Depressief door de hormonen, deel 4

Ik wil ook!!! God damn, dat is echt fijn hè?! Daar word je gewoon sowieso al gelukkiger van.

Kan je niet thuis oefeningen doen, of een rondje hardlopen?
Ik weet niet of dat stomme ideeën zijn maar misschien helpt het.

Ik ben wel overtuigt iig
Maar goed om zo te denken over dingen doen.

Goed zo Sugar, die knop omzetten en vasthouden, jij bent sterker

Sugar

Weet gewoon niets tegen je te zeggen...

Sjoeg,
Afgelopen week zag ik bij Netwerk een item over een jonge vrouw met een eetstoornis. Ik wist er niet zoveel van, maar door deze uitzending is het iets duidelijker geworden, al zal ik het nooit echt kunnen begrijpen natuurlijk.
Het viel me op, dat het “controle-aspect” zo belangrijk was, en dit herken ik wel wat bij jou. Veel dingen heb je niet in de hand, behalve dan hoeveel je eet, en wanneer. Dat kun je wel zelf bepalen, en dat geeft je dan nog een beetje het gevoel dat je controle hebt.
Iets anders dat ik heb geleerd van de uitzending is, is dat een eetstoornis nooit over gaat. Je kan er eigenlijk niet van genezen, je kan er hooguit mee leren omgaan. Dit vond ik echt schokkerend! Het betreffende meisje had een langdurige en intensieve therapie gehad, en maakte nu een redelijk stabiele indruk.

Ik wil haar situatie niet helemaal vergelijken met die van jou, dat kan ik ook niet beoordelen, maar ik kreeg wel de indruk dat een dergelijke stoornis een heel gemeen, geniepig en altijd loerend gevaar is.
En alsof dat niet al genoeg is, heb je ook nog te maken met een depressie. Geen wonder dat je het zo moeilijk hebt. Maar daarom vind ik het wel extra dapper van je dat je strijdlustig bent !
En natuurlijk gaat je dit de ene dag beter af dan de andere. Dat vind ik vrij logisch, je kan geen ijzer met handen breken. Ik hoop dat je die vechtlust vasthoudt, dat je in staat zult zijn dat nare stemmetje in je hoofd tot zwijgen te brengen zodra het zijn mond open doet!

Eigenlijk vertel ik niets nieuws, maar ik wilde je toch ook even een hart onder de riem steken. En ik heb nog even nagedacht over wat mij zou kunnen helpen als ik in zo’n soort situatie zou zitten (voor zover ik dat kan invoelen). Want het controle-aspect is wel iets waar ik mezelf een beetje in herken. Ik denk dat ik dan voor mezelf een tabelletje zou maken, statistiekjes zo je wil, waarin ik elke dag een cijfer zou geven (van 0-10). En elke dag dat er een voldoende staat, zou me hoopvol stemmen. Een bewijs dat het mogelijk is, en een motivatie om steeds meer voldoendes te scoren. Ik weet nog dat ik zo’n tabelletje bijhield toen Danyel zoveel huilde in zijn eerste weken. Ik turfde zijn huiluurtjes en zijn niet-huiluurtjes. In gedachten maakte ik er een grafiek van, die uiteindelijk uitliep in een gunstige curve. Dat gaf houvast. Hoe stom het ook klinkt, hoe vergezocht het ook is, ik heb hier destijds veel aan gehad.

Maar eigenlijk maakt het mee niets uit wát het zal zijn dat jou helpt, als je dat ene, dat voor jou werkt, maar vindt. Ook hier wordt het je enorm gegund. Hang in there !

quote:

Op donderdag 8 februari 2007 20:45 schreef Sugar het volgende:
Lief dat je me zo probeert te begrijpen. Het heeft inderdaad heel veel te maken met controle hebben en een doel hebben. En gewoon met ergens goed in zijn ook. Dat ik dat heb losgelaten kost me zoveel meer moeite dan het vasthouden. Ik heb nu niet de garantie dat ik me oké voel, omdat ik dunner aan het worden ben. Nee, ik moet nu juist elke keer dingen wegslikken en accepteren, omdat gewoon eten nu eenmaal de weg is naar de toekomst. En tegelijkertijd sla ik regelmatig door in het eten en is dat natuurlijk een reden om weer van mezelf te walgen. Ik hoop gewoon echt dat ik snel de balans vind, want nu heb ik totaal geen grip en dat voelt ook echt niet goed. Wil iemand even zeggen dat ik heus straks wel op een gewone manier kan zorgen dat ik lekker in mijn vel zit en gewoon mijn kleren blijf passen?

Jij zult straks op een gewone manier ervoor kunnen zorgen dat je lekker in je vel zit en gewoon je kleren blijft passen!

quote:

Zo'n grafiek is misschien ook best een goeie voor mij, Fluf. Dan zie ik ook goed wanneer het gewoon wel oké gaat. De rotmomenten zijn soms zo overheersend rot, dat de positieve momenten er gewoon niet tegen op kunnen. Misschien komt er door zo'n tabelletje wel meer evenwicht.
Ik kreeg van mijn zus een doosje met 'eigenwijsjes': kaartjes om positief te denken. Elke dag kan ik er eentje trekken en daar staat da bijvoorbeeld op: 'ik mag fouten maken' of 'ik kom voor mezelf op'. Grappig wel, soms kan ik 't ook best in mijn oren knopen en doen. Handig om zomaar een 'motto' te hebben, opgelegd door die kaartjes.

Jeroen heeft vroeger wel eens zo'n blöde verkoperscursus gedaan, waarbij ze de taak kregen om op de spiegel te schrijven (of een briefje op te plakken): Hello Tiger, I Love You! Moest ik opeens aan denken toen ik dit las van die kaartjes. Overigens heeft BE een geweldige spiegel in d'r badkamer, heeft ze laatst een foto van geplaatst. Heb je die toevallig gezien? Zo nee, dan moet je er echt even om vragen.

Ik moest er al aan denken nog voor ik je laatste zinnen las Phluph.
Dit is een foto Sugar.

Staan heel veel ware dingen over jou op!

Je kan straks heus wel op een gewone manier zorgen dat je lekker in je vel zit en je blijft gewoon je kleren passen.

quote:

Op donderdag 8 februari 2007 20:45 schreef Sugar het volgende:
Lief dat je me zo probeert te begrijpen. Het heeft inderdaad heel veel te maken met controle hebben en een doel hebben. En gewoon met ergens goed in zijn ook. Dat ik dat heb losgelaten kost me zoveel meer moeite dan het vasthouden. Ik heb nu niet de garantie dat ik me oké voel, omdat ik dunner aan het worden ben. Nee, ik moet nu juist elke keer dingen wegslikken en accepteren, omdat gewoon eten nu eenmaal de weg is naar de toekomst. En tegelijkertijd sla ik regelmatig door in het eten en is dat natuurlijk een reden om weer van mezelf te walgen. Ik hoop gewoon echt dat ik snel de balans vind, want nu heb ik totaal geen grip en dat voelt ook echt niet goed. Wil iemand even zeggen dat ik heus straks wel op een gewone manier kan zorgen dat ik lekker in mijn vel zit en gewoon mijn kleren blijf passen?

Sugar, hoe raar het ook voelt, je bent ergens goed in. Je bent zelfs ergens zoveel beter in dan de meeste mensen! Je hebt de kracht een eetstoornis recht in de ogen te kijken en te zeggen "nee, ik wil jou niet, jij helpt me van de wal in de sloot". Er zijn maar weinig mensen die dat zo kunnen, die zomaar hun monster durven te confronteren. De controle heb je, je laat 't niet gebeuren. Da's niet makkelijk, er is nog nooit iemand zonder slag of stoot van de een op de andere dag van een eetstoornis weer 100% gezond gaan eten. Dat is een proces en dat kost tijd. Jij kunt dat. Die balans ken je, die had je voordat Storm geboren werd, die zal je weer terugvinden. En zodra jij weer gewoon lekker je boterhammetjes eet, je kaakje bij de thee neemt, je aardappeltjes op je bordje prikt heb je pas écht de controle: de controle over de toekomst die je zo graag liever vandaag dan morgen zou zien. Die kleding, dat komt echt wel goed!

En ik wéét dat jij nu denkt, ach, jij hebt makkelijk praten. Jij voelt niet wat ik voel. Jij voelt niet dat vet overal, jij ziet dat lijf niet elke dag. Nee, dat klopt, ik heb makkelijk praten als het om jou gaat, want ik vind jou een hele mooie vrouw. En ik weet dat je dat op een dag zelf ook weer gaat vinden.

Sugar, ik beloof je dat er een moment komt dat je dat weer kan. Ook al kan je je dat nu niet voorstellen. Echt meissie, je bent op de goede weg. Niet te streng zijn voor jezelf, vergeef jezelf voor alles wat je in je eigen ogen niet perfect doet, en vergeef jezelf ook je perfectionisme . Nog even en de lente komt eraan, en dan wordt het allemaal waarschijnlijk ook weer een stukje makkelijker. Echt, er komt en dag dat je weer gewoon zomaar kunt genieten, zonder dat je jezelf daar steeds aan moet herinneren.

Ik zit pag. 2 van het fototopic te bekijken en Sugar, als er weer zo'n dag is dat je het gewoon niet meer weet kijk naar deze foto's en denk terug hoe het toen was.




En deze hele waardevolle:


Dit is jouw gezin Sugar, deze mensen houden van je onvoorwaardelijk. Hierom vecht je.

quote:

Op dinsdag 13 februari 2007 17:21 schreef dutchie het volgende:
Dit is jouw gezin Sugar, deze mensen houden van je onvoorwaardelijk. Hierom vecht je.

Nu nog onvoorwaardelijk van jezelf gaan houden Suug!
Dat komt, echt, dat komt!

Hier dan maar. De psychiater was erg duidelijk vanochtend. Psychiatrisch patient. Het klinkt niet leuk, had ik nooit van mezelf verwacht.
Ze was wel aardig en op zich was het geen vervelend gesprek. Anna was mee, want m'n schoonouders weten nog van niks en alleen thuis laten is ze echt nog te jong voor.
Ze wilde veel weten, over vanalles. Ze was duidelijk in haar conclusie, net als de huisarts. Denkt wel dat het met medicijnen goed op te lossen is. (meer daarover in het bv topic) Nu weet ik het niet meer zo goed. Morgen belt ze over wanneer het eerste gesprek is met een psycholoog.

Een vraag voor anderen met een depressie, hoe open zijn jullie geweest naar je omgeving? Ik heb het liefste dat niemand iets weet, nu kan ik nog mooi weer spelen. Maar dat is niet goed. J. wil het wel vertellen. Dat is misschien beter, maar ik weet niet goed wat ik dan moet zeggen. Op m'n werk zeg ik niks en dat blijft zo, maar familie, vrienden en kennissen? M'n beste vriendin wist van mijn afspraak vanochtend. Verder niemand.

Yppy, mijn schoonzus heeft psychische klachten. Dat weten wij niet . Maar ondertussen dus wel, want het is gewoon te merken aan allerlei kleine dingetjes, en via via wordt er wel over gepraat. Ik zou het heel fijn vinden als het niet zo'n taboe voor haar was. Maar ik snap ook wel dat het confronterend is om 'toe te moeten geven'. En toch denk ik dat het beter is: begrip kweken en begrip krijgen, en er over praten.

_{Verder las ik je verhaal in het bv topic. Ik kan niet invoelen hóe belangrijk bv voor je is, maar het kan nooit belangrijker zijn dan jouw welzijn hoor! Ik schrijf het met schroom op, omdat ik vind dat ik én over depressie én over bv niet te veel kan zeggen, maar jij bent héél belangrijk! Anna is bijna 6 maanden en je hebt zo ontzettend veel al aan haar gegeven. En dat is veel meer dan voeding alleen}

Lieve Yppy. Ik hoop dat je het je omgeving wel verteld. Zij kunnen jou ook steunen, en af en toe 's voor Anna zorgen zodat jij even rustig aan kan doen. Er zijn voor J. Hij moet zijn verhaal ook kwijt kunnen. Maar wat je ook doet, vooral heel veel succes. Ik hoop dat de therapie je helpt en dat je je snel wat beter gaat voelen.

Lieve YPPY: een eerste stapje heb je gemaakt door het (deels) te erkennen. Dat is heel goed! Verder ben ik het eens met de kleine lettertjes van Linda. Ik durfde er niets van te zeggen maar ben blij dat zij dat wel gedaan heeft. Luister goed naar je lichaam en ook naar J want hij heeft echt het beste met je voor. Sterkte en denk aan jezelf.

Ik zou juist niet stoppen als het zo belangrijk voelt voor je.

quote:

Op donderdag 15 februari 2007 13:03 schreef YPPY het volgende:
Een vraag voor anderen met een depressie, hoe open zijn jullie geweest naar je omgeving? Ik heb het liefste dat niemand iets weet, nu kan ik nog mooi weer spelen. Maar dat is niet goed. J. wil het wel vertellen. Dat is misschien beter, maar ik weet niet goed wat ik dan moet zeggen. Op m'n werk zeg ik niks en dat blijft zo, maar familie, vrienden en kennissen? M'n beste vriendin wist van mijn afspraak vanochtend. Verder niemand.

In het begin heb ik het voor me gehouden gewoon omdat ik vond dat het een ander niets aan ging_{motto mensen denken dat ik gek ben geworden} maar heb toch ervaren door er over te praten veel prettiger is. Het verklaard een hoop dingen in je gedrag en je komt mensen tegen met steun en tips.

Yppy, je moet doen waar jij je goed bij voelt. Vergeet alleen niet dat je hier samen in staat met J. De hele wereld hoeft het niet te weten, maar gewoon je directe omgeving. Ik ben het wel eens met wat Lishe zegt. Dat hij ook een uitlaatklep kan vinden.

Maar belangrijker is:
Ik denk dat het voor jou heel moeilijk is om te vertellen, maar ms helpt het je juist om een paar keer je verhaal hardop te vertellen. Het kan opluchten. En vooral bij de mensen die je lief zijn. Niemand ziet het als een falen, ze zullen er gewoon voor je zijn om je te helpen.
Sterkte Yp, je komt op mij over als een sterk persoon die weet wat ze wil. Ik hoop dat dit voor je 'te dragen' is.

[ Bericht 33% gewijzigd door dutchie op 15-02-2007 14:02:54 (even de post iets meer genuanceerd) ]

Lieve Yppy besef je wel dat dat etiketje "psychiatrisch patient" een tijdelijke is? En besef je ook wel dat je hier niets aan kunt doen maar dat je lichaam je gewoon even in de steek laat met stofjes aanmaken?
Je klinkt zo vol schaamte en zelfverwijt, terwijl je juist hartstikke trots moet zijn dat je het durft te erkennen en hulp durft te zoeken.

quote:

Op donderdag 15 februari 2007 13:03 schreef YPPY het volgende:
Hier dan maar. De psychiater was erg duidelijk vanochtend. Psychiatrisch patient. Het klinkt niet leuk, had ik nooit van mezelf verwacht.
Ze was wel aardig en op zich was het geen vervelend gesprek. Anna was mee, want m'n schoonouders weten nog van niks en alleen thuis laten is ze echt nog te jong voor.
Ze wilde veel weten, over vanalles. Ze was duidelijk in haar conclusie, net als de huisarts. Denkt wel dat het met medicijnen goed op te lossen is. (meer daarover in het bv topic) Nu weet ik het niet meer zo goed. Morgen belt ze over wanneer het eerste gesprek is met een psycholoog.

Een vraag voor anderen met een depressie, hoe open zijn jullie geweest naar je omgeving? Ik heb het liefste dat niemand iets weet, nu kan ik nog mooi weer spelen. Maar dat is niet goed. J. wil het wel vertellen. Dat is misschien beter, maar ik weet niet goed wat ik dan moet zeggen. Op m'n werk zeg ik niks en dat blijft zo, maar familie, vrienden en kennissen? M'n beste vriendin wist van mijn afspraak vanochtend. Verder niemand.

Yppy, depressie is volksziekte no. 1 in Nederland. Ik weet hoe gek het voelt om 'aan de andere kant' van de zorg terecht te komen. Tijdens het laatste jaar van mijn muziektherapiestudie kreeg ik de diagnose winterdepressie. Opeens was ik degene die het leven niet meer aankon en de grip kwijt was, en de ander degene waaraan ik mezelf moest toevertrouwen om alles weer op de rit te krijgen. Ik moest net zoveel vertrouwen in mijn behandelaars krijgen als ik ooit in mezelf en mijn cliënten had. Ik denk dat ik door mijn ervaring/scholing misschien geen makkelijke patiënt ben geweest, maar wel een mondige die er ook snel bovenop was.

Wat ik doe is het aan mensen die me echt goed kennen vertellen, want ze merken toch wel dat ik op dat moment niet lekker draai. En het is fijn om er over te kunnen praten, of niet over te hoeven zwijgen. Op het werk vertel ik het als het m'n werk beïnvloedt.
Aan anderen vertel ik het als het zo ter sprake komt, zoals nu hier. Ik heb ook zeker tien jaar lang iedere winter meegewerkt aan interviews in de media over mijn aandoening. (Heb mezelf nu met 'pensioen' gestuurd.) Als ik vertel wat me scheelt doe ik dat heel feitelijk en vertel ik er ook meteen bij dat het goed behandeld kan worden, en hoe ik dat doe. Dat scheelt veel doorgevraag.

[ Bericht 0% gewijzigd door Macka66 op 15-02-2007 17:17:04 ]

Jullie hebben wel gelijk, het is beter als anderen het weten. Ook voor J. Het is nu inderdaad moeilijker dan vorige week Sugar. Angst voor het onbekende en om de problemen aan te pakken denk ik.
Bij mijn vorige baan verwees ik wel eens door naar activiteiten voor psychiatisch patienten en als ik daar dan kwam, was dat een stelletje dakloze drugsverslaafden bij elkaar. Vandaar mijn negatieve associatie denk ik. Vanochtend zei de psychiater ook al: "de een krijgt suikerziekte door een zwangerschap, jij krijgt dit". Het is raar, omdat ik normaal gesproken aan de andere kant van de zorg sta, wat jij al schrijft Macka. Ik ben altijd degene die andermans problemen te horen krijgt en/of op moet lossen. Ik hoor verhalen aan over vanalles wat niet goed is. Het voelt zo gek om dan andersom te zijn.

Ik ben nu ziek, maar de weg naar beter worden is begonnen. De cb arts vanmiddag zei wat rake dingen, ik heb nieuwe stof tot nadenken en tot inbrengen bij de psycholoog als ik daarheen ga.

Petje af voor je YPPY, en voor Sugar ook, dat jullie het probleem zo te lijf gaan. Echt niks moeilijkers dan te erkennen en er mee aan de slag te gaan. Dapper!
Ik wens jullie echt allebei toe dat de dingen snel weer beter worden

Yppy, ik herken je schrik van het etiketje.
"Ik ben toch niet gek???" Nee, ben je ook niet.
Maar weet je, het zijn je eigen ideeën die je hebt over 'psychiatrische patienten'. Het etiketje doet er niet toe. Het gaat erom dat je hebt ingezien dat er iets niet lekker zit in je gevoelsleven en dat je dat gaat aanpakken. En dat is knap en dapper. Maar geeft ook aan dat het je blijkbaar erg ging opbreken. Immers, kop in het zand en 'yadayadayada ik ben er lekker niet' helpt niet meer. Wellicht duurt het een poos (een langere poos wrs dan je zelf hoopt) voor je er weer bovenop bent, maar dat gaat je wél lukken.
Net zoals dat Sugarbeeb gaat lukken!
_{For what's worth it: je hebt mij ontmoet. Maak ik op jou de indruk van een psychiatrisch patient? Nee toch! Toch val ik daar officieel nog steeds onder. Het gaat erom dat je inzicht krijgt in hoe je functioneert en dat je ermee om leert gaan zodat je weer lekker in je vel zit. Mij is het gelukt! En dat etiket kan me werkelijk niets schelen.}

Yppy, sterkte

Yppy

Yppy sterkte! Ik heb het aan mijn ouders en goede vrienden verteld. Ook aan Djeez ouders helaas.
De meesten reageerden wel normaal en lief.
Gelukkig kun jij wel snel terecht. Ik ben ook wel een beetje bang voor het etiket. Bij mij is het waarschijnlijk deels door hormonen.

En wat ik me afvroeg, moest jij ook allemaal formulieren van tevoren invullen?

[ Bericht 12% gewijzigd door Ingrid19 op 15-02-2007 19:47:13 ]

Sterkte jompelen kan ook, toch?
Sterkte!

kussen voor yppy en ook voor sugar.

Ingrid ik vind het zo naar voor je dat het tussen jou en je schoonouders niet zo lekker zit.
Het lijkt uit je verhalen of ze je 'niet goed genoeg' vinden voor djeez. En ze hebben vaak aanmerkingen op hoe je het doet met kim en alles.
Echt heel vervelend, ik hoop niet dat je daar zo ongelukkig van word, probeer voor jezelf te bedenken waarom je bepaalde dingen doet die zij afkeuren, want wat je doet is nooit fout! Voel je je er niet minder door hoor! laat je niet intimideren.

hehe foutje

quote:

Op donderdag 15 februari 2007 21:06 schreef pinquit het volgende:
kussen voor yppy en ook voor sugar.

Ingrid ik vind het zo naar voor je dat het tussen jou en je schoonouders niet zo lekker zit.
Het lijkt uit je verhalen of ze je 'niet goed genoeg' vinden voor djeez. En ze hebben vaak aanmerkingen op hoe je het doet met kim en alles.
Echt heel vervelend, ik hoop niet dat je daar zo ongelukkig van word, probeer voor jezelf te bedenken waarom je bepaalde dingen doet die zij afkeuren, want wat je doet is nooit fout! Voel je je er niet minder door hoor! laat je niet intimideren.

Klopt als een bus. Dat gevoel word steeds erger. Vanaf het begin heb ik al het gevoel dat ze me niet volledig accepteren. DAt ik depressief ben bv is maar onzin. Ik moet maar elke dag een stukje buiten lopen, gaat het vanzelf wel over. En nog wel meer opmerkingen. Ook veel over Kim en wat mijn taak als huivrouw is etc.
Djeez zegt ook steeds vaker dat hij zijn moeder mist. (is overleden toen hij 9 was) Die was veel leuker en liever. Zijn vader is door zijn stiefmoe erg verandert zegt hij.

Sugar, de ha denkt dat de hormonen misschien de aanzet hebben gegeven.
Ik hoop maar dat de psychiater kan helpen.
Ik vind het trouwens goed en duidelijk hoe je je ervaringen, gedachten etc opschrijft Sugar.

_{vind ik dit topic posten ineens raar, omdat ik geen pnd oid heb, weet niet goed of ik hier of hoe gaat het met de moeders mag posten}

ik wil alle dames hier even een hart onder de riem steken en veel sterkte toewensen!

_{Inhakende op Ingrids betoog: Gelukkig maar dat mijn ouders in Duitsland wonen en we geen auto hebben. Een mooi excuus om er zo weinig mogelijk over de vloer te komen. met auto kwamen we er slechts twee keer in het jaar, nu misschien nog minder. Zelf komen ze ook sporadisch langs hier, ze komen eik alleen hier op verjaardagen, en als ze in de buurt moeten zijn. We zien elkaar dus eens in de drie maanden ofzo. Voor mijn moeders overlijden was mijn pa een goeie kerel, en soms als ik hem alleen spreek is het nog wel een beste kerel. Maarja, dat loeder van een stiefmoe is alleen maar om de centen met hem getrouwd en heeft mijn vader helaas zo erg ingepalmd, dat het een saaie loser is geworden die heel streng en kortzichtig is.}

quote:

Op donderdag 15 februari 2007 23:26 schreef Djeez het volgende:
Gelukkig maar dat mijn ouders in Duitsland wonen en we geen auto hebben. Een mooi excuus om er zo weinig mogelijk over de vloer te komen. met auto kwamen we er slechts twee keer in het jaar, nu misschien nog minder. Zelf komen ze ook sporadisch langs hier, ze komen eik alleen hier op verjaardagen, en als ze in de buurt moeten zijn. We zien elkaar dus eens in de drie maanden ofzo. Voor mijn moeders overlijden was mijn pa een goeie kerel, en soms als ik hem alleen spreek is het nog wel een beste kerel. Maarja, dat loeder van een stiefmoe is alleen maar om de centen met hem getrouwd en heeft mijn vader helaas zo erg ingepalmd, dat het een saaie loser is geworden die heel streng en kortzichtig is.

Je ziet ze nooit, maar welke elke 3 maanden ongeveer... wat klopt er niet.....

en soms ja soms moet je stiefmoeders een kans geven, ik ga de mijne ook zeker niet prijzen, maar ze heeft ook haar goede kanten, en ze heeft punten waar ik soms in kan komen

En vergeet niet dat door een overlijden van een voor je vaders grote liefde, er ook een deel van je vader is meegestorven...
En dat draagt tie bij zich, waardoor een persoonlijkheid door kan veranderen

Yppy, wat rot dat je hier doorheen moet gaan. Ik hoop dat het je lukt om het toch aan wat mensen te vertellen. Ook al lijkt het vaak anders te zijn omdat die gevoelens in jezelf zitten, het scheelt vaak wel wat als mensen je helpen met dragen daarvan _{en als het nodig is kunnen helpen, met wat dan ook.} Hopelijk zul snel goede hulp vinden. Sterkte.

[ Bericht 21% gewijzigd door Luchtbel op 16-02-2007 01:11:11 ]

Ik wil even alle dames hier een knuffel geven, heel veel sterkte, en het komt echt weer goed!!

Over wel of niet vertellen..
Ik had dan geen pnd, maar een 'gewone' depressie, maar in het begin heb ik ook niemand erover verteld, alleen mijn ouders, zus en mijn beste vriendin wisten ervan. Ik was ook bang dat ik het etiket 'gek' opgeplakt kreeg door de omgeving. Toen het langer duurde ben ik heel voorzichtig anderen erover gaan vertellen, en ik heb alleen maar fijne reacties gehad. Er was meteen meer begrip, en ik voelde me niet meer zo gedwongen om dingen leuk te moeten vinden. Achteraf denk ik: ik had veel eerder erover moeten vertellen!
Het is natuurlijk je eigen keuze en als je je er niet prettig bij voelt moet je het zeker niet doen. Maar het kan wel heel fijn zijn en 'mooi weer' spelen kost veel energie, energie die je beter in je herstel kan stoppen!

Ik heb ook zo'n vreselijke hekel aan etiketjes. Toen kreeg ik als eerste een etiketje met een eetstoornis erop... En pas na de eerste pre nd en post nd (tja hoe noem je dat ) kreeg ik dat etiketje..... De volgende keer herkende ik het gelukkig wel. Sterker nog doordat het weer gebeurde ging ik maar eens een test halen.
Inmiddels ook een stickertje overspannen gehad en nu gaan ze onderzoeken of ze ook het etiketje adhd er nog bij kunnen plakken.

Etiketjes zeggen geen reet over WIE jij BENT. Alleen over een periode uit je leven of een onderdeel van jou. Je bent het etiketje niet en dat moet je niet vergeten.

Je komt zeker niet over als psychiatisch patient Moonah, ik weet ook wel dat dat (of we ) ook normale mensen zijn, maar het stickertje kwam wel even hard aan. Ik heb vannacht liggen denken of ik nog meer psychiatisch (ex)patienten ken en dan zijn bijna allemaal ‘normale’ mensen. Het was vooral de eerste schrik. Nu moet ik zorgen dat ik weer van het etiketjes af ga komen. Misschien moeten we er maar een meeting van maken.

Mijn baas weet het, wel een postieve opsteker van haar: het kan best een paar weken duren voor het weer goed gaat. De optimistische optimist die ik ken.

Ingrid, ik heb helemaal niks ingevuld. Nog niet mijn naam opgeschreven.

Jompels zijn altijd goed.

Toneelspelen is nu veilig, daardoor denken veel mensen ook dat er niks aan de hand is. Als ze vragen hoe het gaat vertel ik standaard dat Anna het goed doet (zeg niks meer uit mezelf over haar groei). Vragen ze naar mij, dan vertel ik dat de vermoeidheid minder is, omdat J. regelmatig een nachtvoeding doet. Dat was het dan. Pas wel op mijn werk had ik wel het idee dat iemand iets vermoedde, was in een groepje met andere ‘jonge moeders’ (als je kind jonger dan 8 is, ben je daar een jonge moeder). Ze vroegen wat meer door hoe het met mij ging. Dan wil ik het van de ene kant wel vertellen, van de andere kant gaat het gewoon niet ivm mijn functie daar. Op mijn vorige werk had ik wel durven zeggen, in het team dan. Nu heb ik geen collega’s, dat maakt dat ik tijdens het werk de schijn voortdurend op moet houden.
Maar het is wel beter om het te vertellen, ik weet alleen nog niet hoeveel ik vertel, maar dat zie ik dan wel.

quote:

Op vrijdag 16 februari 2007 09:49 schreef YPPY het volgende:
Ingrid, ik heb helemaal niks ingevuld. Nog niet mijn naam opgeschreven.

Ok. Ik heb een pakket A4tjes die ik in moet vullen. Waarvan een gedeelte een week van tevoren.
Misschien is dat bij mij omdat er een lange wachtlijst is. En bij jou niet, omdat je snel terecht kan.

Maar, ik kan, als het niet lukt, altijd de hulp van mw of ha vragen.

Dat ligt mss ook wel aan hoe je verzekerd bent enzo Ingrid.

Wat ik nu heb, valt onder de awbz. Ik moet alleen kijken wat er straks gaat komen, voor 1 soort therapie is er een eigen bijdrage. Als die het gaat worden, zal ik de verzekering nakijken of ik nog iets terug krijg.
Ik denk dat de huisarts mij als crisis aangemeld heeft, ik weet niet waarom. Dat zei ze gisteren tenminste, maar het verhaal dat de huisarts had verteld klopte ook niet helemaal. Voor mij wel handig.

Ze zou vanochtend terugbellen, heeft ze niet gedaan. Om 12.05 uur dus zelf gebeld. Dinsdag wordt besproken wie me gaat behandelen. Ze heeft een mailtje gehad met informatie over bv en AD omdat ik het toch wel wil combineren.