Kerstverhalen feedback-topic voor Fokkers

Dank je, petre86. Ik heb het verhaal inmiddels opgestuurd dus ik ik kan er niets meer aan veranderen. Toch bedankt voor je suggesties.

quote:

Op maandag 6 december 2004 14:54 schreef MadGuy het volgende:
Dank je, petre86. Ik heb het verhaal inmiddels opgestuurd dus ik ik kan er niets meer aan veranderen. Toch bedankt voor je suggesties.

ik zag het ja
daarom heb ik die laatste zin ook toegevoegd..
het verhaal is niet storend ofzo, maar een kleine verandering had gekunt.

trouwens, voor de overige verhalenschrijvers.. je hoefd hem niet zo snel mogenlijk in te sturen toch?
doe dan lekker rustig aan.. misschien verander / verbeter je het verhaal nog wel aan de hand van tips ..
zolang je verhaal maar voor de sluitingsdatum binnen is

Bedankt petre, ik werd al zenuwachtig van.

Het is alleen zo kort dat ik telkens vrijwel weer helemaal over nieuw begin.

quote:

Op maandag 6 december 2004 13:06 schreef petre86 het volgende:

[..]

leuk geschreven, maar ik heb het gevoel dat je nu te lang focust op het zoeken naar dingen in de krant.. teveel voorbeelden (advertentie's) terwijl het daar eigenlijk niet om draait in het verhaal.
misschien kun je dat zoeken naar een verrassing iets in korten, en een ander stuk iets uit te breiden..

Nee, er zijn zoveel verrassingen. Had de pornofilm met een baardaap al geschrapt, evenals het ontleden van koeienogen bij kerstverlichting.

quote:

Op maandag 6 december 2004 12:05 schreef Asskicker14 het volgende:

[..]

Kansloos...

Uiteraard, de NCRV-mensen gaan dit niet trekken.

quote:

Op maandag 6 december 2004 17:48 schreef methodmich het volgende:

[..]

Nee, er zijn zoveel verrassingen. Had de pornofilm met een baardaap al geschrapt, evenals het ontleden van koeienogen bij kerstverlichting.

maar zo krijg ik niet echt door waar het nu ok draait in je verhaal.. wat is je boodschp?
je focust nu op de advertenties.. is dat je boodschap? dat er allerlij vage dingen te doen zijn?

ik zou voorstellen om daar nog een stuk weg te halen en dan desnoods de afsluiter uit te breiden met een hevige vrijpartij

quote:

De waarheid in een mandje

“Wat moeten we nou daar? Daar gaan we alleen maar dood. We vallen en verdwijnen uiteindelijk. Die klotewereld, ik wil niet en ik ga niet! Je kan me niet dwingen”. “Het spijt me lieverd, je hebt geen keus, we moeten er allemaal aan. Denk aan de pret die je de mensen zullen hebben. Het is ons lot” Weemoedig keek de kleine Roos naar beneden. Was dit nou “de grote toekomst”, doodgaan in díe wereld?

Overal om zich heen maakten anderen zich klaar voor de reis, opgewonden over hun te vervullen doel. Roos sloot zich bij hen aan. Ze greep de hand van een lotgenoot en sprong de diepte in.

Ze zag een wereld met arme mensen, zonder eten of drinken. Kinderen die doodgingen, mensen met de meest verschrikkelijke ziekten. Langzaam maar zeker daalde ze verder af. Ze zag de steden, met de vele dure, onpersoonlijke huizen. Ze zag grote metalen monsters met nors kijkende mensen erin door straten scheuren. Vervolgens zag ze de lichtjes in huizen, gulzige mensen die zich volvraten en in de warmte van een open haard zaten. Chagrijnige mensen, ongelukkig ondanks wat ze hadden. Langzaam bereikte ze een stad met witte daken en straten. Er liep een dikke man in een rood pak door die straat. Ze daalde af in een steeg, en landde op iets zachts. “Waar ben ik?” Teleurgesteld over wat ze gezien had, vroeg ze zich af wat haar leven voor nut gehad had. Ze had de sprong genomen en was nu stervende.

In een steegje stond een mandje. Een mandje met een donzen dekentje. Er klonk zacht gekir uit het mandje, kleine handjes hadden zich onder de dekentjes uitgewurmd en grepen enthousiast naar de neerdwarrelende sneeuwvlokjes. Er had zich een klein sneeuwlaagje gevormd op het handvat van het mandje, en op het warme blauwe dekentje.

Het mandje werd opgepakt. Een grote man, de man die Roos eerder in de straat had zien lopen, sloeg verbaasd het dekentje opzei. “Mijn God, wie kan jou nou zomaar achterlaten?” De man trok zijn jas uit en deed deze om het kleine kind. “Ik zal voor je zorgen lieverd, wees maar niet bang meer.”

Op het moment dat Roos de kamer werd binnengedragen in het mandje, besefte ze dat de wereld waarop ze terecht was gekomen niet alleen draait om narigheid en verdriet. Het gaat erom dat je vrede vindt met je lot en ieder leven koestert alsof het je eigen leven is.

Toen Roos dit besefte kon ze loslaten. Ze smolt langzaam weg in de warme kamer.

[ Bericht 0% gewijzigd door Janetje op 06-12-2004 22:57:50 ]

quote:

Op maandag 6 december 2004 19:08 schreef petre86 het volgende:

[..]

maar zo krijg ik niet echt door waar het nu ok draait in je verhaal.. wat is je boodschp?
je focust nu op de advertenties.. is dat je boodschap? dat er allerlij vage dingen te doen zijn?

ik zou voorstellen om daar nog een stuk weg te halen en dan desnoods de afsluiter uit te breiden met een hevige vrijpartij

Ik heb geen boodschap. Vrede op aarde is mijn boodschap. Deze mensen zijn gewoon puur verveeld en het moet walgelijk zijn om te lezen dat je koalabeertjes kunt eten, die schatjes.

quote:

Op maandag 6 december 2004 19:08 schreef petre86 het volgende:

[..]

maar zo krijg ik niet echt door waar het nu ok draait in je verhaal.. wat is je boodschp?
je focust nu op de advertenties.. is dat je boodschap? dat er allerlij vage dingen te doen zijn?

ik zou voorstellen om daar nog een stuk weg te halen en dan desnoods de afsluiter uit te breiden met een hevige vrijpartij

Voor mij is de boodschap, dat er voor veel mensen behoefte is aan een andere invulling van kerst dan het traditionele gebeuren, maar óók dat een leuke verrassing tot een seksuele beloning leidt.

quote:

Op zondag 5 december 2004 14:47 schreef methodmich het volgende:
[..]

Klein dingetje: kvind de gerechten niets geloofwaardig overkomen. Ik denk dat je misschien de keukens van ecuador of andere iets exotischere landen door kunt bladeren naar echt bestaande gerechten (gevulde Cavia misschien?)

quote:

Beneveld

‘De Kerstman is moe,’ beweerde mama. ‘Ik denk dat hij zo naar huis moet,’ Het was Teun om het even. Hij had niet om een zatte ouwe vette man met een nepbaard gevraagd. Om zijn naam had hij ook niet gevraagd. Teun. Zo heetten alleen ouwe lullen, zoals zijn vader. De ouwe lul in het verschoten kerstmannenpak giechelde en probeerde mama bij haar billen te pakken. Mama vond het niet leuk en probeerde zijn graaiende handen af te weren.
‘Ik zet hem wel even op de bus,’ zei Teun. Hij stond op temidden van de zee aan pakpapier en pedagogisch onverantwoorde prullen maar zag kans de woonkamer door te stappen zonder iets te vertrappen. Hij vatte de Kerstman wat ruw bij de arm.
‘Ik ben helemaal niet met de bus!’ lalde deze. ‘Ik ben met de arreslee!’
‘U bent met lijn 169,’ hielp mama hem uit de droom. ‘En u gaat nu naar huis, naar de Noordpool’ ‘Ik woon hier,’ jengelde de zwetende man onder de synthetische nepbaard. ‘Donder op met die pool!’ Zijn adem geurde naar Glühwein.
Teun liet zich niet verstoren door het bekende dronkemansgeleuter. Met zijn zeven jaar had hij meer overwicht op de grote man dan je zou verwachten. Kordaat bracht hij hem zijn mantel. Eigenlijk was het ding veel te dun om de Kerstman mee over straat te laten gaan. Ergens vond Teun het een beetje zielig voor de man.
‘Maar ik heb toch heel veel cadeautjes gebracht!’ protesteerde de Kerstman nog toen de kleine jongen hem de voordeur uitduwde. ‘Ik hoef nog helemaal niet terug!’ Hij begon steeds harder te praten. Hij schreeuwde al bijna. In het portiek naast hen bewoog het gordijn. De buurvrouw gluurde hoofdschuddend even langs de vitrage. Voordat hij de deur dichsloeg hoorde Teun mama nog mompelen: ‘Dit was dus geen goed idee,’

Er was geen sneeuw deze Kerst, alleen een saaie dikke mist die het geluid en de lichten van de naderende bus dempte. De Kerstman hield gelukkig eindelijk zijn kop zodat ze de aandacht niet meer trokken en Teun de bus goed kon horen aankomen. Zodra hij het gegrom hoorde droeg hij de verklede zatlap op om klaar te gaan staan.
‘Hier, je buskaart,’ propte het kind de strippenkaart in de grote man zijn hand. Deze begon op slag te grienen. Onverbiddelijk wees het jongetje de man naar de deur.
‘Het spijt me Teun,’ bibberlipte de Kerstman. ‘Ik had ook liever dat het allemaal anders gelopen was,’ Hij zag kans om tegelijk te huilen en te kwijlen.
‘Ja pap,’ duwde Teun de veel grotere en zwaardere man lijn 169 in. Hij klopte even op zin rug. ‘Met nieuwjaar kom ik wel weer op bezoek, ik beloof het,’

quote:

Op maandag 6 december 2004 22:08 schreef Mwanatabu het volgende:

[..]

leuk thema, maar het was mij met die namen een beetje onduidelijk

Ik ga ook es ff wat bedenken . Vroeger op de basisschool had ik altijd sterke opstels, kijken of die gave mij nog bijgebleven is .

succes!

Leuke verhalen, vooral die van Isabeau sprak me heel erg aan.

Jammer dat ik niet zo goed met leestekens enzo ben en dat ik me vaak niet goed weet te verwoorden want ik had ook wel graag een verhaal willen proberen te schrijven had namelijk een paar leuke ideeën in mijn hoofd. Maar ik moet het denk ik maar houden bij het lezen van verhalen

Kerst zonder jou

Ik hoor je stem nog in mijn hoofd: Ik zal je missen schat, ik bel je als ik in Turkije ben.
Blijkbaar ben je mij vergeten. Of er is iets met je gebeurd. Ik wil het niet eens weten. Oh wat mis ik je, asjeblieft Brahim, dit kun je me niet aan doen! Ik ga kapot van binnen.. Misschien loop jij nu wel verliefd naast je nieuwe Turkse vriendin terwijl ik hier in mijn eentje onder de kerstboom zit. Wat heeft kerstmis nu nog voor zin? Ik mis je alleen nog meer erdoor.

Hey een vallende ster!!!!!!! Snel wens ik dat je weer bij me bent. Zou mijn wens echt uitkomen? Nee ik geloof daar niet in..is maar bijgeloof.

Ik zet de cd die ik van jou gekregen had keihard op en de tranen stromen over mijn wangen.. Ik kan niet meer, mijn hele lichaam trilt van verdriet.
Het enige dat ik wil is jou, de rest van de wereld kan voor mijn part vergaan.

‘Oceans apart, I'm still thinking of you.. Pain in my heart, all my dreams are torn in two!’ De cd stond op repeat en mijn tranen ook.
Huilend viel ik in slaap.

TRINGGGGGGGGGG!!!!
Voor de deur ligt een pakketje. Ik neem het mee naar binnen en maak het open.
Het is een gegrafeerde gouden ring maar niet in het Nederlands..er staat: Seni seviyorum Naomi
DIE WOORDEN KEN IK!!!!!! Het pakje is van Brahim en hij heeft: Ik hou van jou Naomi in de ring laten graferen!
Rustig blijven, haal diep adem..misschien is het een grap.
Ik doe de voordeur open en ren naar buiten op mijn blote voeten in de sneeuw. Waar is hij nou?
Opeens hoor ik zijn stem: Hey schat! Merry Christmas! Het lijkt of ik droom...waar is Robert ten Brink? Hoe kan dit? Mijn wens is uitgekomen!!!!!!!!!!!
Ik vlieg hem om zijn nek en hij zoent me passioneel en houdt me trillend vast.
Brahim!! Waarom heb je me niet gebeld??? Ik heb je zoooo gemist he!
Euhm, dat is een lang verhaal..ik moest niet zomaar naar Turkije. Mijn vader wilde dat ik ging trouwen.
Ik ben weggevlucht...vandaag zou de bruiloft zijn, alles was al geregeld.
Maar ik kon het niet..ik kan niet trouwen met een meisje waar ik niet van hou!! Ik dacht elke seconde aan je, maar ik kon niet weg om je te bellen.
Ik moest kiezen tussen mijn familie en het meisje waar ik van hou.
En ik heb gekozen voor jou! Wil je met me trouwen?
“Seni seviyorum ook van jou!!”,antwoord ik en trek hem tegen me aan. Mijn kerstnacht is nog nooit zooooo mooi geweest!!!!!!

quote:

Op dinsdag 7 december 2004 00:04 schreef miss_cee het volgende:
Kerst zonder jou
[verhaal]

heel mooi verhaal

quote:

Op maandag 6 december 2004 22:08 schreef Mwanatabu het volgende:

Mooi verhaal

Mooi verhaal !!!!!!!!

quote:

Op maandag 6 december 2004 22:08 schreef Mwanatabu het volgende:

[..]

Dat lijkt er al meer op...

Mijn baksel.
Meningen?


Winterlicht

De planten zijn dood en de vloertegels kleven van bier, rum-cola en tranen. Het ruikt naar sigarettenas. Reliquieën van nep-gezelligheid waarin seks, ruzie en alcohol een emulator van enthousiasme en genegenheid was. Ik heb het koud.

Mijn blote voeten plakken aan de koude grond en de pizzaresten kruipen over tafel, jagend op stukjes kerststol. Grijs winterlicht valt met tegenzin de kamer binnen en hult mijn wereld in kou en stilte. Ik wil dingen doen. Ik erger me aan mijn apatie. Ik kán dingen, wíl dingen, maar de dingen willen niet gedaan worden. Niet nu. Het bloed wil niet stromen en de geestdrift is afgedreven en gezonken, onderkoeld en slaperig. Ik geeuw.

Ik heb honger, maar kan niet eten alleen. Niemand om te bellen of uit te nodigen om gezellig en aanhankelijk en kerst-achtig te komen doen. Ik moet opruimen, maar opruimen drijft in de Noordzee, noordwaards, naar waar het nog kouder is. Ik ril.

Ik zit in de luie stoel, lui, maar niet ontspannen. Rechtop, mijn armen om mijn borst geslagen. Het huis is warm, maar ik ben koud. Ik zou op moeten ruimen, moeten gaan lopen, oude vrienden opzoeken. De kerstverlichting aandoen.

Mijn hoofd bonkt en er zit zand achter mijn ogen.

Ergens tussen de volle asbakken en lege blikjes rammelt een polyphonische ringtoon. Ik sta op om het ding te zoeken en neem even de tijd om te duizelen: te veel spanning op de lege middag. De trilfunctie bibbert op de tafel en een halfvol blikje huismerkbier schuifelt over de tafelrand. Bier met as gulpt als een ziek orgasme over het kleed, te dood om te schuimen. Even stel ik me een kerstkindje voor, gegroeid uit een smerig kleed, verwekt door het zaad van een avond vruchteloos zuipen. Als ik de telefoon gevonden heb, is hij al gestopt. Eén gemiste oproep. Géén nummer. Ik gooi de telefoon op een stoel.

Ik zie een dicht biertje staan en maak hem open. Lauw schuim kruipt naar buiten. Ik hap het weg. Het bier helpt. Geweldig zelfs. Een goudgele lichtpunt in de grijsheid. Mijn maag doet pijn en de ranzige kotssmaak van te veel bier is niet geweldig, maar het gebonk in mijn hoofd wordt minder. Nee, dat niet. Het gebonk is minder belangrijk.

Ik moet maar weer eens gaan. Douchen, boodschappen doen en vroeg naar bed.
De voordeur zit op slot, en er is geen sleutel te vinden. Ik open het keukenraam. Een frisse, maar zachte wind waait naar binnen. Ik klim naar buiten en loop naar huis, mijn biertje in de hand. Onderweg groet ik iedereen. Om te shoqueren. De feestdagen zijn altijd hetzelfde. Eén grote orgie van melancholiek en zelfmedelijden, waar iedereen unaniem en solidair aan meedoet. Heerlijk.

kvind er niets aan. Teveel luxe woorden en er zit geen punt in je verhaal.

Hmmm... Ik zie nu pas dat ik mijn verhaal hier eerst had kunnen laten keuren. Had ik misschien beter kunnen doen. Dan had niet de helft van de lezers gemeld dat ze het een slecht verhaal vinden.

Hey oersoep,
Ik las net je verhaal, maar je lijkt een beetje overijverig met de moeilijke woorden, zo is er toch geen touw aan vast te knopen?

Greetz


Ps.
Kijken jullie nog eens naar die van mij? feedback topic is leuk, maar ik zou wel graag feedback willen

quote:

Op dinsdag 7 december 2004 11:39 schreef OerSoeP het volgende:

Mijn baksel.
Meningen?


Winterlicht

De planten zijn dood en de vloertegels kleven van bier, rum-cola en tranen. Het ruikt naar sigarettenas. Reliquieën van nep-gezelligheid waarin seks, ruzie en alcohol een emulator van enthousiasme en genegenheid was. Ik heb het koud.

Mijn blote voeten plakken aan de koude grond en de pizzaresten kruipen over tafel, jagend op stukjes kerststol. Grijs winterlicht valt met tegenzin de kamer binnen en hult mijn wereld in kou en stilte. Ik wil dingen doen. Ik erger me aan mijn apatie. Ik kán dingen, wíl dingen, maar de dingen willen niet gedaan worden. Niet nu. Het bloed wil niet stromen en de geestdrift is afgedreven en gezonken, onderkoeld en slaperig. Ik geeuw.

Ik heb honger, maar kan niet eten alleen. Niemand om te bellen of uit te nodigen om gezellig en aanhankelijk en kerst-achtig te komen doen. Ik moet opruimen, maar opruimen drijft in de Noordzee, noordwaards, naar waar het nog kouder is. Ik ril.

Ik zit in de luie stoel, lui, maar niet ontspannen. Rechtop, mijn armen om mijn borst geslagen. Het huis is warm, maar ik ben koud. Ik zou op moeten ruimen, moeten gaan lopen, oude vrienden opzoeken. De kerstverlichting aandoen.

Mijn hoofd bonkt en er zit zand achter mijn ogen.

Ergens tussen de volle asbakken en lege blikjes rammelt een polyphonische ringtoon. Ik sta op om het ding te zoeken en neem even de tijd om te duizelen: te veel spanning op de lege middag. De trilfunctie bibbert op de tafel en een halfvol blikje huismerkbier schuifelt over de tafelrand. Bier met as gulpt als een ziek orgasme over het kleed, te dood om te schuimen. Even stel ik me een kerstkindje voor, gegroeid uit een smerig kleed, verwekt door het zaad van een avond vruchteloos zuipen. Als ik de telefoon gevonden heb, is hij al gestopt. Eén gemiste oproep. Géén nummer. Ik gooi de telefoon op een stoel.

Ik zie een dicht biertje staan en maak hem open. Lauw schuim kruipt naar buiten. Ik hap het weg. Het bier helpt. Geweldig zelfs. Een goudgele lichtpunt in de grijsheid. Mijn maag doet pijn en de ranzige kotssmaak van te veel bier is niet geweldig, maar het gebonk in mijn hoofd wordt minder. Nee, dat niet. Het gebonk is minder belangrijk.

Ik moet maar weer eens gaan. Douchen, boodschappen doen en vroeg naar bed.
De voordeur zit op slot, en er is geen sleutel te vinden. Ik open het keukenraam. Een frisse, maar zachte wind waait naar binnen. Ik klim naar buiten en loop naar huis, mijn biertje in de hand. Onderweg groet ik iedereen. Om te shoqueren. De feestdagen zijn altijd hetzelfde. Eén grote orgie van melancholiek en zelfmedelijden, waar iedereen unaniem en solidair aan meedoet. Heerlijk.

goed verhaal , alleen ik mis er wat in , maar wat weet ik niet

hey broer, ik las hem net al online, best leuk verhaal ik heb op je gestemd hoor

hehe, leuke twist, met die boom