Ouder worden en de leegte van het bestaan

Ik merk dat ik, nu ik zo boven de 40 ben, langzaam in een soort van leegte ben beland.

De hoop, inspiratie en dromen die ik had toen ik 15, 20 of 25 was, zijn inmiddels wel allemaal getemperd. Dat is deels omdat ik eigenlijk vrijwel alles heb al meegemaakt waar ik toen van droomde; en deels omdat je ziet dat het leven gewoon niet zo is als je als jongeling denkt.

Mijn leven is comfortabel; qua werk en financiën heb ik het prima en gemakkelijk. Ik woon mooi. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik me nog kan wensen.

Ik heb lange reizen gemaakt, vrouwen in bed gehad uit allerlei landen, nieuwe talen geleerd, met auto's, motoren en campers gereden, eten uit allerlei windstreken geprobeerd.

Ik heb liefdesrelaties gehad en die zijn voorbijgegaan en dat is prima. Ik heb daar vrede mee. Een relatie zou mooi zijn, maar ik zie dat niet meer als ultiem doel of als iets wat mijn leven zin gaat geven. Ik heb ook veel vrienden gehad, maar de meesten zijn getrouwd en hebben kinderen gekregen of zijn een andere kant uitgegaan in het leven. De vriendschappen zijn minder hecht dan vroeger. In de gemiddelde week zie ik vrijwel niemand, behalve de een of andere vrouw voor een vluchtig avontuurtje. Ik heb ook heel weinig zin om nieuwe vrienden te maken. Wel om nieuwe vrouwen te leren kennen, maar meestal draait dat op iets anders uit.

Ik heb wel wat naaste familie, allemaal 65+, maar we zijn niet zo hecht en ik besef ook wel dat de familie er over 20 jaar waarschijnlijk niet meer is.

Een van mijn grootste hobby's is sport kijken, maar ja, dat heb ik nu ook allemaal wel een keer gezien.

Ik weet eigenlijk niet goed wat ik me nog kan wensen. In zekere zin zou je kunnen zeggen dat ik gelukkig ben. Maar ik vind het leven ook niet bijster leuk. Ik vermaak me niet. Ik ben bijna altijd thuis. Met andere woorden, ik ben niet depressief, maar als ik erover denk dat ik nog eens 30 of 40 of misschien wel 50 of 60 jaar zo moet doorleven, dan word ik wel een beetje depressief.

Ik realiseer me dat de meeste mensen rond deze leeftijd kinderen krijgen of al hebben en dan daar druk mee zijn; en later zijn ze druk met hun carrière, hun kleinkinderen, etc. Maar ik heb weinig behoefte aan een carrière en al helemaal niet aan kinderen.

Waar moet ik nog op hopen op deze leeftijd? Waarom ben ik nu al zo blasé en hoe kom ik uit deze impasse? Moet ik een nieuwe hobby zoeken ofzo? Of toch maar kinderen nemen, gewoon om het mezelf lastig te maken?

quote:

Op woensdag 22 juli 2026 14:45 schreef George_of_the_Jungle het volgende:
De uitdaging lijkt weg, en het huidige leven is gemakkelijk, comfortabel en veilig.
Misschien moet je jezelf ergens wat meer in uitdagen, en wat vaker situaties opzoeken die je oncomfortabel maken, en dus ook uitdagen?
Dat kan in een hobby (doe bijv eens een marathon, Ironman of ultra), of pak het radicaler aan; emigreer en probeer ergens een ander leven op te bouwen. Waarom niet?

Beide al geprobeerd

Maar ik heb de laatste jaren erg veel moeite om mezelf nog uit te dagen. Om mezelf te pushen vooral. Ik ben soft geworden voor mezelf. Vroeger wilde ik mezelf verbeteren. Dan ging ik veel sporten om gezond en fit te worden, ik ging yoga en meditatie doen voor mijn geestelijke gezondheid, etc. Mijn grootste uitdagingen zijn misschien op sociaal vlak. Maar dat veroorzaakt ook te veel stress. Daarom vermijd ik die dingen liever.

quote:

Op woensdag 22 juli 2026 14:55 schreef vosss het volgende:

[..]
Dit. Koop een cabrio TS en ga voor een jonge vrouw. Heb ik ook gedaan en bevalt beide erg goed

Ik heb een paar jaar terug wel een hele jonge vriendin van rond de 20 gehad (nog geen cabrio) en dat zorgde wel voor een tijdelijke opleving ja. Maar ik vond het ook wel lastig, juist omdat ik sociaal gezien heel erg ingekakt was en zij juist veel behoefte had aan sociale dingen. Daardoor moest ik voor mijn gevoel constant over mijn grenzen heen om haar te pleasen. Dingen ondernemen, mensen zien, etc. Ik werd er heel moe van.

Maar misschien mis ik de cabrio gewoon nog Ben wel bereid om die aan te schaffen.

quote:

Op woensdag 22 juli 2026 14:55 schreef Pajanus het volgende:
Tja..
Het leest wel alsof jij iets mist (een partner?) wat je omgeving wel heeft.

We zijn uiteindelijk gewoon apen he? veel 'doelen' in het leven zijn er niet naast voortplanten en overleven.

Nou ik heb ook wel tijden een partner gehad en dat vond ik niet heel erg zaligmakend. Wat er bij mij gebeurt als ik een partner heb, is dat ik juist nog minder sociaal word, omdat ik dan minder behoefte heb om vrouwen te zien. Ik ben niet heel erg trouw maar ik ga daar dan niet per se naar op zoek, terwijl ik dat nu wel doe omdat ik single ben. Dan zie ik uiteindelijk toch meer mensen.

quote:

Op woensdag 22 juli 2026 14:59 schreef Pajanus het volgende:

[..]
Tja weetniet of ik het daar mee eens bent.

Je weet in ieder geval dat het over een tijdje niets meer uit maakt. je kunt alleen veel spijt hebben van alles wat je niet beleefd hebt en tijd die slecht benut is.

Als je dood bent, heb je echt geen spijt hoor

quote:

Op woensdag 22 juli 2026 15:04 schreef Pajanus het volgende:

[..]
Maar wat wil je dan?

Wat zoek je? zoek je uberhaupt iets? Wil je sociaal zijn of niet?

Nou ik denk dat dat een beetje het probleem is, dat ik dus altijd iets gezocht heb, maar nu inmiddels niet meer. Dan zou je ook kunnen zeggen: je bent dus gelukkig of tevreden. En in zekere zin is dat ook zo. Maar het is ook ontzettend saai.

Ik mis momenteel geen sociaal contact nee. Maar ik weet wel dat het beter voor mijn humeur is als ik meer sociaal contact heb. Het is alleen zo dat het me een bepaalde vorm van stress oplevert. Daarom vermijd ik het dus liever. Het is een beetje moeilijk te omschrijven. Ik voel vrij weinig behoefte, maar als ik meer contact heb met mensen ben ik vaak wel gelukkiger.

quote:

Op woensdag 22 juli 2026 15:05 schreef GerryDV het volgende:
Het niet willen krijgen van kinderen is evolutionair gezien een soort van defect, voortplanting is in principe een beetje een doel van het leven. Daar is de maatschappij dan ook op ingericht en het geeft mensen een doel om je kinderen (goed) op te voeden en vervolgens weer je kleinkinderen mee te mogen maken. Het kleine deel mensen dat geen kinderen wil mist daarbij een stukje zingeving/voldoening die het merendeel van de mensen wel automatisch heeft. Daarom is het best lastig om voor jou te bepalen hoe je de andere helft van je leven het beste in kan vullen als er nooit vernieuwing komt in die zin van een nieuwe generatie in je bloedlijn. Als je familie en vrienden op een gegeven moment het loodje leggen dan blijf je inderdaad alleen achter. Het is te hopen dat het dan ook snel gedaan is.

Dank je

quote:

Op woensdag 22 juli 2026 15:16 schreef ToT het volgende:

[..]
Is gelijk weer een verantwoordelijkheid met verplichtingen waar je snel het gevoel hebt dat je er aan vast zit, en je zit ouderen te helpen en ik heb het gevoel dat TS daar niet echt op zit te wachten gezien dat hij het net over 65-plussers had.

Ik heb niets tegen ouderen maar zo'n verplichting is al snel teveel voor me ja. Ik kan heel weinig hooi op mijn vork nemen voordat ik mentaal overbelast raak en dat gebeurt ook steeds sneller lijkt het wel.