Vertelde toch van de week over het neefje van onze beste vriendin, 4 jaar oud, die volgensde doktoren nog een maand of 10 te leven heeft (geschat tussen de 3 en 24 maanden, uitgaan van een maand of 10).
Blijkt dus de meest aggressieve vorm van kanker te zijn die er maar bestaat. vorige week ontdekt n.a.v. onderzoek naar een wat lopend oog , toen op basis van de grootte van de tumor ca. 4 weken oud.
Tumor is zo aggressief dat behandeling per definitie onmogelijk is, al ontdek je het op uur 1 van dag 1.
Inmiddels, bijna onvoorstelbaar, is de tumor al zo groot als een vuist en kan het jochie al niet meer praten of lopen, zo hard gaat het.
Gevolg is wel een kwestie van uitersten: Geweldige hulp van bv het Rivas, stichting doe een wens etc, alles en iedereen staat voor ze klaar. Opa zou in het najaar met de VUT gaan, is door de werkgever zonder enig probleem omgezet naar per 1 april zodat opa maar alle mogelijke hulp kan bieden en aanwezig zijn.
1 grote dissonant: de werkgever van de vader in kwestie pikt zijn ziekmelding niet, vindt het onzin dat ie niet zou kunnen werken, verwacht hem dinsdag op de zaak en heeft niks te maken met 'prive omstandigheden', zelf niet eens z'n medeleven getoond, louter onbegrip over z'n ziekmelding.
Ik zou zeggen, ik wens je per direct dezelfde tumor toe, wat een gewetenloze teringhond moet je zijn om je zo op te stellen.
O mamma mamma mamma, O mamma mamma mamma. Sai perche mi batte il corazon?
Ho visto Maradona, ho visto Maradona. Eh, mammà, innamorato son!
A Guinness a day keeps the doctor away