quote:
Voetbal: Ajax zonder Charisteas tegen FC Thun
AMSTERDAM (ANP) - Trainer Danny Blind van Ajax kan dinsdagavond tijdens de thuiswedstrijd in de Champions League tegen FC Thun niet over Angelos Charisteas beschikken. De Griekse spits kampt nog steeds met de naweeën van een hersenschudding die hij in het duel met Arsenal opliep.
Jammer.
quote:
Speelsysteem met drie aanvallers houdt Ajax gevangen
Van onze verslaggever Charles Bromet
AMSTERDAM - Danny Blind is als de artistiek leider van een vooraanstaand toneelgezelschap die volhardt in de gedachte dat zijn ensemble acteurs in staat moet zijn een psychologisch drama uit te voeren. Terwijl zij dat genre onvoldoende beheersen.
Dat realiseert de trainer van Ajax zich wellicht ook. Desondanks besluit hij, onder druk van de uitvoerende producenten (de Ajax-leiding) en het verwachtingsvolle publiek, vast te houden aan de rolbezetting en het beoogde repertoire.
Het is de vraag of hij daar verstandig aan doet. Want is deze selectie wel in staat het systeem met drie aanvallers uit te voeren? Wie de wedstrijden van Ajax in dit nog altijd prille seizoen nog eens doorneemt, is geneigd ontkennend te antwoorden. Want niet alleen de spitsen hebben moeite tot scoren te komen; de aanvoer vanaf de flanken is vaak bijzonder pover.
‘Als we de komende vier speelronden geen averij oplopen, haken we weer aan bij de koplopers’, zei Blind na de 4-2 nederlaag tegen AZ, een maand geleden. Vier overwinningen, op ADO Den Haag, Sparta, Roda en Heracles, zouden Ajax de (gedeelde) derde plaats hebben opgeleverd, op drie punten afstand van koploper Feyenoord.
Maar Ajax verspeelde tegen Den Haag in blessuretijd een 2-0 voorsprong (2-2) en zag zaterdagavond tegen Heracles geen kans doelman Pieckenhagen in een van de 22 doelpogingen te passeren (0-0) – hetgeen in een bepaald opzicht ook wel weer een opvallende prestatie was.
Wat nog het meest te denken geeft, is het grote aantal verliespunten (reeds tien), na een programma waar een club uit de traditionele topdrie nou niet bepaald wakker van zou hoeven te liggen. Nederlagen tegen AZ en Feyenoord hoeven een club als Ajax niet op te breken, maar remises, voor eigen publiek nog wel, tegen ADO Den Haag en Heracles hebben de ploeg nu al op een achterstand van zeven punten van Feyenoord gezet.
Door te stellen dat de aanvoer naar zijn spits ook wel wat beter had gekund, hield Blind zijn aankoop Rosenberg nadrukkelijk uit de wind. En dat was terecht, want in het spel van de Zweed lag niet de hoofdoorzaak besloten van het falen tegen Heracles.
Het is eerder de huisstijl die de ploeg dwars zit. Door geforceerd vast te houden aan een speelwijze met drie aanvallers – terwijl nu al dertien officiële wedstrijden lang duidelijk is dat de buitenspelers in de Amsterdamse selectie niet aanwezig zijn of te kort schieten – is Ajax de gevangene van het eigen systeem geworden.
Babel en Boukhari zijn geen linksbuitens in de klassieke zin van het woord. Man passeren, achterlijn halen, voorzet geven: het zijn acties die zelden zijn te bewonderen van een speler op de linkerflank.
De nog altijd pas 18-jarige neo-international Babel, die het moet hebben van zijn impulsieve acties en een ziedend schot, is de laatste weken reserve. Zijn spel werd steeds vlakker en echt gelukkig voelde hij zich al lang niet meer als linksbuiten.
Blind besloot hem dan ook een aantal keer op rechts te laten spelen en zaterdag viel Babel in als tweede spits naast de andere invaller, Anastasiou. De wissel ging ten koste van Boukhari, van wie je je afvraagt of hij zijn kruit al heeft verschoten in de wedstrijd om de Johan Cruijff Schaal tegen PSV (2-1 winst), de ouverture van het seizoen op 5 augustus.
Op de rechterflank zijn de problemen van een andere aard. Zowel Pienaar, die zaterdag vanwege een lichte achillespeesblessure werd gespaard, als Rosales zijn uitstekende voetballers. Maar zij renderen het beste als zij wat meer middenvelder dan aanvaller zijn, zoals al meermaals is gebleken.
Met de cruciale Champions League-wedstrijd van morgen tegen FC Thun voor de boeg, zondag gevolgd door de topper in Eindhoven tegen PSV, worden niet eens zulke forse ingrepen gevraagd van Blind om zijn elftal toch weer enigszins op het juiste spoor te brengen.
In de uitwedstrijden tegen Willem II en AZ was het spel, in fasen, zeer acceptabel. Het kan geen toeval zijn dat het klassieke 4-3-3 toen werd verruild voor een speelwijze met een ‘aangekleed’ middenveld. Sneijder speelde vrijuit achter twee spitsen, in de wetenschap dat hem uitstekende rugdekking werd verleend door de middenvelders Lindenbergh en Galasek.
Blind weigert te erkennen dat hij in die confrontaties accenten heeft verlegd, want zeggen dat je niet met drie spitsen wilt spelen, ligt gevoelig in Amsterdam. Aan de huisstijl dient volgens de Cruijff-adepten immers niet te worden getornd. ‘Ik heb mijn systeem nooit aangepast. Alleen hebben de spelers hun positie soms zelf wat anders ingevuld’, zegt Blind dan ook omslachtig.
En dat terwijl wijzigingen hem niet eens zo kwalijk worden genomen. Misschien nu dan toch maar weer een keertje het systeem aanpassen, en dan stug volhouden dat het 4-3-3 is. Blind is er eerder mee weggekomen. Geen supporter die het hem heeft verweten.
Ik zou gaan voor een 3-5-2 met Emanuelson en Trabelsi die allebei de volledige flank bestrijken.
Stekelenburg onder de lat. Maduro, Grygera en Galasek achterin. Emanuelson en Trabelsi als buitenste middenvelders. Sneijder, Pienaar en De Jong op het middenveld. Babel en Rosenberg voorin. Dit lijkt mij de beste opstelling, niemand staat op een voor hem vreemde positie.