Is dit niet gewoon een midlifecrisis? Dat je weet dat je op de helft van je leven zit, de dood dichterbij komt en je steeds minder nieuwe dingen kan ervaren omdat je het meeste wat je wou al gedaan hebt. Dus het toekomstperspectief wordt steeds saaier en saaier. Zelf denk ik dat het wel kan helpen om nieuwe hobby's te vinden. Zou voor mij ook niet verkeerd zijn, maar doe al wel dingen anders dan bijvoorbeeld 2 jaar geleden, maar een echte hobby.. niet echt op dit moment. Het leven is nou eenmaal volgens mij voor de meeste mensen een sleur, slapen, werken, wat vrije tijd en herhalen. Ik probeer dat soms maar wat te relativeren met de mensen die in een oorlogssituatie zitten bijvoorbeeld, of in Noord-Korea wonen. Die zouden Godsblij zijn met mijn leven.
Het idee dat je wat depressief raakt als je 40 jaar lang nog ditzelfde leven zou hebben is zoals ik ernaar kijk dus eigenlijk het gevolg van een stukje luxe... We zitten niet in directe oorlog, niet in gevangenschap.. we kunnen enigszins doen wat we willen. Ik wandel veel, zwem weer meer, heb een behoorlijke to-do lijst per dag om mezelf bezig te houden.. De huisarts en bedrijfsarts stelden dat ik depressief was, ik heb niet het idee dat dat veranderd is maar ik vul mijn dagen wel wat in zodat het wat nut heeft, ik er wat plezier uit haal etc. Dat lijkt me voor jou ook wel mogelijk..