Het grote rammelaars-topic, deel 1

Hier nog een rammelaar.

Helaas blijft het ook voor mij de komende jaren bij rammelen, aangezien ik nog studeer en mijn vriend ook. Toen ik 19 was heb ik een miskraam gehad en sindsdien blijf ik elke maand stiekem hopen dat ik dwars door de pil heen zwanger word
Ach ja. Ik denk dat ik het nog wel even volhoud, maar als ik hier dan meelees (want dat doe ik sinds die miskraam) en die foto's zie...

Ik heb geen echte uitspraken gedaan die vastliggen naar mijn vriend toe betreft het hoe lang nog wachten, heb dus wel gezegd dat ik het jammer zou vinden om nog jaaaren te wachten en dat me dat misschien niet gaat lukken om helemaal te gaan wachten op wanneer HIJ vindt dat ZIJN leven perfect is en klaar is voor een kind, zoals iemand hier ook al zei ''perfect'' is je leven naar mijn idee nooit, je kan altijd wel blijven zoeken naar dingen die je nog wilt verbeteren.

Ik zou het wel erg vinden als ik door de pil heen zwanger zou worden, want dan is het niet gepland en niet samen besloten,en vooral mijn vriend zou het er heel moeilijk mee hebben dan. Maarja aan ECHT per on geluk zwanger raken kan niemand iets doen, en ik heb ook altijd rotsvast gezegd hier dat ik het dan nooit maar dan ook nooit weg zou laten halen.

Mijn beste vriendin is zwanger en verwacht in juni haar kindje, ik ben totaal niet jaloers, vind het juist zalig om haar kadootjes voor haarzelf en baby te sturen en straks een beetje tante te gaan zijn.
Ik lees ook altijd mee in zwangerschap en geboorte, vind dat echt heel erg mooi en aandoenlijk om alles te lezen. Maar het fototopic blijft favoriet Jolie Maria Myrthe de Ambers en Dylans

Ik heb afgelopen jaar 2 keer een Morning After Pil geslikt. 1 keer toen we elkaar net een paar weken kenden en nog een keertje na een maand of 3.
Het was net niet helemaal goed gegaan.
Maar daarna heb ik hem gezegd dat ik het dus niet meer zou doen. We zijn volwassen mensen en hij weet dat ik enorm graag wil, dus ik zou niet bewust een kans op zwangerschap nog een keer om zeep helpen.

Wonder o wonder... daarna zijn er geen slippertjes meer geweest.

* miss_dynastie rammelt ook, maar in real life praat ik er toch liever niet over, ik weet niet, als mensen er naar vragen heb ik echt het idee dat ze zich bemoeien met dingen die ze niet aangaan.
Wij weten trouwens ook dat niks zeker is, en de situatie nooit perfect zal zijn. Maar toch kiezen we er nu wel voor om in elk geval éérst mijn studie af te ronden. Daarna zie je inderdaad wel... maar een kindje met mijn studie combineren, ik denk niet dat dat zou lukken. Dus in dit geval houdt het verstand echt de overhand. Gewoon, omdat niet-afmaken van mijn studie echt heel veel gevolgen heeft; niet alleen voor mij persoonlijk, maar ook financieel (allereerst het terugbetalen van je StuFi en daarnaast minder geld verdienen in een baan dan je zou verdienen wanneer je je studie had afgerond). Overigens is dat ook niet serieus een optie (geweest).

Ik zat ook al op jou te wachten!

IRL praat ik er iig een stuk minder over. En niet dat het zo sterk is. Dat gaat ze niks aan. Dan gaat iedereen constant vragen 'en?'.

quote:

Op maandag 12 december 2005 17:28 schreef Brighteyes het volgende:
Ik zat ook al op jou te wachten!

IRL praat ik er iig een stuk minder over. En niet dat het zo sterk is. Dat gaat ze niks aan. Dan gaat iedereen constant vragen 'en?'.

Ik verwachtte haar stiekem ook
Ik praat er eigenlijk ook nooit echt over, gaat ze gewoon niks aan. Als er naar gevraagd wordt zeg ik graag kinderen te willen maar voorlopig nog niet, en dan blijft het eigenlijk altijd daar wel bij, er wordt gelukkig niet doorgevraagd.

quote:

Op maandag 12 december 2005 17:28 schreef Brighteyes het volgende:
Ik zat ook al op jou te wachten!

IRL praat ik er iig een stuk minder over. En niet dat het zo sterk is. Dat gaat ze niks aan. Dan gaat iedereen constant vragen 'en?'.

Dat ge-'en?' is dus iets waar ik ook helemaal mesjogge van wordt!

"Én wanneer komt de tweede nou???? *bemoeizuchtige glimlach*"

Waarna ik inwendig rammelend de tegenvraag stel "hoezo? is er iets mis met deze?? *onnozele blik* "

Zo, het topic loopt storm! weet niet zo waarop te reageren

Bij mij zit het op dit moment financieel echt even fout, dus nu bewust een kindje nemen en denken dat komt wel goed, dat kán gewoon niet.
Ik zal nooit een geweldige carrierre hebben, maar een baantje waar ik op z'n minst 1200 euro zal verdienen moet ik gewoon nog even vinden.

Mijn vriend zal een goede vader zijn, maar ik twijfel echt ontzettend of ik met hem mijn leven wil delen.
Natuurlijk ben je daar nooit zeker van, maar ja, als je nu al twijfelt..
Heb ook een paar vriendinnen, die wilden een kindje en maakten dus ook een kindje.
Toen hun zwanger waren en de kindjes werden geboren had ik ook zoiets van, ja, ik blijf maar twijfelen en hun doen het gewoon en hebben nu zo'n leuk kindje.
Waarom zou ik dan wel gaan wachten?
Alleen kan je een kind ook goed opvoeden en ik weet zeker dat mijn vriend een geweldige vader is, ook al zouden we uit elkaar gaan.
Maar, ik heb een spiraaltje, ooit een keer als morning afterspiraal in laten zetten.
En dat spiraaltje werkt heel goed en je moet echt naar de dokter om het er uit te laten halen.
En zoiets was toch een grotere stap dan stoppen met de pil voor mijn gevoel.

Nu bijna 2 jaar later ben ik blij dat ik die spiraal in had, m'n relatie gaat op het moment weer erg slecht en mijn vriendinnen met baby's wonen nu alleen zonder hun vriend, hebben kutbaantjes en kunnen nooit meer uit.
De babys waar ze zo vol van waren, wat hun droomwens was, dat er koste wat kost moest komen zijn nu drukke peuters en ik hoor ze af en toe zeggen...had ik maar gewacht...

Zo had ik nu toch echt niet willen zitten, ik wil het toch naar mijn gevoel goed doen en wil ook liever geen alleenstaande moeder worden.
Ik wil niet denken dat ik beter had moeten wachten en wil een evt. kindje ook een wat stabieler leventje geven.

quote:

Op zondag 11 december 2005 20:27 schreef Brighteyes het volgende:

[..]

Ja nou ja, hoe harder ik rammel, hoe koppiger manlief wordt met nog even wachten, dus ik schiet er niks mee op hoor.
Ik maak alleen mezelf steeds een stukje gekker!
Heb niet voor niets laatst vol liefde mijn babypop van vroeger gewassen en in haar pas gewassen kleertjes weer aangekleed.

Ik weet echt zo wat je bedoeld. Ik ben nog best jong (23) en studeer nog braaf (pas het tweede jaar), maar sinds een jaar ofzo heb ik zo'n enorm sterke drang om zwanger te worden. Ik heb alleen mijzelf (en Knut ) belooft eerst mijn school af te maken. Maar die drang ik word er gek van. Als ik een baby zie, een zwangere vrouw, de bevalling, er (de herhalingen en carol is zwanger) krijg ik steeds zo'n gevoel van binnen wat gewoon schreeuw "TRUT ZWANGER WORDEN!"

Nog even wachten neem ik mijzelf maar voor, ik hoop dat het wat minder wordt want nog 2 en een half jaar wachten tot ik uberhaupt kan proberen om zwanger te worden is echt afshcuwelijk.

Ik wil zo graag een babietjes met Knut
Wat een heerlijk topic trouwens

De reden waarom ik eerst wil afstuderen, is omdat we nu behoorlijk klein wonen en we een koopwoning hebben op 1 inkomen. Nu verdient Knut goed hoor, maar kopen is duur en in dit huis past geen kind, we zouden uiteraard groter kunnen wonen, maar dan wordt het wat meer op de grens van de randstad, wat voor mij weer vreselijk onpraktisch zou zijn met de studie. Daarbij moet ik stage lopen en ik zou een behoorlijk stuk van de studie missen denk ik. Ik kan natuurlijk ook deeltijd studeren (ja ik heb alles al honderd keer uitgedacht ) maar dat lijkt me ook onpraktisch.

Een kind is duur (babykamer, kleding, voeding luiers) en ik wil een stevige financiele basis hebben, maar goed je kunt ook werkeloos worden etc etc.

Ik kan dus wel 100 voors en 100 tegens bedenken, maar als ik denk aan kinderen ben ik ineens minder voor reden vatbaar. Ik dacht trouwens dat ik de enige was met zo'n sterke drang Je hoort er nooit iemand over. Knut wil overigens ook graag kinderen hoor, dus dat is het probleem niet. We denken alleen allebei dat het nu geen goed idee is, omdat ik straks mijn studie niet af maak. Ik studeer overigens voor middelbareschool docent, dus werken en een kind is wel weer redelijk te combineren.

Zucht...

[ Bericht 32% gewijzigd door Silmarwen op 13-12-2005 10:08:05 ]

Topic van herkenning

Er wordt zoveel geschreven waarin ik me helemaal mee identificeer. Ik weet gewoon niet waar te beginnen...

Hier rammelt het al lang, heel lang. Een tijdje heb ik zelfs gedacht dat kinderen er voor mij nooit in zouden zitten vanwege mijn medische achtergrond (auto-imuunachtige aandoening waardoor mijn nierfunctie verminderd is (60%) en ik een hoge bloeddruk heb). Maar volgens mij artsen is het wel mogelijk, mits voor mijn 30ste, vanwege de risico's. (Ben nu 25)

quote:

Op maandag 12 december 2005 10:12 schreef GreatWhiteSilence het volgende:
Meestal heeft een zwangerschap namelijk juist en positieve invloed op de MS...

Dit geldt gelukkig ook voor mijn aandoening, waardoor ik wel vertrouwen in de zwangerschap heb.

Mocht het onverhoopt helemaal misgaan, dan hebben we een klein huis (3 kamers) maar kunnen we de hypotheek nog steeds betalen van 1 (goed) salaris. En ja natuurlijk, liefst zou ik ook een groter huis willen. Maar dat kan gewoon niet in dit korte tijdsbestek.

Maar goed, het eerste wat voor elkaar moet zijn is dat ik mijn examens in januari haal, dan kan ik in februari met de pil stopppen (WOD is geloof ik de 14e, lekker romantisch )_{Erg he dat ik daar al naar gekeken heb} En hopelijk met nieuwe medicijnen beginnen en met de oude stoppen.

Ja, het rammelt en behoorlijk ook, er gaat geen dag voorbij dat ik niet naar de toekomst kijk

Wat betreft het duur zijn van alle dingen, mijn schoonzus heeft twee schatten van kinderen die uit de spullen beginnen te groeien. Er staat bij hun op zolder al een boel gereserveerd voor ons. De vragen van wanneer we het opkomen halen, worden al regelmatig gesteld

quote:

Op dinsdag 13 december 2005 09:58 schreef Silmarwen het volgende:

[..]
... krijg ik steeds zo'n gevoel van binnen wat gewoon schreeuw "TRUT ZWANGER WORDEN!"

Nog even wachten neem ik mijzelf maar voor, ik hoop dat het wat minder wordt want nog 2 en een half jaar wachten tot ik uberhaupt kan proberen om zwanger te worden is echt afshcuwelijk.

Wat kan het heftig zijn he!

quote:

Ik wil zo graag een babietjes met Knut
Wat een heerlijk topic trouwens

Ik ben ook helemaal blij hiermee idd!

quote:

[...]Ik dacht trouwens dat ik de enige was met zo'n sterke drang
[...]Zucht...

Oooh Sara kwam hier door de pil gefietst. Totaal onverwachts maar nu zo welkom . We hebben voor haar, toen ik eenmaal zwanger was, heeeeel bewust gekozen. Ze is nu 3,5 maanden oud, en ik wil meteen wel weer . Manlief zag dit nog niet zo zitten. Qua financien moeten we veel op orde krijgen, manlief gaat naar school. In maart 2907 is hij klaar, en gaan we voor een 2e. Maar inmiddels ben ik wel weer aan de pil . Ik ga er echter niet vanuit dat dit ons 2 keer overkomt.

quote:

Op dinsdag 13 december 2005 11:09 schreef Fuente het volgende:
In maart 2907 is hij klaar, en gaan we voor een 2e.

Dat is best een ruime marge!

Idd!

Weet je, ik denk dat het dus bij heel veel mensen wel sluimert. Maar hardop uitspreken in je omgeving doe je niet, want dat schept ook weer verwachtingen bij die mensen. En het laatste wat je wil is dat je elke keer krijgt te horen is: "En? Zijn jullie al bezig?"
Dus ik denk dat het daarom nog een klein beetje taboe is. Of taboe gehouden wordt. Daarom is dit topic dus ook zo'n succes, want er zijn genoeg bondgenoten! Maar je wordt er niet gelijk op 'afgerekend'. Leg ik het zo een beetje duidelijk uit?

Meiden wat een geweldig topic! Twee jaar geleden had ikzo ontzettend met jullie mee kunnen beppen echt heel herkenbaar allemaal. Bij mij rammelde het ook vreselijk (ik wilde altijd voor mijn dertigste een kindje hebben) Maar manlief wilde echt nog niet. En het huis was ook niet geschikt voor een beepje. Tot we gingen verhuizen ,omdat een kindje er tzt toch wel zou komen, naareen woning met 2 slaapkamers. Op de dag na de verhuizing maar een test gedaan . En nu ligt er een heel mooi meisje te slapen in de kamer die we voorlopig wel als rommelkamer zouden gebruiken

Oftewel, je weet nooit hoe het loopt. Succes en sterkte met rammelen, en geniet er ook van want het heeft ook wel iets 'spannends'.

Denk het wel.
Hoe vaak ik niet van frustratie op mijn vingers heb zitten bijten omdat ik het gewoon even ergens de ruimte in wilde gooien.
Maar als je dat dan in HVVJN of zo zou zetten wordt het weer zo enorm beladen. Nu is het er uit, we zijn niet de enige en het is gewoon prettig af en toe even te kunnen ventileren.

Had gisteren een gesprek hierover met een vriendinnetje aan de telefoon en mijn zat in de kamer ernaast te computeren. Vroeg hem later of hij het gehoord had en hij had wel flarden opgevangen. Heb hem maar gezegd dat ik er verder niks mee bedoel, maar dat het er soms gewoon even uit moet. Dat het niet is om de druk op te voeren.

Oh, en niet afrekenen. Er komt vast ook wel een keer iemand langs die zich af vraagt waar we ons in godsnaam zo druk over maken. Maar ik kan het niet eens aan mezelf uitleggen waarom het zo groot en heftig is en waarom het per se nu 'moet', dus dat kan nog een leuke discussie gaan worden.

overigens rammelt het bij mij nu al voor een tweede hoor... Maar dat moet echt nog even wachten eerst maar kijken hoe het nu financieel gaat en hoe mijn gezondheid zich houdt. Ow en we hebben hier geen plek voor een tweede dus dat wordt weer verhuizen.

quote:

Op dinsdag 13 december 2005 11:19 schreef dutchie het volgende:
Weet je, ik denk dat het dus bij heel veel mensen wel sluimert. Maar hardop uitspreken in je omgeving doe je niet, want dat schept ook weer verwachtingen bij die mensen. En het laatste wat je wil is dat je elke keer krijgt te horen is: "En? Zijn jullie al bezig?"
Dus ik denk dat het daarom nog een klein beetje taboe is. Of taboe gehouden wordt. Daarom is dit topic dus ook zo'n succes, want er zijn genoeg bondgenoten! Maar je wordt er niet gelijk op 'afgerekend'. Leg ik het zo een beetje duidelijk uit?

Daar heb je wel gelijk in. Al heb ik het bij een aantal mensen (vriendinnen en schoonouders en moeder) wel uitgeproken, omdat het zo overduidelijk is dat het bij mij speelt_{Sommigen hebben dat idee al heel lang over mij, terwijl ik het er toen nog niet over had} . Sommige genieten en dromen met me mee. Andere blijven vragen waar de bruiloft blijft (Hoeft voor ons beide niet). Maar vooralsnog wordt ik er niet gek van Het helpt mij namelijk ook wel met het bedenken van hoe dingen moeten gaan of wat geregeld moet worden enzo.

Taboe blijft het wel een beetje bij de 'ouderen' (Goh, zou je eerst niet alles op een rijtje krijgen) en bij de werkgever (Krijg ik over een half jaar wel weer een contract?!?)

Vooral met dit punt weet ik moeilijk om te gaan. Binnenkort zijn de personeelgesprekjes er weer. Moet ik toch wat antwoorden (ondanks dat het verboden is) of juist ontkennen, Of het maar in het midden laten. Er was daar laatst ook een topic over in WGR, waar de pro's en contra's uitgebreid aan bod zijn gekomen. Soms neig ik toch om, als het gevraagd wordt, te zeggen dat we wel ideeën hebben. Ik heb een hele sociale werkgever namelijk en ik denk dat ontkennen juist een tegenovergesteld effect zal hebben. Aan de andere kant, je weet het niet... Lastig, lastig...

quote:

Op dinsdag 13 december 2005 11:29 schreef Brighteyes het volgende:
Denk het wel.
Hoe vaak ik niet van frustratie op mijn vingers heb zitten bijten omdat ik het gewoon even ergens de ruimte in wilde gooien.
Maar als je dat dan in HVVJN of zo zou zetten wordt het weer zo enorm beladen. Nu is het er uit, we zijn niet de enige en het is gewoon prettig af en toe even te kunnen ventileren.

Had gisteren een gesprek hierover met een vriendinnetje aan de telefoon en mijn zat in de kamer ernaast te computeren. Vroeg hem later of hij het gehoord had en hij had wel flarden opgevangen. Heb hem maar gezegd dat ik er verder niks mee bedoel, maar dat het er soms gewoon even uit moet. Dat het niet is om de druk op te voeren.

Oh, en niet afrekenen. Er komt vast ook wel een keer iemand langs die zich af vraagt waar we ons in godsnaam zo druk over maken. Maar ik kan het niet eens aan mezelf uitleggen waarom het zo groot en heftig is en waarom het per se nu 'moet', dus dat kan nog een leuke discussie gaan worden.

Inderdaad, ik hou het heel de tijd in. Ik zeur wel af en toe (misschien wel vaak) tegen Knut, maar niet tegen iemand anders. Heel gek, ik heb steeds het idee dat ik me niet zo moet aanstellen. Ik ben pas 23 etc etc hele verhalen tegen mijzelf om die drang maar weg te praten

Eindelijk lotgenoten Ik denk dat veel mensen het inderdaad nit zeggen omdat je meteen reacties krijgt als jje bent nog zo jong, of juist dat je moet opschieten en weet ik het wat voor commentaar je kunt krijgen. Ik weet zeker dat als ik het zou vertellen dat iedereen meteen begint over school en dat je het eerst moet afmaken blabla. Allemaal wel leuk en aardig hoor, maar dat gevoel gaat dus niet weg

Stinkie wordt soms echt gek van me.
En dan voelt hij zich weer schuldig om het het 'zijn schuld' is dat ik moet wachten.

quote:

Op dinsdag 13 december 2005 11:40 schreef Brighteyes het volgende:
Stinkie wordt soms echt gek van me.
En dan voelt hij zich weer schuldig om het het 'zijn schuld' is dat ik moet wachten.

Knut heeft de opleidingsstok achter de deur

Het komt me wel bekend voor alleen dan bij het 2de kindje.

Mijn man wilde geen 2de

Ik heb een jaar aan zijn kop gezeurd; ik wilde zoooo graag. Op een gegeven moment zei hij dat het "gezeur" alleen maar averechts begon te werken en dat hij het niet zag zitten. We waren toch gelukkig met z'n drietjes? Toen ben ik maar opgehouden erover te praten.

Een jaar later ben ik er weer voorzichtig over begonnen en zei hij ineens; ach, laten we het maar proberen dan...

Gelukkig werd ik meteen zwanger.

Nu zijn we dolgelukkig met z'n viertjes


_{Eigenlijk is dit off-topic want op dit moment "rammel" ik niet}

quote:

Op dinsdag 13 december 2005 11:11 schreef Brighteyes het volgende:

[..]


Dat is best een ruime marge!

Oeps 2007 dus