TRU (SC) Ouwehoer (& soms serieus) topic #35

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 09:38 schreef UncleScorp het volgende:
Morgeu

Wat is het verschil tussen een depressie en een burnout ?

Depressie: negatieve kijk op het leven
burnout: overwerkt

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 09:38 schreef UncleScorp het volgende:
Morgeu

Wat is het verschil tussen een depressie en een burnout ?

een depressie die komt door je werk heet een burnout

Thx vamp voor de kaart ... machteloosheid kon niet beter verwoord worden ...

Dus een depressie vanwege de machteloosheid tov de werkdruk is dus eerder een burnout ...

Ben al blij dat ik er hier es over kan praten ... heb zo het gevoel dat ik met mijn rug tegen de muur sta, en nu beginnen de muren nog op me af te komen.
Op 't werk kan ik er niet over praten , en thuis ook al niet ... Zij kan me ook geen oplossing geven want ze wil natuurlijk liever niet zeggen dat ik ander werk moet zoeken.
Gister nog met mijn baas gaan klappen die me al jaren aan 't lijntje houdt, en nu zei em dat em al zijn paraplu opsteekt en het probleem doorschuift naar de nieuwe baas vanaf volgend jaar.
Bij die hebbek ondertussen ook al 2 keer gezeten en die heeft nota genomen van mijn probleem. Wss ga ik er binnekort nog maar es bij en ga vragen of ik mag rekenen op een oplossing in de toekomst ... zoniet zal ik ofwel ander werk moeten zoeken of thuis zitten met een depressie ...

Wat is het wat je zo machteloos doet voelen?
Vind je het werk op zich nog wel leuk?

Bij een burnout, en ook bij een depressie, is het enorm belangrijk om in de running te blijven. Eerst even goed op krachten komen, en daarna weer aan de gang, heel geleidelijk aan opbouwen.
Maar als je stil gaat zitten geef je je over en stroom je ineens helemaal vol met moeheid en somberheid. Probeer dus wel actief te blijven!

Na de files van gisteravond en vanmorgen ben ik maar weer heel druk aan het regelen geslagen voor een woning in de buurt van mijn werk echt niet normaal meer de laatste tijd zeg, gister anderhalf uur in de file gestaan en vanochtend ook bijna anderhalf uur
(zonder files: max 20min)

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 10:09 schreef vamperotica het volgende:
Wat is het wat je zo machteloos doet voelen?
Vind je het werk op zich nog wel leuk?

Ik heb een serieus stresserende job met veel verantwoordelijkheid ... elke verkeerde toets die ge indrukt heeft ffinanciele gevolgen ... sociale wetgeveing die steeds maar veranderd en ingewikkelder wordt. Bovenop deze job als dossierbeheerder heb ik nog een pak algemene taken zoals alles ivm computers oplossen, bestellingen doen enz enz enz
Maar ik kan het luik dossierbeheerder niet meer aan ... ik heb de fut nimeer om alles te blijven opvolgen enzo ...
Maar voor de rest ben ik een administratieve duizendpoot en wil me dan ook op die manier blijven inzetten voor mijn werk.
Ik sta dus wel nog achter mijn werk (logisch na 15 jaar dienst) maar niet meer achter mijn persoonlijke taak.
Dus ik wil gewoon een stap terug doen op de hiėrarchische ladder en een stuk van mijn loon inleveren, maar mijn baas houdt mij gewoon al jaren aan 't lijntje zo van "die zaagt wel maar die doet dat wel" ...

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 10:10 schreef iteejer het volgende:
Bij een burnout, en ook bij een depressie, is het enorm belangrijk om in de running te blijven. Eerst even goed op krachten komen, en daarna weer aan de gang, heel geleidelijk aan opbouwen.
Maar als je stil gaat zitten geef je je over en stroom je ineens helemaal vol met moeheid en somberheid. Probeer dus wel actief te blijven!

Ik begrijp je standpunt maar het probleem is dus dat ik teveel in de running zit en er niet uit geraak.
Ik vergelijk het met de auto 's nachts op reis vertrekken ... je rijdt de ganse nacht door ... je voelt dat je begint in te dommelen maar toch stop je niet ... wetende dat je ieder moment kan crashen.
Proberen actief te blijven ? Ik heb thuis een waslijst aan hobby's op me wachten, maar gisteravond kwam ik thuis en niets interesseerde me nog ... zelfs fok niet

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 10:19 schreef UncleScorp het volgende:

[..]

Ik heb een serieus stresserende job met veel verantwoordelijkheid ... elke verkeerde toets die ge indrukt heeft ffinanciele gevolgen ... sociale wetgeveing die steeds maar veranderd en ingewikkelder wordt. Bovenop deze job als dossierbeheerder heb ik nog een pak algemene taken zoals alles ivm computers oplossen, bestellingen doen enz enz enz
Maar ik kan het luik dossierbeheerder niet meer aan ... ik heb de fut nimeer om alles te blijven opvolgen enzo ...
Maar voor de rest ben ik een administratieve duizendpoot en wil me dan ook op die manier blijven inzetten voor mijn werk.
Ik sta dus wel nog achter mijn werk (logisch na 15 jaar dienst) maar niet meer achter mijn persoonlijke taak.
Dus ik wil gewoon een stap terug doen op de hiėrarchische ladder en een stuk van mijn loon inleveren, maar mijn baas houdt mij gewoon al jaren aan 't lijntje zo van "die zaagt wel maar die doet dat wel" ...

klote situatie...Zeker omdt je het al zo vaak zelf aangekaart hebt en je niet serieus genomen wordt....
wachten tot je ene grote fout maakt is natuurlijk ook geen optie, want daar heb je niet alleen jezelf of je "baas' mee....
Tja, en als je al 15 jaar in dienst bent, zou je toch wel denken dat er iets van een goede verstandhouding over en weer ontstaan is...
Denk dat als "men" jouw gevoel hierover serieus zou nemen, je je al een stuk opgeluchter zou voelen, of niet?

wat iteejer zegt is oo waar... Zou je nu thuis gaan zitten en alles maar op je af laten komen, heb je grote kans dat je dan helemaal in een diep gat valt...
Toen ik vorig jaar weer aan het werk ging na jaren thuis te hebben gezeten met de kids en later diverse depressies scheiding, overlijden van mn vader en alle onverwerkte emoties die met het overlijden van mn moeder in 1990 te maken hadden en toen naar boven kwamen, merkte ik vrijwel meteen dat ik veeeeeel meer energie kreeg!

maar ja, zo doorgaan is ook geen optie...
n dagje minder werken per week en die dag besteden aan een cursuc op totaal ander gebied misschien?
En blijven praten.....

Ik werk ondertussen al meer dan een jaar 4/5 ... heb dat speciaal gedaan om mezelf wat te kalmeren ... ik heb toen geen werk afgegeven ... integendeel, ik kreeg er nog jobs bij ... want anderen hoeven maar te zeggen dat ze het niet kunnen (met computers bijv) en dan komt het bij mij terecht ... want die kan da wel ... hij zeurt wel maar doet het wel ...

En idd ... 15 jaar wordt hier weggelachen ... goede verstandhouding my ass ... waarom zou een werkgever nog iemand aanwerven als het nu door 1 persoon ook geklaard wordt ?
Mijn baas heeft altijd zijn kop in de grond gestoken en gister zei em dat hij zijn paraplu openzette ... waarom ? om zijn gat droog te houden ?

En over collega's mag je dan ook weer niets zeggen ... ik doe dus werk voor 2 terwijl ik hier anderen hun dagen zie vullen met emailen , surfen , bellen ...

Zo doorgaan is idd geen optie ... maar wat dan wel ? Als ik zo es op de arbeidsmarkt rondkijk zijn het bijna alleen maar interimjobs die vrij zijn ... en als 40-jarige continu interims doen :/
Dus ik sta echt met mijn rug tegen de muur .

lekker toch zo'n baas....
Fijn ook van die behulpzame collega's....
Ze vergeten alleen dat het werk wat jij verzet gewoonweg niet te doen is voor 1 man.... Weet dat het moeilijk is, maar zou toch proberen je voornamelijk met je "echte werk" bezig te houden en de rest lekker links te laten liggen... Moeilijk omdat het in de loop der jaren jouw verantwoordelijkheid geworden is, maar in feite is het dat niet. ( sorry, heb een beetje problemen met uit mn woorden komen...)
iedereen vindt het wel makkelijk zo, schuift zijn/haar verantwoordelijkheid op jou af en gaat lekker door met lanterfanten....

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 10:29 schreef vamperotica het volgende:
Denk dat als "men" jouw gevoel hierover serieus zou nemen, je je al een stuk opgeluchter zou voelen, of niet?

Nee , met medelijden of begrip ben ik echt niets ...
Toen ik daar vroeger met mijn baas over ging praten heb ik hem verschillende keren gezegd dat ik geen financiele tegemoetkoming hoef ... want hij is zo iemand die zoiets snel met wat geld wil afhandelen.
Nadien kwam hij zelfs aan mijn bureau een briefje afgeven waar hij alle voordelen opgeschreven had die we krijgen van 't werk ... da ging dus van een chocola bij sinterklaas en pasen tot de personeelsfeestjes.
Hij wou mij blijkbaar bewijzen wat een goeie baas hij wel was ...
Ik hoop dat mijn nieuwe baas toch wat emotioneel intelligenter is dan den deze ...

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 10:48 schreef vamperotica het volgende:
lekker toch zo'n baas....
Fijn ook van die behulpzame collega's....
Ze vergeten alleen dat het werk wat jij verzet gewoonweg niet te doen is voor 1 man.... Weet dat het moeilijk is, maar zou toch proberen je voornamelijk met je "echte werk" bezig te houden en de rest lekker links te laten liggen... Moeilijk omdat het in de loop der jaren jouw verantwoordelijkheid geworden is, maar in feite is het dat niet. ( sorry, heb een beetje problemen met uit mn woorden komen...)
iedereen vindt het wel makkelijk zo, schuift zijn/haar verantwoordelijkheid op jou af en gaat lekker door met lanterfanten....

Idd
Maar het probleem is dat die bijkomende taken nooit kunnen wachten ... ik moet steeds mijn echte werk opzij zetten want die dingen moeten direct opgelost of gedaan worden.
En langs de andere kant heb ik dan weer het grootste probleem met mijn echte werk ... het overgroeit me ook en ik kan het allemaal niet meer bijhouden.

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 10:51 schreef UncleScorp het volgende:

[..]

Idd
Maar het probleem is dat die bijkomende taken nooit kunnen wachten ... ik moet steeds mijn echte werk opzij zetten want die dingen moeten direct opgelost of gedaan worden.
En langs de andere kant heb ik dan weer het grootste probleem met mijn echte werk ... het overgroeit me ook en ik kan het allemaal niet meer bijhouden.

toch een kwestie van afschuiven, voor je eien bestwil..... Weet het, ik heb makkelijk praten, sta niet in jouw schoenen en weet niets van de situatie en de verantwoordelijkheden af...
Maar als jij straks echt zover komt dat je thuis zit, moet een ander het ook doen.
Heb je niet een soort van taakomschrijving of iets dergelijks?

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 10:39 schreef UncleScorp het volgende:
Ik werk ondertussen al meer dan een jaar 4/5 ... heb dat speciaal gedaan om mezelf wat te kalmeren ... ik heb toen geen werk afgegeven ... integendeel, ik kreeg er nog jobs bij ... want anderen hoeven maar te zeggen dat ze het niet kunnen (met computers bijv) en dan komt het bij mij terecht ... want die kan da wel ... hij zeurt wel maar doet het wel ...

En idd ... 15 jaar wordt hier weggelachen ... goede verstandhouding my ass ... waarom zou een werkgever nog iemand aanwerven als het nu door 1 persoon ook geklaard wordt ?
Mijn baas heeft altijd zijn kop in de grond gestoken en gister zei em dat hij zijn paraplu openzette ... waarom ? om zijn gat droog te houden ?

En over collega's mag je dan ook weer niets zeggen ... ik doe dus werk voor 2 terwijl ik hier anderen hun dagen zie vullen met emailen , surfen , bellen ...

Zo doorgaan is idd geen optie ... maar wat dan wel ? Als ik zo es op de arbeidsmarkt rondkijk zijn het bijna alleen maar interimjobs die vrij zijn ... en als 40-jarige continu interims doen :/
Dus ik sta echt met mijn rug tegen de muur .

ik zou als ik jou was dan eens heeeel goed met je collegas gaan praten.. niet gelijk met het vingertje wijzen van jullie doen niets .. maar gewoon duidelijk uitleggen dat jij het niet meer trekt en of ze je met taken kunnen helpen.

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 10:51 schreef UncleScorp het volgende:

[..]

Idd
Maar het probleem is dat die bijkomende taken nooit kunnen wachten ... ik moet steeds mijn echte werk opzij zetten want die dingen moeten direct opgelost of gedaan worden.
En langs de andere kant heb ik dan weer het grootste probleem met mijn echte werk ... het overgroeit me ook en ik kan het allemaal niet meer bijhouden.

heeel herkenbaar. ik heb hier op dit moment ook last van. ik ben aangenomen voor verkoop en doe nu ook nog inkoop, technische dienst en logistiek. dan weet je van te voren ook dat het niet goed kan gaan... ipv 3 man doe ik het nu in me eentje. maar ik doe idd ook veel aan delegeren (dat is wat anders dan afschuiven, afschuiven is hoppa veel plezier ermee mazzel, en met delegeren blijf je controle op de zaak te houden door te vragen naar de status en blijf je verantwoordelijk.)
daardoor kan ik me blijven focussen op mijn primaire taken.

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 10:54 schreef vamperotica het volgende:
toch een kwestie van afschuiven, voor je eien bestwil.....

Afschuiven kan alleen als ik een jobaanpassing krijg, en daar wringt het schoentje ...

quote:

Weet het, ik heb makkelijk praten, sta niet in jouw schoenen en weet niets van de situatie en de verantwoordelijkheden af...

Doet er niet toe ... ik apprecieer het heel veel dat ik er es iets over kwijt kan ...
Ik vreesde al dat ik mijn baas zijn raad zou moeten opvolgen en toch maar es bij een psychiater langsgaan ...

quote:

Maar als jij straks echt zover komt dat je thuis zit, moet een ander het ook doen.
Heb je niet een soort van taakomschrijving of iets dergelijks?

Nee een taakomschrijving kennen we hier niet . Dus zeggen 'da staat niet in mijn contract" is niet echt een optie ... dan krijg je gewoon ruzie.
Ik ben altijd een werker geweest ... zo ben ik vroeger ook opgeklommen door in het begin mij allerhande dingen aan te trekken, stilzitten was niets voor mij ... en nu zit ik met de gebakken peren ...
We gaan er niet over blijven doorbomen want het is een gesprek zonder einde.
Maar praten doet idd deugd ... voel me al wa beter

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 10:58 schreef BarraCupraCuda het volgende:

[..]

heeel herkenbaar. ik heb hier op dit moment ook last van. ik ben aangenomen voor verkoop en doe nu ook nog inkoop, technische dienst en logistiek. dan weet je van te voren ook dat het niet goed kan gaan... ipv 3 man doe ik het nu in me eentje. maar ik doe idd ook veel aan delegeren (dat is wat anders dan afschuiven, afschuiven is hoppa veel plezier ermee mazzel, en met delegeren blijf je controle op de zaak te houden door te vragen naar de status en blijf je verantwoordelijk.)
daardoor kan ik me blijven focussen op mijn primaire taken.

bedoelde ook niet echt afschuiven, maar dat is wel wat er volgens mij naar oompje wordt gedaan...Hier alsjeblieft, zoek het maar uit, ik ben er van af en jij met je verantwoordelijkheidsgevoel zorgt er wel voor dat het voor elkaar komt

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 10:55 schreef BarraCupraCuda het volgende:
ik zou als ik jou was dan eens heeeel goed met je collegas gaan praten.. niet gelijk met het vingertje wijzen van jullie doen niets .. maar gewoon duidelijk uitleggen dat jij het niet meer trekt en of ze je met taken kunnen helpen.

Tja maar ik krijg die taken erbij omdat anderen het niet kunnen ... had ik ook tegen mijn baas gezegd ... "eigenlijk zou ik opslag moeten krijgen want ik ben een genie want al wat een ander niet kan moet ik doen"

Dus het enige dat ik kan delegeren zijn lonen ... maar alle collega's doen lonen dus die kunnen dat er niet bijnemen.

Mijn volgende voorstel zal zijn om iemand nieuw bij te nemen en ik wil tot 1000 euro van mijn loon afstaan ... dan hoeven ze maar 'n beetje op te leggen en kunnen ze een nieuwe fulltimer bijnemen.

OK deprimode off nu

Hup hup verder ouwehoere !

Sterkte en succes ermee Unclescorp!!!!

Aan de gang blijven is inderdaad belangrijk, kom je thuis te zitten dan gaat het ook niet al te best en dan is het ook moeilijk om niet te verzinken in het thuis zitten.

Ik neem me koffie nu, ik zit al veeeels te lang hier thuis. Situatie lijkt dan uitzichtsloos op een gegeven moment ook. Maar goed, dat komt wel goed nog. Ik ga niet teveel nadenken over de situatie waar ik nu in zit.

Dus ik ga gewoon door

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 13:06 schreef Dromenvanger het volgende:
Ik ga niet teveel nadenken over de situatie waar ik nu in zit.

Dus ik ga gewoon door

maar waar ga je dan naar toe?

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 13:10 schreef BarraCupraCuda het volgende:

[..]

maar waar ga je dan naar toe?

Eerst afwachten wat het UWV zegt, die hebben me afgekeurd en zeiden dat het in de toekomst goed gaat komen. Een opleiding misschien. Vrijwilligerswerk misschien. Ik weet het niet, ik heb zolang op non-actief gestaan dat iedere vorm van actie een of andere grote energie-toevoer eist.

Maar het is dan belangrijk om niet te verzinken in het gedoe dat ik ff thuis zit, als ik naar anderen kijk die wel 40 uur werken is het soms moeilijk om dat onder ogen te komen, zeker omdat ik nog zo jong ben.

Maar de arbeidsmarkt is nog steeds klote.

De lotto winnen zeg ik altijd voor de grap erbij, maar toch zou dat veel zorgen wegnemen hoewel ik nu met weinig ook rond kom

Maar het is belangrijk om hoofd boven water te houden en in het achterhoofd te houden dat meer mensen geen werk hebben op dit moment. Dan zijn hobby's hebben ook belangrijk. Dus doorgaan koste wat het kost.

Gisteren met mijn broer erover gehad voor de grap dat het bestaan een hel kan zijn, en waren we elkaar een beetje aan het troosten met woorden en nog meer Zo van, Danny ik heb een streepjescode getatoeerd gekregen in mijn nek, ik ben een product van de maatschappij en nog meer.

Dat gevoel heb ik dus niet. Ik heb veel vrijheid en vrije tijd. Maar dan moet je ook het geld hebben om wat ermee te doen, in ieder geval ook jezelf openstellen voor nieuwe hobby's.

Toch apart dat werken zo'n belangrijk iets is in het hele leven. Alsof het allemaal om het werken draait als het ware. Werken als tijdsinvulling bedoel ik ook. Maar dat is in mijn eigen situatie zo. Ook werken als ritme aanbrenger in het leven. Op dit moment kan ik uitslapen zolang ik wil.

Toch opvallend hoe "een leven zonder werken" als minderwaardig beschouwd wordt ... op voorwaarde dat men de financiele mogelijkheid heeft natuurlijk.

Waarheen leidt de weg die ik moet gaan .....

Al sla je me dood op dit moment

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 13:18 schreef UncleScorp het volgende:
Toch opvallend hoe "een leven zonder werken" als minderwaardig beschouwd wordt ... op voorwaarde dat men de financiele mogelijkheid heeft natuurlijk.

Toch als mensen je vragen. " Wat voor werk doe je" En dat is vaak het eerste wat ze vragen. Dan zeg je al snel van. " Ik heb geen werk op dit moment". En dan vragen ze van. ' Hoe komt dat'. En dan zeg je van. " Ik ben door omstandigheden uitgevallen uit het arbeidsproces". Niet iedereen zal daarvan opkijken maar toch als ik om me heenkijk als ik over straat loop dan zie je toch iedereen werken en werken. Alsof het zo'n belangrijk deel vormt van alles.

Maar je hebt nog van die mensen die hebben 100 miljoen op de rekening en gaan alleen op vakantie enzo, dan zullen ze niet raar opkijken dat die mensen niet werken. Zelfs niet als het een erfenis is waar ze niets voor hebben hoeven doen.

Het gaat denk ik dus om de situatie waarin het gebeurt.

Af en toe leg ik vrienden uit waarom het zolang duurt met dat werken hier, maar dat begrijp ik alleen omdat ik het UWV gak van binnen en van buiten ken en ook ken ik de situatie hoe moeilijk het kan zijn om na een paar jaar weer terug te keren in het arbeidsproces.

Niet dat ik me nu gigantisch schaam voor de hele situatie van niet werken, ik zie het eerder voor mezelf als lastig dat ik soms het gevoel heb dat de tijd niet meerzit als het ware. Het gevoel van opstaan en alweer een zelfde dag hebben. Maar diezelfde dag kun je natuurlijk ook op het werk hebben, maar dan nog heb je contact met veel collega's. Hoewel ook dat kan gaan vervelen na een tijdje

Bij mij komt het ook nog wel goed een keer, maar ik heb nog steeds mijn leven op rijtje te zetten en dat gaat steeds beter hier. Misschien ga ik me helemaal omscholen nog. Als ik nu ga werken kan ik nog 40 jaar werken als het ware, dus mijn werkleven is nog lang niet verkloot.

Ik denk dat werken vanzelfsprekend is in het leven voor velen. Is het ook wel van bepaalde kanten natuurlijk. En dan niet meteen om iets toe te voegen aan de maatschappij maar eerder om status te krijgen en nog meer Of zie ik dat fout.

Als je werkt heb je al snel een status die mensen zonder werk niet hebben. Maar dat kan ik helemaal mis hebben. Als je werk hebt dan heb je tenminste ook vrije tijd ook. En kun je zeggen vaker, ik heb deze week hard gewerkt.

Heb je niet gewerkt en het is weekend dan is het al snel geen weekend meer. Dan is zaterdag net zoals maandag of dinsdag.

Zelfde geldt voor studeren. En je hebt wat onder handen als het ware. Zonder werk heb je niet veel onderhanden, of je moet een breed assortiment aan hobby's hebben waar je de dag mee vult.

Zaken op een rijtje gezet hier. Ik voelde me vanmorgen ietswat een soort loser vanwege die arbeidsongeschiktheid, maar door hier ff te schrijven is dat gevoel weer weg een beetje en kan ik verder gaan. Soms zakt de moed me in de benen als ik naar de situatie kijk, vandaar negeer ik de slechte kanten van de huidige situatie vaker, zodat ik me toch kan bezig houden met het positieve.

Op het UWV Gak zeiden ze ook van, je hoeft je geen loser te voelen of verliezer, het is een tijdelijke situatie.

Maar toch, als het werk je boven de pet gaat is het ook geen pretje, dan kun je wel zeggen dat je werk hebt maar dan nog voelt het niet goed aan. Het is dan net het juiste werk hebben met de juiste belasting en het juiste inkomen wat zorgt voor voldoening in het hele gebeuren.

Passend werk ook wel genoemd. En het vinden daarvan is niet zo makkelijk.

Zo ik heb nu genoeg berichten achter elkaar geschreven, kon dat ene bericht niet meer editten.

Dus ik ga gewoon maar door weer. Tis de enige manier van leven. Altijd doorgaan.

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 13:40 schreef Dromenvanger het volgende:
Dus ik ga gewoon maar door weer. Tis de enige manier van leven. Altijd doorgaan.

Ja, dat is waar. Sterkte man!

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 13:38 schreef nokwanda het volgende:
@US.........Nu snappen we eigenlijk pas waarom je zo vaak aangeeft hier dat er iets wringt.

Thx nok ...
Deze sessie op Fok heeft me echt deugd gedaan ...
Kan voor de rest bij weinig mensen om mijn hart es te luchten ...

Dus nogmaals thx to all !

Same time tomorrow ?

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 13:40 schreef Dromenvanger het volgende:
Dus ik ga gewoon maar door weer. Tis de enige manier van leven. Altijd doorgaan.

Ook als je beseft dat je eens met je gezicht tegen de muur zult lopen ?

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 13:46 schreef iteejer het volgende:

[..]

Ja, dat is waar. Sterkte man!

Danke

Soms heb ik van die inzinkingen, zoals gisteren en vanmorgen. Maar dan ga ik op de bank liggen en zet ik een film op en probeer ik alle zorgen te vergeten. De situatie is zo erg als je de situatie zelf maakt denk ik maar. En soms kan de situatie veel erger overkomen omdat ik zelf dan van een mug een olifant maak. ( heeft dus niets met het verhaal van unclescorp te maken, want dat is heel anders, iedere situatie is anders bij mensen, mug en olifant verhaal gaat hier puur voor mezelf op)

Daarbij heb ik het helemaal zo slecht nog niet. Ik kijk soms wel eens naar anderen die het slechter hebben, een rare eigenschap misschien, maar door te kijken naar mensen die geen dak boven het hoofd hebben, voel ik me soms wat beter Puur om mezelf wat moed in te praten dat ik het best goed heb.

En de toekomst kan altijd mooie dingen in petto hebben ook. Dus ik hou moed.

Kan wel meepraten over werk dat te belastend is, en als je dan naar de baas stapt dan is het ook wel eens zo dat ze te weinig aandacht schenken omdat ze het zelf te druk hebben met hun werk. Dan heb je collega's die allemaal voor zichzelf werken als het ware.

Dus nu tijd voor koffie en dan lees ik hier wat berichten op fok!, vanavond verder met film. Vrienden heb ik nog die klaar staan dus wat heb ik uberhaupt te klagen in dit leven?

Dan zou je toch zeggen dat het niet hebben van werk een bijkomstigheid is in het hele gebeuren. Hoewel het missen van 1 ding, soms het hebben van 100 dingen teniet gedaan kan worden.

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 13:53 schreef UncleScorp het volgende:

[..]

Ook als je beseft dat je eens met je gezicht tegen de muur zult lopen ?

Ik ben al vaker met het gezicht tegen de muur gelopen, dat begon toen in 2000 op de stage waar het helemaal mis ging, toen ben ik ontspoord omdat ik te laat erbij was. Maar ik werd opgevangen en weer aangespoord om verder te gaan, een andere richting op.

Achteraf zeg ik van, ik toonde te weinig initiatief in het hele gebeuren. Ik had zelf eerder aan de bel moeten trekken en in het doolhof een andere weg moeten nemen. Maar dan moet je net zien welke kant je opmoet en vaker is het zo dat het doolhof complex is. Of je bent zo gewend in het doorgaan en doorgaan en doorgaan en doorgaan, dat je door blijft gaan. Dat had ik misschien. Ik wist niet van stoppen dus liet gewoon alles doorgaan, en toen knapte er op een gegeven moment een kabel in alles. Waardoor mijn hele leven van de rails ontspoorde. ( niet dat ik aan de heroine ging ofzo Maar dat was dus die burn-out wat ik kreeg of wat dan ook, je kunt het alles noemen)

Ik probeer de weg altijd zo vrij mogelijk te houden. Op dit moment heb ik dus als enige dat me dwars zit mijn eigen denken over de situatie, en de geldkwestie een klein beetje. Wat anderen van me vinden heb je dan nog omdat ik ff geen werk heb, maar dat mag niet uitmaken.

Ontsporing in het dagelijkse leven kan een hel zijn, maar je kunt altijd weer de juiste weg pakken. Er zijn meerdere wegen die leiden naar het beste einde. Maar dan moet je dus net weten wat je moet doen ook. Er zijn altijd keuze's die gemaakt moeten worden. En iedere keuze heeft voordelen en nadelen. Of je kiest ervoor om niet te kiezen, en dan blijft de situatie hetzelfde, maar dan kom je dus niet vooruit in het leven. Ik kies vaak om niet te kiezen. Een spreuk die ik ergens anders tegenkwam. "In stilstand kun je nog alle kanten op". Maar is de situatie erg slecht, dan kun je misschien beter kiezen op stappen te ondernemen. Is de situatie uit te houden, dan is afwachten misschien beter? Om zo de keuze's in de toekomst beter te kunnen maken?

Ik ben dus best een twijfelaar nog erbij, af en toe zeg ik dat twijfelen slecht is. Maar volgens mij is dat per situatie anders.

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 13:53 schreef UncleScorp het volgende:

[..]

Ook als je beseft dat je eens met je gezicht tegen de muur zult lopen ?

dat gaat zeer doen

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 13:59 schreef BarraCupraCuda het volgende:

[..]

dat gaat zeer doen

Daarom is het van belang om de gangen in je levenspad vrij te houden zoveel mogelijk. Open wegen hebben, overzicht hebben. Heb je geen overzicht meer door drukte en stress, dan kun je overal eindigen als het ware.

Opschonen ook een beetje van de hindernissen. En dat kun je een voor een doen. Je hoeft niet meteen alle hindernissen in 1 keer aan te pakken. Zolang je maar wat bewegingsvrijheid overhoudt.

Ik heb weer ruimte gecreeėrd door het hier ff neer te schrijven. Ik zat weer in de knel met mezelf als het ware. En nu heb ik weer open ruimte een beetje. Ik heb het gedaan door mijn denken ff te veranderen. Heb je te maken met werk dat niet goed voor je is of andere relaties in het leven, dan zul je daar ook aan passingen moeten aanbrengen.

Maar dan heb je te maken met externe contacten, en zul je moeten onderhandelen met mensen.

Ik denk wel dat je de kwaliteit van je leven nooit teveel afhankelijk moet stellen van externe zaken. Dus dat je enigszins invloed moet hebben op wat er om je heen gebeurt. Een beetje invloed op de hele situatie hebben, en dat voelt meteen prettiger aan denk ik.

Een beetje boven de situatie staan ook. En wederom overzicht houden. Maar dat kan weer makkelijk klinken. Het is ook theoretisch van aard. Hoewel ik er zo over denk.

Tijd om ff naar buiten te gaan voor mij. Sigaretje paffen in de frisse lucht

Tot zo



Een beetje van ditte, een beetje van datte, een beetje van zus en een beetje van zo. En dan kom je uiteindelijk uit op het gewenste resultaat. En dan maar hopen dat anderen ook meewerken in je wensen.

Ben ik weer.

In mijn geval kan 1 gedachte mijn hele denken blokkeren. Dan heb ik me bijvoorbeeld 4 maanden goed gevoeld in de huidige situatie en komt er 1 gedachte naar boven en is het hele overzicht weg. Dan blokkert het denken zich helemaal alsof ik helemaal vast zit in een doolhof of dan lijkt het zoals Unclescorp zegt dat ik gigantisch tegen een muur loop die niet te doorbreken valt. Dan krijg ik zelfs te maken met pure wanhoop als het ware, wanhoop en angst omdat ik de situatie niet meer onder controle heb.

Inzicht en overzicht in het leven. Toch wel belangrijk denk ik. Zo blijft de weg naar de toekomst tenminste enigszins duidelijk en blijft het leven hanteerbaar. Dat je invloed blijft hebben op de situatie en het denken, zodat je zelf een beetje bepaald waar je heen gaat en hoe je je voelt. Al doe je ff niets, dan nog ben je bezig als het ware. Wederom die stilstand.

Die muur kun je doorbreken of je kunt erom heen lopen volgens mij. Zolang de weg voor je maar vrij is.

Genoeg filosofisch gebrazel. Het klinkt alsof ik alleen theoretisch ermee kan omgaan maar in de praktijk gaat mijn denken dan ook weer beter. En kan ik straks weer de keuze maken voor een opleiding of wat dan ook. Zit ik vast in alles, dan lukt niets.

En het goede gevoel mag nooit verdwijnen. Dus ook niet door de gedachte aan werk

wie waren hier de liefhebbers van een dikke kont ?

Injectienaalden te kort voor dikke billen

http://www.hln.be/hln/cch/det/art_145243.html

Bij dikke billen is mijn naald ook tekort hoor ...

volgens mijn vriendin heb ik een lekker kontje

Tja wa kunde anders over een man zeggen ?

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 15:11 schreef UncleScorp het volgende:
Tja wa kunde anders over een man zeggen ?

oww.... nja laat ik het maar niet gaan zeggen anders denken mensne dat ik aan het overdrijven ben

fotoos

quote:

Op dinsdag 29 november 2005 15:14 schreef vamperotica het volgende:
fotoos

Ah,,,, Je hoeft toch niet te kijken?

Ik krijg om de 2 weken een injectie in mijn bil, mijn bil is injectie-proof want ik merk er niets van.

Een echte injectie dus, met zo'n grote naald, gezet door een vrouw.

Nou dan opent ie maar een fotoboek