Het grote rammelaars-topic, deel 1

quote:

Op zondag 11 december 2005 23:22 schreef -Delta- het volgende:

[..]

Omdat je zelf al moeder bent en al een kind hebt, dat scheelt volgens mij een hele hoop, zo niet alles

Voor ik mijn dochter kreeg was ik ook 8 jaar mezelf een slag in de rondte aan het n**ken om het maar even platvloers te zeggen. Het heeft 8 hele lange jaren vol pijn, vol verdriet, vol hoop, vol dromen geduurd eer ik zwanger werd. Tijdens die 8 jaren heb ik 2x iemand in mijn naaste familie bijgestaan terwijl zij een abortus onderging. Met een moeder op sterfbed waar zij de zorg voor had kon ze op dat moment gewoon geen zwangerschap aan. Ze stond er ook alleen voor en ze kon niets anders dan deze keuze maken. Terwijl mijn hart schreeuwde om mijn kindje, liet zij de hare weghalen. En ik zat er naast, had haar hand vast en steunde haar. Hielp haar met haar verdriet. Ondanks dat ik tegen abortus ben wat mijn eigen lichaam betreft had ik geen rancuneuze gevoelens wat haar beslissing betreft. Zoals ik al zei, dat kindje was niet voor mij bestemd, dat kindje zat in haar buik, en jaloerse gevoelens omdat zij dus wel zwanger was (en het notabene liet weghalen!) had ik dus totaal niet. Mijn kindje zou wel komen als dat zo moest zijn. Haar verdriet was op dat moment groter en zij had me toen nodig.

Dus het feit dat ik nu wel moeder bent doet aan mijn gevoelens volgens mij niets af, toen ik nog geen moeder was dacht ik er namelijk ook al zo over.

@ GreatWhiteSilence: Ik ken iemand met MS die 2 kindjes heeft gekregen. Ik kan wel eens kijken in hoeverre zij actief is op internet zodat zij misschien haar ervaringen kan delen met je?

quote:

Op maandag 12 december 2005 09:09 schreef Flower-Ti-Amo het volgende:
Ik denk dat mijn leven er opzich wel klaar voor is. Ik ben niet zo´n student zoals iedereen studenten ziet: zuipen en feesten. Ik ga iedere dag na college braaf weer naar huis naar mijn vriendje en mijn hondjes. Wat ik alleen een probleem vind is dat het kindje dan gewoon te veel naar een creche moet. Achteraf misschien zelfs wel een beetje spijt dat ik nu met die studie ben begonnen maar ja daar verander ik nu niks meer aan.

Je hoeft geen zuipende student te zijn om een studentenleven te hebben waar geen kids in passen hoor...

Ik ben een serieuze studente, geen lid van verenigingen of wat ook, werk braaf etc. Maar in mijn leven passen de komende jaren (en dan ook echt 8 jaar ofzo) geen kinderen. Mijn studie neemt te veel tijd in beslag om te kunnen opvoeden, daarnaast moet een kindje ook eten, luiers etc. en dat kan ik allemaal niet ophoesten omdat ik nu eenmaal geen zeeën van tijd heb en dus niet veel kan werken en mijn relatie is dan wel bijna drie jaar stabiel en we willen samen verder, maar om nou meteen levenslang aan elkaar vast te zitten gaat mij op mijn 20e veel en veel te ver. Verder wil ik graag nog iets bereiken naast alleen maar moeder zijn, dus wil ik me eerst een paar jaar op mijn carriere richten zonder na te moeten denken over het op tijd op halen van een kind van school en of de oppas het wel genoeg fruit geeft ofzo.

Ikzelf denk idd dat als je student bent -op welke manier dan ook- en het is je primaire studie een kind daar maar moeilijk bij past. Ik persoonlijk vind het handiger eerst mijn leven op de rails te krijgen en een goede basis te leggen, alvorens uberhaupt over stoppen met de pil na te denken (want of dat gebeurt is ook nog maar de vraag, vriendlief is pas 22 en er kan nog veel veranderen, maar of hij ooit kids wil?). Die basis wil ik zélf leggen, ik vind het in deze tijd niet echt handig om puur op het inkomen en opleiding van de man te vertrouwen, getuige het feit dat er bergen scheidingen zijn en dat je tegenwoordig als weduwe (je weet maar nooit) 't ook wel kan vergeten qua steun vanuit de overheid etc.

Ha ik rammel ook mee

Ik word soms zo week (PMSperiode vooral) als ik jullie verhalen lees en ben soms echt jaloers op de (toekomstige) moeders die ik zo zie posten. Maar hier komt het er nog lang niet van, ik studeer nog, woon thuis en ben pas 19, vriendje is wel ouder, maar verder hetzelfde. We hebben het er wel soms over, hoe leuk het zou zijn. Maar we rammelen nog minstens de komende 6 jaar mee denk ik .

Ik rammel mee, en het zal best bij rammelen blijven. Lichamelijk is het bijzonder onverstandig om aan een derde te beginnen en het past allemaal niet in huis en hoe moeten we dat finacieel doen?? Maar toch..nog eentje om het af te maken *wegdroomt*

quote:

Op maandag 12 december 2005 10:25 schreef innovative het volgende:

Je hoeft geen zuipende student te zijn om een studentenleven te hebben waar geen kids in passen hoor...

Ik ben een serieuze studente, geen lid van verenigingen of wat ook, werk braaf etc. Maar in mijn leven passen de komende jaren (en dan ook echt 8 jaar ofzo) geen kinderen. Mijn studie neemt te veel tijd in beslag om te kunnen opvoeden, daarnaast moet een kindje ook eten, luiers etc. en dat kan ik allemaal niet ophoesten omdat ik nu eenmaal geen zeeën van tijd heb en dus niet veel kan werken en mijn relatie is dan wel bijna drie jaar stabiel en we willen samen verder, maar om nou meteen levenslang aan elkaar vast te zitten gaat mij op mijn 20e veel en veel te ver. Verder wil ik graag nog iets bereiken naast alleen maar moeder zijn, dus wil ik me eerst een paar jaar op mijn carriere richten zonder na te moeten denken over het op tijd op halen van een kind van school en of de oppas het wel genoeg fruit geeft ofzo.

Ikzelf denk idd dat als je student bent -op welke manier dan ook- en het is je primaire studie een kind daar maar moeilijk bij past. Ik persoonlijk vind het handiger eerst mijn leven op de rails te krijgen en een goede basis te leggen, alvorens uberhaupt over stoppen met de pil na te denken (want of dat gebeurt is ook nog maar de vraag, vriendlief is pas 22 en er kan nog veel veranderen, maar of hij ooit kids wil?). Die basis wil ik zélf leggen, ik vind het in deze tijd niet echt handig om puur op het inkomen en opleiding van de man te vertrouwen, getuige het feit dat er bergen scheidingen zijn en dat je tegenwoordig als weduwe (je weet maar nooit) 't ook wel kan vergeten qua steun vanuit de overheid etc.

Wat dit betreft verschillen we denk ik in mening. Zo hoef ik niet zo nodig eerst carriere te maken en dan pas kinderen te krijgen. Carriere maken kan later ook altijd nog. Ook heb ik al 1 studie afgerond en kan inprincipe ook aan de slag met dat diploma maar vond het zelf gewoon leuk om meer kennis op te doen. Daar komt ook bij dat mijn vriend een paar jaar ouder is (25) en hij het liefst niet te oud een kindje wil.
Maar zoals ik zelf al zei op dit moment heb ik de tijd er niet voor dus komt er ook geen kindje (maar zeg nooit nooit he).

Ik hoef eigenlijk ook niet zo nodig grote carriere te maken..

Ik ga het onderwijs in straks, en gelukkig kan ik daar vast wel heel geod in deeltijd werken, zodat ik dan nog tijd heb voor mijn kinderen..

Ik ben zelf opgegroeit met twee ouders aan het werk(ik woonde dan wel op een boerderij) en ik had graag gewilt dat ze er vaker waren...
En als ik jonger kinderen heb, kan ik altijd later nog eens verder kijken qua carriere, tenminste dat idee heb ik een beetje.....

Mag ik ook even meerammelen
De planning was dat we over een paar maandjes zouden gaan proberen voor een tweede.
Maar helaas, ik ben m'n baan (bijna) kwijt. Dus tot ik een nieuwe heb gaat dat feest niet door

En precies wat BE zegt, natuurlijk kun je niets plannen in het leven (dit had ook kunnen gebeuren als ik al zwanger was of na de bevalling, etc.), maar om er bewust voor te kiezen om nu toch te stoppen met de pil is ook weer zo wat...

quote:

Op maandag 12 december 2005 10:58 schreef teigan het volgende:
Ik hoef eigenlijk ook niet zo nodig grote carriere te maken..

Ik ga het onderwijs in straks, en gelukkig kan ik daar vast wel heel geod in deeltijd werken, zodat ik dan nog tijd heb voor mijn kinderen..

Ik ben zelf opgegroeit met twee ouders aan het werk(ik woonde dan wel op een boerderij) en ik had graag gewilt dat ze er vaker waren...
En als ik jonger kinderen heb, kan ik altijd later nog eens verder kijken qua carriere, tenminste dat idee heb ik een beetje.....

Ik heb juist een moeder die haar baan heeft opgezegd en nooit meer heeft opgepakt, en die daar achteraf spijt van heeft. Ze was er wel, maar heeft eigenlijk altijd gewild dat ze ook iets "eigens" had. Mijn vader heeft een eigen bedrijf waar ze in mee hielp, maar dat deed ze vooral in de avonduren en als wij op school zaten. Dat gaf haar echter niet de bevrediging die ze zocht, ze was toch altijd "voor hem" bezig, dat bedrijf was zijn droom, niet het hare. Maar ja, eenmaal vastgesleten patronen krijg je er niet meer uit.

Inmiddels is haar diploma niet geldig meer (fysiotherapie) en is de drempel om weer te gaan werken helemaal hoog. Ze werkt nu 8 uur per week als vrijwilliger in een hospice voor stervensbegeleiding, maar echt een uitdaging vindt ze dat ook niet.

Als ik naar haar kijk, dat wil ik echt niet. Niks van jezelf, huissloof, altijd bezig met de kinderen... neuh, bedankt.

Vandaar dus dat ik mezelf de komende jaren op het eerste plan stel, hoewel ik gek ben op kinderen. Ze passen echter gewoon nog niet in mijn leven en dat blijft nog lang zo... maar maak dat mijn kriebels maar wijs als ik zo'n kleintje in mijn handen heb...

Wat betreft dat idee met later nog carriere maken, dat blijkt dus erg moeilijk... Herintreders blijken nog steeds moeilijk aan een baan te komen, en carriere maken daarna blijkt helemaal lastig.

Het heeft hier ook een hele tijd behoorlijk gerammeld hoor. Terwijl Kevin nog naar school gaat en ik toen niet eens vast werk had. Maar ja, eens moet je de knoop doorhakken.
Hier is het gerammel ondertussen wel vast geketend

quote:

Op zondag 11 december 2005 22:29 schreef Rottdog het volgende:
Wij waren er "klaar" voor zeg maar dan ben je zwanger en gebeurt alsnog het volgende een ontslag en ben je net 4 mnd zwanger terwijl je zelf dacht financieel er goed voor te staan

Maar zoals mijn moeder dan zeg ach dat kind wordt zonder dat ene loontje ook wel groot

Je kunt plannen als de beste maar over je toekomst bestaat nou eenmaal geen zekerheid en kan zeggen ondanks dat ontslag toendertijd groeit onze dochter als kool

Hier kan ik me ook bij aansluiten.

Wij, eigenlijk voornamelijk het mannetje, zijn mensen die het op zeker speelden. Allebei vreselijk ambitieus en het leven 'hard leven'. Al vaker gedacht, een kindje zou best welkom zijn. Maar heb het gerammel heel lang verborgen. (alsof je met een huisraad aan potten en pannen onder je jas rondloopt en dan maar hopen dat niemand het merkt ) Want met het werk kwam het eigenlijk nooit gelegen. (oude baan zat, zoeken naar nieuwe baan, jezelf weer bewijzen enz. enz.)

Toen kregen we het nieuws dat mijn moeder ziek was. Ze had een behoorlijke hel nog te gaan, maar ze had kans. Dan staat je hele wereld stil en denk je: "Waar zijn we in godsnaam met zijn allen mee bezig?"
Vlak voor ze begon te kuren, zijn het mannetje en ik op vakantie gegaan om even op adem te komen voordat alle ellende echt goed van start zou gaan. En daar kwam mijn gerammel er luid en duidelijk uit. Vroeg in het seizoen, dus allemaal gezinnetjes met ontzettende schattige kleine kindjes. Het was ook tropisch warm, dus onder mijn jas kon ik mijn gerammel niet meer verstoppen. Ineens hoorde ik mezelf roepen: "Dat wil ik ook!"
Het mannetje blij, want die wilde al een tijdje. Maar ja, zonder mij ging het wat lastig.

Nog even gedacht, misschien even wachten tot ik een vast contract heb. Maar hoe vaak was het werk er wel niet tussen gekomen? Dus, alle ja maars overboord gegooid en we hebben de gok genomen. Ik raakte zwanger en verloor mijn baan. Heb er geen moment van wakker gelegen, wist dat er vanzelf wel wat op mijn pad zou komen. Maar nu wilde ik eerst een kindje en dan zagen we wel verder.
Mijn moeder knapte op en wij kregen Léon. 8 weken na mijn bevalling werd me al werk aangeboden en daar zit ik nog steeds met heel veel plezier.
Soms moet je gewoon meer naar je hart luisteren en minder naar je verstand.

Idd het komt nooit echt uit, er is altijd wel een reden om het uit te stellen. Eerst wil je een goeie baan, dan weer dat mooie huis en je wil ook nog 3 keer per jaar op vakantie. Of laten we eerst maar even afwachten........

Ik heb ook periodes dat het rammelt. Nooit geweten dat ik zo een oer moeder zou worden. Echter, heb ik nog steeds erg veel moeite met het vinden van de juiste balans tussen werk en moederen.

Op zich zou ik heel graag wel weer zwanger willen worden. Maar vriendlief en ik zijn, ja ja daar komtie... een nieuw huis! Omdat ik "al" 31 jaar ben, wil ik toch ook niet te lang wachten op een tweede. Maar ja wie weet _{kleine babietjes hebben toch nog geen eigen kamer nodig in het begin}

*coming out

Nooit wilde ik kinderen en al helemaal geen huisje/boompje/beestje-gezin.
Maar nu Jolie er is (en zeker na die miskraam) is er een gevoel in mij dat zegt; ik wil zo graag nog een kindje. Het liefst te lang na Jolie. Het gevoel gaat behoorlijk diep, juist ook door die miskraam ws. Iemand zei tegen me toen dat juist doordat het ongepland was maar wel ongewild, het gevoel misschien anders was. Wij zouden niet nu weer proberen om een kindje te maken.
Later, als ik klaar ben met m'n studie, persoonlijke dingen beter gaan, betere huisvesting enzo, ja dan misschien dan.
Daar is ook helemaal niks mis mee maar ik ben wel eens jaloers op anderen die wel weer zwanger zijn enzovoorts. Niet dat ik niet blij voor ze ben maar ik voel ook tranen branden als ik er aan denk.
Toch weet ik, als de tijd er voor is zal er (als alles goed gaat) echt nog wel een kindje komen want dat zou fijn zijn.

Er zijn altijd wel 100 redenen te bedenken om het niet te doen of uit te stellen. Het komt nooit echt uit. Daarnaast is het ook nog zo dat je er minimaal 9 maanden op moet wachten dus die perfect gecreerde situatie waarin het wel uitkomt kan wel ineens helemaal veranderd zijn.

Als je om je heen kijkt zijn er altijd mensen, kennissen of vriendinnen die er gewoon voor gaan, terwijl ze in een situatie zitten waarvan ik denk "Ik zou er nog niet aan beginnen" maar ja ik ben zo'n truttebol die dus wel alles eerst op orde wilde hebben. Beetje jammer dat 't vervolgens ruim anderhalf jaar duurt voordat je zwanger raakt.

Ik wilde altijd maar 1 kindje, mijn niet omdat hijzelf enig kind is... Nu ik er 1 heb, wil ik ook een 2e. Ik wacht wel, want ik wil 't mijn lichaam niet aandoen om nu weer zwanger te zijn. Ik wil eerst kijken hoe we financieel uitkomen met minder salaris en meer kosten, ik wil eerst weer in m'n ritme komen qua werk en opvang e.d... Oftewel er zijn alweer 100 redenen te bedenken om het (nog) niet te doen. Tot het moment komt dat die knop gewoon weer omgaat en je zegt "En nu gaan we er gewoon voor, klaar"

Pffff, vermoeiend he vrouwelijke ratio...

Dutch, dat van je zieke moeder herken ik wel. Ik heb hier de afgelopen jaren ook wel het eea meegemaakt met mijn ouders en ik heb wat dat betreft nu ook wel zoiets van 'ik wil niet wachten tot het te laat is' enzo.

_{Mag ik GreatWhiteSilence even bedanken voor het topic-idee. Het is zo lekker om er over te kunnen praten. Het gevoel is soms zo groot en enorm en het er even uitgooien lucht gewoon toch even op voor een tijdje. En weten dat je niet de enige rammeldoos bent is ook wel fijn.}

Ja dat valt me ook op, dat ik niet de enige ben die heul graag een kind wil . Die dingen die ik hier lees zijn zo herkenbaar, maar ik dacht altijd dat ik 1 van de weinigen (of zelfs de enige) was met dat soort gevoelens .

Ik wil ook heel graag een kindje en we wilde na het trouwen volgend jaar ook beginnen. Maar mijn lichaam de financieën en het huisje willen nog niet zo meewerken. En omdat ik strakjes in fabruari weer ga beginnen op het HBO stellen we het nog maar een paar jaar uit.

innovative Ik wil ook niet helemaal thuisblijven voor de kinderen, ik zou er ws. ook eeuwig spijt van hebben....
Maar vriendjelief heeft altijd geroepen dat hij ook minder wilde gaan werken als er een kleintje kwam...
En ik kan vast wel part time aan de slag, en een paar ochtenden in de week naar de creche/oppas is wat anders dan je kind er veel naartoe brengen..
En als het ouder zou zijn, en naar school zou gaan, dan hoop ik dat mijn werktijden daarop aangepast kunnen worden....

Ik vind het wel grappig, in mijn omgeving zijn ze er nog niet mee bezig, ik zit ook bij de verkeerde studie, het is een mannenstudie.... Maar bij mij rammelt het al een tijdje

Ja, met een ziek lijf is het helemaal lastig. En vaak een grote gok. Je weet vaak niet wat er gebeurd.

Ik kan er op zich wel met over praten, maar dat wil ik ook niet constant doen. Ik wil niet dat hij denkt dat ik de druk aan het verhogen ben enzo. Want dat werkt bij mijn stijfkopje sowieso averechts. Maar er gewoon even over praten lucht zo op.

Dat mijn ouders of schoonouders het zouden willen zou voor mij overigens geen reden zijn om het te doen. Het moet wel 'onze' keuze zijn, omdat wij het willen.
Maar het lijkt met wel heel leuk voor ze. Ik zie hoe mijn ouders nu zijn met mijn nichtje enzo.

quote:

Op maandag 12 december 2005 15:33 schreef GreatWhiteSilence het volgende:
Ik zit al de hele middag te bedenken of ik nu met die moeder met twee kinderen ervaringen uit zou willen wisselen. Het probleem is een beetje dat ik uiteindelijk toch echt zelf in het diepe moet springen, want het is een loterij wat betreft het resultaat. Misschien heb ik er helemaal geen last van, misschien eindig ik als de vrouw in Leintjeuh haar verhaal. De ervaring van iedereen in dezelfde situatie zal daar nog niets over kunnen zeggen... **Zucht... K*tzooi**

Heb je het er al over gehad met artsen?

quote:

Op maandag 12 december 2005 15:27 schreef teigan het volgende:
innovative Ik wil ook niet helemaal thuisblijven voor de kinderen, ik zou er ws. ook eeuwig spijt van hebben....
Maar vriendjelief heeft altijd geroepen dat hij ook minder wilde gaan werken als er een kleintje kwam...
En ik kan vast wel part time aan de slag, en een paar ochtenden in de week naar de creche/oppas is wat anders dan je kind er veel naartoe brengen..
En als het ouder zou zijn, en naar school zou gaan, dan hoop ik dat mijn werktijden daarop aangepast kunnen worden....

Ik vind het wel grappig, in mijn omgeving zijn ze er nog niet mee bezig, ik zit ook bij de verkeerde studie, het is een mannenstudie.... Maar bij mij rammelt het al een tijdje

Ook hier een mannenomgeving, TU Delft...

Ik ben zelf realistisch tot pessimistisch als het gaat om de mogelijkheden van het combineren van moederschap en werk. Althans, tot bepaalde niveau's is het wel mogelijk (zij het met veel moeite), maar ik stel mijn doelen nogal hoog en daar is het gewoon heel hard vechten om je zin erdoor te krijgen. Tja..

Aan de ene kant wil ik graag kindjes en kan ik ook echt de kriebels krijgen van het idee en van het fantaseren erover... Anderzijds heb ik een vriend die het niet zo nodig vindt en die niet thuis gaat blijven voor ze, dat zal op mij neerkomen. Of ik dat wil??? Tja... moeilijk. Emotioneel gezien wil ik graag, en droom ik erover, rationeel gezien vind ik het een heel moeilijke keuze en denk ik de ene dag "nee, toch maar niet want..." en de volgende dag "natuurlijk moet het mogelijk zijn, miljarden vrouwen krijgen kinderen dus ik kan het ook en ik red me wel"... Kortom, ik ben er iig nog niet aan toe op dit moment. En wat er over een jaar of acht (op zijn vroegst) gebeurt zien we dan wel weer, ik zorg er iig voor dat er een goede start is mochten we besluiten ervoor te gaan, en als we er niet voor gaan is wat spaargeld etc. ook mooi meegenomen...

De kriebels zijn er, mijn hoofd nog lang niet.

quote:

Op maandag 12 december 2005 15:57 schreef GreatWhiteSilence het volgende:

[..]

Nee, ik heb al 3 jaar geen neuroloog gezien geloof ik...

Maar ik heb van een ander gehoord dat ze van de neuro te horen had gekregen dat als ze kinderen wilde ze er beter meteen aan kon beginnen. Maar dat is voor mij niet echt meer van toepassing denk ik, omdat ik er eigenlijk geen last van heb.

Bovendien heeft iedere neuroloog weer een andere mening, dus daar kan ik ook weinig mee... Het is zelfs zo dat als ik van de diagnose af wil, ik al weet naar welke arts ik moet, die gooit bijna alles op stress...

Dat is ook vrij lastig dan inderdaad als ze allemaal wat anders zeggen.
Maar goed jou situatie is zoals jij het uitlegd en je zelf ook al zei totaal anders als van die vrouw die beschreven werd door Leintjeuh. Moeilijk allemaal hoor, in iedergeval goed luisteren naar je lichaam maar ik neem aan dat je dat wel doet

Hier nog een rammelaar.

Helaas blijft het ook voor mij de komende jaren bij rammelen, aangezien ik nog studeer en mijn vriend ook. Toen ik 19 was heb ik een miskraam gehad en sindsdien blijf ik elke maand stiekem hopen dat ik dwars door de pil heen zwanger word
Ach ja. Ik denk dat ik het nog wel even volhoud, maar als ik hier dan meelees (want dat doe ik sinds die miskraam) en die foto's zie...

Ik heb geen echte uitspraken gedaan die vastliggen naar mijn vriend toe betreft het hoe lang nog wachten, heb dus wel gezegd dat ik het jammer zou vinden om nog jaaaren te wachten en dat me dat misschien niet gaat lukken om helemaal te gaan wachten op wanneer HIJ vindt dat ZIJN leven perfect is en klaar is voor een kind, zoals iemand hier ook al zei ''perfect'' is je leven naar mijn idee nooit, je kan altijd wel blijven zoeken naar dingen die je nog wilt verbeteren.

Ik zou het wel erg vinden als ik door de pil heen zwanger zou worden, want dan is het niet gepland en niet samen besloten,en vooral mijn vriend zou het er heel moeilijk mee hebben dan. Maarja aan ECHT per on geluk zwanger raken kan niemand iets doen, en ik heb ook altijd rotsvast gezegd hier dat ik het dan nooit maar dan ook nooit weg zou laten halen.

Mijn beste vriendin is zwanger en verwacht in juni haar kindje, ik ben totaal niet jaloers, vind het juist zalig om haar kadootjes voor haarzelf en baby te sturen en straks een beetje tante te gaan zijn.
Ik lees ook altijd mee in zwangerschap en geboorte, vind dat echt heel erg mooi en aandoenlijk om alles te lezen. Maar het fototopic blijft favoriet Jolie Maria Myrthe de Ambers en Dylans

Ik heb afgelopen jaar 2 keer een Morning After Pil geslikt. 1 keer toen we elkaar net een paar weken kenden en nog een keertje na een maand of 3.
Het was net niet helemaal goed gegaan.
Maar daarna heb ik hem gezegd dat ik het dus niet meer zou doen. We zijn volwassen mensen en hij weet dat ik enorm graag wil, dus ik zou niet bewust een kans op zwangerschap nog een keer om zeep helpen.

Wonder o wonder... daarna zijn er geen slippertjes meer geweest.

* miss_dynastie rammelt ook, maar in real life praat ik er toch liever niet over, ik weet niet, als mensen er naar vragen heb ik echt het idee dat ze zich bemoeien met dingen die ze niet aangaan.
Wij weten trouwens ook dat niks zeker is, en de situatie nooit perfect zal zijn. Maar toch kiezen we er nu wel voor om in elk geval éérst mijn studie af te ronden. Daarna zie je inderdaad wel... maar een kindje met mijn studie combineren, ik denk niet dat dat zou lukken. Dus in dit geval houdt het verstand echt de overhand. Gewoon, omdat niet-afmaken van mijn studie echt heel veel gevolgen heeft; niet alleen voor mij persoonlijk, maar ook financieel (allereerst het terugbetalen van je StuFi en daarnaast minder geld verdienen in een baan dan je zou verdienen wanneer je je studie had afgerond). Overigens is dat ook niet serieus een optie (geweest).

Ik zat ook al op jou te wachten!

IRL praat ik er iig een stuk minder over. En niet dat het zo sterk is. Dat gaat ze niks aan. Dan gaat iedereen constant vragen 'en?'.

quote:

Op maandag 12 december 2005 17:28 schreef Brighteyes het volgende:
Ik zat ook al op jou te wachten!

IRL praat ik er iig een stuk minder over. En niet dat het zo sterk is. Dat gaat ze niks aan. Dan gaat iedereen constant vragen 'en?'.

Ik verwachtte haar stiekem ook
Ik praat er eigenlijk ook nooit echt over, gaat ze gewoon niks aan. Als er naar gevraagd wordt zeg ik graag kinderen te willen maar voorlopig nog niet, en dan blijft het eigenlijk altijd daar wel bij, er wordt gelukkig niet doorgevraagd.

quote:

Op maandag 12 december 2005 17:28 schreef Brighteyes het volgende:
Ik zat ook al op jou te wachten!

IRL praat ik er iig een stuk minder over. En niet dat het zo sterk is. Dat gaat ze niks aan. Dan gaat iedereen constant vragen 'en?'.

Dat ge-'en?' is dus iets waar ik ook helemaal mesjogge van wordt!

"Én wanneer komt de tweede nou???? *bemoeizuchtige glimlach*"

Waarna ik inwendig rammelend de tegenvraag stel "hoezo? is er iets mis met deze?? *onnozele blik* "

Zo, het topic loopt storm! weet niet zo waarop te reageren

Bij mij zit het op dit moment financieel echt even fout, dus nu bewust een kindje nemen en denken dat komt wel goed, dat kán gewoon niet.
Ik zal nooit een geweldige carrierre hebben, maar een baantje waar ik op z'n minst 1200 euro zal verdienen moet ik gewoon nog even vinden.

Mijn vriend zal een goede vader zijn, maar ik twijfel echt ontzettend of ik met hem mijn leven wil delen.
Natuurlijk ben je daar nooit zeker van, maar ja, als je nu al twijfelt..
Heb ook een paar vriendinnen, die wilden een kindje en maakten dus ook een kindje.
Toen hun zwanger waren en de kindjes werden geboren had ik ook zoiets van, ja, ik blijf maar twijfelen en hun doen het gewoon en hebben nu zo'n leuk kindje.
Waarom zou ik dan wel gaan wachten?
Alleen kan je een kind ook goed opvoeden en ik weet zeker dat mijn vriend een geweldige vader is, ook al zouden we uit elkaar gaan.
Maar, ik heb een spiraaltje, ooit een keer als morning afterspiraal in laten zetten.
En dat spiraaltje werkt heel goed en je moet echt naar de dokter om het er uit te laten halen.
En zoiets was toch een grotere stap dan stoppen met de pil voor mijn gevoel.

Nu bijna 2 jaar later ben ik blij dat ik die spiraal in had, m'n relatie gaat op het moment weer erg slecht en mijn vriendinnen met baby's wonen nu alleen zonder hun vriend, hebben kutbaantjes en kunnen nooit meer uit.
De babys waar ze zo vol van waren, wat hun droomwens was, dat er koste wat kost moest komen zijn nu drukke peuters en ik hoor ze af en toe zeggen...had ik maar gewacht...

Zo had ik nu toch echt niet willen zitten, ik wil het toch naar mijn gevoel goed doen en wil ook liever geen alleenstaande moeder worden.
Ik wil niet denken dat ik beter had moeten wachten en wil een evt. kindje ook een wat stabieler leventje geven.

quote:

Op zondag 11 december 2005 20:27 schreef Brighteyes het volgende:

[..]

Ja nou ja, hoe harder ik rammel, hoe koppiger manlief wordt met nog even wachten, dus ik schiet er niks mee op hoor.
Ik maak alleen mezelf steeds een stukje gekker!
Heb niet voor niets laatst vol liefde mijn babypop van vroeger gewassen en in haar pas gewassen kleertjes weer aangekleed.

Ik weet echt zo wat je bedoeld. Ik ben nog best jong (23) en studeer nog braaf (pas het tweede jaar), maar sinds een jaar ofzo heb ik zo'n enorm sterke drang om zwanger te worden. Ik heb alleen mijzelf (en Knut ) belooft eerst mijn school af te maken. Maar die drang ik word er gek van. Als ik een baby zie, een zwangere vrouw, de bevalling, er (de herhalingen en carol is zwanger) krijg ik steeds zo'n gevoel van binnen wat gewoon schreeuw "TRUT ZWANGER WORDEN!"

Nog even wachten neem ik mijzelf maar voor, ik hoop dat het wat minder wordt want nog 2 en een half jaar wachten tot ik uberhaupt kan proberen om zwanger te worden is echt afshcuwelijk.

Ik wil zo graag een babietjes met Knut
Wat een heerlijk topic trouwens

De reden waarom ik eerst wil afstuderen, is omdat we nu behoorlijk klein wonen en we een koopwoning hebben op 1 inkomen. Nu verdient Knut goed hoor, maar kopen is duur en in dit huis past geen kind, we zouden uiteraard groter kunnen wonen, maar dan wordt het wat meer op de grens van de randstad, wat voor mij weer vreselijk onpraktisch zou zijn met de studie. Daarbij moet ik stage lopen en ik zou een behoorlijk stuk van de studie missen denk ik. Ik kan natuurlijk ook deeltijd studeren (ja ik heb alles al honderd keer uitgedacht ) maar dat lijkt me ook onpraktisch.

Een kind is duur (babykamer, kleding, voeding luiers) en ik wil een stevige financiele basis hebben, maar goed je kunt ook werkeloos worden etc etc.

Ik kan dus wel 100 voors en 100 tegens bedenken, maar als ik denk aan kinderen ben ik ineens minder voor reden vatbaar. Ik dacht trouwens dat ik de enige was met zo'n sterke drang Je hoort er nooit iemand over. Knut wil overigens ook graag kinderen hoor, dus dat is het probleem niet. We denken alleen allebei dat het nu geen goed idee is, omdat ik straks mijn studie niet af maak. Ik studeer overigens voor middelbareschool docent, dus werken en een kind is wel weer redelijk te combineren.

Zucht...

[ Bericht 32% gewijzigd door Silmarwen op 13-12-2005 10:08:05 ]

Topic van herkenning

Er wordt zoveel geschreven waarin ik me helemaal mee identificeer. Ik weet gewoon niet waar te beginnen...

Hier rammelt het al lang, heel lang. Een tijdje heb ik zelfs gedacht dat kinderen er voor mij nooit in zouden zitten vanwege mijn medische achtergrond (auto-imuunachtige aandoening waardoor mijn nierfunctie verminderd is (60%) en ik een hoge bloeddruk heb). Maar volgens mij artsen is het wel mogelijk, mits voor mijn 30ste, vanwege de risico's. (Ben nu 25)

quote:

Op maandag 12 december 2005 10:12 schreef GreatWhiteSilence het volgende:
Meestal heeft een zwangerschap namelijk juist en positieve invloed op de MS...

Dit geldt gelukkig ook voor mijn aandoening, waardoor ik wel vertrouwen in de zwangerschap heb.

Mocht het onverhoopt helemaal misgaan, dan hebben we een klein huis (3 kamers) maar kunnen we de hypotheek nog steeds betalen van 1 (goed) salaris. En ja natuurlijk, liefst zou ik ook een groter huis willen. Maar dat kan gewoon niet in dit korte tijdsbestek.

Maar goed, het eerste wat voor elkaar moet zijn is dat ik mijn examens in januari haal, dan kan ik in februari met de pil stopppen (WOD is geloof ik de 14e, lekker romantisch )_{Erg he dat ik daar al naar gekeken heb} En hopelijk met nieuwe medicijnen beginnen en met de oude stoppen.

Ja, het rammelt en behoorlijk ook, er gaat geen dag voorbij dat ik niet naar de toekomst kijk

Wat betreft het duur zijn van alle dingen, mijn schoonzus heeft twee schatten van kinderen die uit de spullen beginnen te groeien. Er staat bij hun op zolder al een boel gereserveerd voor ons. De vragen van wanneer we het opkomen halen, worden al regelmatig gesteld

quote:

Op dinsdag 13 december 2005 09:58 schreef Silmarwen het volgende:

[..]
... krijg ik steeds zo'n gevoel van binnen wat gewoon schreeuw "TRUT ZWANGER WORDEN!"

Nog even wachten neem ik mijzelf maar voor, ik hoop dat het wat minder wordt want nog 2 en een half jaar wachten tot ik uberhaupt kan proberen om zwanger te worden is echt afshcuwelijk.

Wat kan het heftig zijn he!

quote:

Ik wil zo graag een babietjes met Knut
Wat een heerlijk topic trouwens

Ik ben ook helemaal blij hiermee idd!

quote:

[...]Ik dacht trouwens dat ik de enige was met zo'n sterke drang
[...]Zucht...

Oooh Sara kwam hier door de pil gefietst. Totaal onverwachts maar nu zo welkom . We hebben voor haar, toen ik eenmaal zwanger was, heeeeel bewust gekozen. Ze is nu 3,5 maanden oud, en ik wil meteen wel weer . Manlief zag dit nog niet zo zitten. Qua financien moeten we veel op orde krijgen, manlief gaat naar school. In maart 2907 is hij klaar, en gaan we voor een 2e. Maar inmiddels ben ik wel weer aan de pil . Ik ga er echter niet vanuit dat dit ons 2 keer overkomt.

quote:

Op dinsdag 13 december 2005 11:09 schreef Fuente het volgende:
In maart 2907 is hij klaar, en gaan we voor een 2e.

Dat is best een ruime marge!

Idd!

Weet je, ik denk dat het dus bij heel veel mensen wel sluimert. Maar hardop uitspreken in je omgeving doe je niet, want dat schept ook weer verwachtingen bij die mensen. En het laatste wat je wil is dat je elke keer krijgt te horen is: "En? Zijn jullie al bezig?"
Dus ik denk dat het daarom nog een klein beetje taboe is. Of taboe gehouden wordt. Daarom is dit topic dus ook zo'n succes, want er zijn genoeg bondgenoten! Maar je wordt er niet gelijk op 'afgerekend'. Leg ik het zo een beetje duidelijk uit?

Meiden wat een geweldig topic! Twee jaar geleden had ikzo ontzettend met jullie mee kunnen beppen echt heel herkenbaar allemaal. Bij mij rammelde het ook vreselijk (ik wilde altijd voor mijn dertigste een kindje hebben) Maar manlief wilde echt nog niet. En het huis was ook niet geschikt voor een beepje. Tot we gingen verhuizen ,omdat een kindje er tzt toch wel zou komen, naareen woning met 2 slaapkamers. Op de dag na de verhuizing maar een test gedaan . En nu ligt er een heel mooi meisje te slapen in de kamer die we voorlopig wel als rommelkamer zouden gebruiken

Oftewel, je weet nooit hoe het loopt. Succes en sterkte met rammelen, en geniet er ook van want het heeft ook wel iets 'spannends'.

Denk het wel.
Hoe vaak ik niet van frustratie op mijn vingers heb zitten bijten omdat ik het gewoon even ergens de ruimte in wilde gooien.
Maar als je dat dan in HVVJN of zo zou zetten wordt het weer zo enorm beladen. Nu is het er uit, we zijn niet de enige en het is gewoon prettig af en toe even te kunnen ventileren.

Had gisteren een gesprek hierover met een vriendinnetje aan de telefoon en mijn zat in de kamer ernaast te computeren. Vroeg hem later of hij het gehoord had en hij had wel flarden opgevangen. Heb hem maar gezegd dat ik er verder niks mee bedoel, maar dat het er soms gewoon even uit moet. Dat het niet is om de druk op te voeren.

Oh, en niet afrekenen. Er komt vast ook wel een keer iemand langs die zich af vraagt waar we ons in godsnaam zo druk over maken. Maar ik kan het niet eens aan mezelf uitleggen waarom het zo groot en heftig is en waarom het per se nu 'moet', dus dat kan nog een leuke discussie gaan worden.

overigens rammelt het bij mij nu al voor een tweede hoor... Maar dat moet echt nog even wachten eerst maar kijken hoe het nu financieel gaat en hoe mijn gezondheid zich houdt. Ow en we hebben hier geen plek voor een tweede dus dat wordt weer verhuizen.

quote:

Op dinsdag 13 december 2005 11:19 schreef dutchie het volgende:
Weet je, ik denk dat het dus bij heel veel mensen wel sluimert. Maar hardop uitspreken in je omgeving doe je niet, want dat schept ook weer verwachtingen bij die mensen. En het laatste wat je wil is dat je elke keer krijgt te horen is: "En? Zijn jullie al bezig?"
Dus ik denk dat het daarom nog een klein beetje taboe is. Of taboe gehouden wordt. Daarom is dit topic dus ook zo'n succes, want er zijn genoeg bondgenoten! Maar je wordt er niet gelijk op 'afgerekend'. Leg ik het zo een beetje duidelijk uit?

Daar heb je wel gelijk in. Al heb ik het bij een aantal mensen (vriendinnen en schoonouders en moeder) wel uitgeproken, omdat het zo overduidelijk is dat het bij mij speelt_{Sommigen hebben dat idee al heel lang over mij, terwijl ik het er toen nog niet over had} . Sommige genieten en dromen met me mee. Andere blijven vragen waar de bruiloft blijft (Hoeft voor ons beide niet). Maar vooralsnog wordt ik er niet gek van Het helpt mij namelijk ook wel met het bedenken van hoe dingen moeten gaan of wat geregeld moet worden enzo.

Taboe blijft het wel een beetje bij de 'ouderen' (Goh, zou je eerst niet alles op een rijtje krijgen) en bij de werkgever (Krijg ik over een half jaar wel weer een contract?!?)

Vooral met dit punt weet ik moeilijk om te gaan. Binnenkort zijn de personeelgesprekjes er weer. Moet ik toch wat antwoorden (ondanks dat het verboden is) of juist ontkennen, Of het maar in het midden laten. Er was daar laatst ook een topic over in WGR, waar de pro's en contra's uitgebreid aan bod zijn gekomen. Soms neig ik toch om, als het gevraagd wordt, te zeggen dat we wel ideeën hebben. Ik heb een hele sociale werkgever namelijk en ik denk dat ontkennen juist een tegenovergesteld effect zal hebben. Aan de andere kant, je weet het niet... Lastig, lastig...

quote:

Op dinsdag 13 december 2005 11:29 schreef Brighteyes het volgende:
Denk het wel.
Hoe vaak ik niet van frustratie op mijn vingers heb zitten bijten omdat ik het gewoon even ergens de ruimte in wilde gooien.
Maar als je dat dan in HVVJN of zo zou zetten wordt het weer zo enorm beladen. Nu is het er uit, we zijn niet de enige en het is gewoon prettig af en toe even te kunnen ventileren.

Had gisteren een gesprek hierover met een vriendinnetje aan de telefoon en mijn zat in de kamer ernaast te computeren. Vroeg hem later of hij het gehoord had en hij had wel flarden opgevangen. Heb hem maar gezegd dat ik er verder niks mee bedoel, maar dat het er soms gewoon even uit moet. Dat het niet is om de druk op te voeren.

Oh, en niet afrekenen. Er komt vast ook wel een keer iemand langs die zich af vraagt waar we ons in godsnaam zo druk over maken. Maar ik kan het niet eens aan mezelf uitleggen waarom het zo groot en heftig is en waarom het per se nu 'moet', dus dat kan nog een leuke discussie gaan worden.

Inderdaad, ik hou het heel de tijd in. Ik zeur wel af en toe (misschien wel vaak) tegen Knut, maar niet tegen iemand anders. Heel gek, ik heb steeds het idee dat ik me niet zo moet aanstellen. Ik ben pas 23 etc etc hele verhalen tegen mijzelf om die drang maar weg te praten

Eindelijk lotgenoten Ik denk dat veel mensen het inderdaad nit zeggen omdat je meteen reacties krijgt als jje bent nog zo jong, of juist dat je moet opschieten en weet ik het wat voor commentaar je kunt krijgen. Ik weet zeker dat als ik het zou vertellen dat iedereen meteen begint over school en dat je het eerst moet afmaken blabla. Allemaal wel leuk en aardig hoor, maar dat gevoel gaat dus niet weg

Stinkie wordt soms echt gek van me.
En dan voelt hij zich weer schuldig om het het 'zijn schuld' is dat ik moet wachten.

quote:

Op dinsdag 13 december 2005 11:40 schreef Brighteyes het volgende:
Stinkie wordt soms echt gek van me.
En dan voelt hij zich weer schuldig om het het 'zijn schuld' is dat ik moet wachten.

Knut heeft de opleidingsstok achter de deur

Het komt me wel bekend voor alleen dan bij het 2de kindje.

Mijn man wilde geen 2de

Ik heb een jaar aan zijn kop gezeurd; ik wilde zoooo graag. Op een gegeven moment zei hij dat het "gezeur" alleen maar averechts begon te werken en dat hij het niet zag zitten. We waren toch gelukkig met z'n drietjes? Toen ben ik maar opgehouden erover te praten.

Een jaar later ben ik er weer voorzichtig over begonnen en zei hij ineens; ach, laten we het maar proberen dan...

Gelukkig werd ik meteen zwanger.

Nu zijn we dolgelukkig met z'n viertjes


_{Eigenlijk is dit off-topic want op dit moment "rammel" ik niet}

quote:

Op dinsdag 13 december 2005 11:11 schreef Brighteyes het volgende:

[..]


Dat is best een ruime marge!

Oeps 2007 dus