Is er leven na de dood?

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 01:54 schreef Hallulama het volgende:

[..]

Dan heb je 't puur over het fysieke, snap je dan niet dat je een vrouwtjes leeuw met welpen weg kunt jagen door haar slechts recht in de ogen aan te kijken?

Dat insecten geen idee hebben van of je ze aankijkt of niet, dat is een feit, ze zitten op een ander niveau, de les is wat dat betreft voor jou, en niet voor de insecten, tenzij insecten een bepaald bewustzijnsniveau hebben waar wij mensen geen weet van hebben.

En als er een meteoriet op je kop valt ben je ook dood, daar doe je niets tegen, is de les voor jou of voor de meteoriet? Geen idee, maar ik gok voor jou, als 't niet in a split second gebeurt zodat je er tenminste nog iets van mee krijgt.

Ik bedoel daarmee dat we van nature niet zo machtig zijn als we denken, er zijn duizenden dieren die qua macht ver boven ons staan. Een leeuw zal je zien als een lekkere maaltijd.. Dat gevecht win je niet, zelfs niet als ik je met een pistool de jungle in laat gaan.. Ze hebben al een hap uit je genomen voordat je de trigger over kun halen.

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 01:59 schreef RoelRoel het volgende:
Waaah ik moet weg hier in dit subforum voor mafketels en domme volgenlingen
Ik zal beloven dat dit de laaste keer is dat ik hier kom.

Menig Christen heeft nog nooit van The Gospel of Thomas gehoord, dus wat dat betreft zijn er hier weinig volgelingen te vinden.

Tot ziens

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 01:59 schreef Hallulama het volgende:

[..]

Geen gezond mens zal een ander mens opdragen hoe te leven, that's correct! Er zijn uiteindelijk meer dan zes miljard waarheden.

my point. ik discussier hier dan ook niet omdat ik vind dat iemand anders moet gaan denken wat ik denk.

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 02:00 schreef XaNaDu het volgende:

Ik bedoel daarmee dat we van nature niet zo machtig zijn als we denken, er zijn duizenden dieren die qua macht ver boven ons staan. Een leeuw zal je zien als een lekkere maaltijd.. Dat gevecht win je niet, zelfs niet als ik je met een pistool de jungle in laat gaan.. Ze hebben al een hap uit je genomen voordat je de trigger over kun halen.

En ik bedoel daarmee dat je slechts door een blik een vrouwtjeleeuw met welpen kan doen wijken, het was notabene op Discovery te zien, diverse vrouwtjesleeuwen voerden schijnaanvallen uit, maar durfden niet door te zetten omdat de cameraploeg en de gidsen stil bleven staan en de leeuwinnen recht aan bleven kijken, fantastisch!

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 02:03 schreef Hallulama het volgende:

[..]

En ik bedoel daarmee dat je slechts door een blik een vrouwtjeleeuw met welpen kan doen wijken, het was notabene op Discovery te zien, diverse vrouwtjesleeuwen voerden schijnaanvallen uit, maar durfden niet door te zetten omdat de cameraploeg en de gidsen stil bleven staan en de leeuwinnen recht aan bleven kijken, fantastisch!

En dat doe jij ze na als je daar in je eentje staat?

Naar m'n .50 Desert Eagle grijpen

Indien die niet voorhanden is, dan hoop ik dat m'n ratio (stilstaan) sterker is dan m'n emotie (wegrennen).

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 02:43 schreef Hallulama het volgende:
Naar m'n .50 Desert Eagle grijpen

Indien die niet voorhanden is, dan hoop ik dat m'n ratio (stilstaan) sterker is dan m'n emotie (wegrennen).

denk je maar aan mij, als je je ratio wil gebruiken.

quote:

Op donderdag 12 mei 2005 23:48 schreef zoalshetis het volgende:

[..]

waarom zou er geen dood na de dood zijn?

er is een leven na de dood het maakt niet uit waar je in gelooft

dood is er niet dat verzeker ik je maar dat zullen we nog meemaken na dat we dood zijn

Meki!!! Verkoop je nu ook reincarnatie theorieen? Moet die shop van je dan toch maar es bekijken

Maar ff sereius. Hoe denk jij dat iemand te kunnen verzekeren? De redenatie erachter bedoel ik.

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 12:59 schreef nokwanda het volgende:
Meki!!! Verkoop je nu ook reincarnatie theorieen? Moet die shop van je dan toch maar es bekijken

Maar ff sereius. Hoe denk jij dat iemand te kunnen verzekeren? De redenatie erachter bedoel ik.

ook al geloof je niks toch is er een leven na de dood

volgens de Islaam dan - zijn er een hel en een paradijs

firdoes toch? (verkeerd gespeld, fonetisch)

Ik geloof in een leven na de dood, ik geloof in reïncarnatie. Waarom, omdat me dat een veilig gevoel geeft...op die manier ben ik minder bang voor de dood, omdat ik ervanuit ga dat ik toch terug kom op aarde Of het echt zo is weet niemand, misschien is dood ook wel echt dood en is er nix. Je kan iig nooit met zekerheid zeggen dat er leven na de dood is zoals Meki hierboven doet. Niemand kan het nl vertellen, dus niemand weet het...en als we het eenmaal weten kunnen we het toch niet meer navertellen dus we komen er ook nooit achter...pas als je doodgaat weet je het zeker

Ik heb ook weleens gedacht dat het misschien wel zo is, dat waarin je gelooft, dat dat ook gebeurt. Bijvoorbeeld als jij gelooft in reïncarnatie dat dat dan ook zo is, en als jij gelooft in de hemel met engeltjes en god, dat je daar dan ook terecht komt. Dat lijkt me wel wat

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 13:06 schreef Meki het volgende:

[..]

ook al geloof je niks toch is er een leven na de dood

volgens de Islaam dan - zijn er een hel en een paradijs

Net als volgens het Christendom. Niet veel verschil, geloof ik.
Dus zou ik graag van jou horen hoe jij denkt dat dat er uitziet. Beide..... hel en paradijs.

Ik weet niet of er leven is na de dood maar ik weet wel dat ik me pas overleden opa mis en ik wel eens zou willen weten hoe het met hem is

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 13:11 schreef nokwanda het volgende:

[..]

Net als volgens het Christendom. Niet veel verschil, geloof ik.
Dus zou ik graag van jou horen hoe jij denkt dat dat er uitziet. Beide..... hel en paradijs.

hel is het vuur die je nooit heb gezien
en het Paradijs is wat je nog nooit heb gezien

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 13:12 schreef spookie het volgende:
Ik weet niet of er leven is na de dood maar ik weet wel dat ik me pas overleden opa mis en ik wel eens zou willen weten hoe het met hem is

Aww, poor child sorry.

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 13:29 schreef nokwanda het volgende:

[..]

Aww, poor child sorry.

Ik wil ook graag naar een medium om hem weer te spreken een keer, ik was te laat in het ziekenhuis hij was al een kwartier overleden en ik heb het gevoel dat ik niet echt afscheid van hem heb kunnen nemen maarja..

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 13:22 schreef Meki het volgende:

[..]

hel is het vuur die je nooit heb gezien
en het Paradijs is wat je nog nooit heb gezien

Daar kan je nooit zeker van zijn...misschien bestaat de hel en het paradijs wel helemaal niet

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 13:54 schreef spookie het volgende:

[..]

Ik wil ook graag naar een medium om hem weer te spreken een keer, ik was te laat in het ziekenhuis hij was al een kwartier overleden en ik heb het gevoel dat ik niet echt afscheid van hem heb kunnen nemen maarja..

Ach ja, meid. Ik ken dat wel... het net te laat zijn. Of mensen die er plotseling tussenuit piepen. Het slijt, echt, maar blijft wel wat knagen.

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 15:33 schreef nokwanda het volgende:

[..]

Ach ja, meid. Ik ken dat wel... het net te laat zijn. Of mensen die er plotseling tussenuit piepen. Het slijt, echt, maar blijft wel wat knagen.

Knagen ja zekers wel ja.

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 16:09 schreef spookie het volgende:

[..]

Knagen ja zekers wel ja.

Maar jouw opa was ook gestorven als je wel op tijd was geweest. Wat telt is dat ie zich er bewust van was dat er van hem gehouden werd en word. Dat knagen kan jaren duren. Soms voel je er een tijdje wat minder van en dan weer komt het even hevig terug. Maar mensen komen er niet mee terug.
Ik heb de gewoonte de geesten van mijn voorouders af en toe te eren omdat zij mij gemaakt hebben tot wie ik ben. Dat is mijn manier. En daarmee wens ik ook de geesten van hen die niet mijn directe familie waren maar gestorven zijn een goed "zijn". Als dat er is. Maar met zekerheid kan ik het niet zeggen. Want alle communicatie kan evengoed een hersenspinsel van mij zijn. Wishfull thinking. Ik durf je niet stellig te zeggen dat je in contact kunt komen met je opa. Ik durf je ook niet stellig te zeggen dat je dat niet kan. Maar ik hoop in ieder geval dat jij je weg kan vinden in deze wirwar van ideeen en geloven en eruit kan halen wat jou helpt te leren omgaan met jouw verlies.
Sterkte.

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 13:10 schreef ivetje het volgende:
Ik geloof in een leven na de dood, ik geloof in reïncarnatie. Waarom, omdat me dat een veilig gevoel geeft...op die manier ben ik minder bang voor de dood, omdat ik ervanuit ga dat ik toch terug kom op aarde Of het echt zo is weet niemand, misschien is dood ook wel echt dood en is er nix. Je kan iig nooit met zekerheid zeggen dat er leven na de dood is zoals Meki hierboven doet. Niemand kan het nl vertellen, dus niemand weet het...en als we het eenmaal weten kunnen we het toch niet meer navertellen dus we komen er ook nooit achter...pas als je doodgaat weet je het zeker

Ik heb ook weleens gedacht dat het misschien wel zo is, dat waarin je gelooft, dat dat ook gebeurt. Bijvoorbeeld als jij gelooft in reïncarnatie dat dat dan ook zo is, en als jij gelooft in de hemel met engeltjes en god, dat je daar dan ook terecht komt. Dat lijkt me wel wat

Dan ga jij er dus vanuit dat het leven één grote "droom" is, je krijgt wat je verwacht en je dus onbewust je (hele?) leven zelf onbewust uitstippelt.

quote:

Op vrijdag 13 mei 2005 13:54 schreef spookie het volgende:

[..]

Ik wil ook graag naar een medium om hem weer te spreken een keer, ik was te laat in het ziekenhuis hij was al een kwartier overleden en ik heb het gevoel dat ik niet echt afscheid van hem heb kunnen nemen maarja..

_{ik twijvel over het ontopic gehalte van deze (mijn) post, maar ik plaats hem toch maar. Ze kunnen desnoods meegenomen worden naar een ander topic.}


Waarom voel jij het als "te laat " komen ?

Misschien zit er wel ene heel andere kant ana het verhaal en heeft je opa er bewust voor gekozen om er op dát moment tussenuit te piepen en niet een kwartier later zodat jij het niet mee hoefde te maken.

Mijn opa heeft naar mijn idee wel een dergelijk kunstje geflikt.
Mijn opa was al jaren ziek. De artsen hadden al veel eerder verwacht dat hij zou sterven.
Hij sprak altijd over "ik vind het zo jammer dat ik het nooit mee zal maken een achter kleinkind te krijgen"
Onverwacht was ik zwanger ( ik was 19). Mijn opa heeft zijn achter kleinkind uitgebreid in zijn armen gehad. De beste man kon zijn armen haast niet omhoog houden, maar hij heeft uren met het schepseltje in zijn armen gezeten. Overpakken mocht absoluut niet.
Vervolgens moest hij voor een gewone controle naar het ziekenhuis ( op dat punt was hij volgens de artsen volkomen stabiel, geen rare toestanden)........ hij is nooit meer uit het ziekenhuis gekomen.

Ik studeerde in de stad waar hij in het ziekenhuis was opgenomen en ging iedere dag na college bij hem langs.
Tot de dag dat ik de collegezaal uitliep met de intentie ( zoals iedere dag ) om naar het ziekenhuis te wandelen.

Ik ben er nooit aangekomen. Plots realiseerde ik mij dat ik in de trein naar huis zat. Hoe ik naar de trein ben gelopen ? Dat stuk mis ik. Ik legde mij er maar bij neer.
Vervolgens stapte ik in de bus, ik weet zelfs nog hoe laat het was rond 13.00 uur, ik voelde binnen in mij een soort paniek en een wirwar van vreemde gevoelens.
Thuis gekomen mijn vader gebeld en gevraagd hoe het met opa ging.
Mijn vader antwoorde "Oh goed hoor, je moeder is nu ook bij hem".
Ik heb hem verteld dat hij loog en dat ik ervan overtuigd ben dat opa gestorven was.

Mijn vader beaamde dat, hij had het pas willen vertellen nadat mijn vriend thuis was gekomen zodat ik niet alleen zou zijn.

Het tijdstip van overlijden kwam overeen en ik zou erbij geweest zijn als ik wel zou zijn gegaan.

Voor mijn gevoel heeft mijn opa mij naar huis gestuurd.
Hij was gewoon "klaar", hij had wat hij hebben wilde, hij heeft er even van genoten.
En dat doet hij nu op afstand.


Probeer niet aan het punt van sterven vast te houden met je gevoel van afscheid nemen.
Neem afscheid op je eigen manier.
Verzin iets, richt dat tot hem en probeer het af te sluiten.

Sterkte !!

Ja, t'is allemaal psychisch

quote:

Op zaterdag 14 mei 2005 08:59 schreef Mirage het volgende:

[..]


_{ik twijvel over het ontopic gehalte van deze (mijn) post, maar ik plaats hem toch maar. Ze kunnen desnoods meegenomen worden naar een ander topic.}


Waarom voel jij het als "te laat " komen ?

Misschien zit er wel ene heel andere kant ana het verhaal en heeft je opa er bewust voor gekozen om er op dát moment tussenuit te piepen en niet een kwartier later zodat jij het niet mee hoefde te maken.

Mijn opa heeft naar mijn idee wel een dergelijk kunstje geflikt.
Mijn opa was al jaren ziek. De artsen hadden al veel eerder verwacht dat hij zou sterven.
Hij sprak altijd over "ik vind het zo jammer dat ik het nooit mee zal maken een achter kleinkind te krijgen"
Onverwacht was ik zwanger ( ik was 19). Mijn opa heeft zijn achter kleinkind uitgebreid in zijn armen gehad. De beste man kon zijn armen haast niet omhoog houden, maar hij heeft uren met het schepseltje in zijn armen gezeten. Overpakken mocht absoluut niet.
Vervolgens moest hij voor een gewone controle naar het ziekenhuis ( op dat punt was hij volgens de artsen volkomen stabiel, geen rare toestanden)........ hij is nooit meer uit het ziekenhuis gekomen.

Ik studeerde in de stad waar hij in het ziekenhuis was opgenomen en ging iedere dag na college bij hem langs.
Tot de dag dat ik de collegezaal uitliep met de intentie ( zoals iedere dag ) om naar het ziekenhuis te wandelen.

Ik ben er nooit aangekomen. Plots realiseerde ik mij dat ik in de trein naar huis zat. Hoe ik naar de trein ben gelopen ? Dat stuk mis ik. Ik legde mij er maar bij neer.
Vervolgens stapte ik in de bus, ik weet zelfs nog hoe laat het was rond 13.00 uur, ik voelde binnen in mij een soort paniek en een wirwar van vreemde gevoelens.
Thuis gekomen mijn vader gebeld en gevraagd hoe het met opa ging.
Mijn vader antwoorde "Oh goed hoor, je moeder is nu ook bij hem".
Ik heb hem verteld dat hij loog en dat ik ervan overtuigd ben dat opa gestorven was.

Mijn vader beaamde dat, hij had het pas willen vertellen nadat mijn vriend thuis was gekomen zodat ik niet alleen zou zijn.

Het tijdstip van overlijden kwam overeen en ik zou erbij geweest zijn als ik wel zou zijn gegaan.

Voor mijn gevoel heeft mijn opa mij naar huis gestuurd.
Hij was gewoon "klaar", hij had wat hij hebben wilde, hij heeft er even van genoten.
En dat doet hij nu op afstand.


Probeer niet aan het punt van sterven vast te houden met je gevoel van afscheid nemen.
Neem afscheid op je eigen manier.
Verzin iets, richt dat tot hem en probeer het af te sluiten.

Sterkte !!

Dank je mirage, ik weet het dat ik me niet rot moet gaan voelen maar ik weet het niet was me lievelings opa ik hield zoveel van hem en bij de colleadance kon ik gewoon niet weggaan bij zijn kist ik besefde het gewoon niet ook al wist ik dat het beter voor hem was hij was zo ziek en zoveel pijn'hij gilde het uit ik heb het allemaal meegemaakt dat beeld wil gewoon niet weg uit me gedachten ik mis hem zo ik weet dat ik het moet los laten maar het is zo moeilijk.

quote:

Op zaterdag 14 mei 2005 01:26 schreef nokwanda het volgende:

[..]

Maar jouw opa was ook gestorven als je wel op tijd was geweest. Wat telt is dat ie zich er bewust van was dat er van hem gehouden werd en word. Dat knagen kan jaren duren. Soms voel je er een tijdje wat minder van en dan weer komt het even hevig terug. Maar mensen komen er niet mee terug.
Ik heb de gewoonte de geesten van mijn voorouders af en toe te eren omdat zij mij gemaakt hebben tot wie ik ben. Dat is mijn manier. En daarmee wens ik ook de geesten van hen die niet mijn directe familie waren maar gestorven zijn een goed "zijn". Als dat er is. Maar met zekerheid kan ik het niet zeggen. Want alle communicatie kan evengoed een hersenspinsel van mij zijn. Wishfull thinking. Ik durf je niet stellig te zeggen dat je in contact kunt komen met je opa. Ik durf je ook niet stellig te zeggen dat je dat niet kan. Maar ik hoop in ieder geval dat jij je weg kan vinden in deze wirwar van ideeen en geloven en eruit kan halen wat jou helpt te leren omgaan met jouw verlies.
Sterkte.

Paar uurtjes voor zjin crematie voelde ik hem de hele tijd bij mij in huis, ik denk niet dat het een hersenspinsel is van je hoor .

quote:

Op zaterdag 14 mei 2005 14:55 schreef spookie het volgende:

[..]

Paar uurtjes voor zjin crematie voelde ik hem de hele tijd bij mij in huis, ik denk niet dat het een hersenspinsel is van je hoor .

Neu... denk ik ook niet. Het is mijn realiteit. Maar wie zegt wat objectief de realiteit nou eigenlijk is. Is die er wel?
De helft van mijn familie sterft trouwens altijd aan de andere kant van de wereld. Heb altijd dus wat af te handelen als ik weer daarheen ga. Merk dat dat soms jaren kan duren. Ligt ook aan de situatie waaronder iemand is gestorven.

quote:

Op zaterdag 14 mei 2005 15:22 schreef nokwanda het volgende:

[..]

Neu... denk ik ook niet. Het is mijn realiteit. Maar wie zegt wat objectief de realiteit nou eigenlijk is. Is die er wel?
De helft van mijn familie sterft trouwens altijd aan de andere kant van de wereld. Heb altijd dus wat af te handelen als ik weer daarheen ga. Merk dat dat soms jaren kan duren. Ligt ook aan de situatie waaronder iemand is gestorven.

Wat bedoel je met de andere kant van de wereld die snap ik niet zo ?

quote:

Op zondag 15 mei 2005 12:17 schreef spookie het volgende:

[..]

Wat bedoel je met de andere kant van de wereld die snap ik niet zo ?

Mijn halve familie woont in Zuid Afrika. Dat wil dus zeggen dat ze niet op mij gaan wachten met doodgaan enzo en ook dat ik niet zomaar even daarheen kan gaan als er iets aan de hand is.

quote:

Op zondag 15 mei 2005 13:11 schreef nokwanda het volgende:

[..]

Mijn halve familie woont in Zuid Afrika. Dat wil dus zeggen dat ze niet op mij gaan wachten met doodgaan enzo en ook dat ik niet zomaar even daarheen kan gaan als er iets aan de hand is.

Oohh oke nu begrijp ik het nee maar dat zullen ze zeker niet doen nee wachten, het is wel raar want ik heb nog nooit eerder iemand verloren door een sterfgeval daarom is het zo moeilijk eigenlijk.

quote:

Op zondag 15 mei 2005 18:19 schreef spookie het volgende:

[..]

Oohh oke nu begrijp ik het nee maar dat zullen ze zeker niet doen nee wachten, het is wel raar want ik heb nog nooit eerder iemand verloren door een sterfgeval daarom is het zo moeilijk eigenlijk.

Och.... het went niet. Niet wanneer het mensen betreft waarvan je houd en die je gaat missen.

Dan is een geloof wel makkelijk. Het helpt wel bij de acceptatie van de dood van een geliefde.

quote:

Op zondag 15 mei 2005 19:24 schreef nokwanda het volgende:

[..]

Och.... het went niet. Niet wanneer het mensen betreft waarvan je houd en die je gaat missen.

Dan is een geloof wel makkelijk. Het helpt wel bij de acceptatie van de dood van een geliefde.

Ja ik denk het ik hoop alleen dat hij nu gelukkiger is zonder dat hij had

Je schreef al dat ie gilde van de pijn. Dus ik denk van wel.

quote:

Op zondag 15 mei 2005 22:07 schreef nokwanda het volgende:
Je schreef al dat ie gilde van de pijn. Dus ik denk van wel.

Ja het is wel zo en dat geeft me al meer rust maar jezus wat mis je zo'n iemand dan he haha

Als ik mijn overleden oma moet geloven wel ja.

Ok, nu klinkt het als een grap, maar ergens uhm voel ik dat wel zo.
Dat was het, kort maar maf ditmaal.

Een paar jaar geleden stierf mijn mamma in Afrika (mijn eigen mamma is hier in Nederland hoor). Ik was daar niet bij en kon pas maanden later daar zijn. In haar huis was de situatie helemaal veranderd. Maar alle meubels waren wel hetzelfde gebleven. Op een avond toen ik alleen was zat ze daar in haar favoriete stoel en heb ik een heel gesprek met haar gehad. Ze was er gewoon klaar voor. Ze had geen zin in verdere ouderdomskwalen en verliezen. Het was mooi geweest en ze was er blij mee. Ik mis haar wel maar toch heb ik er geen verdriet over. Helemaal niet zelfs.
Wel van een "zus"die er jong en plotseling tussenuit piepte zonder afscheid te nemen terwijl iedereen ervanuit ging dat ze beter zou worden.

quote:

Op zondag 15 mei 2005 22:33 schreef nokwanda het volgende:
Een paar jaar geleden stierf mijn mamma in Afrika (mijn eigen mamma is hier in Nederland hoor). Ik was daar niet bij en kon pas maanden later daar zijn. In haar huis was de situatie helemaal veranderd. Maar alle meubels waren wel hetzelfde gebleven. Op een avond toen ik alleen was zat ze daar in haar favoriete stoel en heb ik een heel gesprek met haar gehad. Ze was er gewoon klaar voor. Ze had geen zin in verdere ouderdomskwalen en verliezen. Het was mooi geweest en ze was er blij mee. Ik mis haar wel maar toch heb ik er geen verdriet over. Helemaal niet zelfs.
Wel van een "zus"die er jong en plotseling tussenuit piepte zonder afscheid te nemen terwijl iedereen ervanuit ging dat ze beter zou worden.

Van je zusje is wel erg ja zeg maar op een gegeven moment zijn ze klaar he, dat was mijn opa ook hij gilde van de pijn en hij wilde niemand zien en hij riep maar ga weg ik wil dood en noem maar op en dat kan ik maar niet verwerken want ik heb echt dagen meegemaakt met hem in het ziekenhuis

Dat klaar zijn..... Hoe veel pijn moet een mens hebben voor ie klaar is?
Zal ook wel per persoon verschillen.
Ik weet zelf niet eens of ik nou echt in reincarnatie geloof. Ik zoek na al die jaren nog steeds. Ik kom er niet achter en heb denk ik ook daarom angst voor de dood. Maar wat als je angst voor de pijn groter is dan je angst voor de dood, of groter dan gewoon je wil om te leven?
Ik kan me daar (gelukkig?) niks bij voorstellen.

quote:

Op zondag 15 mei 2005 22:33 schreef nokwanda het volgende:
Een paar jaar geleden stierf mijn mamma in Afrika (mijn eigen mamma is hier in Nederland hoor). Ik was daar niet bij en kon pas maanden later daar zijn. In haar huis was de situatie helemaal veranderd. Maar alle meubels waren wel hetzelfde gebleven. Op een avond toen ik alleen was zat ze daar in haar favoriete stoel en heb ik een heel gesprek met haar gehad. Ze was er gewoon klaar voor. Ze had geen zin in verdere ouderdomskwalen en verliezen. Het was mooi geweest en ze was er blij mee. Ik mis haar wel maar toch heb ik er geen verdriet over. Helemaal niet zelfs.
Wel van een "zus"die er jong en plotseling tussenuit piepte zonder afscheid te nemen terwijl iedereen ervanuit ging dat ze beter zou worden.

Mooi (verhaal), behalve van je 'zus' dan.
Overigens kwam ik zelf mijn oma (gewoon) in een (wel wat bijzondere) droom tegen, voordat mensen denken dat ik met overleden zielen kan communiceren ofzo . In de droom zag ze er erg mooi en weer helemaal gezond uit (misschien wel expres, want haar ziekteproces zag er allesbehalve fijn uit). Ze straalde helemaal en we hebben gepraat en/of uhh (toch) gecommuniceerd, maar niet met woorden, meer met gevoel die ze mij gaf, volgens mij had ik een aantal vragen (onbewust) ofzo en daarin heeft ze mij gerustgesteld, leek wel.

Dat was het, niets bijzonders, wel onthouden (had impact).
Eigenlijk denk ik ook wel dat je daardoor, ook al ben je nog zo ziek geweest, toch weer terug gaat naar je oude staat en/of de staat hoe je van binnen bent en/of hoe (ook) anderen, al dan niet tgt, jou of diegene zien, zoals je dus op je mooist bent of iets dergelijks. Vanuit beide kanten, de (overleden) persoon zelf en diegene die zo aan je denkt, van binnen voel (of zie) je diegene op zijn mooist. Ook al beseffen we dat misschien niet altijd. Makes that sense

Misschien is het zo dat, als je je kunt laten zien aan een achterblijver, jejezelf van je beste kant kunt laten zien omdat je op datmoment puur geest bent. Niet meer vast zit aan het verval van een lichaam en dat je je beste periode in de geest van de achterblijver oproept.
(weet niet of dat enige logica heeft... ben nl net wakker)

Ik geloof niet dat het een kwestie is van "herinneren als mooi of "herinneren als slecht". Het is gewoon het gevoel van gemis, het feit dat er iemand uit jouw leven verdwenen is die je na aan het hart lag, dat je die persoon graag terug hebt. Aangezien "aanwezig zijn / niet aanwezig zijn" een niveau van noodzaak hoger ligt dan eender welke eigenschappen jij fijn of niet fijn vond aan de overledene, is dát gevoel, het gevoel van gemis dus, wat je ervaart.

Mensen hebben de neiging om dit gevoel van gemis (vaak zacht en warm van aard) te associëren met overledenen, waardoor het lijkt alsof we vrijwel altijd positief over overleden dierbaren denken. Gelukkig maar, zou ik zeggen toch

heb niet de hele draad doorgelezen maar zal mijn visie er even op los laten. ben zelf nog geen 2 maanden geleden dood geweest, dus de herinneringen zijn nog vers.

er is geen Hel en Hemel zoals het beschreven is in boekwerken. er zijn geen maagden die op je staan te wachten als je een zogenaamd goed leven heb geleid. en er zijn niet altijd familieleden die je op staan te wachten. en er is ook niet altijd een tunnel van licht waar je door heen gaat. in de meeste van deze gevallen is het maar net wat je zelf in beeld en creeerd.

Als je doodgaat komt je ziel los van je lichaam. normaal gesproken zit je ziel nog aan je lichaam vast doormiddel van een "lijntje". deze zorgt ervoor dat je altijd je weg trug kunt vinden naar je lichaam als je astraal gaat reizen. als je doodgaat verdwijnt dit lijntje. als je lange tijd in coma ligt vervaagd dit lijntje in de loop der tijd.

Als je je vast blijft klampen aan je aardse bezittingen, of simpel weg niet bent opgehaald door Dood, dan blijf je op aarde ronddwalen. als je wel opgehaald wordt kom je in het "schimmenrijk" terecht. dit is niet het einde, maar een tijdelijke verblijf plaats. de entree naar dit schimmenrijk verschilt per persoon en hoe hij het creeert. als de mens geleefd heeft zonder spijt dan zul je wellicht die lichttunnel kunnen bedenken, als je wel spijt hebt van veel zaken dan kun je een fictieve hel creeeren waardoor je moet naar het schimmenrijk.

nadat alle rondzooi is afgerond mag je dat rijk verlaten en het astrale op. die plek is gebaseerd op energie en kan dus gevormd worden naar alles wat je wilt. op een paar plekken na die zijn al gemaakt. Zoals de universele bibliotheken/akasha kronieken/tree of life whatever you want to call it. de "continenten" waar het merendeel demonish is en de andere merendeels celestijns zijn. in feite loopt alles gewoon door elkaar en kun je overal heen almost instantly. wel zo makkelijk aangezien tijd en plaats heel anders werkt daar

demonish en celestijns is niet hetzelfde als goed en kwaad. dat is een concept wat de mens bedacht heeft om elkaar te kunnen controleren en manipuleren om op een zekere manier te gaan leven. veel geloofsvormen zijn hier schuldig van.

nou dan wordt er voor je besloten. Of je blijft nog een tijdje daar of je wordt weer trug gesteurd. als er een spoed reincarnatie nodig is voor een bepaald doeleinde dan ben je binnen een mum van tijd weer op Aarde, of een andere planeet, ligt er net aan waar je nodig bent. als ze gewoon de tijd nemen zit er meestal zo'n 30-40 aardse jaren tussen een reincarnatie.

veel dingen uit de bijbel kunnen trug gevonden worden in werkelijkheid. maar de bijbel is net zoals de regelgeving van een land. in 2000+ jaar wordt die zo vaak aangepast dat het na een tijdje nutteloos is. en sinds er geen nieuwe bijbels worden uitgegeven kun je het beste elk geloof gewoon naast je laten liggen en zelf naar de werkelijkheid gaan en het te ervaren ipv simpelweg theoretisch gebrabbel uit een boek over te nemen.

Deze info en ervaring is trouwens beschikbaar voor iedereen die astraal kan reizen en de weg kan vinden naar zijn persoonlijk stukje van de universele bieb.

Enyalius, jij hebt een NDE meegemaakt?!?!?!?

Volgens mij is het meer zo dat ie een subjectief persoonlijk argument wil laten doorgaan voor waarheid

nope niks subjectief about it. ben er al meer dan 12 levens mee bezig dus ik weet waar ik het over heb in dit geval

iedereen doet alsof het 1 of ander groot mysterie is en dat niemand het nog mag weten. daarom kan ik het niet genoeg zeggen....LEER ASTRAAL REIZEN EN ZIE HET VOOR JEZELF!!

duidelijker kan het niet zijn.

[ Bericht 49% gewijzigd door Enyalius op 11-06-2005 19:10:27 ]

quote:

Op vrijdag 10 juni 2005 19:46 schreef Enyalius het volgende:nou dan wordt er voor je besloten. Of je blijft nog een tijdje daar of je wordt weer trug gesteurd. als er een spoed reincarnatie nodig is voor een bepaald doeleinde dan ben je binnen een mum van tijd weer op Aarde, of een andere planeet, ligt er net aan waar je nodig bent. als ze gewoon de tijd nemen zit er meestal zo'n 30-40 aardse jaren tussen een reincarnatie.

Wie besluit dit voor je?

wat dacht je van de gasten die het universum zo'n beetje regelen en zorgen dat er balans overal is?

ze zijn geen dictators dus maak je maar niet druk

Nja, het feit dat ik hier op Aarde rondloop betekent dat ik ze waarschijnlijk als eens opgevolgd heb, dus ik maak me idd maar niet druk.
Het botst alleen een beetje met wat ik eerder heb gehoord -- dat je alles zelf besluit etc.

je beslist zo goed als alles zelf. er zijn maar een paar dingen die je niet zelf beslist. dat zijn de belangrijkste en fundamenteelste zaken in het belang van de ...hmm hoe te zeggen...the bigger picture is what you don't decide. alles wat effect heeft op het grotere belang kun jij geen beslissing voor nemen dus.

quote:

Op vrijdag 10 juni 2005 19:46 schreef Enyalius het volgende:
...
er is geen Hel en Hemel zoals het beschreven is in boekwerken. er zijn geen maagden die op je staan te wachten als je een zogenaamd goed leven heb geleid. en er zijn niet altijd familieleden die je op staan te wachten. en er is ook niet altijd een tunnel van licht waar je door heen gaat. in de meeste van deze gevallen is het maar net wat je zelf in beeld en creeerd.

Als je doodgaat komt je ziel los van je lichaam. normaal gesproken zit je ziel nog aan je lichaam vast doormiddel van een "lijntje". deze zorgt ervoor dat je altijd je weg trug kunt vinden naar je lichaam als je astraal gaat reizen. als je doodgaat verdwijnt dit lijntje. als je lange tijd in coma ligt vervaagd dit lijntje in de loop der tijd.

Als je je vast blijft klampen aan je aardse bezittingen, of simpel weg niet bent opgehaald door Dood, dan blijf je op aarde ronddwalen. als je wel opgehaald wordt kom je in het "schimmenrijk" terecht. dit is niet het einde, maar een tijdelijke verblijf plaats. de entree naar dit schimmenrijk verschilt per persoon en hoe hij het creeert. als de mens geleefd heeft zonder spijt dan zul je wellicht die lichttunnel kunnen bedenken, als je wel spijt hebt van veel zaken dan kun je een fictieve hel creeeren waardoor je moet naar het schimmenrijk.
...

Wel grappig dat je dat zegt over de hemel en hel. Dat heb ik altijd al zo gedacht. Ik denk dat mensen zodra ze dood zijn/gaan heus zelf wel kunnen bedenken of ze goed hebben geleeft of niet.

Maar ik heb toch nog wat vraagjes voor je uit intresse:
Wat rond je af in het schimmenrijk?
demonish en celestijns is door de mens bedacht zeg je, is er in het astrale alleen (de ziel van) de mens te vinden, of is het meer algemeen. Dus kom je er ook andere 'zielen' tegen van wezens die op andere planeten zijn gestorven? En kan je dan ook daar met elkaar praten?
Dan kom ik gelijk bij de volgende: Gaat alles met een ziel naar het astrale? Denk aan bijvoorbeeld dieren, al dan niet met een zelfbewustzijn (denk aan mieren oid)