Kinderen en seksuele voorkeur

quote:

Op donderdag 28 juli 2005 11:23 schreef Martineke het volgende:
gos zit je nu nog in discussie diederick

tis wat he

quote:

Op donderdag 28 juli 2005 11:50 schreef Spannend het volgende:

Die drang om voort te willen bestaan in je (klein)kinderen, is er nu eenmaal.

Evolutionair gezien is de 'drang' om je *zelf* voort te planten een stuk groter dan de drang om je kinderen zich voort te zien planten. En hoeveel mensen zie je tegenwoordig nog meer dan pakweg twee a drie kinderen krijgen? Voor mij zou het gevoelsmatige verdriet om de afgenomen voortplantingskans van mijn eventuele homofiele zoon(s) in het niet vallen bij het gevoelsmatige geluk dat hij is wie hij is en dat ik hem Zelf Heb Gemaakt.

Lukt het al in het leven om alles rationeel te benaderen of lig je ondanks alles toch nog weleens met je gevoelens overhoop, diederik duck?

diederik ik ga je zowaar grappig vinden

quote:

Op donderdag 28 juli 2005 12:00 schreef anneja het volgende:

[..]

Evolutionair gezien is de 'drang' om je *zelf* voort te planten een stuk groter dan de drang om je kinderen zich voort te zien planten. En hoeveel mensen zie je tegenwoordig nog meer dan pakweg twee a drie kinderen krijgen? Voor mij zou het gevoelsmatige verdriet om de afgenomen voortplantingskans van mijn eventuele homofiele zoon(s) in het niet vallen bij het gevoelsmatige geluk dat hij is wie hij is en dat ik hem Zelf Heb Gemaakt.

Jij denkt dus ook dat eigen kinderen meer betekenis voor je hebben dan geadopteerde kinderen?

quote:

Op donderdag 28 juli 2005 12:01 schreef R_ON het volgende:
Lukt het al in het leven om alles rationeel te benaderen of lig je ondanks alles toch nog weleens met je gevoelens overhoop, diederik duck?

Ik héb geen gevoelens

quote:

Op donderdag 28 juli 2005 12:02 schreef Belana het volgende:
diederik ik ga je zowaar grappig vinden

ik heb meerdere kanten dan alleen de gortdroog onleesbare teksten schrijvende betweter

quote:

Op donderdag 28 juli 2005 12:04 schreef Diederik_Duck het volgende:

[..]

ik heb meerdere kanten dan alleen de gortdroog onleesbare teksten schrijvende betweter

beetje zelfspot iig ook en dat is te waarderen

quote:

Op donderdag 28 juli 2005 12:02 schreef Diederik_Duck het volgende:

[..]

Jij denkt dus ook dat eigen kinderen meer betekenis voor je hebben dan geadopteerde kinderen?

Ik vind 'meer betekenis' in dezen een verwarrend begrip. Ik denk namelijk dat je je aan een adoptiekind even goed kan hechten als aan een eigen kind, als het dan niet is wegens overeenkomende genetische informatie dan toch wegens het concordeproject wat 'kind' heet. Daarnaast kan ik me goed voorstellen dat juist een adoptiekind 'meer betekenis' heeft omdat je de wereld een beetje beter maakt (hopelijk) door je over zo'n kind te ontfermen.

Maar jij doelt puur op de bloedverwantschap. Die is er niet bij een adoptiekind. En dat heeft subtiele consequenties. Zo is bijvoorbeeld het overlijdensrisico voor kinderen ietsje groter wanneer de paternale oma op ze past -een vader weet gemiddeld genomen nooit 100% zeker dat hij verwant is aan het kind van zijn vrouw- dan wanneer het de maternale oma is (die wel zeker weet dat het kind waar ze op past daadwerkelijk van haar dochter is). Maar wanneer je paternale en maternale oma's vraagt hoeveel ze van hun kleinkinderen houden zie je denk ik geen enkel verschil.

Ik ben ook niet verwant aan mijn echtgenoot, om maar een zijstraat te noemen, en toch heeft hij meer betekenis voor mij dan mijn eigen zus. Het is allemaal zo ontzettend relatief.

quote:

Op donderdag 28 juli 2005 12:00 schreef anneja het volgende:
Voor mij zou het gevoelsmatige verdriet om de afgenomen voortplantingskans van mijn eventuele homofiele zoon(s) in het niet vallen bij het gevoelsmatige geluk dat hij is wie hij is en dat ik hem Zelf Heb Gemaakt.

Niet om lullig te doen hoor, maar: verdriet en geluk zijn toch altíjd gevoelsmatig, of begrijp ik je nou verkeerd?
En waarom is het zo belangrijk dat je je zoon Zelf Hebt Gemaakt? Als je nou had gezegd: zelf hebt opgevoed, OK. Maar nu onderbouw je m.i. alleen maar de "theorie" dat het willen doorgeven van je genen juist ontzettend belangrijk is voor mensen.

quote:

Op donderdag 28 juli 2005 07:50 schreef Knorretje het volgende:

[..]

Ik gaf al eerder aan dat het mij niet zou uitmaken welke relatievorm mijn dochter en zoon zouden kiezen, omdat het hun keuze is en zonodig 'knok' ik met ze mee. Ik hoop mijn kinderen mee tegeven dat als ze ergens voor staan dat ze er voor gaan en zich dus niet neerleggen bij een maatschappelijk oordeel over iets. Dat ze doordat oordeel niet in zak en as zullen zitten bij wijze van.

Zodra je ergens voor kiest wat het overgrote deel niet als normaal beschouwt krijg je opmerkingen, simpel. Maar als die keuze met veel liefde en met alles verder in hun lijf gemaakt wordt kunnen ze die veroordelingen aan. Omdat dit hun is en ze niet zichzelf laten bekoeieneren door anderen.

Stille hoop op een hetero kind, nope. Hoe hard ik ook mijn best doe om daar evt voordelen van in te zien zie ik ze niet, niet ten opzichte van een andere relatievorm.

Da's wél een antwoord op mijn vraag, en duidelijk. Thnx

quote:

Op donderdag 28 juli 2005 12:45 schreef Spannend het volgende:

[..]

En waarom is het zo belangrijk dat je je zoon Zelf Hebt Gemaakt? Als je nou had gezegd: zelf hebt opgevoed, OK.

Had ik misschien anders moeten formuleren, ik bedoel niet alleen de 9 maanden in mijn buik en de geboorte enzo. Meer alles wat ik mee probeer te geven, de liefde en tijd die ik er in stop. Als mijn zoons geadopteerd waren zou ik ze denk ik na een poosje ook als onverwoestbaar eigen zien. Alleen zou ik daar denk ik langer over doen (bij mijn echt eigen zoons duurde het ook een maand of drie voor ik echt het gevoel had dat ze van ons waren en niet even geleend ofzo)

quote:

Op donderdag 28 juli 2005 12:45 schreef Spannend het volgende:

[..]

Niet om lullig te doen hoor, maar: verdriet en geluk zijn toch altíjd gevoelsmatig, of begrijp ik je nou verkeerd?

Uiteraard. Maar wat is je punt? Dat ik het te veel benadruk?

quote:

Op donderdag 28 juli 2005 13:22 schreef anneja het volgende:
Als mijn zoons geadopteerd waren zou ik ze denk ik na een poosje ook als onverwoestbaar eigen zien.

Ja, dat denk ik ook. En tóch, als zij dan kinderen zouden krijgen, zou het m.i. anders voelen dan als het je eigen kinderen waren. Al zal ook dat gevoel op den duur slijten. Maar kijk alleen maar naar dé favoriete hobby van -vooral- moeders en oma's: "Oh, hij lijkt sprééééékend op xxx" "Ach welnee, het is echt een typische yyy , kijk maar naar die néus!" En als ze wat ouder worden, volgt dat ze "het karaktertje van hun vader", de koppigheid van opa, het doorzettingsvermogen van hun moeder etc. hebben.
Ronduit héérlijk wordt dat gevonden, die (vermeende) sporen van erfelijkheid.

quote:

Op donderdag 28 juli 2005 13:24 schreef anneja het volgende:

[..]

Uiteraard. Maar wat is je punt? Dat ik het te veel benadruk?

Ik begreep niet helemaal waaróm je het zo benadrukt. Het leek alsof je wilde suggereren dat er ook nog zoiets als rationeel verdriet en geluk bestaat. En er is in dit topic al zoveel verwarring rond ratio vs gevoel. Maar dat bedoelde je er dus niet mee, is nu duidelijk.

quote:

Op donderdag 28 juli 2005 14:51 schreef Spannend het volgende:
En tóch, als zij dan kinderen zouden krijgen, zou het anders voelen dan als het je eigen kinderen waren. Al zal ook dat gevoel op den duur slijten. Maar kijk alleen maar naar dé favoriete hobby van -vooral- moeders en oma's: "Oh, hij lijkt sprééééékend op xxx" "Ach welnee, het is echt een typische yyy , kijk maar naar die néus!"

Ik denk juist dat het 'niet-helemaal-eigen' van een adoptiekind volledig verwaterd is bij een kleinkind via een adoptiekind, je kan dan immers nog steeds tutten over hoe erg het kleinkind op jouw kind lijkt et cetera en je adoptiekind is dan al zo lang bij je dat je alleen ergens verstandelijk nog weet dat het welbeschouwd niet jouw nageslacht is.

quote:

[..]Ik begreep niet helemaal waaróm je het zo benadrukt. Het leek alsof je wilde suggereren dat er ook nog zoiets als rationeel verdriet en geluk bestaat. En er is in dit topic al zoveel verwarring rond ratio vs gevoel. Maar dat bedoelde je er dus niet mee, is nu duidelijk.

Nee..het was voor mij meer om te benadrukken dat ratio (of hier: dingen doen die mijn genen leuk vinden) maar een zeer beperkte rol speelt. Maar het is wat verwarrend inderdaad.

quote:

Op donderdag 28 juli 2005 14:57 schreef anneja het volgende:

[..]

Ik denk juist dat het 'niet-helemaal-eigen' van een adoptiekind volledig verwaterd is bij een kleinkind via een adoptiekind, je kan dan immers nog steeds tutten over hoe erg het kleinkind op jouw kind lijkt et cetera en je adoptiekind is dan al zo lang bij je dat je alleen ergens verstandelijk nog weet dat het welbeschouwd niet jouw nageslacht is.
[..]

Nee..het was voor mij meer om te benadrukken dat ratio (of hier: dingen doen die mijn genen leuk vinden) maar een zeer beperkte rol speelt. Maar het is wat verwarrend inderdaad.

Och ook dat is voornamelijk bullshit...
Mijn dochters zijn van mijn vrouw uit een vorig huwelijk..van 2 verschillende vaders.
Maar als je niet beter weet zijn ze echt van mij...
Qua karacter en zelfs bepaalde voorkeuren lijken ze erg op mij...
Mijn vrouw zegt ook altijd : T is dat ik zeker weet dat je ze niet gemaakt hebt, maar soms zou ik zweren ......

mijn ouders hebben er nooit een punt van gemaakt toen ik zei dat ik op vrouwen val.

ik weet hoe moeilijk het is om een normaal leven op te bouwen als lesbienne.

ik ben mishandeld en vernederd toen ik nog naar de middelbare school ging.

nu doe ik een opleiding tot polyvalente verzorgende en tot mijn grote verbazing ben ik daar gelukkig.

Mijn dochter weet dat ik haar nooit zou beoordelen op haar seksuele voorkeur. Het is voor ons een "voordeel" geweest dat zij 2 ooms heeft gehad. Ze weet dat dat ook kan en dat het niet altijd jongen-meisje is, maar dat het ook jongen-jongen/meisje-meisje kan zijn. En wat voor een voorkeur mijn kinderen ook zulen hebben, ik zou nooit minder van ze houden! Ze zijn nu eenmaal zoals ze zijn.

Een van mijn beste vrienden is homo, hij durfde er toen wij nog op de middelbare school zaten nooit vooruit te komen (of hij was er toen nog niet helemaal uit wat zijn gevoelens betreft) en had vriendinnetjes. Toen hij wat ouder was belde hij me op een dag op en zei dat hij mij wat moest vertellen en dat ik niet moest schrikken. Hij zei toen dat hij homo was. Het enige wat ik daarop kon zeggen was "ja en dus, je bent voor mij E. en dat zal je ook altijd blijven, ongeacht op wie je valt. En ik had het trouwens al een paar jaar geleden door". Als mijn kinderen op het zelfde geslacht vallen dan maakt het me echt niks uit, het is geen taboe bij ons in huis om er over te praten en ik hoop alleen maar dat ze zelf gelukkig zijn met hun partnerkeuze. Dus niet om het geslacht maar om de persoon, bedoel ik daar mee.

anitra, heeft ze die ooms nu dan niet meer? ik heb trouwens zoveel ooms. maar geen ervan is homo. wel 1 broer die homo is. en al jaaaren gelukkig getrouwd. maar laat nu net die broer naar australie gaan emigreren, dus veel zullen mijn kinderen hem in de toekomst niet zien.

Nee het was de broer van mijn ex-man_{die niet de vader van Djen is, erg lang verhaal} helaas heeft ze geen contact meer met mijn ex en dus ook niet meer met haar ooms. Wat ik erg jammer vind want het ging altijd heel erg leuk. En ze waren ook gek op Djen.

mijn kind krijgt een homo als peter dus hij zal duidelijk weten dat het in ons gezin geen taboe zal zijn mocht hij zelf op zn eigen geslacht vallen
maar stiekum hoop ik toch dat hij later met een meid thuis komt

quote:

Op donderdag 28 juli 2005 16:01 schreef SlimShady het volgende:

[..]

Vind ik nog steeds vreemd (opvallend).
Een andere Fok-moeder zei het eerder ook al, ze zou het 'walgelijk' vinden.
Daar schrik ik wel van

N iet echt...
Ten eerste ben ik FOK!vader en geen moeder...
Ik zou het helemaal niet erg vinden... ik zou alleen even een brok weg moeten slikken wat betreft mijn eigen "male chauvinist pig" isme .
Verder mag iedereen het helemaal zelf weten van mij ..het maakt mij niks uit hoe wat waar en wanneer..als je maar gelukkig bent.

Ik zou het niet kunnen waarderen. Hoewel ik nog liever een lesbische dochter heb, dan een homosexuele zoon.