gevraagd dan.
Hmmm, dit zat me nog hoog, denk ik.
Yppy, toneelspelen kan dus mensen 'fijn' op afstand houden, maar kan ook gevaarlijk zijn. Jezelf moeten verdedigen doordat anderen je vooral als vrolijk zien, dat is best naar en maakt je heel wankel.
Dat alle stoplichten groen zijn, de geluiden precies goed, de lucht blauwer dan anders, wind mee en het geluk achterop!
Ik heb ook zo'n vreselijke hekel aan etiketjes. Toen kreeg ik als eerste een etiketje met een eetstoornis erop... En pas na de eerste pre nd en post nd (tja hoe noem je dat ) kreeg ik dat etiketje..... De volgende keer herkende ik het gelukkig wel. Sterker nog doordat het weer gebeurde ging ik maar eens een test halen.
Inmiddels ook een stickertje overspannen gehad en nu gaan ze onderzoeken of ze ook het etiketje adhd er nog bij kunnen plakken.
Etiketjes zeggen geen reet over WIE jij BENT. Alleen over een periode uit je leven of een onderdeel van jou. Je bent het etiketje niet en dat moet je niet vergeten.
Inmiddels ook een stickertje overspannen gehad en nu gaan ze onderzoeken of ze ook het etiketje adhd er nog bij kunnen plakken.
Etiketjes zeggen geen reet over WIE jij BENT. Alleen over een periode uit je leven of een onderdeel van jou. Je bent het etiketje niet en dat moet je niet vergeten.
Je komt zeker niet over als psychiatisch patient Moonah, ik weet ook wel dat dat (of we ) ook normale mensen zijn, maar het stickertje kwam wel even hard aan. Ik heb vannacht liggen denken of ik nog meer psychiatisch (ex)patienten ken en dan zijn bijna allemaal ‘normale’ mensen. Het was vooral de eerste schrik. Nu moet ik zorgen dat ik weer van het etiketjes af ga komen. Misschien moeten we er maar een meeting van maken.
Mijn baas weet het, wel een postieve opsteker van haar: het kan best een paar weken duren voor het weer goed gaat. De optimistische optimist die ik ken.
Ingrid, ik heb helemaal niks ingevuld. Nog niet mijn naam opgeschreven.
Jompels zijn altijd goed.
Toneelspelen is nu veilig, daardoor denken veel mensen ook dat er niks aan de hand is. Als ze vragen hoe het gaat vertel ik standaard dat Anna het goed doet (zeg niks meer uit mezelf over haar groei). Vragen ze naar mij, dan vertel ik dat de vermoeidheid minder is, omdat J. regelmatig een nachtvoeding doet. Dat was het dan. Pas wel op mijn werk had ik wel het idee dat iemand iets vermoedde, was in een groepje met andere ‘jonge moeders’ (als je kind jonger dan 8 is, ben je daar een jonge moeder). Ze vroegen wat meer door hoe het met mij ging. Dan wil ik het van de ene kant wel vertellen, van de andere kant gaat het gewoon niet ivm mijn functie daar. Op mijn vorige werk had ik wel durven zeggen, in het team dan. Nu heb ik geen collega’s, dat maakt dat ik tijdens het werk de schijn voortdurend op moet houden.
Maar het is wel beter om het te vertellen, ik weet alleen nog niet hoeveel ik vertel, maar dat zie ik dan wel.
Mijn baas weet het, wel een postieve opsteker van haar: het kan best een paar weken duren voor het weer goed gaat. De optimistische optimist die ik ken.
Ingrid, ik heb helemaal niks ingevuld. Nog niet mijn naam opgeschreven.
Jompels zijn altijd goed.
Toneelspelen is nu veilig, daardoor denken veel mensen ook dat er niks aan de hand is. Als ze vragen hoe het gaat vertel ik standaard dat Anna het goed doet (zeg niks meer uit mezelf over haar groei). Vragen ze naar mij, dan vertel ik dat de vermoeidheid minder is, omdat J. regelmatig een nachtvoeding doet. Dat was het dan. Pas wel op mijn werk had ik wel het idee dat iemand iets vermoedde, was in een groepje met andere ‘jonge moeders’ (als je kind jonger dan 8 is, ben je daar een jonge moeder). Ze vroegen wat meer door hoe het met mij ging. Dan wil ik het van de ene kant wel vertellen, van de andere kant gaat het gewoon niet ivm mijn functie daar. Op mijn vorige werk had ik wel durven zeggen, in het team dan. Nu heb ik geen collega’s, dat maakt dat ik tijdens het werk de schijn voortdurend op moet houden.
Maar het is wel beter om het te vertellen, ik weet alleen nog niet hoeveel ik vertel, maar dat zie ik dan wel.
"wat een heerlijke yppiaanse reactie! Vol begrip, nooit veroordelend en zeker niet stekelig! #hulde"
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Ok. Ik heb een pakket A4tjes die ik in moet vullen. Waarvan een gedeelte een week van tevoren.quote:Op vrijdag 16 februari 2007 09:49 schreef YPPY het volgende:
Ingrid, ik heb helemaal niks ingevuld. Nog niet mijn naam opgeschreven.
Misschien is dat bij mij omdat er een lange wachtlijst is. En bij jou niet, omdat je snel terecht kan.
Maar, ik kan, als het niet lukt, altijd de hulp van mw of ha vragen.
Wat ik nu heb, valt onder de awbz. Ik moet alleen kijken wat er straks gaat komen, voor 1 soort therapie is er een eigen bijdrage. Als die het gaat worden, zal ik de verzekering nakijken of ik nog iets terug krijg.
Ik denk dat de huisarts mij als crisis aangemeld heeft, ik weet niet waarom. Dat zei ze gisteren tenminste, maar het verhaal dat de huisarts had verteld klopte ook niet helemaal. Voor mij wel handig.
Ze zou vanochtend terugbellen, heeft ze niet gedaan. Om 12.05 uur dus zelf gebeld. Dinsdag wordt besproken wie me gaat behandelen. Ze heeft een mailtje gehad met informatie over bv en AD omdat ik het toch wel wil combineren.
Ik denk dat de huisarts mij als crisis aangemeld heeft, ik weet niet waarom. Dat zei ze gisteren tenminste, maar het verhaal dat de huisarts had verteld klopte ook niet helemaal. Voor mij wel handig.
Ze zou vanochtend terugbellen, heeft ze niet gedaan. Om 12.05 uur dus zelf gebeld. Dinsdag wordt besproken wie me gaat behandelen. Ze heeft een mailtje gehad met informatie over bv en AD omdat ik het toch wel wil combineren.
"wat een heerlijke yppiaanse reactie! Vol begrip, nooit veroordelend en zeker niet stekelig! #hulde"
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
Hoe langer de weg naar de top, hoe mooier het uitzicht!
*OUD heilige*
