Wat doen we met dit speklapje.

quote:

Op zondag 29 maart 2009 18:37 schreef Leintjeuh het volgende:
Nouja, 'gelukkig' was het een tumor en had ie geen rot karakter, toch? Spekkie is nu vast heul mager en gelukkig in de honden-hemel

quote:

Op zondag 29 maart 2009 18:10 schreef beestjuh het volgende:
Aah, Spekje (L) Wat een drama was het uiteindelijk geworden met dit koddige hondje, enige schaamte en verdriet weerhield mij ervan een update te geven, maar wat lief dat men hem niet is vergeten, dus bij deze.

Zoals in de vorige post was te lezen, werd Spekkie wat agressief naar mijn gasten. Zolang ik alleen met hem was ging het nog goed, maar na een tijdje begon hij ook erg heftig met Herman te knokken, tot bloedens toe! Het ergste was, dat hij zich dan ook helemaal afsloot voor de buitenwereld, hij hoorde mij niet meer, hij trok zich er niks van aan als Herman kermde van de pijn. De dierenarts zei me dat het een tumor kon zijn in zijn hersenen, mede omdat het gedrag steeds erger werd en ik steeds minder contact met hem kon maken. Heel moeizaam ging het want ik moest hem inmiddels overal kort houden en vreselijk streng en voorzichtig zijn. Veel zin had dat niet want als ik even niet thuis was knokte hij Herman het kot uit en ook tegen mij werd hij echt vals, bijten en grommen. Terwijl hij soms ook rond kon zitten kijken alsof hij helemaal niks zag of voelde, echt apathisch. Het was onhoudbaar geworden en Herman en ik werden er doodongelukkig van en Spek zelf was ook geen blij hondje meer. Weer naar de DA voor een onderzoekje in zijn hoofd en helaas bleek de DA gelijk te hebben. Een tumor die mijn dropje zijn hoofd vertroebelde. Een operatie was een welhaast verloren zaak, vandaar dat ik afscheid heb genomen voor hij onder narcose ging, de DA heeft het nog goed bekeken, maar een grote, uitgezaaide tumor was niks meer aan te doen.

Al met al heb ik maar anderhalf jaar van Spekkie zijn idiote uiterlijk en charmante karakter kunnen genieten. Weet wel dat hij het erg leuk heeft gevonden om als een fitte hond keihard door het bos te rennen, en hoe trots hij was toen hij geleerd had een klein sprongetje te maken (óp de veranda, en hóp er weer af, en er óp en er weer af and so on and so forth). Hoe dapper hij was al die tijd dat hij zijn dieet volgde en hoe snel hij opknapte.

Afscheid nemen was vreselijk, dat hoef ik de meesten van jullie niet nader uit te leggen, maar gelukkig heeft hij nog lekker een tijd écht hond kunnen zijn.